معجون در حال آماده‌سازی است

از دو مصراعی های سحر نامه


وای که از امروز غم هاگوارتز رو نخور

عزیزم غصه هاگوارتز رو نخور!!!

در ستايش گودريک فضل گودريك را كه تواند شمار كرد يا کيست آن که شکر يکي از هزار کرد کلاس معجون سازي وتغييرشکل و سحروجادو کرد روزنامه ي سخنگوي او نه بني آدم اند و بس هر موگلي که زمزمه بر هاگوارتز کرد قدرتمندي و سابقه ي جادوگري اش مارا به حسن گريفيندور اميدوار کرد مرگ خوار نباش که دادار هاگوارتز فردوس جاي مردم نامرگ خوار کرد هر کاو عمل نکرد و عنايت اميد داشت دانه نکشت موگل و دخل اختيار کرد نا برده رنج جادوگر ميسر نميشود مزد آن گرفت جان دامبلدور که کار کرد بعد از گودريک هر چه پرستند هيچ نيست بي گريفيندور آن که برهمه هيچ اختيار کرد برگرفته از کتاب سحر نامه نويسنده آشا قرن معاصر

ســرود وداع...

كمي سكوت مي كني، كمي نگاه مي كنم...
تو از موطن خوابهاي طلايي و خيال انگيز آمدي؛ مي دانم!

خونْ
مشربه ي سرخي بود، كه رگ حياتِ تو از آن نوشيد...

خونْ
سايه ي رقصان نگاهي بود، كه با صداي سلسيتنا
قراولان و يساولان تالار را
هزار و يكشب در خلسه اي ناب فرو بُرد...

خونْ ولي... نقطه ي پيوند من و تو نبود!

اوجِ شعور و شرارِ تو،

آغوشهايي بود كه گشودم
بوسه هايي بود كه نثار كردم
شادي هايي بود كه تقسيم كردم
خستگي هايي بود كه پنهان كردم
دلشكستگي هايي كه نقــاب كشيدم...

فردا با كوله باري از جبر عزيمت مي كنم.
فردا ديگر هاله ي مهتابگون ماه را، در چشمان مهربان گرگينه هاي تالارم نخواهم ديد.
فردا جيغِ ممتد غنچه ي محبتم، گل نامهربان راز نخواهد شد.
فردا نيمي از مغزم، صداي سكوتِ آبرفورث و ديدگانِ آبي و اشك آلودِ دامبلدور است.
فردا كنار قاب عكس خاك خورده ي پرسي قدري تأمل مي كنم و آه حسرت باري مي كشم و مي روم.
فردا مورگانا، سارا، جسيكا، ليني و لايرا -آن بانوانِ نجابت و وقار- جادوي آب را روشناي مسيرم مي كنند.
فردا آرشام، استرجس، گرابلي، جرج، رز، مينروا و شايد هري و كوييرل و هر آنكه در گوشه ي تاريك ذهنم هست و نيست را در آغوش ميكشم و مي روم...

با كوله باري ارزشمند، تا پاي گورِ تاريك خويش... و كنار بيلِ قديميِ مرد گوركن، شاخه گلي درويش مي گذارم.

آري!
فردا، به موطن خوابهاي طلايي و خيال انگيز سفر مي كنم و قطعه اي از روحِ ناهمگون خود را به يادگار مي گذارم... تكه اي بي شباهت و غريبه... تكه اي جدا از قلب تپنده ي تايبريوس... تكه اي جدا از مهر روحاني استلا...

فردا وقتي در برابرم سكوت مي كني، زير رقصِ واژه ي دوستت دارم له مي شوم و براي آخرين بار و از دريچه ي اين چشمانِ گرم و لرزان، نگاهت مي كنم...

من یه چیزی بگم البته خب خودتون میدونین اما به نظرم دیوان باشه بهتره! چون مشاعره ذوق آدم کور میشه مثلا میخوایم خودمون شعر بگیم چیزی بعد حالا دو ساعت باید نگاه کنیم ببینیم وای حالا بالاییه حرف آخر شعرش چی بوده بعد ببینیم خودمون چی بگیم که منظورمونو برسونه حرف اولشم حرف آخر اون باشه و غیره و غیره! البته برای به کار بردن مغز خیلی فعالیت خوبیه اما ازونجا که اگر ما میخواستیم مغزمون فعالیت کنه اینجا نمیومدیم میگم بذارین روند عادیش باشه!
با تشکر!

زاخارياس، ای مرد دلير، خوب روی و قهرمان / به چه علت تو بدين سرعت برفتی از جادوگران؟

تو بدان، جايگاه استوارت است اندر قلبمان / پس چرا بگذاشتی ما را تو تنها اندر جادوگران؟

لبخند های دلنشينت بودن آرامِ جان / اخمهايت بودن مرهمی بر روحمان

تو در جادوگران بودی مثلِ شيری غران / ای شير غران بگذار به نمايش دندانهايت كه هستند بران

بودی نعمتی در ميان هافلپافيان / در تيم كوئيديچ هافلپاف با چماق می كوبيدی بر سرِ مردمان

دوستت داريم هميشه و در هر جا و مكان / هيچگاه رهايی نخواهی جست از يادمان

زاخارياس، مرد نكونام تو هستی در هر زمان / به همين دليل نامت هميشه در جادوگران می ماند جاودان

شعر از كينگزلی شكلبوت متخلص به كچل و ملقب به خيكی .

این هم چند تا تک بیتی باحال!

*در ضمن شما پیوز رو باید "piooz" بخونین.

