شب سردی بود . طبق معمول به شدت باران میبارید و هر از گاهی اتاق با کمک نور روشن میشد . لوسیوس مالفوی , جادوگر موبوری که صاحب خانه یا بهتر است بگویم قصر بود . او در اتاق قدم میزد . مشغ.ل برنامه ریزی برای اولین پسرشان بود .... اولین پسرشان ! او به خوبی به یاد داشت که چگونه وقتی نارسیسا دانیل را به دنیا اورد او تمام سنت مانگو را مهمان کرد ! او به خوبی به یاد داشت که تا هفت شب در قصر مالفوی مهمانی عظیمی است . لوسیوس روی کاغذ پوستی که در دست داشت مینوشت .
_ اول میره به دورمشترانگ .... نه نه نه ! نارسیسا میگه اونجا خوب نیست .... پس .... خب چاره ای ندارم .... مجبورم توی هاگوارتز ثبت نامش کنم .... خب بعد هم براش یه جارو و چوبدستی....
در باز شدو دانیل وارد اتاق شد . او سه سال بیشتر نداشت . او ب عجله دور پای لوسیوس می چرخید .... نارسیسا نیز وارد شد . او کتاب داستانی به دست داشت :
هیپوگریف شجاع طلایی
نارسیسا دانیل را روی تخت گذاشت . لوسیوس نیز کنار انها دراز کشید . نارسیسا شروع کرد به خواندن داستان :
_ یکی بود یکی نبود .... توی یه شهر کوچیک یک مردی زندگی میکرد که یک هیپوگریف طلایی داشت .... اسم مرد سالازار اسلیترین بود .... اون پولدار بود .... یک روز که داشت با هیپوگریفش به شکار میرفت یک سری دزد و راهزن مشنگ , جلوی اونا رو گرفتند . سالازار نترسید و شروع کرد به مبارزه کردن به روش مشنگی . تا اینکه توسط یکی از اونا زخمی شد . طلایی جلو رفت و ان مرد را از یقه بلند کرد . مرد تقلا میکرد که خود را ازاد کند اما طلایی او را پرتاب کرد , مرد دومی را چنگ زد و .....

بومب !

دانیل جیغ کشید و مادرش را بغل کرد. لوسیوس ناخوداگاه چوبدستی کشیده بود . پنجره باز شده بود اما ظاهرا چیزی نبود .... لوسیوس دم پنجره رفت تا انرا ببندد که ناگهان صدای بنگ بلندی به گوش رسید و لوسیوس به عقب پرتاب شد .
نارسیسا جیغ ز و روی دانیل خم شد . مردی در استانه ی پنجره ایستاده بود و یک مرد دیگر و یک زن هم کنار او بودند . مرد چشمان خطی و قرمزی داشت . بینی اش به صورت مار بود . لبانش طوری بود که گویی با یک چاقو انرا بریده اند تا شکاف دهانش معلوم شود . نفس لوسیوس بند امده بود . لرد ولدرمورت قهقهه زد و گفت :
_ سلام خانواده ی مالفوی .... سلام .
لوسیوس چوبدستی اش را بالا گرفت و گفت :
_ چی از ما میخوای !؟ برو بیرون !
_ نه نشد ! این استقبال از من اصلا خوشایند نیست .
او در هوا دستش را تکان داد و بلافاصله چراغ ها روشن شدند . مرد کناری او بسیار نا اشنا بود ولی لوسیوس با همان نگاه اول زن را شناخت . او بلاتریکس بود . نارسیسا هم او را دیده بود . ولدمورت گفت :
_ خب , نمیخوای بدونی چرا اومده ام ؟ اومده ام که به شما بگم که باید به من بپیوندید ....
نارسیسا جیغ زد :
_ چی ؟ به تو .... اصلا !
لوسیوس چوبدستی اش را بالا برد ولی بلاتریکس و مرد هر دو فریاد زدند :
_ استیوپفای !
لوسیوس به دیوار برخورد کرد و بی حرکت ماند . نارسیسا جیغ زد و به طرف شوهرش رفت . ولدمورت گفت :
_ چیزی نیست ! به ما میپیوندید یا .....
او به اطراف نگاهی انداخت و وقتی دانیل را دید خوشحال شد و گفت :
_ یا اینکه دیگه هرگز پسرتو نمی بینی !
نارسیسا به طرف دانیل دوید . نمی دانست پیش لوسیوس باشد یا دانیل . درمانده بود . ولدمورت چوبدستی اش را بالا اورد و گفت :
_ کروشیو !
دانیل جیغ بنفش و وحشتناکی کشید . نارسیسا به او حمله ور شد ولی قبل از ان پرتو سبز رنگی پدیدار شد و ولدمورت قهقهه زد . چهره ی مرد کنارش نیز روشن و خوشحال بود ولی بلاتریکس وحشت زده شده بود . ولدمورت به مرد گفت :
_ خب , دالاهوف , برو لوسیوس رو به هوش بیار . اون دیگه یکی از مرگخوار هاست باید علامت شوم را روی دستش داغ کنم ....
نارسیسا روی جناز ه ی دانیل خم شده بود . کاش او را میکشتند . تنها پسرش را از دست داده بود ....

