Re: بنگاه املاک گرگینه ی صورتی
در كافه ي مادام پاديفوت باز شده بود و ساحره ي زيبا و جواني وارد كافه شد...
تدی مثل فنر از جاش پرید و برای ویکتوریا با لبخندی احمقانه بر لب دست تکون داد و زیر لب غر غر کنان گفت:
- خب دیگه، میتونی بری... فقط این پرسی رو هم با خودت ببر... زود.. زود.. سلام ویکی
پرسی و جیمز به چاق سلامتی صمیمانه ی تدی و ویکی با نیشهایی باز چشم دوخته بودند و تخمه میشکستند!
بالاخره بعد از گذشت دقیقا" پنج دقیقه و چهل و هفت ثانیه و بیست صدم ثانیه این دو رضایت دادند و با تعجب به پوست تخمه های روی میز و چهره های خوشحال و خندان پرسی و جیمز نگاه کردند.
- الان بر میگردم عزیزم!
تدی زیر بغل پرسی و گوش جیمز رو گرفت و هر دو رو با قدرتی که تنها از یک گرگینه انتظار میرفت به سمت درب خروجی کافه کشان کشان برد.
- آای... اوووخ.... گوشم... آااخخ...
- تدی یه کم ملایم تر، جن خونگی که نمیبری!
وقتی هر سه در فضای باز قرار گرفتند، تدی از یک ناکجایی چماقش رو بیرون کشید و روبروی آنها ایستاد.
-
جیمز و پرسی:
- آخه من تا کی باید از دست تو عذاب بکشم! همیشه مزاحمی، یه بار نشد ویکی بیاد، تو اون اطراف پارازیت نندازی... پرسی تو که بزرگتری، مثلا" از این با تجربه تری چرا آخه؟ آخه تا کی باید این وضع رو تحمل کنم...
پرسی که با دلجویی روی شونه ی تدی میزد، نچ نچ کنان سرش رو تکون می داد و با لحنی متفکرانه گفت:
- بچه اس دیگه، هی بهش گفتم بیا بریم، هی دستشو کشیدما ولی این نیم وجبی چه زوری داره، همینطوری زل زده بود به شما دو تا!
- بوقی تو کی به من گفتی بریم؟ خوبه خودتم محو تماشا...تدی در بریم!
- اوناهاش،خودشونن، بگیریدشون!
ولدی در حالی که انگشت درازش رو به سمت تدی و جیمز گرفته بود، به ملت حاضر اعم از سیاه و سفید دستور حمله داد.
جلوی کافه ی مادام پادیفوت، گرد و خاکی به پا شده بود و همه روی سر جیمز و تدی ریخته بودند و به سبک ماگلی از نوع شهرستانی، قصد خلع سلاحشون رو داشتند.
چند دقیقه بعد
- بسه تام! تو که نمیخوای این دو تا پسر گلم رو به خاطر جوونی کردن، بکشی؟
- یه ذره دیگه بخورن، بد نیستا!
- اوه تام، به اندازه ی کافی تنبیه شدن، تازه نعش اونا به چه درد ما میخوره؟
- هوممم... راست میگیا! ملت فعلا" آتیش بس.
ملت ذره ذره از روی توده ی انسانی سیاه و سفید بلند شدند... همه کبود و پر از خاک بودند و وحشتناک تر وضعیت افراد حاضر در لایه های زیرین بود که یا ا از ناحیه ی دست یا پا دچار نقص عضو شده بودند و عجیب اون بود که نه از تدی خبری بود و نه از جیمز!
مورگان که با وحشت و حالتی عصبی به محل خالی مچ دست چپش نگاه می کرد، با درموندگی اعلام کرد:
- اونا آپارات کردن... با خودشون دست و پای ما هم که نزدیکشون بود بردن!
