صرفن خواستم پارازیت بندازم که مخاطب هری پاتر نوجوانه. ولی مثلن تو کتاب کودکی مثل نارنیا یا هابیت همچین بساطی نیس، در صورتی که مشخصا بچه خیلی ذوق می کنه ببینه یه قهرمان گولاخی همه رو له و لورده می کنه و همه با خوشحالی می رن خونه و شیر و کیک می خورن و مسواک می زنن و می خوابن. تازه اگه مسواک نزنن شاید بیشتر هم ذوق کنن.

نارنیا دقیقن وسط قرن بیستم نوشته شد و هابیت ده دوازده سال قبلش. نثر و داستان کتاب ها هم همگی کودکانه ان، حالا کاری نداریم نارنیا کپی از انجیل بود یا داستان پشت هابیت به طرز خوبی مخوف و بزرگساله، قضیه اینه که اینا برای کودکه. ابدن همچین بردن هایی وجود نداره و ملت هم توشون می میرن و خیلی ناراحتی هم دارن. بعد اونوقت یه کتاب نوجوان که تو قرن بیست و یکم نوشته می شه باید پیرو قانون قرن هیجده و نوزده باشه که همیشه قراره خیر خیلی گولاخ بدی رو ببره؟

از یه دید دیگه بحث رو ببینیم. هری پاتر داستان تینیجریه، درست. ولی ما که بزرگسالیم و نویسنده اش هم بزرگسال. قاعدتاً یه انگلیسی هم حرفی رو بی منظور نمی زنه، مخصوصن اگه نویسنده باشه. ینی یارو یا یه تیکه میندازه، یا حرکت نژادپرستانه می زنه، یا ژانگور انگلیسی در می عاره یا... چیزه بحث سیاسی نکنیم پلیس فتا ما رو می گیره قضیه اینه که نمی شه یه کتاب رو نقد کرد اگر بخوای از دید مخاطب خاص اون کتاب بهش نگاه کنی. باید منتقدانه عمل کنی و ینی همه ی جوانب رو در نظر بگیری.

و خب واقعن منطقی نیس که بگیم به خاطر مخاطب هری رو قهرمان کرد و گریفیندور رو گولاخ ترین گروه کرده و بقیه گروه ها هم از بقال سر کوچه کم اهمیت تر بودن. نه داستان یه فیری تیله و نه خواننده هاش بچه های هشت تا ده سال و نه نویسنده اش مال قرن هیجدهم.

نقل قول:

در اول این که سلام

دوم عذر می خوام اگه خودم رو در حدی می بینم که بخوام در جواب زیبا و عقلانیتون جوابی بدم در حد ذهن کودکانه خودم (راستیتش خیلی خوشم نمیاد بحث کنم ولی اگه اجاز باش می خواستم جوابی بدم)

راستش به جوابتون نمی خوره فردی کودک سال باشید این جواب از ذهنی پخته میادو در حد یه ذهن پخته هم هست

بله جی کی رولینگ می تونست این کار رو کن ولی نمی تونست خواننده های سن پایین رو راضی نگه دار ذهن بچه ها و نوجوانان ذهن پاکی یه ذهن معصوم با بدی ها اشنا نیست خوبی رو می خواد اکثریت می خوان قهرمان ببر,می خوان ببینن که شجاعت هری تونست بر اسلیترین غلبه کنه


شما خودتون ببینین از ذهن یه کودک معصوم 10 9 و یا حتی 11 ساله چی می شه اگه در جلد اول بعد از اون همه ماجرا گروه هری بباز یا هری در گروه بدی باش و اسلیترین قدرت مند باشه؟


رمان کودک و نوجوان می تون شخصیت یه فرد رو عوض کن نوجوان ها و کودکان پیرو قهرمان هاشونن اگه قهرمانشون بباز از درون تخریب می شن بحث قدرت نویسندگی رولینگ نیست حتی بحث پارتی بازی دامبلدور هم نیست بحث مخاطب کودک (بخصوص کتاب های اول) و چیزی که اونا احتیاج دارن بشنون یا بخونن

همان طور که می بینیم در کتاب های اخر (حتی در کتا چهارم پنجم هافل پاف برند کاپ سال بود (چون پرچم هافل پاف بر افراشته شده بود در فیلم هم قابل مشاهدس) که رولینگ با بزرگ تر شدن مخاطب هاش سعی کرد این رویه رو کم کنه

من منظورم زیر سوال بردن خانم رولینگ نبود منظورم مخاطب بود.

