بیگ بن (ساختمان عظیم لندن)

هاگرید آهسته ولی پیوسته، خسته ولی پر انرژی از کلبه اش خارج شد. میخواست سریعا برود در آغوش پر مهر دامبلدور و در حالی که شست دستش را میمکد، مادرش را صدا کند.
پس مغزش، که نیمه راست آن مربوط به غول ها بود و در نتیجه بزرگتر، فرمان دویدن با تمام سرعت، بدون نگاه کردن به چپ و راست را صادر کرد. اما مغز راست که از پدرش به ارث رسیده بود و انسانی بود، به سرعت مخالفت کرد که در نتیجه آن میان دو نیمکره مغز هاگرید دعوا شد و پس از مقداری فنون کشتی، کاراته و حتی کنگ فو، نیمکره چپ به پیروزی رسید و دستش نیز توسط داور بالا رفت. بدین ترتیب هاگرید با تمام سرعت به سمت خانه گریمولد دوید.

ساعاتی بعد:

همچنان که خورشید در حال تغییر شیفت خود با ماه بود، هاگرید بدون پاره کردن ردا در حال دویدن در کوه و بیابان بود تا برسد به خانه گریمولد. البته ناگفته نماند که در حال دویدن شعر "آقای راننده، یالا بزن تو دنده، میخوام برم پیش پروف..." را نیز زمزمه میکرد.

همچنان که میدوید ناگهان جسمی به صورتش برخورد کرد و مقابل دیدگانش را گرفت:
- آی... مامان، زامبی ها اومدن پسرتو بخورن!
- زامبی ها اینجان؟!

هاگرید به سرعت در مغزش شروع به تجزیه و تحلیل ماجرا کرد، اما پس از دریافت ارور 404، دستش را بالا آورد و جسمی که روی صورتش بود، و یا در واقع حشره ای که روی صورتش بود را برداشت.
- عه... لینی وارنر؟! تو اینجا چیکار میکنی؟ مگه نباید الان تو شورا باشی واسه حل این مشکل؟
- چی؟ شورا؟ نه بابا... شورا کجا بود؟!
- پس یعنی این شورای آسمانی الهی زوپس فقط یه داستان واسه ترسوندن ما بود؟ آره نامردا؟

لینی به سرعت بال بال زنان خود را عقب کشید تا از سیل اشک های هاگرید در امان بماند.
- نه... یعنی چیزه... همین مشکل زامبی ها... اینا قرار بود بیان بشن ارتش شورا مثلا... نمیدونم چرا زوارشون در رفت یهو.
-
- چیه؟ ببخشید خب... قصد بدی نداشتیم آخه.
- من فکر میکنم فحش دادی تو... درسته که املا زیر بیصت نگرفتم، ولی کاملا حس میکنم تو با این حرفت معلوماتمو زیر سوال بردی.

لب های لینی از دو طرف کش آمدند.
- من فقط داشتم سعی میکردم توضیح ب...

- نه... من گوشنمه... شماها هیچ کدومتون درک نمیکنید من رو.

*new sojhe*

لندن دیگر آن لندن همیشگی نبود. بیگ بن از کار افتاده بود، چرخ و فلک عظیم دیگر نمی‌چرخید، مجلس متروکه شده بود و خیابان ها خالی تر از همیشه بودند. 9 ماه از شایع شدن ویروسی لاعلاج در لندن می‌گذشت، ویروسی که شیوع آن به لندن ختم نشد و تمام دنیا را تحت تاثیر خود قرار داد و در این میان حتی جادوگران نیز از آن جان سالم به در نبردند و تبدیل به زامبی شدند.

9 ماه پیش:

- هوی ممدپاتر بدو اون آجرا رو بذار تو فرغون.

اما ممدپاتر بی حرکت در جای خود ایستاده بود و با دهانی باز به آسمان خیره شده بود، البته در این میان چند پرنده هم از بالای سرش رد شدند و مایعاتی را وارد دهان باز ممدپاتر کردند. صفدرپاتر که می‌خواست هر چه سریع تر کارش را به اتمام برساند و برگردد به خانه تا وسایلش را جمع کند که برود جوج بزند با نوشابه، دوباره فریاد زد:
- هـــــــــــــــــــــوی ممدپاتر، دِ یالا برو کارت رو انجام بده راحت شیم دیگه.

و در همین هنگام ممدپاتر نگاهش را از آسمان برگرفت و دوان دوان به سوی صفدرپاتر حمله ور شد و اندکی بعد هم ممدپاتر و هم صفدرپاتر با دهان باز به آسمان خیره شده بودند.



هاگرید در کلبه‌اش رو مبلش لم داده بود رو به تلویزیون و کیک نوش جان می‌کرد و زلال آحکام می‌دید. ناگهان صفحه برفکی شد و به جایش صحنه‌ای خشونت بار از حمله چند فلان پاتر زامبی شده به سوی ملت بر تلویزیون نش بست. در همین حین گوینده ی تلویزیون شروع به گفتن خبر جدید کرد:
- ملت جادوگر، یک سری زامبی تو شهر هستن که دنبال ملت می‌دوئن و گازشون می‌گیرن. وضعیت هم بحرانیه، در برین! خودمم این رو انقدر سریع گفتم که در...