تدی مثل فنر از جاش پرید و برای ویکتوریا با لبخندی احمقانه بر لب دست تکون داد و زیر لب غر غر کنان گفت:
- خب دیگه، میتونی بری... فقط این پرسی رو هم با خودت ببر... زود.. زود.. سلام ویکی
پرسی و جیمز به چاق سلامتی صمیمانه ی تدی و ویکی با نیشهایی باز چشم دوخته بودند و تخمه میشکستند!
بالاخره بعد از گذشت دقیقا" پنج دقیقه و چهل و هفت ثانیه و بیست صدم ثانیه این دو رضایت دادند و با تعجب به پوست تخمه های روی میز و چهره های خوشحال و خندان پرسی و جیمز نگاه کردند.
- الان بر میگردم عزیزم!
تدی زیر بغل پرسی و گوش جیمز رو گرفت و هر دو رو با قدرتی که تنها از یک گرگینه انتظار میرفت به سمت درب خروجی کافه کشان کشان برد.
- آای... اوووخ.... گوشم... آااخخ...
- تدی یه کم ملایم تر، جن خونگی که نمیبری!
وقتی هر سه در فضای باز قرار گرفتند، تدی از یک ناکجایی چماقش رو بیرون کشید و روبروی آنها ایستاد.
-
جیمز و پرسی:
- آخه من تا کی باید از دست تو عذاب بکشم! همیشه مزاحمی، یه بار نشد ویکی بیاد، تو اون اطراف پارازیت نندازی... پرسی تو که بزرگتری، مثلا" از این با تجربه تری چرا آخه؟ آخه تا کی باید این وضع رو تحمل کنم...
پرسی که با دلجویی روی شونه ی تدی میزد، نچ نچ کنان سرش رو تکون می داد و با لحنی متفکرانه گفت:
- بچه اس دیگه، هی بهش گفتم بیا بریم، هی دستشو کشیدما ولی این نیم وجبی چه زوری داره، همینطوری زل زده بود به شما دو تا!
- بوقی تو کی به من گفتی بریم؟ خوبه خودتم محو تماشا...تدی در بریم!
- اوناهاش،خودشونن، بگیریدشون!
ولدی در حالی که انگشت درازش رو به سمت تدی و جیمز گرفته بود، به ملت حاضر اعم از سیاه و سفید دستور حمله داد.
جلوی کافه ی مادام پادیفوت، گرد و خاکی به پا شده بود و همه روی سر جیمز و تدی ریخته بودند و به سبک ماگلی از نوع شهرستانی، قصد خلع سلاحشون رو داشتند.
چند دقیقه بعد
- بسه تام! تو که نمیخوای این دو تا پسر گلم رو به خاطر جوونی کردن، بکشی؟
- یه ذره دیگه بخورن، بد نیستا!
- اوه تام، به اندازه ی کافی تنبیه شدن، تازه نعش اونا به چه درد ما میخوره؟
- هوممم... راست میگیا! ملت فعلا" آتیش بس.
ملت ذره ذره از روی توده ی انسانی سیاه و سفید بلند شدند... همه کبود و پر از خاک بودند و وحشتناک تر وضعیت افراد حاضر در لایه های زیرین بود که یا ا از ناحیه ی دست یا پا دچار نقص عضو شده بودند و عجیب اون بود که نه از تدی خبری بود و نه از جیمز!
مورگان که با وحشت و حالتی عصبی به محل خالی مچ دست چپش نگاه می کرد، با درموندگی اعلام کرد:
- اونا آپارات کردن... با خودشون دست و پای ما هم که نزدیکشون بود بردن!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط تد ریموس لوپین در 1387/6/27 14:12:46
خوشم اومد... ما هميشه اهل گوفتمان بوديم. اين دامبول با تشكيلات مخفي محفل ، هميشه قصد جنگ داشته! حقا كه دست راست خودمي!
يك نگاه به دامبل و يك نگاه به پرسي انداخت..دوباره يك نگاه به دامبل و يك نگاه به پرسي و دوباره به پرسي! 