مسأله ای که هست، اینکه چندان هم نباید با منطق و اون قسمتی از ذهن که اتفاقات رو ریشه یابی می کنه،هری پاتر خوند یا دید! شاید در دوران کودکی و نوجوانی با لذت هری پاتر رو می خوندیم و چندان هم متوجه اینجور مسائل نمی شدیم.اگه بخوایم به هری پاتر متحد بمونیم،الان هم باید نسبتا همونطوری رفتار کنیم و سعی کنیم دیدگاه کودکانه خودمون رو حفظ کنیم، در غیر اینصورت خیلی از مسائل جای بحث خواهند داشت...

البته انگلیسی رفتار کردن کتاب و نویسنده گاها خیلی خواننده رو (البته نه همه رو!) اذیت میکنه.مثلا ایستگاه قطاری که به سمت هاگواترز حرکت میکنه،توی لندن قرار داره و یه جورایی هاگواترز مختص به بریتانیایی هاس.تمام وقایع ماگلی و بعضا غیرماگلی هم توی لندن اتفاق می یوفته.اینکه بخوایم هری پاتر رو تصویر کاملی از دنیای جادوگری بنامیم،به نظر کمی اغراق آمیز میاد.

نقل قول:

اصلا موافق نیستم! بانو رولینگ میتونست هرطور که می خواست داستانو بنویسه و به گروه سنی کتاب هم احترام بذاره.یعنی اگه برابری بیشتر به چشم میخورد و هوشمندانه تر برخورد می شد،شاید حتی به جذابیت کتاب ها می افزود. اما در هر صورت قبول دارم هری پاتر همینیه که الان هست و الا هری پاتر نمی شد!

حالا بحث مردن یا زنده موندن هری پاتر در پایان کار نیست.ولی وقایع می تونست جوره دیگه ای رقم بخوره.قبلا در مورد این موضوعات بحث شده!

گابریل جان شما همه چیزو قبول داری که منطقی نیست اما بازم میگی طبیعیه.در صورتی که اینطور نیست ولی خب در هرحال چیزیه که باید پذیرفت.عنوانی نیست که بخوایم زیاد روش بحث کنیم و یا مانور بدیم چون فایده ای هم نخواهد داشت اما دوست داشتم بدونم که آیا بقیه هم بامن موافقن یا نه!

فقط در همین حد!

هری پاتر از نظر دسته بندی جزو کتاب کودکان (حالا تهش نوجوانان تاز به نوجوانی رسیده) قرار دار و مثل بازی های تاج و تخت (نغمه اتش و یخ و این جور چیزا) مخاطبش بزرگ سال نیست که هی شخصیت های اصلی بیفتن فرتی فرتی بمیرن و گروه ی که اصل ماجراس عقب بیفته و بدی اکثر اوقات بر خوبی پیروز بشه و........(واقع بینانه باشه)

این به نظر من گریفیندور سالاری نیست احترام به گروه سنی کتاب هست, اگه رولینگ یه کتاب کودک و حالا نوجوانان که اول نوجوانی هستن رو با واقع بینانگی یه بزرگ سال می نوشت, الان هری پاتر, هری پاتر نبود.

و شما اگه همین الان مخاطب های کم سن و سال هری پاتر رو نگاه کنید و نظراتشون بخونین 90 درصد با هری پاتر و محفل و پیروزی هری خیلی موافقن و ذوق و شوقشون کاملا مشخص.

در صورتی که بخواین واقع بینانه نگاه کنین واقعن حق هری مردن بود نه بردن.

و رولینگ خدایش ته کتاب خیلی اشتباهات محتوایی داشت و با این وجود بچه ها و حتی ما وفتی بچه بودیم چقدر شاد شدیم از بردن هری و بردن های پیاپی گریفیندور.

ولی به عنوان یه کسی که اخرین سال های نوجوانیش پشت سر میزار شایدم گذاشته باید بگم بله,پارتی بازی در حق گریفیندور بسیار بود.

ولی به نظرم رولینگ با این کارش فقط به مخاطب هاش و گروه سنی و علایق بیش تر خوانندگان احترام گذاشته حالا این که نماد هایی از فرهنگش در کتابش یک قضیه کاملا طبیعی .

خب این قضیه به شدت واضحه. ینی عملاً یه سوژه ی ضایع برا ترولینگ و عکسای فانه. چرا؟

خانم رولینگ یه گروه درست کرده که نمادش شجاعته و همونطور که مشخصه، این گروه به یه قهرمان نیاز داره. مشخصاً هم قهرمان این گروه ایده آل و گولاخ، کسی نیست جز مین کرکتر کتاب که هری پاتر خودمونه :دی