اما نتوانست جمله‌اش را کامل کند و به جایش تنها صدای خر خر و جویده شدن به گوش رسید. هاگرید که از شدت ترس خود به خود دست به تولید شکلات و شربت آب پرتغال میکس زده بود خواست قبل از جویده شدن و مردن یک بار دیگر به مرلینگاه برود که صدای جیغی از بیرون کلبه‌اش شنید و ریش و پشم هایش به طور کامل ریخت. حال هاگرید باید با این دنیای زامبی زده و رو به زوال چه می‌کرد؟

در بالاترین نقطه ی برج بیگ بن ایستاده بود و از پشت _شیشه ی کدر_ ساعت بزرگ ، شهر را در آن وقت از شب نظاره میکرد .

لندن
مانند همیشه مه آلود و مرموز . با ساختمانهایی قدیمی که پی شان در خونها فرو رفته و سنگ هایشان نم کشیده است. با سنگ فرشهایی که بر روی هزاران جسد بی قبر پهن شده بودند تا عبورو مرور برای عابران آسانتر شود .

لندن
این شهر قدیمی که تک تک ساختمانهایش در این مه ، حس خوف و وحشت را منتقل میکرد .شهری که همیشه ی خدا گویا منتظر باران است. شهری که گویا هیچ وقت نمی ایستند و همیشه پویا است .

هوا برایش به شدت سنگین جلوه میکرد ، آنقدر سنگین که حتی نفس کشیدن هم برایش سخت به نظر میرسید. این سنگینی هوا تنها میتوانست برایش دو علت داشته باشد ، سردی هوا در آن فصل یا ترس از اتفاقاتی که قرار است برایش بیافتد. دستهایش را کمی بالا آورد تا با بخار دهانش کمی گرمشان کند.

در فکر ماجرایی بود که صبح برایش رخ داده بود که ناگهان با صدای بلند و سنگین ساعت به خودش آمد.
ساعت بزرگ بگ بن بی وقفه مشغول زنگ زدن بود تا بتواند ساعت 12 شب را برای آن شهر بزرگ اعلام کند.
24 زنگ به منظور 24 ساعت ، به معنای آغاز روزی نو با ساعاتی نو .

- میبینم که خیلی بزرگ شدی دیوید .

به سرعت برگشت تا بتواند صورت مردی را که طبق وعده ی قبلیشان در آن ساعت ظاهر گشته بود ببیند.

- شما هم خیلی پیرتر شدید آقای دانفی .

آقای دانفی که حدودا 70 ساله به نظر میرسید کلاهی لبه دار بر سرش گذاشته بود و گردنش را با شال گردن ضخیمی پوشانده بود. پالتویی پشمی پوشیده بود و چتری کهنه در دست داشت.

- می بینم که مثل همیشه چترتون هم همراهتونه.

دانفی چینی به پیشانی اش انداخت و درحالی که دسته ی چتر را بالا آورده بود و با آن چانه ی ته ریش دارش را میخاراند گفت :

- یه عادت قدیمیه ، همیشه منتظر بارونم. باید یادت باشه که اصلا دوست ندارم غافلگیر بشم .

دیوید در دلش به حوادثی که قرار بود اتفاق بیافتد خندید و با خودش گفت :

- اصلا نمیتونی حدث بزنی که قراره چقدر غافلگیر شی .



========================================
دوستان ، این پست رو بیشتر به عنوان یک پست غیردنباله دار جهت ادای دینی به این برج زدم، اصلا هم قصد نداشتم راجع به حوادث و ... داستان بنویسم ، بیشتر سعی کردم چند دقیقه رو فقط توضیح بدم ، حالا اگه دوست داشتید میتونید ادامه بدید و داستان سازی کنید ، اگه دوست نداشتید مثل این پست های تکی بخونید .

با تشکر

تکلیف رول ، یک و دو قاطی!
جدانکن آقا! درهمه!

