دنیای وارونه

- گرگمو گلّه می‌بـــــــــرم..
- چوپووون داااااارم.. نمی‌ذاااااااااااااااارم...
- دندون ِ من تیـ ـعوووووووززز ترههههه!!
- قبول نیست! قبول نیست!!
- چراااااا؟!

واقعاً چرا؟! چرا؟! یعنی می‌خواستند این پروسه‌ی زجرآور را دوباره از سر بگیرند؟! چرا ؟! چــــــــــــــرااااااااااا ؟!!!

- تو که نمی‌تونی تو دو تا دیالوگ پشت سر هم تبدیل به گرگ شی! اول از گرگی در بیا، بعد دوباره گرگ شو!

نــــــــــــــــــــــــهههه!! نمی‌توانست تحمل کند! چهارتا از هوراکراکس‌هایش در این چندین سال ترکیده بودند! چندین سال؟ زمانی بسیار نزدیک‌تر به نظر می‌آمد زمانی که جیمز داشت ویولت را تعقیب می‌کرد و ناگهان از میان زمین و هوا، شمشیری را بیرون کشید تا حسابش را برسد. انگار همین دیروز بود که شمشیر گودریک گریفندور از ناکجا آباد بر اثر جا خالی دادن ِ ویولت انفیه‌دان ِ پر افتخار ِ سالازار اسلیترین را پودر کرد. از وسط زمین و هوا !! شمشیر گریفندور!!

همین دیروز بود دیگر.. مگر نه؟!

چهار زانو روی تختش نشست. با انگشتانش شروع به شمردن کرد:
- یک.. دو.. نه امکان نداره!! یک.. دوو.. امکان نداره.. باور نمی‌کنیم! دو روز؟ چطور امکان داره فقط دو روز شده باشه؟!

- می‌تونم! ببین می‌تونم!!
- نمی‌تونـــــــــی!! نمی‌تونـــــــــــــــی!! می‌خوای بدم ولدک نقدت کنه ببینی می‌تونی یا نه؟!

با شنیدن ِ لفظ ِ "ولدک" از روی تختش پایین پرید، شب‌کلاهش را از سرش برداشت و به زمین کوبید و همانطور که زیر پا لگدش می‌کرد، جیغ زد:
- ولدک خودتونید!! لردک هم خودتونید!! ولدک و لردک خودتونیـ.. آخ.. قلبمون.. ما اربابیم! ما اربایـــــــــــــــــــــــــــــــــــم!!
-
-
- ثبت لحظه‌های بودلر در خدمت ِ شوماس!

لرد ولدمورت در سکوت مطلق، همچنان به صدای چهارنعل بالا دویدن ِ برادران ِ لوتر! از پله‌ها گوش فرا می‌داد که تا ثانیه‌هایی دیگر بر سرش آوار می‌شدند..

به ویولت بودلری چشم دوخته بود که از پشت پنجره‌ی اتاقش آویزان شده و از او در حالی که دماغش را بالا می‌کشید و گریه می‌کرد و پا می‌کوبید، عکس گرفته بود..

این نقض آشکار و ددمنشانه‌ی حقوق بشر بود!

این سه نفر باید در رده‌ی سلاح‌ کشتار جمعی طبقه‌بندی می‌شدند!!


ادامه‌ دارد...

سوژه جدید
(ما متوجهیم اینجا تاپیک تک پستیه ولی هیچ جایی برای این سوژه بهتر از اینجا سراغ نداشتیم! )

- ولدک جونم؟

لرد ولدمورت توی تختش غلتی زد و بالشو روی سرش گذاشت و با صدای خوابالود هیس هیس کرد:
- کروشیو که نمیذارین اول صبحی کپه مرگمون رو بذاریم.
- مرگخوارات کپه مرگتو بخورن! هر روز باید بهت یادآوری کنم که قول دادی؟

ولدمورت یک مرتبه از جا پرید و سیخ روی تختش نشست و چند بار پلک زد. باد گرم مرطوبی از فاصله‌ی نزدیک به صورت منقطع به صورتش میخورد و تو تاریک روشن اتاق چند لحظه‌ای طول کشید بفهمه منبعش چی یا کیه!
- تـــــــــــــــــو؟ چخه... چخه... گرگ بد! گرگ بد!

تدی سرشو انداخت پایین، عوعوی کوتاهی کرد و از روی تخت پرید پایین و چهار دست و پا رو به ولدمورت، منتظر نشست.
- چطوری اومدی تو اتاق ما؟
- الوهومورا! ... بریم؟ بــــــــــــــــــــــــــریـــــــــــــــــــــــــــــم!
- کجا؟
- بره طلایی دیه! شرطمون همین بود! قول شرف دادی! اگه زیرش بزنی، هورکراکسات میترکن!
-

ساعتی بعد - بره طلایی

هیچ‌وقت توی زندگیش حسرت دماغ نداشته‌اش رو به اندازه ی این لحظه نخورده بود هر چند مغرور تر از این بود که اعتراف کنه، بوی محیط اطرافش برای کور کردن اشتهای کل هفته‌اش کافیه. تازه اگه بینی‌شو می‌گرفت با ویوی اطراف و ردیف کله‌های چیده شده روی سینی چیکار میکرد؟!

- چی میل دارین قربان؟

ولدمورت بدون اینکه به منو نگاه کنه، غرولند کنان گفت:
- نون پنیری.. نیمرویی.. ندارین؟

ولی همون لحظه نگاهش با نگاه "تو قول دادی" تدی گره خورد.
- هر چی اینا سفارش دادن، همونو میخوریم.

و لبخند رضایت رو دید که روی صورت تدی شکل گرفت و این بهایی بود که ولدمورت باید برای یاران جدیدش پرداخت می‌کرد!
البته قبلا هم محفلی هایی بودند که آخر عاقبتشون خونه ی ریدل شده بود، ولی اونها اونقدر شرم و حیا داشتند که کلا با هویت جدید و معجون مرکب به دست درخواست مرگخواری می‌دادند نه مثل این یاران جدید که در کمال وقاحت تغییر جبهه داده بودند و برای ارباب لرد ولدمورت کبیر حتی شرط و شروط تعیین کرده بودند.

- هفته‌ای یه بار!‌
- قرارمون یه روز در میونه.. بزن سرد بشه از دهن میفته!
- پس بازوتو بده ما!

تدی همینطور که نون رو داشت تلیت می‌کرد، گفت:
- ببین ولدکم! بیا و بی خیال این قرتی بازیا شو. فردا بهم زن نمیدن اگه رو دستم تاتو باشه.. به نظر من بقیه هم باید از سکه‌های الف‌دال استفاده کنن! اینطوری خیلی ساده‌تره!
- قرارمون کنسله.. کلپچم بی کل... اوووووووخ!

در جایی در دوردست ها.. تو یکی از مخفیگاه‌هایی که ولدمورت فکر میکرد هیچوقت هیچکس قرار نیست کشفشون کنه.. یکی از هورکراکساش ترکید. مرگخوارهای جدیدش، از همون روز اول قرار بود بلای جونش باشند!

ادامه دارد...

بعضی از قسمت های کتاب سرنوشت ساز بودند و تصور برعکس شدن آن ها خیلی جالبه. یکی از آن قسمت ها این جا بود:


نوزده ســـــال قبل
جنگل ممــــــــنوعه

هری پاتر و ولدمورت، طلسم های قرمز و سبزرنگشان را به سوی هم پرتاب کردند و...