پیوز می گه من پیرم،چند روز دیگه می میرم/آلبوس میگه چه بهتر،من هم ریتا رو می گیرم!

مرلین می گه من پیرم،چند روز دیگه می میرم/کینگزلی می گه چه بهترمیگه چه بهتر،من هم دنیس رو می گیرم!

لورا می گه من پیرم،چند روز دیگه می میرم/ریتا میگه چه بهتر،من هم کینگزلی رو می گیرم!

آلبوس می گه من پیرم،چند روز دیگه می میرم/پیوز میگه چه بهتر،من هم مری رو می گیرم!

زاخی می گه من پیرم،چند روز دیگه می میرم/کینگزلی میگه چه بهتر،من هم**** (سانسور! ) رو می گیرم!

دنیس می گه من پیرم،چند روز دیگه می میرم/درک میگه چه بهتر،من هم مرلین رو می گیرم!

و همین طور به ترتیب!


_____________________________

این هم یه آهنگ دری وری! :D

برای هافل...

ای سرزمین ویران/ای مهد بوق و لیوان

با من بخوان دوباره/از بوق زن گولیران!...از بوق زن گولیران!

از خوابگاه تا بسیج/چون بوق کهنه برخیز

همچون یه بوق دانا/فریاد کن مرلـــــــین را!

تکرار (از اول!)

درود، دوستان هافلى من، اين اولين تجربه ى من در ديوان اشعار هافلپافه. اين شعر رو من لحظاتى قبل از خواب نوشتم و تقديمش مى كنم به هلگا هافلپاف كبير. اميدوارم مورد توجه همه ى ادباى گرانقدر هافلى و سايرين قرار بگيره.

تخت پرده اى ( با اندكى (!) تصرف و تلخيص از ترانه ى قاب شيشه اى سياوش)
زير تخت پرده اى خوابگاهمون
كه تشك و بالشش گرم و نرمه
جايى كه روياهاى شبانمون
همشون اونجا توى مغزمونه
................................
زير پرده ى بى نفس
مثل دابى كه دلش گرفته توى قصر
مثل يك حقيقت رفته به باد منو با خود مى بره
مثل يه رويا توى خواب
..............................
هافلپاف من به تو مى انديشم
نه به راون، نه به اسلى، نه گريف
توى هاگوارتز فقط تو را مى بينم
كه گرفته اى مرا در بر خويش
من وضو با نفس خيال تو مى گيرم و تو را مى خوانم
و به شوق سپتامبر كه تو را خواهم ديد
چشم به راه مى مانم
تن من پاره اى از آن تن توست
و قشنگ ترين جادوها جادوى توست

با سپاس فراوان

شاعرم ، شاعری پر آوازه / آوازه ام تا دهكده هاگزميد می تازه

شعر هايم همه از نوع چرند می باشد / اگر نظر شما همين باشد چشمهاتان لايق كور شدن می باشد

تكنيكم در بازی كوئيديچ بی نقص می باشد / ضرباتم هميشه داخل حلقه ها می باشد

داستان می نويسم به زيبايی يك گل / سخن می گويم به زيبايی مثل يك بلبل

در هافلپاف زندگی ميكنم بنده / با پيوز و رفقاش همش ميزنيم زير خنده

گريف و راون و اسلی هميشه هستن موش / هافل باغيرت و قهرمان هميشه هست خرگوش

هافلپاف عزيز ز عنايت بنده / می دهد بوی باقلا كه شده رنده

عاشق دست پخت هلگای پاك هستم / عاشق خوردن لوبيا پلوی او هستم

يك كار خوب می توانم بكنم در زندگی / بكنم بنده برای مرلين بندگی

يا كه با چكش به شكل رو به رو / هی بزنم بر سر ناتوان اين اسميت پر رو

به هر حال خلاصه كلام : هافل مثل يك شير است / كه به راحتی قابل تبديل به پنير است




اين شعر سراسر طنز بود . اگه موضوع شعر من كسی رو ناراحت كرد من رو ببخشه . طنز بود ديگه ...

گروه "سبز مایل به طلایی" تقدیم می کند...

شعر از: زاخاریاس اسمیت

ریشه کن فقر و فساد...میر حسیــ...

ا...ببخشید اشتباه شد!

یـــــــــــار هم تالــــــــــــــاری من/ با من و همراه منی

چکش پیوز بر سر ما/ بغض من و آه منی

هک شده اسم من و تو / رو تن این تخته سفید

چکش پیوز حتی یه بار / کله ی ریتــــــا رو ندید

رول بی ناموسی ما / هرزه تموم شکلکاش

خوب اگه خوب ، بد، اگه بد / بوق زده توی تالاراش

اگه تو فردا،پستتو / توی این تالار ندیدی

مطمئنم باز هم می گی / بلاک شدیم،گور باباش!

این تاپیک اسمش از * دیوان راون کلاو * به اسم جدید * مشاعره ی هری پاتری * تغییر یافت.

مشاعره که میدونین چیه؟ نه؟

حالا من یه توضیح میدم ... در مشاعره یه بیت شعر داده میشه و با حرف آخر آخرین کلمه ی مصراع دوم نفر بعدی باید شعر بگه که با اون شرو شه.

این تاپیکم مثل بقیه س با این تقاوت که هری پاتریه! شعرای هری پاتری! از خود اختراع کنید! از کتاب در بیاورید!

فرق نمیکند! فقط هری پاتری باشه. فکر بکر تغییر این تاپیک هم از آلفرد بلک بود.