پشت بام برج بیگ بن ، نیمه شب

- می تونی ببینی؟
- نه!
-الان چی؟
- نع!
- نعلبکی ! اممم... نه، این تو دیالوگهام نبود... آهان! الانم نمی بینی ؟
-نچ!
- شاید الان بتونی ببینی ها!
لورا سرش را از روی تلسکوپ بلند کرد و با عصبانیت به آلتیدا خیره شد :
- نـــــمــــــــــــی بـــــــینــــــــــم! حالیت شد یا به صورت فیزیکی حالیت کنم؟!
- نه ، حالیم شد... فقط جان من هنوز نمی بینی ؟

اهم ! پس از این مقدمه طویل و بی ربط به سراغ مشخمان می رویم . یه چیزی نوشتم دور هم باشیم

پشت بام برج بیگ بن ، نیمه شب
-می تونی ببینی ؟
لورا سرش را از روی تلسکوپ بلند کرد و با عصبانیت به آلتیدا خیره شد :
-بوقی ، الان تو اپیزود دومیم !
-...آهان! خوب پس تو هنوز نمی بینی؟!
لورا با کف دست به پیشانی اش کوبید .
- نه!نه!نه! الان همه چی سیاهه! می فهمی؟! یعنی هنوز هیچی نمیبینم!
مری از نوک برج پایین پرید و کنار لورا فرود آمد:
- خوب ، تموم شد! پرچم تبلیغاتیم رو وصل کردم . هنوز چیزی نمی بینی؟
-

زاخی لورا را کنار زد و لورا به گابریل ،لینی و دیگر جادوگران شهید راه علم که پایین برج افتاده بودند پیوست . مری مسیر سقوط او را با چشم دنبال کرد و وفتی صدای بامبی ناشی از به زمین خوردن لورا شنیده شد گفت :
- آخیی... طفلک خیلی دوست داشت در کنار ممد بمیره! حیف، عضو خوبی بود....
- پیوند عضو رو وللش (وه-له-لش) ! بیا ببین چی پیدا کردم!
مری به سرعت خودش را به زاخی رساند و هیجان زده گفت :
- چی پیدا کردی؟ اختر نورانیه رو؟
- نچ !سرکار علیه دو ساعته رو یه سیاهچاله زوم کردین!
- مگه سیاهچاله ها رو هم این نشون میده ؟ ایول!
زاخی به تلسکوپ تلنگر زد و گفت :
-پس که چی! این یه جوری جادو شده که حتی زمان حال ستاره ها رو به ما نشون میده!
- چه ریختی هست حالا این سیاهچال؟ چند نفر توشن؟!
آلتیدا نگاه عاقل اندر سفیهی به او انداخت و گفت :
- تو هنوز نمی بینی؟

زاخی او را از جلوی دوربین کنار کشید :
- اینو بیخیال...هنوز تو اپیزود اوله تو سیاهچاله که کسی رو نمیندازن بوقی! سیاهچاله یه چیزی تو مایه های یه چاله سیاهه مثلا فرض کن وسط آسمون یه تیکه یه سوراخ سیاه باشه هر چی رو که از نزدیکیش رد میشه به خودش جذب می کنه . اه ، این آل هم با این دیالوگاش ! بیا خودت ببین!
مری از داخل چشمی تلسکوپ آسمان را نگاه کرد . حق با زاخی بود . سیاهچاله مثل محوطه سیاه بزرگی بود . در همین ما بین تلسکوپ هابل از کنار سیاهچاله رد شد و بهش جذب شد و در نهایت توی اون فرو رفت .جالب اینجا بود که حتی نوری که تلسکوپ به سمت هدف میتاباند هم نمیتوانست داخل آن را روشن کند .
- زاخی توی این چیه؟ هیچی معلوم نیست که!
-میخواستی سر کلاس یه دقه به جای فکر کردن به کیوان و آبر و این چیزابه درس گوش کنی ! مگه نمیدونی که حتی نور هم راه گریزی نداره و بیچاره می افته تو چاله ؟! یعنی اصولا نور نمیتونه روشنش کنه یا یه چیزی تو همین مایه ها!
- وی... چقدر باحال! میگم باصلا تکلیف رو بیخیال شیم ، همینجا بشینیم هی چیزایی که میرن تو سیاهچاله رو نگا کنیم بهشون بخندیم!

زاخی به زور مری را از تلسکوپ جدا کرد و گفت :
-اینو ول کن . بیا دنبال ابرنواختر بگردیم! تا ده دقیقه دیگه باید پیداش کنیم !
مری با دست زاخی را کنار زد و زاخی نیز .... نه خیرم ، این دفعه گول خوردین ! زاخی خودش رو نگه داشت و عربده کشید :
- چی کار می کنی؟! نزدیک بود منو بکشی!
-هیسس... باورت نمیشه که فقط نیم متر اونور تر بود!نمیدونی اینجا چه خبره... .اینا کمره..اوه ، باز قاطی شد ! ...اهم!حیف که نمی تونی ببینی! واقعا زیباست!
آلتیدا آستین مری را کشید و گفت :
- حالا داری چی می بینی؟
- اولش نورش زیاد شده بود ، بعد یهو خاموش شد و بعدش ترکید... جون تو خیلی خفن بود . کپ ماتریکس بود! نه ، مثل این ترقه های المپیک بود! کلا خیلی باحال بود.... بعدش هم یه سری گاز قرمز و صورتی و بنفش و اینا محوطه انفجار رو پوشوندن . به گمونم بیچاره تبدیل شده به گاز ...اااا!الان هم دارن کم کم یه جا جمع میشن. چه جلب!
زاخی گفت :
-آفرین ، توصیف خوبی بود ! خوب دیگه بچه ها ، جل و پلاستون رو جمع کنین بریم ؛ برای مشق این جلسه کافیه.