مرز دنیای جادوگری و مشنگی- ایستگاه کینگزکراس

هری پاتر با تعجب به اطراف مینگریست و صدای گریه موجودی شبیه بچه ها به گوشش میرسید. به خاطر نمی آورد که بعد از شلیک طلسمش چه اتفاقی افتاده است. آرام شروع به قدم زدن به سوی جلو کرد که ناگهان اضطرابش از بین رفت. ابتدا صدای سوت قطار به گوش رسید و سپس لباس ها، صورت و ریش های سپیدرنگ دامبلدور را دید.

مانند همیشه لبخندی اطمینان بخش روی لب های آلبوس دامبلدور بود. به سوی هری آمد، نیمکتی ظاهر شد و هر دو روی آن نشستند. همچنان صدای گریه آن موجود به گوش میرسید. دامبلدور صحبت هایی با هری کرد و توضیحات لازم را به او داد. اینکه چطور آن جا ظاهر شده و آن موجود چیست و البته مهمتر از همه آنکه هدف چیست. دامبلدور صحبت هایش را به این صورت تمام کرد:

نقل قول:

با پایان جملات دامبلدور صدای سوت قطار و گریه آن موجود کریه، خاموش شد. کینگزکراس شروع به پیچیدن به دور خود کرد، لبخند دامبلدور گشاده تر شد و هری حس کرد پاهایش از روی زمین بلند میشود...

اما...

ناگهان کینگزکراس ثابت شد، صدای سوت قطار به حدی بلند شد که شبیه موقعی بود که قطار شروع به حرکت میکند و آن موجود به جای گریه اینبار میخندید. دامبلدور اما با بهت و حیرت به هری مینگریست.

هری پاتر لحظه ای تامل کرد و گفت:
_ نه من نمیرم. همینجا میمونم و با قطار به راهم در این دنیا، ادامه میدم. حقیقتش علاقه ای به برگشت به اون دنیا ندارم.

دامبلدور از شدت تعجب از روی نیمکت بلند شد و با احساسات گفت:
_ اما دوستات اونجا هستن... مردم بیچاره اونجا هستند...

هری پاتر:
_ تا جایی که در توانم بود برای دوستام مایه گذاشتم. در مورد مردم هم، هر جایی همونجوریه که مردمش هستن. اگه مردم درست بشن، اونجا هم خوب میشه.

دامبلدور:
_ اما اونا زورشون به ولدمورت نمیرسه...

هری پاتر:
_ دامبلدور، یادت نره که به وجود آمدن ولدمورت ها در نتیجه رفتار همون مردمه. بعد از اینهمه سختی از بچگیم تا الان، نمیتونی بیشتر از این ازم توقع داشته باشی. تصمیمم اینه که برنگردم. این حق منه که تصمیم بگیرم یا نه؟

دامبلدور مانند کوه یخی که آب شود روی نیمکت نشست. از شدت هیجانش کاسته شد و برای چند دقیقه ساکت شد... سپس با صورتی جدی و غمگین به هری گفت:
_ مشخصه که این حقته.

هری پاتر چمدانش را برداشت، سوار قطار شد و به راهش ادامه داد...

اما آن موجود کریه که لحظه به لحظه بیشتر از شکل کودکانه اش فاصله میگرفت و بزرگ میشد همانجا ماند. چند ثانیه بعد آن موجود به شکل واقعیش یعنی لرد سیاه درآمد.

دامبلدور آهی از نهاد کشید و گفت:
_ تام، تو میخوای به اون دنیا برگردی؟

ولدمورت:
_ جوابش مشخص نیست؟ اون دنیا حق منه!

دامبلدور که از خود بیخود شده بود با حالتی وحشیانه به سمت ولدمورت حمله ور شد و گفت:
_ اما تو اونجارو نابود میکنی. اونجارو پر از سیاهی میکنی...

دامبلدور که به سمت ولدمورت حمله ور شده بود از میان بدن او رد شد و روی زمین افتاد. آخر، یادش رفته بود که ولدمورت هم مانند خودش در کینگزکراس یک روح است. دامبلدور با حالتی عاجزانه گفت:
_ تام، خواهش میکنم!

ولدمورت با بیخیالی خندید و گفت:
_ خواهش میکنی؟! بیخودی خواهش نکن! نه اینجا بالای برج هاگوارتزه نه من سوروسم! فقط قدرت وجود داره! تف به من اگه نتونم اونو به دست بیارم!...سپس کینگزکراس با دامبلدور تنها، شروع به چرخیدن به دور خودش کرد و لحظاتی بعد...

جنگل ممــــــــنوعه
بلاتریکس بالای سر ولدمورت بود و برای اولین بار در عمرش گریه میکرد. بلاتریکس صورتش را روی صورت ولدمورت گذاشت که ناگهان ولدمورت چشمانش را باز کرد. بلاتریکس تا چشمان ولدمورت را دید از ترس و تعجب به عقب پرید. ولدمورت شنل سیاهش را تکاند و به مرگخواران اطرافش نگریست. سپس بدون آنکه به کسی دستور بدهد، خودش به بالای سر هری پاتر رفت، دستش را روی نبض گردن هری گذاشت و پس از آنکه مطمئن شد او مرده به همراه مرگخوارانش به سمت قلعه هاگوارتز حرکت کرد. نعش بی جان هری در آغوش هاگرید بود که هر لحظه بیشتر گریه میکرد...


نوزده ســـــال بعد
صدای سوت قطار سبزرنگ هاگوارتز به صدا درآمد و دود سبزرنگ آن فضا را پر کرد. دراکو مالفوی به همراه جینی ویزلی و بچه هایشان روبروی قطار ایستاده بودند. جینی پیشانی پسرش یعنی سالازار مالفوی را بوسید و گفت:
_ عزیزم..توی هاگوارتز...

دراکو جوری بازوی جینی را فشار داد که اشک در چشمان جینی حلقه زد و از سالازار مالفوی دور شد. دراکو روبروی پسرش نشست و گفت:
_ پسر! یادت نره اسمت چیه! تو اسم جد همه ما یعنی سالازار اسلایترین بزرگ رو روی خودت داری. مسئولیت سنگینی داری. میخوام توی اسلایترین سیاه ترین جادوهارو یاد بگیری و قویترین جادوگر بشی. یادت نره که به خون لجنی ها نزدیک نشی و هر جا مشنگی دیدی دخلشو بیاری!

قطار سریع السیر هاگوارتز حرکت کرد و ساعاتی بعد به نزدیکی مدرسه جادوگری هاگوارتز رسید. سال اولی ها که از قطار پیاده شدند، آرگوس فیلچ به پیشواز آن ها آمد و با بدخلقی گفت:
_ یالا راه بیفتین! یادتون نره اگه قوانین رو زیرپا بذارین خودم با چوب سیاهتون میکنم!

سپس نگاه آرگوس فیلچ روی سالازار مالفوی ثابت شد و کمرش را خم کرد و گفت:
_ قربان خیلی خوش آمدید...هی بی خاصیت ها! راه رو باز کنید تا عالیجناب رد بشن!

در اولین پیچی که در طی حرکت به سوی هاگوارتز دانش آموزان سال اولی مدرسه شکوهمند را دیدند، پرچم های سیاه و سبز بزرگ مدرسه توجهشان را جلب کرد و عده زیادی از ترس به خودشان پیچیدند. هاگوارتز کلی تغییر کرده بود. در آن جا دیگر کلاه گروهبندی ای وجود نداشت چون فقط یک گروه باقی مانده بود و آن اسلایترین بود. در بالای هاگوارتز جمجمه ای که از دهان آن ماری بزرگ بیرون آمده بود میدرخشید و جلوه ای بی نهایت ترسناک و زمخت به مدرسه داده بود بطوریکه حتی بعضی دانش آموزانی که امتحان سمج را هم داده بودند و فارغ التحصیل شده بودند هنوز از یادآوری محیط آنجا و کابوس های شبانه اش در امان نبودند.