این آقا هم یه اخلاقای شوالیه طوری داره. ینی چی؟ ینی شجاعتی به خرج می ده که در واقع حماقته و صرفن یه سری صحنه های اکشن می سازه که نویسنده باهاش حال می کنه. اگه بخوایم یه مثال مشابه بزنیم، مستقیم می ریم تو دهن پرسی جکسون که دقیقن یه همچین چیزیه. پرسی از اون قهرمانای شمشیر به دستیه که نه اهل مطالعه اس و نه اهل تیراندازی و آواز و فلان و بیسار، صرفن ساخته شده تا بجنگه و له کنه و علی رغم میل باطنیش ( ) قهرمان کمپ بشه. حالا هری یه کم مغرورتره که خب می شه گفت چون انگلیسیه یه کم بد بار اومده حالا بماند که لوسش کردن گفت پسر برگزیده و د بوی هو لیود و فلان و بیسار :دی

ما هفت جلد کتاب می خونیم از هری پاتر. هفت تا ماجرای دنباله داره... توشون چه خبره؟ هری پاتر گریفیندور رو قهرمان هاگوارتز می کنه و همه خوشحال و خندون می رن جشن می گیرن. گروه اسلیترین اصلا شخصیت خوبی نداره، ریونکلایی ها به جای اینکه خیلی شاخ باشن (چون مشخصا عقل همیشه به زور و شجاعت برتری داشته) عملاً نقش کلم پخته رو ایفا می کنن (حالا چوچانگشون استثنا تشریف دارن :دی) و هافلپاف به طرز خیلی ضایعی محوه. این عملاً داره می گه هاگوارتز یه گروه شاخ داره و یه گروه رقیب که خیلی چپر چلاغن و شاخ ما همیشه قویه. منتها به نظرم این به خاطر بد بار اومدن رولینگه... بالاخره حاج خانوم انگلیسیه دیگه، حس می کنه خیلی برتره :دی

اینه که همش تقصیر ضمیر ناخودآگاهه و اگه به ریشه برگردیم، همش تقصیر فرویده


+من پستم رو نخوندم، احتمالا به یه قضیه چن بار اشاره کردم، منتها همینه که هس

درود!

خب مسئله ای که توی سایت های خارجی نسبتا پیرامونش زیاد بحث شده،جلوه نمایی بیش از حد گروه گریفندور نسبت به بقیه گروهاس.البته اشاره ای به بریتانیایی بودن رولینگ نکردن اما خب به موقعش به اونجا هم می رسیم!

توی بریتانیا از سالهای خیلی دور، همیشه بزرگترین افتخار "شجاعت" به حساب می اومده و می آد! حتی این موضوع رو میشه از اهدای لقب "شوالیه" متوجه شد.همینطور اگه به نماد گریفندور دقت کرده باشید،با نماد The Queen and Monarchy و به قول خودمون سلطتنی بریتانیا،تقریبا یکیه! گرچه در این نماد، علاوه بر Lion (شیر)، نماد تک شاخ هم دقیقا در مقابل ــش دیده میشه. (اما از چهاربخش، تک شاخ فقط یک بخش رو شامل میشه و در کل "شیر" برتری داره.)




من ابدا قصدم این نیست که رولینگ رو زیر سوال ببرم اما خب هممون میدونیم که اگه بخوایم از پرافتخارترین گروه هاگواترز در زمان وقایع کتاب نام ببریم،به جرات می تونیم بگیم گریفندور!




حتی یه جورایی از عکس بالا میتونیم نتیجه بگیریم که قبل از اومدن هری به هاگوارتز (سال 1991 به قبل) شاهد دوران تاریکی بودیم.یعنی پیروزی های پی در پی و بی رحمانه اسلیترین اما با اومدن هری،یه نحوی انقلاب صورت میگیره و گریفندور این پیروزی هارو ادامه میده.

حالا بگذریم از اینکه شجاعت در بعضی از مواقع میتونه حماقت باشه اما خب سختکوشی و یا استفاده از هوش هرگز نمی تونه به ضرر افراد باشه.پس شاید بتونیم بگیم حق راونکلاو و هافلپاف خورده شده.یعنی احساس میکنم توی تقسیم صفات به گروه ها،عدالت رعایت نشده و به اندازه کافی در مورد افتخارات همشون توضیحی وجود نداره. (نظرشخصی!)

و خب چون نویسنده کتاب بریتانیایی هستش و گریفندور هم از اتفاق،صفات خیلی نزدیکی به افتخارات بریتانیایی داره،شاید به نوعی گریفندور سالاری در کتاب به وجود اومده باشه.

اما خب از اونجایی که خیلی از مطالب رو فراموش کردم،میخوام بدونم بقیه هم این موضوع رو یک معضل به حساب میارن یا اینکه نظرات دیگه ای دارن؟ یعنی شاید بقیه فکر کنن تمام برتری ها باید وجود داشته باشه یا اصلا هیچ برتری وجود نداره.چون فکر می کنم وقتی بحثمون کامل بشه،این عنوان لیاقت تبدیل شدن به یک مقاله کامل رو داره...