پایان!

1. تکلیف رول :

اول) رصد کردن یک انفجار ابرنواختر را با تلسکوپ جادویی به صورت رول در حداکثر 10 خط شرح دهید.

شبی بارانی بود.قطره های باران همچنان بر روی برج بیگ بن می ریختند.در زیر این برج، دو نفر به طور مرموزی دیده می شدند...

-یه کم اونور تر...اونور تر...بازم تر...اونور تر...آها خوب شد!

زاخی مثل ندید پدید ها (!) از بالای برج پایین آمد و به سمت تلسکوپ زنگ زده خود حرکت کرد.ریتا با تریپ خفنی پشت تلسکوپ ایستاده و با آرنج خود ضربه ی زیبایی را به شکم زاخاریاس زد که باعث شد زاخی از بالای برج به سمت پایین پرت شود ( )

چند مین بعد

زاخاریاس که دست، پا و جاهای دیگرش ( ) درد می کردند، بلاخره با مشقت به بالای برج رسید.ریتا با هیجان داشت از تلسکوپ نگاه می کرد و حرف های عاشقانه می زد.

-زاخی بیا آبر جونیورمو ببین...قربونش برم که این قدر خوشگله!

(درون افکار زاخی: باز هم این دختره ذوق کرد...! )

-بوقی اون ابره...

-حالا عیب نداره باو!ابر و آبر که فزقی ندارن ...بیا یه نگاهی بنداز!

-وااای!عجب ستاره ی خفنیه...این گاز ها دیگه چین؟مگه این ستاره خانوم ادب ندارن؟ (!) ولی عجب گاز های خوشگلی!چرا اینا سبزن ( )؟وای ستاره خانومو ببین...نگاش کن چه قدر خوشگله...مطمئنم ما با هم دوستای خوبی میشیم!

-نخیرم....آبر من خوشگل تره!

-اصلا هم اینجوری نیست...تو داری الکی می گی!

ریتا و زاخی همچنان در حال بحث بودند که ناگهان آسمان رعد و برقی زده و زاخی و ریتا را به شکل چوب خشک در آورد...

پ.ن:آقا خودتون گفتین کوتاه باشه.به علاوه، این قسمت آخرش الکی بود :دی

دوم) یک سیاهچاله را توصیف کنید !

ریتا و زاخاریاس،بعد از مدت ها خوابیدن در سنت مانگو،سلامتی خود را به دست آورده و داشتند تحقیقات خود راجعع به آبر و ستاره ها را در کتابخانه ی تالار هافلپاف تکمیل می کردند.

ریتا ناگهان از جای خود پرید و با خوشحالی زاخی را صدا کرد و سپس حرکات موزون از خود در آورد!

-هوی....بوقی...نگاه کن چی پیدا کردم!

ملت هافلی با تعجب درون چشمان ریتا زل زده بودند.ریتا به شدت خجالت کشیده بود.ناگهان زاخی با حالتی ضایع تر از ری، بدون توجه به دیگران، به سمت او آمد.

-چیه؟...بمال! ( )

-ببین!

بر اساس گفته های شاهدان عینی، سیاهچاله یک گودال تاریک و خفن است که زمانی که یک ستاره ی جونیور عمرشو می دهد به ما، تشکیل می شود.سیاهچاله ها به هیچ وجه دیده نمی شوند و بدون اینکه به طرف خبر بدهند، آنها را در خود می کشند.البته ناگفته نماند که در سال 1222 ، گروهی از جادوگران بی فرهنگ، بز ها را برای شناسایی سیاهچاله ها به کار می بردند که اکنون این کار توسط خود جونیورم جرم شناخته شده است.ناگفته نماند که اولین قربانی سیاهچاله ها، بز معروفی به نام بزو (بر وزن تسو) است که از او همچنان به عنوان یک شهید، در بزستان یاد می شود.

با تشکر از شما جونیور های عزیز، عمو آبر!

زاخاریاس بعد از دیدن نام آبرفورث، نعره ای حیوانی زده و بیهوش شد!


پ.ن:می دونم که خوب نشد ولی باز هم تند تند بود!متشکرم!

1. تکلیف رول :

اول) رصد کردن یک انفجار ابرنواختر را با تلسکوپ جادویی به صورت رول در حداکثر 10 خط شرح دهید.