گذشته از هاگوارتز، وزارت سحر و جادو به وزارت جنگ و جادو تبدیل شده بود و دیگر وزیری بر آن حکمفرمایی نمیکرد بلکه لرد ولدمورت حاکم آن جا بود و همه به او ارباب میگفتند.

در سرتاسر لندن اردوگاه های کار اجباری جن ها، مشنگ ها و خون لجنی ها برپا شده بود و مملکت جادوگری درگیر جنگ با سایر ملل جادوگری شده بود. البته ولدمورت برای خودش متحدانی مانند دورمشترانگ نیز پیدا کرده بود و ممکلت های زیادی را تصرف کرده بود ولی هنوز ممالک آزادی مانند بوباتون و قاره های دیگر بودند که با ولدمورت و متحدانش میجنگیدند.

لندن به سرزمین سیاه معروف شده بود زیرا پرچم آن پرچم کاملا سیاه رنگی بود که در وسط آن یک چوب جادو وجود داشت. رنگ غالب شهر سیاه و در بعضی مناطق خاص سبزرنگ بود و گویی خورشید از آنجا قهر کرده بود.

ولدمورت رویای تسلط بر کل جهان و بوجود آوردن حکومتی شبیه حکومتی که در لندن به وجود آورده بود را در سر میپروراند و بی نهایت بیرحمانه میحنگید. او در جادوی سیاه باز هم بیشتر پیشرفت کرده بود و با اعتماد به نفسی که از شکست دشمنان اصلیش یعنی دامبلدور و هری به دست آورده بود، هر روز بیشتر هم پیشرفت میکرد. او توانسته بود غول ها، دیوانه سازها، جن ها، خون آشام ها، گرگینه ها و سانتورها را متحد خود کند و به راحتی ممالک مشنگی را تصرف و پاکسازی نژادی کند.

حتی... مردم دریایی نیز به او پیوسته بودند و در نتیجه او ارتش سیاه دریایی نیز داشت.

داشتم درس جديدم را برايش توضیح مى دادم اما او خونسردانه و حتى به نظرم بى توجه به من، عينکش را پايين آورده بود و با گوشه ى انگشت پرنده اش را نوازش مى کرد؛ پرنده نيز چشمانش را بسته بود و از محبت صاحبش لذت مى برد. مشخص بود پرنده به بلوغ رسیده است و به گمانم دامبلدور مى خواست آخرین لحظات را با ققنوسش بگذراند.

برگه هايم را بار ديگر کامل خواندم تا از اينکه تمام مطلبت را توضیح داده ام مطمئن شوم. درس" دفاع در برابر جادوى سياه" انرژی زيادى از من مى گرفت اما نمى توانستم آن را کنار بگذارم. وقتی به همراه دامبلدور به هاگوارتز آمدم، وقتی دانش آموز محبوب مدرسه بودم و همیشه ى همیشه مى خواستم که اين درس را تدریس کنم. يک نوع وابستگی درونى به اين درس داشتم.

دستى ميان موهاى سياهم کشيدم. با اينکه چند روز قبل کوتاه شده بودند اما رشدشان سریع تر از حد معمول بود. با اينکه بخش اعظمى از جذابیت هر فرد به موهايش است اما به عنوان معلم چنين درسى ترجیح مى دهم به چيزهاى کوچک اهميت ندهم که البته" شخصی" نظرم را عوض کرده است، يک دختر.

فکر مى کنم من معلم محبوب مدرسه باشم، فکر مى کنم تمام دخترهاى اطرافم حداقل يک بار عشقشان را به من ابراز کرده باشند اما آن شخص..سيندرا هرگز. او نسبت به همه مهربان است، به همه عشق مى ورزد اما من او را فقط براى خودم مى خواهم. سيندرا ماگل شناسى تدریس مى کند، خودش دورگه است. مهربان، خونسرد و همیشه در حال خندیدن. موهاى قهوه اى و لختش که هنگام راه رفتن مدام خودشان را با شيطنت به چپ و راست مى کشانند و سرانجام توسط دستانش ميان يک کش آرام مى گيرند، آن چشمان عسلی اش که وقتی به شما خيره مى شوند ديگر حرفى براى گفتن نداريد همه و همه باعث شده تا سيندرا منحصر به فرد باشد.

- تام!

آه! پيرمرد بلاخره دست از سر پرنده برداشت. بلافاصله بعد از دور شدن دامبلدور پرنده آتش گرفت، اين مرد همیشه عجیب بوده است.

- تام درسى که توضیح دادى عالی بود، اجراش کن!

هرچند جواب را مى دانستم اما وظیفه ى معلمى بود که بايد انجام مى شد.

- بسیار خب، ممنونم پرفسور.

و باز هم فقط لبخند کمرنگى صورت پيرمرد را آراست. هنگام خروج، سيوروس اسنيپ را مقابل در ديدم. ديگر قيافه ى پيشينش را به ياد نمى آورم. موهایش را خيلى وقت است از ته مى تراشد و فکر مى کنم به خاطر خواست همسرش ليلى بود، بعد از به دنیا آمدن دخترشان سارا.

براى هم سرى تکان داديم از کنارش گذشتم و وارد راهرو شدم. دانش آموزان مانند همیشه در راهرو بودندو بيشتر از همه دنيل پاتر به چشم مى آمد. پسر جيمز پاتر است که چند وقت پيش دانش آموزم شد. مانند پدرش مغرور و گستاخ که البته بسیار باهوش است و در نااميدى مطلق مى تواند يک جرقه براى شروع دوباره باشد. به هر حال با او کنار مى آيم چون پدرش فرد مهمى است.

و بعد دوباره سيندرا را در ميان دانش آموزان ديدم. با وجود علاقه ى زيادى که به جادوي سياه دارم اما در برابر جادويى که سيندرا با من کرده است عاجزم، جادوى عشق. جادوى عشق فراتر است از جادوى سياه من، و نمى توانم در برابر آن مقاومت کنم. فکر مى کنم اين تام ريدل عاشق شده است.

سالازار اسلایترین در موجی از حیرت و حسرت، از هاگوارتز رفت. همه فکر میکردند که او رفته است و معدوم شده است ولی نمیدانستند او آن شبی رفت که در پیش گویی ها گفته شده بود، مردی "کلید" را خواهد یافت. "کلید" در بین پیشگویان مقدس ترین واژه بود. نماد قدرت مطلق. نماد اداره جهان. نماد دخل و تصرف در آن. نماد دستکاری آن...


...گلرت گریندلوالد که از شدت خشم میلرزید طلسمی بدون هدف را راهی کرد. طلسمی که به سوی آریانا دامبلدور میرفت. آریانا دست هایش را جلوی چشم هایش گرفت، نور سبزرنگ و خوش رنگ مرگ که در آن طلسم بود را دید و از ترس، زبانش بند آمد اما... صدای رعد و برقی آمد. سپر مدافعی در جلوی آریانا بوجود آمد. طلسم گریندلوالد به آن خورد و به سوی خودش کمانه کرد.