ایول دانیل!! تو کل پست فکر میکردم اسم دراکو رو عوضی نوشتی!! آخرش تازه فهمیده بودم چی به چیه

در کل پست جدی خوبی بود...بخصوص کروشیو به یه بچه...نهایت بی رحمی ولدمورت رو میرسوند! باز با اواداکداورا بچه یدفعه کلا میمیره ولی کروشیو....واقعا برای مادرش عذابه! دلم به حال نارسیسا سوخت! آخی!

توصیف ولدمورت بخصوص دهنش رو خیلی جالب کرده بودی!در کل توصیفات و دیالوگ هات خوب بود!

یه چیزی به ذهنم رسیده بود اونم این بود که...لوسیوس داره مقدمات مدرسه رفتن دانیل رو فراهم میکنه! یعنی دانیل باید ده یا نه سالش باشه! در عین حال نارسیسا برای دانیل قصه میخونه! این عجیب نیست که برای بچه ده ساله داستان بخونن!؟ شاید هم دانیل زیادی لوس بوده

چیز خاص دیگه ای به ذهنم نمیرسه....جزو پستهای خیلی خوب بود! بازم پست بزن!

سلام . من داستاني كه مادر براي فرزندش تعريف مي كند را در نقل قول مي نويسم .
-----------------------------------------------------------------------------------------------
شب و بود و مادر براي فرزند خردسال خويش داستاين وحشتناك مي خواند . صداي رعد و برقي آمد و پسرك گفت :
- مادر من مي ترسم .
مادر گفت :
- پسرم نترس بيا برايت اين داستان زيبا را بخوانم .
و شروع كرد به خواندن داستان :

نقل قول:
-----------------------------------------------------------------------------------------------
ببخشيد آخرش يكم بد شد .


هوم...خب خوب بود! قشنگ نوشته بودی!
ولی زیاد ربطی به عکس نداشت...اصل قضیه که همون داستان ریموس بود زیاد ربطی نداشت!

میتونی یه بار دوباره یه چیز دیگه بنویسی که مربوط به عکس باشه!؟ ممنون میشم!




چو سلام . خب من داستاني كه مادر براي فرزندش تعريف مي كنه رو نوشتم . اگه تأييد مي كردي بهتر بود .

سنگ های سیاه اتاق دوار،با صدای بلند ،سکوتشان را فریاد میزدند و نوسان صوتشان ،ذرات بدنش را مرتعش میکرد.تنها روشنایی اتاق،از دو شمعدان نقره که به شکل مار چمبره زده بودند و همچنین پنجره ی کوچکی که در ارتفاع بسیار قرار داشت،حاصل میشد.
دستانش را آرام جلو برد.احساس میکرد که دیگر نمیخواهد به آرزوی پیشینش برسد.از اینده اش میترسید.از سرمای بلند مدت نفس های دیوانه سازی در آزکابان.
صدایی دهشت اگیز اوج گرفت و پس از برخورد با دویوار سنگی ،سه بار منعکس شد.
-برای خدمت آماده ای؟