لى لى كه هيجان در صدايش موج مى زد گفت:
- فقط چند دقيقه مونده. مطمئنى تنظيماتت درسته ديگه؟ آخه مى دونى كه چقدر حساسه! فكرشو بكن! بعد از 5 قرن اين اتفاق داره مى افته
- لى لى! مى شه دهنتو ببندى؟ خودم مى دونم اين كار چقدر حساسه! همه چى هم مرتبه. اه...
كينگزلى كه درون تلسكوپ سمت راست را نگاه مى كرد گفت:
- اونجا رو! انگار شروع شد. يه اتفاقاتى داره مى افته.
- اين انفجار بايد از نوع دوم باشه. اون دو تا ستاره ى چسبيده به هم رو مى بينين؟ آره... از نوع دومه. هليوم داره از سمت چپى مى ره به سمت اونى كه كنارشه. سمت راستيه كوتوله ى سفيده. همين طورى سنگين و سنگين مى شه تا...
دهان آسپ از تعجب باز ماند. نورى عظيم همه ى آسمان و زمين را در برگرفت و در همان لحظه ستاره منفجر شد. ديگر نيازى به تلسكوپ هم نبود. لى لى در حالى كه دستش را سايبان چشمانش كرده بود پرسيد:
- حالا تكليف اين ستاره چى مى شه؟
- اون ديگه ستاره نيست. حالا ديگه اون يه ابرنواختره. بايد به مدت دو هفته زير نظر بگيريمش. مى گن بعد از دو هفته نورش به حد اكثر مى رسه. بايد نمودار نورش رو رسم كنيم ببينيم اين اتفاق مى افته يا نه. كينگزلى اگه اجازه بدى من اين كار رو مى كنم. كينگزلى؟ واى خداى من!
كينگزلى شكلبولت از فرط هيجان در كنارشان روى زمين افتاده و بيهوش شده بود.



دوم) یک سیاهچاله را توصیف کنید !

دفتر كينگزلى شكلبولت

لى لى و آسپ تازه از يك ماموريت ديگر براى نجات يك كارمند گم شده باز گشته بودند و آن چه را ديده بودند براى رئيسشان توضيح مى دادند.
- ما تا حالا به همچين چيزى برخورد نكرده بوديم.
- ما مطمئنيم كه اون يه شئ ناشناخته بوده و احتمال مى ديم اون كارمند گم شده اونجا باشه.
- در واقع يه چيز كاملا تاريك بود. از زاويه ى ديد ما به نظر مى اومد دايره اى شكل باشه.
- يه دايره با رنگ سياه. وقتى ازش دور مى شديم به نظرم اومد كه فقط چند كيلومتر وسعتشه.
كينگزلى شكيبايى خود را از دست داد و گفت:
- شما كه مى گين تاريك بوده! پس از كجا مى دونين دايره اى شكل بوده؟ چطورى مى تونين راجع به وسعتش اش صحبت كنين؟
- چون دور اون محلى كه ما رو مى كشيد نور و روشنايى بود.
- هر چى كه هست از قدرت جاذبه ى بى حد و حصرى برخورداره. جاذبه اى كه حتى نور هم نمى تونه ازش فرار كنه. در ضمن آسپ چند تا عكسم ازش گرفته. ببينين.
و سپس عكس ها را به او نشان دادند.
كينگزلى، شخصا به كمك آسپ، با توجه به همان اطلاعات شكسته بسته يك فضاپيماى ديگر طراحى كرد و يگ گروه مجهز را به آن محل كه بعدا، سياهچاله ناميده شد، اعزام كرد. اين گروه با تكنيك هاى خاصى توانستند به اطلاعات ارزشمند ديگرى دست يابند. مثلا اين كه اگر از داخل به آن نگاه كنيم، به بزرگى يك جهان به نظر مى رسد و هيچ چيز خارج از آن قابل رؤيت نيست. در ضمن وجود آن نورها در اطراف محل سياهچاله به دليل وجود ستارگانى در فاصله ى نسبتا دور، در پشت آن است كه به دليل نيروى جاذبه ى بسيار قوى، به صورت حلقه اى در اطراف آن قرار گرفته است.

تکلیف !

- بوق تو روحت پیوز .. تو که روحی .. بوق به خودت . اینم تکلیف بود که به ما دادی ؟

- عجله کنید دوستان ِ من ، این پدیده هرچند قرن یک بار اتفاق میفته ، نباید از دستش بدیم !

- ویولت !

- جانم لونا ؟

- خفه شو !

این گفتگو بین لونا و ویولت رد و بدل شد . در نیمه های شب ، چهار فرد شنل پوش با رداهای آبی داشتند از ساختمان عظیم لندن بالا میرفتند تا یک انفجار ابر نواختر رو پس از دو قرن رصد کنن . البته ، در واقع لینی و لونا سعی داشتن تلسکوپی رو که به گراوپ و سایر قوم و خویش هاش میگفت زکی رو بالا بکشن و گابریل و ویولت داشتن از هوای شب لذت میبردن !

بالاخره پس از مقادیری جون کندن ، چهار ریونی موفق شدن تلسکوپ رو روی نوک برج راه بندازن . لینی که از بچگی از ارتفاع میترسید با وحشت به پایین نگاه کرد : گابر ؟

گابریل در حالی که با دقت به آسمون نگاه میکرد گفت : هوم ؟

- اگه از این بالا بیفتیم پایین چی میشه ؟

گابریل همونطور که جاشو به ویولت میداد خیلی ریلکس گفت : میمیریم !