وقتی گرد و خاک بر زمین نشست. آریانا زنده بود. آلبوس دامبلدور زنده بود و البته گریندلوالد مرده بود. هیچکس متوجه نشد که آن سپر مدافع را چه کسی ظاهر کرد و البته دامبلدور دیگر تا آخر عمر صدای آن رعد و برق را هم نشنید.



دامبلدور از میان دهکده هاگزمید میگذشت در حالی که شنل سیاهش روی زمین کشیده میشد. او به هیچ وجه بلند قامت محسوب نمیشد. هیکل ورزیده ای داشت. صورت براق و بدون ریشش جذاب بود و چشمانی قهوه ای داشت. در پشت سر او "یارانش" حرکت میکردند. دامبلدور از هاگزمید گذشت تا به دروازه های هاگوارتز رسید...


هاگوارتز یادآور خاطرات دامبلدور قبل از آخرین سفرش به جنگل های باستانی و سیاه و تاریک مورداک بود. از اولین روز آن تا آخرین روزش را به خاطر سپرده بود. از اولین روزی که بر سرش "کلاه" گذاشتند و به اسلایترین رفت. تا آخرین روزی که پیشنهاد کار در وزارتخانه و طی مدارج عالیه را رد کرد و به کار کردن در مغازه "سیاه فروشی" دیاگون بسنده کرد و بعد از آن راهی شد...

در هاگوارتز همه با تعجب به او مینگریستند زیرا ظاهر جدید او برای همه غریبه بود. آخر، نوزده سال گذشته بود. کماکان به رفتن ادامه داد تا وارد دفتر مدیر مدرسه شد. کمی نگذشت که مدیر وارد شد. مدیر، جادوگری بلند قامت، با ریش هایی بلند و چشمانی سبزرنگ بود که همیشه خنده ای گوشه لبانش داشت و برتی بات میجوید. عکس های او روی قورباغه های شکلاتی در بین جادوگران خردسال دست به دست میشد و ساحره ها برای او سر و دست میشکستند.

بله، پرفسور "ریدل" وارد دفترش شد و به دامبلدور گفت:
_ خوش آمدی آلبوس! چی میل داری؟!

دامبلدور:
_ ممنونم پرفسور تام ریدل و البته ترجیح میدم منو آدولف صدا کنی. لرد آدولف دامبلر!

ریدل:
_ متوجه ام. این اسمیه که این روزها برای خودت گذاشتی آلبوس ولی همیشه برای من همون آلبوس قبلی باقی میمونی و البته خبر دارم که یارانت یا در واقع گروهی که اسمشونو گذاشتی "محفل مرگ" در هاگزمید منتظرتن!

دامبلدور:
_ شما از همه چیز خبر دارید! و البته منم خبر دارم که شما گروهی به نام "کیمیاگران" درست کردی.

ریدل:
_ خبرا زود میپیچه. در هر صورت چی باعث شده بعد از نوزده سال دوباره افتخار دیدنتو پیدا کنم آلبوس عزیزم؟

دامبلدور:
_ دوست دارم در هاگوارتز تدریس کنم! اینجا تنها خونه واقعی من بوده. بعد از مرگ پدر و مادرم و بعد از اینکه مجبور شدم سال ها از آریانا مراقبت کنم اینجا تنها جایی بود که آرامش پیدا کردم.

ریدل:
_ و البته رهاش کردی و رفتی. بعد از مرگ گریندلوالد به طرز عجیبی غیب شدی و همه فکر میکردند تو اونو کشتی!

دامبلدور:
_ فکر میکنم ماموران سازمان اسرار در بررسی از محل ثابت کردند طلسمی که گلرت رو کشت از چوبدستی خودش خارج شده بود! و من به دلیل ترس فرار نکردم! من به مکاشفه رفتم! به جهانگردی پرداختم و به جنگل های ممنوعه رفتم و بُعدی از جادو رو کشف کردم که تا حالا کسی جرات نکرده بود به محدوده آن وارد شود و میخواهم آن جادوی ناب و خالص برگرفته از بنیان گذار اصلی هاگوارتز یعنی سالازار اسلایترین بزرگ(تنها قسمت دستکاری نشده داستان) را به دانش آموزان هاگوارتز منتقل کنم!

ریدل دستی به ریش هایش کشید، لبخندی زد و گفت:
_ نمیتونم این اجازه رو به تو بدم آلبوس عزیزم و البته امیدوارم وقتی اینجوری چوبدستیتو لمس میکنی قصد دوئل کردن با استاد سابق خودت را نداشته باشی!

دامبلدور لبانش را گاز گرفت و در هاله ای از ترس و خشم، هاگوارتز را ترک کرد. ادامه داستان مشخص نیست. مشخص نیست که طبق داستان قبلی پیش رفت یا همه چیز برعکس شد. هنوز مشخص نشده، در جنگ آخر هاگوارتز چه کسی پیروز شد...

دنیای وارونه

کفش های مهمونیم رو با تشویش پام میکنم.نگاه کوتاهی به خودم در آینه می کنم.پوزخندی به جینورا ویزلی بد بخت توی آینه می زنم.

صدای کلافه ی مامان رو می شنوم:

-اومدی جینی؟

نگاه کوتاهی به ساعت ها می کنم.همه روی علامت "مهمونی" قرار دارن.صدای گرفته م رو بلند می کنم:

-اومدم مامان!

اعترافش سخته اما گرفتگی صدام بخاطر سرما خوردگی نیست.درواقع به همه دروغ گفتم.دیشب تا صبح بیدار بودم و گریه می کردم.چرا من اینقدر بد بختم؟

از پله ها به حالت دو پایین می رم.برعکس درونم ،ظاهرم خیلی قشنگ شده.البته اینو رون می گفت.چشم هام رو بیشتر از همیشه آرایش کردم.در واقع کمی پف کرده بود و..خب میدونم که در طول امشب بازهم پف می کنه.تصور دست های هری که دیگه برای من نیست..وحشتناکه!فقط همین.

فرد و جرج مثل همیشه پیداشون نیست اما رون جلوی در ایستاده.عروسی بهترین دوستشه.چرا ناراحت باشه؟مگه میدونه خواهر کوچولوش امشب نابود می شه؟

کاش در این باره با کسی حرف می زدم.دارم غمباد می گیرم.

صورت مامان از عصبانیت سرخ شده:

-فرد،جرج!کجایین؟وای بحالتون اگه توی مهمونی امشب مشکل ایجاد کنید.

فرد و جرج از نرده ها سر میخورن و پایین میان.کاش بخت و اقبال منم مثل وضعیت مالیمون بود.وضع مالیمون خوبه.یعنی باید بگم عالیه اما چه فایده؟

این صدای فرده:

-اومدیم مامان.باور کن خود هری خواست یه وسیله خوب برای سورپرایزچوچانگ واسش ببریم.به خاطر همین طول کشید.

احساس می کنم قلبم می ایسته.کاش دنیا همینجا تموم بشه.ادامه ی این زندگی مصادفه با دیدن هری برای چوچانگ..

وقتی همه آماده شدن،دور کارت عروسی جمع میشیم.در واقع یه رمزتاز به محل عروسی..

صدای مغرور بابا رو می شنوم:

-هم آمادن؟خب،یک..دو..سه،حالا!

همه باهم به رمزتاز دست می زنیم!

-رسیدیم!

این صدای مامانه.چقدر شوق داره.بایدم داشته باشه..18 سال هری رو مثل پسر واقعیش دوست داشت.و من ابله تمام مدتی که وقتی برای فکر کردن به ازدواج نداشت،به تصور اینکه عاشق و منتظر منه روزامو می گذروندم.