اگر درنگ میکرد،با طلسم شکنجه ای دیگر روبرو میشد.باید قبول میکرد.مگر این آرزوی قدیمش نبود؟
-بله قربان

مردی با شنل تیره رنگ به جلو آمد و چوبدستی را بر بازویش فرود آورد.
درد بر سراسر بدنش جاری میشد و قله های موجش،کاری میکرد که نتواند بر پای بایستد....پس بر روی زمین سرد ولو شد و ضجه سر داد.ضجه ای که بی گمان عجز و مویه ای در خود نهان داشت.
در همین لحظه صدای رعد و برقی شنیده میشود


لوسیوس و نارسیسا بر تخت دونفره خوابیده اند که ناگهان صدای جیغ دراکوی چهار ساله بلند میشود.
لوسیوس که در این روز ها توانسته شغل مناسبی برای خود پیدا کند و شانزده ساعت روز را به کار در وزارتخانه مشغول است،متوجه جیغ پسرش نمیشود اما نارسیسا بیدار شده ه و به سمت اتاق میرود.
پسرک گریه کنان به سمت نارسیسا می آید و خوابش را با نفس های بریده تعریف میکند

مامان....خیلی....خیلی وحشتناک بود....یه اقائه دستم رو سوزوند.....یه اتاقی بود که گرد بود....شمعدونیاش شبیه مار بودند
مامان!اینجای دستم رو با چوب دستی سوزوند.
مامااااااااااااااااااااااننننننننننننن!...گوش میدی چی میگم؟

اما نارسیسا هنگامی که وصف اتاق را شنید،از باغ خارج گشته و از هم اکنون آینده ی پسرش را میدید.پیکر پسرش با نقابی که بر چهراش قرار میگرفت،بسیار زیباتر میشد.او هم مانند پدرش مرگخوار میشد.

نارسیسا:بله ...شنیدم پسرم.....امشب رو بیا و پیش مامان و بابا بخواب.خودم برات قصه میخونم.کتابت رو بیار...


به به ملت پیشکسوت هم میان اینجا!!
با پستت کلی حال کردم...خیلی قشنگ بود!
یه سری چیزهای جزیی بود که به ذهنم رسید باید بگم!


از باغ خارج گشته و از هم اکنون آینده ی پسرش را میدید.

باغ!؟ منظور از باغ چی بود!؟ استعاره از آینده زیبا برای دراکو؟
یخورده مبهم بود...البته مبهم بودن تو پست قشنگی میاره ولی بعضی مبهمات قشنگ نمیشن! یعنی طوری به نظر میرسه که انگار یه قسمت از پست پاک شده... مثلا من این جمله رو دیدم اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که نارسیسا داشته خواب باغ رو میدیده و فکر کردم که پست ناقصه و قسمتی که نارسیسا داشته خواب میدیده پاک شده!

از نظر توصیفی پست خیلی قشنگی بود...بخصوص خواب دراکو!!
قسمتی هم که دراکو خوابش رو تعریف میکرد...خیلی خوب بود...کلا خوب بود دیگه!

اها اینجا رو ببین:
پس بر روی زمین سرد ولو شد و ضجه سر داد.ضجه ای که بی گمان عجز و مویه ای در خود نهان داشت.
در همین لحظه صدای رعد و برقی شنیده میشود

اینجا خیلی ناگهانی از خواب پریدی به زمان حال...صدای رعد و برق اینطور که به نظر میاد مال زمان حال بود...در واقع فعل جمله مربوط به رعد و برق استمراری بود که با افعال مربوط به خواب دراکو نمیخوند...واسه همین یه جوری دیده میشد!

چیز خاص دیگه ای به ذهنم نمیرسه...پستای خوب که اشکالات مهم ندارن! من دیگه چیو نقد کنم آخه!






خیلی ممنون که نقد میکنید.در چند پست پایین تر هم تشکر کردمکلا نقد برای ایفای نقش مفیده.قدیمی و جدید نمیشناسه.به همه میتونه درس بده.
در مورد باغ:از یک سخن محاوره ای سرچشمه میگیره.هنگامیکه میگوییم طرف در باغ نیست بدین معنا که حواسش جای دیگر است.البته اینگونه آوردنش در متن،بنابر تصمیم بود و ناخودآگاه نبود.