و قبل از این که لینی بگه آها ، ویولت جیغ زد : گابر لینی لونا ، یالا ، ابرنواختر S718* منفجر شد . واو .. ما شاهد انفجار یک ابر نواختر بودیم . نگاه کنید .

ویولت از معدود افرادی بود که این پدیده رو میدید پس حق داشت ذوق زده بشه . همه چیز مث یک آتیش بازی ِ آسمونی بود . درخشش ابر نواختر که در شب های قبل چندین برابر شده بود ، حالا از یک کهکشان پر از ستاره هم درخشان تر بود .

گابریل در حالی که خیلی خوشحال به نظر میرسید گفت : اون میتونه کلی سیاره مثل زمین رو نابود کنه . نه لینی ؟ لینی ؟

همه متوجه میشن که لینی بر اثر جیغ ناگهانی ویولت از بالا برج به پایین سقوط کرده ، ویولت با ناراحتی میگه : عمرش به دنیا نبود که یه انفجار خوف رو رصد کنه ! حیف .. آخرشم به درد نخور از دنیا رفت !

گابریل بدون این که متوجه عمق فاجعه شده باشه پرسید : هیوم .. یه سوال ، الان اون تبدیل به یه حفره سیاه میشه ؟ مث سیاهچاله ؟

ویولت خوشحال از موقعیتی که برای به رخ کشیدن دانش نجومش پیش اومده گفت : نه .. سیاهچاله یه حفره سیاه نیست . سیاهچاله به ستاره هایی با جرم هشت برابر خورشید گفته میشه که ..

گابر : هشت برابر ؟!

ویولت : اه گابر تو که خنگ نبودی . آره هشت برابر . بعد این ستاره ها که موقع مردنشون میرسه با چکش میزنن تو سر خودشون ... ام نه چیز ببخشید اینا اثرات سوء تدریس پیوزه ! توی خودشون فرو میریزن و یک سیاهچاله رو به وجود میارن . سیاهچاله چیز خیلی خوفیه .بعضیا میگن با ورود به سیاهچاله ها میشه در زمان سفر کرد و در واقع سیاهچاله نمودار زمان و مکان رو در هم میشکنه ولی ثابت نشده . چون کسی از یه سیاهچاله زنده برنمیگرده . اونم به خاطر ِ جاذبه فوق العاده بالاییه که داره . حتی نور هم نمیتونه ازش فرار کنه و جز دارک انرژی و دارک مدر هیچی توش وجود نداره ...

گابر : ایول یعنی مرگخواره !؟

ویولت نگاهی با لونا رد و بدل میکنه و هر دو در یک آن یه تصمیم واحد میگیرن ...

فردای آن روز

تیتر نیویورک تایمز : قتل های زنجیره ای ، پلیس به دنبال قاتل دو دختر که از ساختمان عظیم لندن به پایین پرت شده اند .

تیتر پیام امروز : لینی وارنر و گابریل دلاکور ، شهیدان ِ راه ِ علم ِ نجوم

ویولت : ایشش .. همه خرحمالیاش مال ماها بود ، تهشم این گابریل معروف شد ، یادم باشه دفعه بعد خودمو از بالا برج پرت کنم پایین !

-_________________________________-


* اسمش کاملا من در آوردی بود !

-چی میگی تو؟؟ بکش اونور اینو! باشه بهت میگم بوقی. این چوبدستیتو بکش کنار دهه!!

بارتی در حالی که از روی شکم هارولد بلند میشد گفت:

-بگو بوقی چه جوری این ساعتو دراوردی؟؟
-یا مرلین! مگه نمیگم چوبدستیو بکش کنار! باو اونا همش جلوه های ویژه بود!!

بارتی دستی به چونه اش کشید با تعجب تکرار کرد: مرلین؟؟؟

هارولد:
مرگخوارا:

هارولد به سختی از رو زمین بلند شد و در حالی که سعی میکرد با لبخند زدن به تماشاچیا، همه چی رو طبیعی کنه، اروم به مرگخوارا گفت:

-ببینین، برنامه من نیم ساعت دیگه تموم میشه؛ شما هم برین بشینین بعد من خودم میام پیشتون. شب هم میریم خونه من همه چی رو براتون توضیح میدم اوکیز؟؟
بارتی: ها؟ باشه فقط از اون نوشیدنی کره ای های خودتون هم بهمون بده خب؟اسمشون چی بود شاباین؟ شامفاین؟ شامپایـ...

بارتی با سقلمه بلا ساکت شد! بلاتریکس درحالی که با عصبانیت به خواننده ها و گروه گشت ارشاداشاره میکرد به سمت هارولد برگشت و گفت:

-ببین بوقی، ما میریم تو طبقه ی دوازدهم بیگ بین میشینیم توام برنامت تموم شد میای اونجا خب؟؟ وگرنه خودم با اکسیو میکشونمت

هارولد، نگاهی به تماشاچیا که همچنان داشتند به پشه مگس های هوا هم غش و ریسه میرفتندانداخت بعد با درماندگی سرش رو به نشانه موافقت تکان داد!