-سلام رون،خوش اومدی!

قلبم می لرزه.نفسهام به شماره میوفته.از این جینورا ویزلی ضعیف متنفرم!

-سلام فرد،سلام جرج!امیدوارم یادتون نرفته باشه.

جرج با چشمک معنی داری جوابش رو میده.

بابا دستاش رو دور کمر باریک مامان حلقه می کنه و جلو میره.در پاسخ سلام گرم هری،مغرورانه سر تکون میده و رد میشه.لحظه ی آخر مامانم رو می بینم که با نگاهش از هری عذر خواهی می کنه.

صدام رو صاف می کنم:"من نباید ضعیف باشم!"

-اِ..سلام هری!بابت رفتار پدرم..خب..متاسفم!اون اخلاقش اینجوریه وگرنه تورو مثل فرد دوست داره!

نمیذاره ادامه بدم.با لبخند دستش رو بالا می گیره و خودش حرف می زنه:

-خیلی خوب!یعنی این شرمندگی باعث شده خواهر کوچولوی من رنگش بپره؟چرا صدات می لرزه؟گرفته هم که هست!کار دست خودت دادی؟

جدا شدن روح از بدنم رو احساس می کنم.کلماتش توی سرم می پیچند:

"خواهر کوچولوی من"

"صدات می لرزه"

"گرفته هم که هست"

دلم میخواد همون لحظه فرار کنم.لحظه های وحشتناکین که با صدای ظریف یه دختر تموم می شن.

-هری،عزیزم!

قبل از اینکه بخوام توی دلم ازش تشکر کنم،"عزیزم" رو میگه.با نفرت نامحسوسی بهش زل می زنم.با لبخند پیروز مندانه ای نگاهم می کنه:

-اوه،سلام جینی.هری تورو مثل خواهر خودش دوست داره.راستش رو بگو،راز جا گرفتن توی قلبش چیه؟

و چشمک جذاب اما پر حرفی می زنه.با جمله ی هری،خون توی رگ هام یخ می بنده:

-چو!تو چی فکر کردی با خودت؟یعنی جینی بیشتر از تو،داخل قلب من سهم داره؟

انگار نه انگار من هم اونجام.نگاه چوچانگ اذیتم می کنه."خوش بگذره"ای می گم و رد میشم.کنار مامان میشینم.احساس امنیت بهم میده.

رون نزدیکم میشه و با چشمهای حرصی و لبخند تصنعی ش،ازم می پرسه:

-پیش هری چیکار می کردی؟

-چیکار باید می کردم؟

به قسمت سخت ماجرا رسیدم:

-باید به داداش بزرگترم تبریک می گفتم یا نه؟!

-چرا اینقدر طول کشید؟

با تعجب نگاهش می کنم.با حرص نگاهم میکنه:

-هری چوچانگ رو دوست داره.تلاش نکن بدستش بیاری.تا آخر امشب اون به چوچانگ تعلق می گیره.فهمیدی؟

حیرت زده به چشماش زل می زنم.پوزخندی می زنه:

-رفتار هات خیلی مشخصه خانم کوچولو!حالا هم لطف کن بیشتر از این آبروی منو نبر.

کاش رابطه مون بهتر بود.همیشه از من متنفر بوده.

-جینی تو لیاقت هری رو نداشتی،هیچوقت!

بهش خیره شدم.خالیِ خالی..سرد سرد..

*********************


وارد اتاقم میشم.کفش هام رو در میارم .امشب هری،برای همیشه مال چوچانگ شد و.. من ایستادم و نگاهش کردم.

-متاسفم واست،جینی!

به جینورا ویزلی خسته ی توی اینه پوزخندی می زنم.همین براش کافیه.کافیه برای یک دختر بیچاره..یه دختر با روح شرحه شرحه..به دختر ترک خورده..می شکنه! جینورا ویزلی خسته میشکنه..میشینه روی تخت و خرد میشه..نابود..

سرد!سردترین نگاه ممکن رو حواله ی
هری میکنم.باورش نمیشه.از نگاهش مشخصه:

-باور نمی کنم!نـــــــــــــــه!

"نه" رو نا باور فریاد می زنه.طفلکیِ!فکر کرده منم مثل اون و داداشام احمقم!

-و چی باعث می شه که اینطور فکر کنی،هری؟

-ت..تو..جینی..نه!امکان نداره!

-چرا؟چرا فکر کردی منم می تونم مثل تو و داداشام احمق باشم؟این تازه اولشه.لیاقت من بالاتر از ایناست،هری!

بازهم سردترین نگاه ممکن رو حواله ش می کنم.می لرزه!شاید از نفرت..شاید از خشم..شایدم،از سرمای نگاهم!

-مرلین نگه دار،آقای پاتر!

می رم بیرون و در رو پشت سرم می بندم.وقتی برمی گردم جیغ خفیفی می کشم.دستی دهنم رو می پوشونه.دراکو سینه به سینه ی منه!

-هیـــــــس!ساکت جینی!منم!

سرم رو به نشانه فهم حرف هاش تکون می دم.دستش رو بر می داره و من با حرص بهش می توپم:

-احیانا فکر نکردی اگه من بمیرم کی قراره نقش نفوذی رو واستون بازی کنه؟

با شیطنت نگاهم میکنه:

-نه!من وقتی جینی رو می بینم از خود بی خود می شم!

با اخم نگاهش می کنم.اونم لبخندش رو جمع می کنه و ابروهاشو در هم می کشه:

-چی شد؟

-چی قرار بوده بشه؟تازه اولشه!باید ببینیم کی بحرف میاد.

با همون اخم همیشگیش بر میگرده و بعد از چند قدمِ بی اعتنا به من،صدا می زنه:

-دنبال من بیا!

اخم میکنم:همیشه مغرور!

پشت سرش راه می رم.به جمعیت مرگخوار ها می رسیم.دور لرد سیاه حلقه زدن.پوزخندی می زنم:چقد با اونی که مامان می گفت فرق داره!

-ارباب!ما اومدیم.

لبخند پیروزمندانه ی لرد،احساس خوبی به من می ده.انگار یه نفر در گوشم داد میزنه:

-تو داری پیروز می شی جینورا ویزلی!انتقامت رو از اونا می گیری!تو قابلیت های بالایی داری!

دماغم رو بالا می گیرم و با سینه ی سپر کرده روبروی لرد می ایستم.تعظیم کوتاهی می کنم و گزارش می دم:

-هری پاتر هنوز به حرف نیومده،قربان!هرمیون هم تحت تعقیبه و ویزلی ها هم...هنوز موفق نشدیم بگیریمشون!البته ناگفته نمونه که بیل و چارلی پیش ما هستند.منظورم مهره های اصلیه.همونطور که گفتم هری پاتر هنوز چیزی رو لو نداده.بیشتر محفلی ها در خانه شماره12 گریمولد پنهان شدن!

و پوزخندی می زنم.لرد هم نگاه مغروری به من میکنه:

-و؟

متوجه منظورش می شم.چوب دستیم رو تکون می دم و لیست در دست لرد قرار می گیره:

-این لیست افراد متولد 30جولایه!دو بین اون ها..خب..کسی وجود داره که تاریخ تولدش از همه مخفی شده بود.من با زحمت پیداش کردم.سرورم،مایلید اسمش رو اعلام کنم؟

لرد اخم هاشو در هم میکشه:

-بگو.


به اطرافم نگاه میکنم.نیست.کجا رفته؟!
نفس عمیقی میکشم.مرلینا چقدر سخته که بخوای پا روی عشقت بذاری..اما چاره ای نیست:

-درا..