می دونم که نمایشنامم از وقتش گذشته و مربوط به عکس هفته ی پیشه ولی در طول هفته داشتم روش فکر می کردم و به دلیل امتحانات وقت نکردم بنویسم.حالا فقط یک ربع گذشته. لطفا این دفعه را قبول کنید.آخه داشتم می نوشتم که دیدم عکس هفته اعلام شد.
__________________________________________________

غروب بود.اشعه های قرمز رنگ خورشید در پهنه ی آسمان نمایان بود. خورشید به تدریج پشت کوه ها می رفت و ناپدید می شد و جای خود را ماه می داد و شب فرا می رسید. شبی زیبا و دلنشین و شبی خاطره انگیز و به یاد ماندنی برای هری و جینی.

رون از مدت ها قبل پول هایش را پس انداز کرده بود تا بتواند ردای شبی را که بسیار زیبا و گران قیمت بود, بخرد.او بسیار خوش حال بود چون بهترین ردای شب را به تن کرده بود و هرمیون مدام از ردای او تعریف می کرد. هرمیون پیراهن بسیار زیبایی را به تن کرده بود و آقای ویزلی هم کت و شلوار برازنده ای به همراه کروات قرمز به تن داشت.خانم ویزلی پیراهنی صورتی رنگ و براق پوشیده بود.لباس های فرد و جرج بسیار جالب بود. خانم ویزلی دستپاچه بود و به فرد و جرج ایراد می گرفت.
خانم ویزلی: فرد, جرج این چیه که دور گردنتونه؟ فرد: مامان دستمال گردنه. خانم ویزلی:امان ازدست شما.هرمیون:رون ردای تو خیلی قشنگه, مطمئنم که تو بهترین لباسو پوشیدی. رون: من این رو مدت ها پیش دیده بودم و از فروشندش خواهش کردم برام نگه داره.هرمیون: به نظرت هری و جینی چی پوشیدن؟ من که لباسشونو ندیدم.رون:جینی به منم نسون نداد. می خواست سورپریزم کنه.خانم ویزلی:شما دو تا پس کجایین, بیاین بریم دیگه.ما باید زودتر از همه اونجا باشیمتا به همه خوش آمد بگیم.

تالار عروسی در هاگزمید بود. به محض این که به اونجا رسیدند,هرمیون گفت:وای خدا جون , چه قدر زیبا. فکر نمی کردم توی هاگزمید چنین جایی وجود داشته باشه.خانم ویزلی:هرمیون عزیزم داره دیر می شه بهتره بریم تو.فرد و جرج به هم چشمکی زدند و به طرف تالار اصلی رفتند, جایی که هری و جینی باید آنجا می نشستند.سپس جرج از داخل کیفی که به همراه آورده بود چیزهای عجیبی را بیرون آورد.همان موقع خانم ویزلی با عجله سر رسید و گفت: شما دو تا دارین چی کار می کنین؟ این کیفو از کجا اوردی جرج؟می خواین عروسیه تنها خواهرتونو خراب کنید؟ جرج: مامان ما می خوایم همه را هیجان زده کنیم.فرد: ما می خوایم مراسم با شکوه و به یاد مادنی برگزار بشه.آقای ویزلی گگفت: مالی عزیزم بیا بریم.هیچ مشکلی پیش نمیاد.مهمونا دارن می رن.خانم ویزلی چشم غره ای رفت و از آنجا دور شد.