ملت مرگخوار با نگاه های چپ چپی، راست راستی، چشم غره و غیره به هارولد به دنبال بلا به سمت بیگ بن راه افتادند!
بلا در حالی که از پله های بیگ بن بالا میرفت از بقیه مرگخوارا پرسید:

-میگم این یارو هارولد مرلین رو میشناخت! تازه وقتی من گفتم اکسیو اصلا گیج بازی درنیاورد!!
نارسیسا: اره خیلی مشکوک میزد!
-تو چی میگی بارتی؟ اون مشنگه دیگه از این هارولد چی میگفت؟
-ها؟؟ هیچی، میگه تو این فیلم های سوپر قهرمانای مشنگی بازی میکنه، یه اسم خوبیم داشتا...بزار فکر کنم ببینم چی بود...سد من؟؟ پت نم؟؟ پن تن؟؟

نیم ساعت بعد!
نیم ساعت گذشته، صدای قدم های هارولد که داشت از پله های بیگ بن بالا میومد به گوش میرسید. مرگخوارا هرکدام در گوشه ای چرت میزدند و بارتی همچنان داشت اسم هارولد رو حدس میزد!!

-تن پن؟؟ تت پن؟؟ بزار سره زبونمه ها! اه چی بود؟؟ پر تن؟؟ نه الان یادم میاد...

هارولد به بالای پله ها رسید، به محض اینکه چشم بارتی به اون افتاد یهو داد زد:

-اها یادم اومد پت من!!
هارولد: بله؟؟

رودولف: چه قیافه ی خنده داری داره؟

بلاتریکس: این کمدین که میگن یعنی چی ؟ خوردنیه ؟

بارتی: نه بابا همون دلقک خودمونه برای کلاسش میگن کمدین .

بلاتریکس و نارسیسا:



همایش درون صومعه ی وست مینستر در پشت بیگ بن قرار داشت و افراد بسیار مشهوری به آنجا دعوت شده بودند هر لحظه صدای تشویق مردم باآمدن یکی از کمدین ها بلند میشد. رودولف و بلاتریکس درست در ردیف آخر نشسته بودند و آنها را زیر نظر داشتند وسعی میکردند لبخند بزنند.


-بارتی رو ندیدین؟


نارسیسا در حالیکه با عجله خودش را به آنها رسانده بود این را گفت و وبه اطرافش نگاه کرد سپس چرخی زد و به طرف مشنگهایی که با تعجب به آنها نگاه میکردند رفت.


بلاتریکس که از دیدن آن همه مشنگ خونش به جوش آمده بود فریاد زد : نرو ...کجا میری...همینجا ها باید باشه پیداش میشه.

نارسیسا: الا...

بلاتریکس:چی؟



صدای تشویقهای مشنگها آنقدر زیاد شده بود که صدای نارسیسا در آن گم شد سپس هارولد لوید از تک پله ی تریبون بالا رفت . اکثر مردم ایستاده بودند و اورا تشویق میکردند.


-سلام...سلام...من....من...من واقعا خوشحالم که امشب اینجام...


مردم تقریبا ساکت شده بودند ولی با دیدن چهره ی او همچنان لبخند بر لبانشان بود.

-هووووووووووی...صب کن...صب کن ...بوقی ...بگو ببینم چطوری تونستی ساعت به اون بزرگی رو از جا دربیاری؟


هارولد در حالیکه سعی میکرد خود را طبیعی جلوه دهد گفت: ها ها ها...منظورتونو متوجه نمیشم... چیه ....قسمت سو پرایز برنامه ی امشبه؟

-ملت مشنگ:


بارتی در حالیکه دست به کمر در بالای سن ظاهر شده بود این را گفت و با اخم به ملت مشنگ که به او لبخند می زدند و تشویقش میکردند نگاه کرد سپس ادامه داد... که نمیدونی؟


بلاتریکس و رودولف بی رحمانه مردم را کنار میزدند و خود را به نارسیسا رساندند.


ملت مشنگ که علاقه ی بسیاری به برنامه های سوپرایز دار داشتند هیجان زده شده بودند و با چشمان گرد به آنها نگاه میکردند و منتظر ادامه ی برنامه بودند.


هارولد: شما هم اضافه شدین ... چند نفر به یک نفر. این لباسهای بلند سیاه چیه پوشیدین ؟ نکنه کمدینهای جدید شهرین؟ جایی ندیدمتون؟


بلاتریکس با شنیدن کلمه کمدین رگ اسلیترینیش زد بالاو صورتش بنفش شد سپس چوبش را به سمت هارولد گرفت وفریاد زد :کروشیو...