-من!

با وحشت به سمتش برمی گردم.نه!باورم نمی شه.قرار نبود اینطوری بشه..

صدای سرد لرد در سالن می پیچه.مثل همیشه نمی شه چیزی ازش فهمید:

-تو؟

اینبار صدای دیگه ای توی سالن می پیچه.صدایی که مربوط به هیچ مرگخواری نیست:

-بله،اون!

نارسیسا جیغ می زنه:

-پسره ی احمق!مرلینا،هری!تو چط..چطور جرعت کردی؟

اینبار دراکو پاسخ می ده:

-دو پسر برگزیده با هم!فکر می کنی چه اتفاقی قراره بیوفته،مامان؟

مامان رو با تمسخر ادا می کنه.نفسم بالا نمی یاد.ادامه می ده:

-فکر می کنی چه اتفاقی قراره بیوفته؟وقتی همیشه مجبور باشی که به حرف یک سری جادوگرها و ساحره های قدرت طلب گوش کنی؟

پوزخندی می زنه:

-وقتی جونت حتی برای مادرت هم با ارزش نباشه..یادم نرفته چطور داشتی من رو قربانی می کردی.فکر کردی اون شب چطور از اینجا فرار کردم؟من هنوز هم به هری مدیونم.حتی بیشتر از تو!

اونقدری مشغول حرف زدنه که متوجه نمی شه بیشتر از 20 تا چوب دستی به سمتش نشونه گرفته شده.

هق هقم قطع می شه.فقط یه چیزی رو می فهمم:

-دراکو،نه!

تنها کاری که اون لحظه ازم بر میاد رو انجام می دم.خودم رو جلوش پرتاب می کنم.برعکس همه ی مرگخوارها،من هنوز اعتقاد دارم که عشق نمرده..اگه مرده بود شاید من اینجا نبودم..

احساس میکنم سینم شکافته میشه و بند بند وجودم از هم جدا می شه.دیگه چیزی احساس نمی کنم و چشمام...بسته می شن!


چشمام رو باز میکنم.همه جا سفیده.نور،تنها چیزیه که دیده می شه..بلند می شم..

صدای خنده ی یه پسر به گوشم می رسه.به سمت صدا بر می گردم:

-هری!

اینو با ناباوری زمزمه می کنم.روش رو به سمت من میکنه:

-اومدی جینی؟

-تو..اینجا..

-حتما براشون صحنه جالبی بوده..دو نفر که می خواستن مانع مرگ یکی دیگه بشن!یکی برای عشق..و..بازهم عشق!

-نمی فهمم!

هری سرش رو تکون می ده:

-مهم نیست.بیا اینجا بنشین!

و به کنار خودش اشاره می کنه.

می ترسم.نکنه بخواد انتقام بگیره؟


انتقام؟!به چهره ی مظلوم پسر روبه روم نگاه میکنم.پاسخ سوالم فقط یه پوزخند به خودمه!

-چی شده؟

-بر می گردی جینی؟

چشمام گرد می شن:

-چی؟

مغموم به چشم هام نگاه می کنه:

-بر می گردی پیشِ..پیش من؟

اخم میکنم.یعنی چی؟!

-واضح بگو!

هری کلافه توضیح می ده:

-وقتی تو خودت رو انداختی جلوی دراکو..خب..منم..

منظورش رو می فهمم.اما..خدای من!باورم نمی شه!این پسر پاک،عاشق من بوده؟فکر می کردم مثل یه خواهر دوسم داره..

-از من چی میخوای؟

-دراکو..خب..میدونی..

نفس عمیقی می کشه:

-اون مرد!من و تو حق انتخاب داریم.بامن..بر می گردی؟

اون حرف میزنه و چشم های من سیاهی می ره.بقیه ی حرف هاش رو نمی شنوم.فقط یک جمله در گوشم زنگ می زنه:

-دراکو..اون مرد!

-دراکو..اون مرد!

-دراکو..اون مرد!

سرم رو تکون می دم:نه!

رو به هری می کنم:

-دروغ می گی!داری منو می ترسونی!دراکو زندس؛مگه نه؟

هری با تاسف نگاهم می کنه:

-فقط همون یه تیکه شو شنیدی؟

بعد هم از جا بلند می شه:

-من..جوابم رو گرفتم..

و شروع به قدم زدن می کنه.نمی دونم کجا می ره اما می دونم می ره.برای همیشه!

پشت سرش می دوم:

-هری!وایسا هری!

می ایسته،نگاهی به صورتم می ندازه و کلافه چشماش رو می بنده:

-باشه جینی،من قبول کردم.برو،اذیتم نکن!از اون ور..

وقتی راهم رو نشونم داد،بدون اینکه به من نگاه کنه مسیرش رو ادامه می ده.

روی دوزانو خم میشم:

"اون عاشق من بود؟"

"دراکو مرد؟"

"دراکو جاسوس بود؟"

"هری رفت؟"

از جام به سختی بلند می شم.هری واقعا رفت؟!

امروز پيشگويي را شنيدم اما اي كاش كه نمي شنيدم. صداي بمي كه از گوى شيشه اي بلند شد تا اعماق قلبم را تهي كرد. خوب شد که مرگخوارها حمله كردند و مجبور نشدم نگاه دوستانم را تحمل کنم.

اي كاش دامبلدور كمكي مي كرد اما او حتي به چشم هايم هم نگاه نمى کند و چقدر زود خودش را از من دور کرد و کنار كشيد.

بيشتر از هر چيز دلم را وفاداري دوستانم مي سوزاند. دوستاني كه مي دانم اگر کنار من بمانند نابود مي شوند. عقلم مى گويد كه آن ها را از خود برانم تا سالم بمانند اما...اما قلبم فقط در كنار آن ها بودن را مي طلبد.

چيزي كه هنوز با آن كنار نيامده ام رفتن سيريوس است. باورش كرده بودم اما در حالى که وانمود مى کرد دستش را براى کمک به سمتم دراز كرده است در ميان سخت ترين شرايط زندگى رهايم كرد، درست مانند والدينم. هنوز هم لبخندي كه موقع مرگ به من زد را فراموش نکرده ام، چطور از ترک کردن من خوشحال بود را نمي دانم.

به گذشته كه فكر مي كنم از اينكه با اين اتفاقات روبه رو شدم و حالا زنده ام، اينكه توانستم آنها را تحمل کنم تعجب مي كنم. اينكه چطور ولدمورت را امروز شکست دادم را خوب مى دانم. قوي ترين جادوگر باز هم دربرابر عشق شکست خورد. نقطه ضعفش همين است، نداشتن عشق اما گاهى دلم مى خواهد مانند او باشم.

گاهى آنقدر از آدم هاى اطرافم کلافه ام که دوست دارم ولدمورت باشم. ولدمورت باشم تا رحم و محبت را کنار بگذارم، اينكه من آدم خوب داستان هستم را فراموش كنم و هر کارى که مايلم انجام دهم، هر طور كه مي خواهم زندگى کنم.

تنها چيزي كه فکر و ذهنم را آسوده مي كرد اين بود كه ديگر همه از زنده بودن ولدمورت آگاه شده اند. اشتباه مى کردم، حالا که خوب فکر مى کنم باز هم من بايد در برابر ولدمورت بايستم، بازهم من، پسرى که زنده ماند.

من باز هم بايد قوي باشم براي رون، براي هرمايني و براى همه. ديگر از قوى بودن خسته شده ام، از زندگی کردن فقط براى زندگی ديگران خسته شده ام. اى کاش نويل قهرمان بود. قهرمان بودن خيلي آزار دهنده است.

رون در كنارم آنقدر راحت خوابيده است كه به او حسوديم مي شود. كاش ميشد بدون فكر به ولدمورت، بدون فكر به مرگ بخوابم.

همه چيز در ظاهر در حال آرام شدن است. مدرسه هم بعد از آمبريج به حالت عادی بازگشته است.

" من هرگز نبايد دروغ بگویم" و حالا هم نمي گويم، من قهرمان بودن را نمي خواهم فقط مى خواهم يك زندگى معمولى داشته باشم. مى دانم همه در زندگی با دوراهي ها و دوگانگى هايي روبه رو مي شوند اما من ديگر نمى توانم تحمل کنم. اين ها فقط افكار وارونه ي من هستند اما اي كاش جرعت بيانشان را داشتم.

مى خواهم يك دنياي ديگر داشته باشم، يك دنياي وارونه. دنيايي كه در آن همراه با پدر مادرم بميرم و يا بهتر از آن همراه با آن ها زندگى کنم در يك دنياي عادی، دنياي مشنگ ها.

درست در تاریخ 30 جولای دو پسر در دو خانواده جادویی متولد شدند . یکی از آن ها نویل و دیگری هری نام گرفت .

طبق حرکاتی که نویل در طی یازده سال زندگی در کنا پدر ، مادر . خواهرش نادیا انجام داده بود ، پسری بی استعداد و دست و پا چلفتی بود اما هری استعداد های فراوانی داشت و روز به روز به استعداد هاش اضافه میشد .

هری و نویل برای اولین بار همدیگر رو در ایستگاه کینز کراس دیدن . هری که میخواست از جمع بچه های با استعداد دور شه ، فرصت دوستی با نویل که مطمدنا میتوانست در مباحث زیادی مثل درست جوع کردن وسایل کمک کند غنیمت شمرد ؛ پس جلو رفت و با معرفت یه دوست صمیمی ولی با ادب گفت و گو رو شروع کرد :

- سلام . من هری هستم . هری پاتر . میتونم تو رو دوست صدا کنم ؟

- اوه . سللام . من نویل لانگ باتم هستم . چرا که نه ؟ من برای اولین بار با یکی دوست میشم .


- برای اولین بار ؟؟

هری به خاطر این که نویل به علت سرگرم بودن با چرخ دستیش حرفش را نشنیده بود خوشحال شد .

- راستی کمک نمیخوای ؟

- اگه میشه خیلی !

- باشه . پس یه کم از چرخ دستیت دور شو .

- یه لحظه صبر کن . از کارت مطمئنی ؟؟

- معلومه که آره .

هری در عرض یه ثانیه وسایل نویل که حدود بیست دقیقه باهاش سرگرم بود رو جمع کرد و دوستی آن ها با هم آغاز شد .

پنج سال از تحصیات آن ها در هاگوارتز میگذشت که جنایات رخ داده شک دنیای جادوگری رو به سمت شرور ترین جادوگر ، لرد سیاه ولدمورت برگردوند .

شک مردم تا اون جت ادامه داشت که یکی از مقامات وزارت خونه اونو تایید و قاتل وزیر سحر و جادو اعلام کرد . وزیر قبل از مرگش گوی پیشگویی را به معاونش داداه بود که پیشگویی به این شرح بود :

ولد مورت برمیگردد . یکی از دو پسر متولد 30 جولای دشمن خونی آن خواهد بود تا حدی که آنها نمیتوانند با وجود دیگری زندگی کنند . پس یکی از آن ها به دست دیگری کشته خواهد شد .

سرسرای بزرگ هاگوارتز

- . . . به دست دیگری کشته خواهد شد .

- نویل ، گفتی اون پسرا متولد چه تاریخی هستن ؟

- 30 جولای .

- 30 جولای ؟

- آره . چی کار داری ؟ چرا اینجوری شدی ؟

- سرتو بیار جلو کارت دارم .

- بگو .

- من متولد 30 جولایم .

نویل داشت به تاریخ تولد هری فکر میکرد که ناگهان متوجه شد که خودش هم متولد 30 جولایه ولی اون چیزی نگفت چون میدونست که یه آدم مثل اون نمیتونه پسر برگزیده باشه .

- نویل ، به نظرت اون یکی پسر کیه ؟

سوال هری جوابی نداشت .

- آهای ! به نظرت اون یکی کیه ؟

- کی کیه ؟

- اون یکی پسر دیگه !

- آهان ! من چه بدونم ؟

قتلگاه عمارت

ولدمورت داشت برای دست گرمی روی چند مشنگ آوادا تمرین میکرد که شستش از پیشگویی خبر دار شد . کلاغه که خیلی چایی شیرین بود ؛ اسم ، مشخصات و سوابق پسر ها رو هم به ولدمورت گفت :

- یکی هست که خیلی دست و پا چلفتیه و هیچ کار خاصی تا حالا نگردی اما دوست همون دست و پا چلفتیه اسمش هریه و اتعداد زیادی داره در ضمن توی هاگوارتز تکه . صد در صد پسر برگزیده هریه .

ولدمورت با کلاغه موافق بود پس تمام حواسش رزو روی هری متمرکز کرد .

کتابخونه هاگوارتز

- بازم داری کتاب دوئل میخونی ؟

- آره . میخوای چی کار کنم ؟

- برو به دامبلدور بگو .

- همین قصد رو دارم . امشب .

نویل که به خودش شک داشت و با تتنها مهارتش در گوش دادان حرفای دیگران آشنا بود ، خیلی آروم هری رو تا دو در اتاق دامبلدور همراهی کرد .

- پروفسور ، اجازه هست بیام تو ؟

- پسرم هری ، بیا راحت باش .

- پروفسور میخواستم یه چیزی به شما بگم .

- خب بگو .

- من یکی از دو پسر متولد 30 جولایم .

- بله . میدونم . اتفاقن داشتم یکی رو میفرستادم دنبالت .

- خب ؟

- هری ، ولدمورت سه تا جان پیچ داشت که من دو تاشو از بین بردم . میدونم داری فکر میکنی جان پیچ چیه ! جان پیچ چیزیه که آدم روحشو توش نگه میداره . یکی از جان پیچ ها یکی از کتاب های کتابخون ـس برو پیداش کن و از بین ببر من دو روزه دیگه طلسم سکوت روی کتابخونه میزارم که هر کاری خواستی انجام بدی . بعد باید خودشه از بین ببری .

نویل تا همینجا براش کافی بود پس راه خوابگاه رو در پیش گرفت .

- هری، پسر برگزده تو نیستی ، بلکه دوستت نویل پسر انتخاب شده است .

- نویل ؟

- بله . نویل . تا همین چند لحظه پیشم پشت در بود و همه چیز رو درباره ولدمورت و کتابخونه شنید .

- ولی چرا به من نگفت .

- اینو خودش بعدا بهت میگه .

- پروفسور اجازه هست برم ؟

- بله ولی یادت باشه نویل فکر میکنه اون پسر تویی ، پس بزار توی تفکرات خودش بمونه .

- چشم پروفسور .

- در ضمن از نویل بخواه که توی خوندن کتاب دوئل بهت کمک کنه ؛ با وردایی که برای دوئل پیدا میکننین ، دوئل کنین .
هری نول رو آماده کن .

- چشم پروفسور .

کتابخونه هاگوارتز

- نصف شبی واسه چی منو اوردی کتابخونه ؟

- واسه تفریح .