نوری از چوب بلاتریکس بیرون آمد و چرخش کنان به هارولد اصابت کرد. او به روی زمین افتاد و از درد به خود میپیچید.


ملت مشنگ: ههههههههههی...هورا...

چند مشنگ که ردیف جلو نشسته بودن با خوشحالی به یکدیگر گفتند: عجب ...بازیگریه این هارولد توی فستیوالهای واقعی هم دست از خندون مردم برنمیداره، این جالبترین همایشیه که دیدم ...ایول .


بلاتریکس و رودولف به همراه نارسیسا از پله های سن بالا رفتند و خود رابه بارتی رساندند. بارتی روی سینه ی هارولد نشسته بود و وبایک دستش یقه ی او را گرفته بو د وبادست دیگرش چوبدستی اش را در گردن او فرو میکرد.


-بگو چطوری اونو در آوردی؟؟؟؟؟؟؟؟

دوبدوبدوبدووووووووروب (افکت صدای شیپور)


مرگ خواران با شنیدن صدای شیپور ناگهان سرهایشان به سمت ان طرف خیابان تایمز برگشت تا منشأ صدا را پیدا کنند .

- هی اوناهاشش اونجاس .

سر مرگ خواران درست به طرفی برگشت که بارتی داشت با انگشت آنجا را نشان می داد .
دو شیپور زن و یک طبل زن بر بالای اتوبوس بنفشی که بر روی بدنه اش عکس مردی خندان با عینک و کلاهی مضحک مشغول نواختن آهنگی بودند . مرد خپل و کم مویی بلندگویی قرمز را جلوی دهانش گرفته بود و مشغول گفتن چیزهایی بود .
بارتی سقلمه ای به بلاتریکس زد و گفت :
- این ماگلا هم عجب وسایل جالبی دارن ، ببین صداش چقدر بلند شده .
- آره آره ، حالا دو دقیقه ساکت باش ببینم چی میگه .
مرد بالای اتوبوس مدام حرفهای خویش را تکرار می کرد . در حالی که رو به مردم خیابان بر می گشت گفت :
- بشتابید ، بشتابید ، بزرگ ترین همایش طنز پردازان سال ، با مدیریت جناب هارولد رویلد ، بشتباید ، اولین نشست طنز پزدازان دنیا و دیدارشان با مردم . بشتابید ...تهیه ی بلیت از روزنامه فروشی های معتبر شهر .

- شنیدید بچه ها ؟ گفت هارولد لوید ، خیلی خوب شد حالا می تونیم ببینیمش و ازش بپرسیم چطور ساعت رو ببیریم . !!
- اره بارتی خیلی خوب شد ولی ببین من هرچی به این برج زهر ماری نگاه می کنم می بینم که چهار تا ساعت داره ، تو نمی دونی ما باید کدومشون رو ببریم پیش لرد ؟
نارسیسا در حالی که وسایل آرایشش را درون کیف کوچکش می چپوند رو به بلا گفت :
- این چه حرفیه؟ معلومه لرد کدوم رو دوست داره ، اونی رو که خوشگلتره ، به نظر من اینی که رو به سمت خیابون هس قشنگتره . تو چی می گی آنی ؟ آنی ..آنی ... هوی آنی باز چکار داری می کنی ؟
- هیچی ، داشتم فکر می کردم چی میشه واسه آخر هفته که تعطیله ، با ارباب و بقیه ی خانه ریدل بیام اینجا شنا .
می دونی چیه ؟! جون تو از وقتی که اومدم خانه ریدل ، یه پیک نیک درست حسابی نرفتیم .

زمان : شب آن روز
مکان : فستیوال هارولد لوید

مرگ خواران بیچاره بعد از کلی دنگ و فنگ و با مشکلات زیاد توانستند چهار بلیت برای این همایش یا فستیوال گیر بیاورند . با رای گیری و پس از دوئل های مکرر قرار شد تا بارتی و نارسیسا و بلا تریکس و با همراهی رودولف راه افتادند .
همایش در نزدیکی رود تایمز برگزار شده بود . آن چهار نفر به محض ورود با منظره ی عجیب ولی زیبا در نگاه جادوگران مواجه شده بودند .
میزهای وصندلی های سفیدی بر زمین چمنی زیبا با طرح های مختلف چیده شده بودند . سقف تالار بسیار بلند و گچ بری های سفید زیبایی به همراه اینه کاری و منبت کاری دیده می شد .
در آن سوی همایش عکس ها و پوسترها به علاوه ی آرشیوی از فیلمهای طنزپردازان بزرگ جهان وجو داشت .
و در کل ، همه جای همایش چراغونی های زیبایی داشت .
آن چهار نفر به سمت یکی از میزها رفتند و روی صندلی نشستند .
بعد از گذشت یک ساعت بارتی با انگشت به سمت یکی از هنرمندانی که بر روی صندلی های مخصوصی نشسته بودن اشاره کرد و بلند فریاد زد :

- اونجاش ، اونجاس ، خودشه .