- تو کتابخونه ؟

- آره . یه کتاب هست که باید نابودش کنیم . حالا میتونی اینجا بجرخی و هر جند وقت یه بار یه طلسم مثل اینسندو بفرستی وسط کتابا تازه هرجقدر هم دلت خواست دادا بزن .

یه ساعتی بود که نویل و هری کتابخونه رو بر باد دادن ولی کسی نفهمید .

- هی نویل ، اینجا یه قفسه هست نمیترکه .

- شاید طلسمت اشتباهه .

- اخه تو تا حالا دیدی من ، هری طلسم اشتباه بزنم ؟

- شاید . . .

بقیه ی جمله ی نویل هیچ وقت ادا نشد .

- نکنه همون فکری که من میکنم ، میکنی ؟

- گمونم همین طوره !! میگم چطوره با هم بکشیمش شاید پاره شد ، از بین زفت .

- امتحانش ضرری نداره .

نویل و هری تا اونجا که تونستن کتاب رو کشیدن ولی هیچی ک هیچه .

- هری ، یادته اسنیپ اتودم گرفت کرد تو یه زهر ؟

- آره ولی که چی ؟

- از اون موقع اتودم رو به هر کتاب یا برگه ای که میزنم پودر میشه . شاید رو این کتابه هم اثر کنه !

- خوبه ولی الان که اتود اینجا نیست . هست ؟

- اتوئم همه جا باهامه .

- خب چرا شروع نمیکنی ؟

نویل اتودش رو به صورت عمود وارد کتاب کرد . برای پنج ثانیه اول هیچ اتفاقی نیوفتاد ولی ثانیه ششم نوری از سوراخ کتاب بیرون زد و باعث شد کل کتابخونه روشن بشه . خوشبختانه فیلچ و خانم نوریس اونجا نبودن وگرنه جفتشون اخراج میشدن .

فردای اون شب هری همراه با کتاب سوراخ و اتود خم شده ی نویل به دفتر دامبلدور رفت .

- پروفسور این اون کتابیه که شما گفین چان پیچه . درسته ؟

- بله ، پسرم . این خودشه و لی شما چجوری اینو نابود کردین .

هری تمام ماجرای شب گذشته رو برای دامبلدور تعریف کرد و طبق توصیه ی دامبلدور هری باید نویل رو آماده میکرد .
روزها گذشت و نویل به بهانه ی کمک به هری آموزش میدید و آماده میشد تا بالاخره روز موعود که هیچ کس ازش خبری نداشت فرا رسید .

دهکده هاگزمید

- نویل ، حس نمیکنی فضای دهکده یه خورده سنگین شده ؟

- منظورت همون " یه جوری شده " ـس ؟

- آره . همون که تو میگی . حالا شده ؟

- آره . یه کم .

ناگهان صدای بر زبان آوردن آوادا و جیغی پشت سرش به گوش رسید پسری از ریونکلا کشته شده بود . هری که منتظر چنین اتفاقی طی چند ماه گذشته بود ، فریاد زد :

- همه برین یه جای امن پناه بگیرین . اون برگشته . ولدمودت . . .

- برگشته .

جمله ی ناتمام هری رو ولدمورت تمام کرد .

- هری تویی ! درسته ؟

- آره . منتظرت بودم .

- چه پسر بچه ی گستاخی !!

- اگه من یه پسر بچه ـم چرا میخوای منو بکشی ؟

درگیری لفظی بین هری و ولدمورت ادامه داشت ؛ طوری که آن ها نویل را کاملا از یاد برده بودند .
نویل پسر بچه ی متولد 30 جولای ،شانس خودش رو برای کشتن ولدمورت امتحان کرد .

نویل خنجری رو که با استفاده از تمام وردهایی که در چند ماه گذشته یاد گرفته بود ، از پشت به سمت ولدمورت نشانه گرفت .

خنجر کاری رو که نویل انتظارش رو نداشت انجام داد . نویل پسر برگزده ای بود که ولدمورت رو کشت .

و بالاخره..
پس از یازده سال ترس و تنهایی..حالا هری پاتر آن جا بود.
کودکی که او را منزوی کرد و قدرت و شهرتش را به مرز نابودی کشاند، حالا در چند قدمی اش ایستاده بود. هراسان و بی پناه.

چیزی را در جیب ردایش پنهان کرده بود. چیزی که می توانست همه ی خسارات را جبران کند.
- بذار باهاش حرف بزنم، رو در رو!
- اما..سر..سرورم..شما..به اندازه ی کافی قوی نیستین!
- برای این کار به اندازه ی کافی قدرت دارم..

کوییرل جوان، از جایش تکان نخورد.
هری پاتر کوچک، بی آنکه چشم از کوییرل بردارد چند قدم عقب رفت.
انگشتانش را در جیبش دور سنگ جادو حلقه کرد.
لردولدمورت دوباره زمزمه کرد:
کوییرل..
- نه سرورم.. هر چی میخواین بگین من بهش میگم.
- باید باهاش حرف بزنم. اون سنگو داره، کاپ کوییدیچ فیلمشه!

کوییرل دستار را روی سرش محکم کرد و با چهره ای مصمم به هری نزدیک شد:
سنگو بده به من!
هری: نمیخوام. نمیدم.
کوییرل زمزمه کرد: نمیده ارباب سنگو.
صدای لرد ولدمورت دوباره در سرش پیچید: بذا من باهاش حرف بزنم شاید راضی شد.
- نه ارباب، شما به اندازه ی کافی قوی نیستین. اصن حرفشم نزنین!
- کوییرل داری اون روی هیپوگریف منو بالا میاریا!
- من نگران سلامتی شمام ارباب.
- نمیخوام نگران سلامتی من باشی! دارم بت میگم بچرخون این کله ی لامصبو!
- ارباب وایسین یه دقه. شاید شد.. پاتر! سنگو بده به من دیه!

هری، متعجب از خوددرگیری کوییرل یکی از ابروهایش را بالا انداخت و با صدایی مطمئن تر از قبل گفت: نمیدم!
لرد: دیدی گفتم نمیده؟
کوییرل آهی کشید. روی زمین نشست و درحالیکه متفکرانه پس سرش را میخاراند، بدون توجه به فریاد های"آی! دماغمو کندی!" و "کوییرل قسم میخورم که میکشــ..آآآی انگشتتو از تو چشمم درآر!" که از پس سرش به گوش می رسید، دوباره پرسید: نمیدی پس؟
هری: نه.
کوییرل از جایش بلند شد و ردایش را تکاند: ارباب میگه نمیده دیگه، فایده ای نداره. بریم. پاتر تو هم برو خوابگاهت، به عنوان استاد نمیتونم اجازه بدم تا این وقت شب بیرون باشی.
چشم های لرد ولدمورت گرد شد: چـــــــــــی؟! بذار باهاش حرف بزنم کوییرل! جان مادرت! کوییرل! کجا داری میری؟! نه! کوییرل! تا عمر داری تو گوشت جیغ میزنم! کوییرل! کوییرل نه! خواهش میکنم! بعد یازده سال تازه پیداش کردم!بذار باهاش حرف بزنم! کوییــــــــــــــــــــــرل نــــــــــــــــــــــــه!!

هری پاتر پروفسور کوییرل را تماشا کرد که از پله ها پایین رفت و او را با سنگ جادو تنها گذاشت.
لحظاتی بعد شانه هایش را بالا انداخت و دست در جیب، به طرف خوابگاهش به راه افتاد.