مهمان های زیادی به جشن دعوت شده بودند. خانواده ی جادوگران مختلف و هم چنین همکاران آقای ویزلی. همه بسیار خوش حال بودند.تقریبا همه ی مهمان ها آمده بودند. خانم ویزلی نگران بود. او یک جا بند نمی شد و به آشپز ها و خدمت کارها وظایفشونو تذکر می داد تا هیچ مشکلی پیش نیاید. بلاخره موقع آمدن هری و جینی فرا رسید. آن دو دست در دست یکدیگر وارد تالار شدند.صدای شور و شوق جمعیت به گوش می رسید. جینی لباس سفید ابریشمی به تن کرده بود که نگین های آن برق می زد و از دور نمایان بود.هری کت و شلوار مشکی بسیار شیکی پوشیده بود. همه به آن دو خیره شده بودند. هری و جینی پس از سلام کردن به حاضرانبه طرف تالار اصلی پیش رفتند تا روی صندلی هایشان بنشینند. خانم ویزلی به یاد فرد و جرج افتاد و کمی نگران شد. به محض این که هری و جینی روی صندلی هایشان نشستند, صدای ترکیدن چیزی به گوش آمد. خانم ویزلی می خواست به طرف فرد و جرج برود که دید فضای بالای سرشان پر از کاغذهای رنگی کوچکی شده است که به این طرف و آن طرف می رفتند و در هوا معلق بودند. همه به هیجان آمده بودند.جینی به هری گفت: می دو نستم که فرد و جرج یه نقشهای دارن.خیلی رویایی و دوست داشتنی بود. من هیچ وقت این شب رمانتیکو فراموش نمی کنم. هری: منم همین طور. امشب بهترین شب عمرمه چون در کنار تو هستم.
همه ی مهمان ها هیجان زده شده بودند و کار فرد و جرج را تحسین می کردند.خانم ویزلی به فرد و جرج گفت:اون چه صدایی بود فکر نکردین که ... فرد: مامان دست بردار دیگه. مگه نمی بینی چه قدر همه خوش حالن؟ رون:فکر کدومتون بود؟ فرد: خب معلومه هر دومون. هرمیون: واقعا عالی بود. آن شب همه شاد بودند و می گفتند و می خندیدند. از همه به خوبی پذیرایی شد و در آخر همه ی مهمانان به عروس و داماد عکس یادگاری انداختند. کالین و دنیس کریوی عکاس مراسم بودند و همه ی عکس ها را با ظرافت خاصی گرفته بودند. آن شب به یاد ماندنی ترین شب برای همه به خصوص جینی و هری بود.



هوم خوب بود....!!!
میخواستم بگم پاراگراف بندی رو رعایت نکردی ولی وقتی اومدم تو قسمت ویرایش دیدم که کردی!!
حالا چطوری شده که اینا همشون افتادم پشت سر هم...خدا داند!
من سعی کردم درستش کنم...حالا نمیدونم درست شد یا نه!

نکته: قبل از فرستادن پستت میتونی دگمه "پیش نمایش" رو بزنی و ببینی پستت چجوریه! اونوقت میتونی در عین حال یه بار دیگه هم پستتو بخونی و نقصهای احتمالی رو برطرف کنی!

اها یکیم پاراگراف یکی مونده به آخر خیلی طولانی بود...بهتر میشد اگه تبدیل به دو یا سه پاراگراف میشد!

کلا اگه بین پاراگراف ها یه خط فاصله هم بذاری خیلی بهتر میشه...پاراگراف بندیش مشخص میشه!


اینجا رو ببین:
فرد: مامان دست بردار دیگه. مگه نمی بینی چه قدر همه خوش حالن؟ رون:فکر کدومتون بود؟ فرد: خب معلومه هر دومون. هرمیون: واقعا عالی بود.

اینجا بهتره به این صورت نوشته بشه:
فرد گفت: مامان دست بردار دیگه! مگه نمی بینی چقدر همه خوشحالن!؟
رون که باخوشحالی به کاغذها نگاه می کرد پرسید:
- فکر کدومتون بود؟
فرد فورا جواب داد:
- خوب معلومه هردومون!
هرمیون گفت:
-واقعا عالی بود!!

وقتی پشت سرهم نوشته بشن کارو برای خواننده سخت میکنن! و در ضمن کیفیت نوشته رو هم پایین میارن!

ولی حس میکنم کسی هستی که دفعه بعد که بخوای پست بزنی همه اینا یادت میمونه...واسه همین نمیگم دوباره پست بزنی! امیدوارم فکرم درست بوده باشه!

تایید شد!

عکس هفته!!



عکس

سعی می کرد سریع تر حرکت کند. آرامش کوچه ی خلوت با صدای دانه های باران که بر زمین می خورد شکسته شده بود. اما اینبار نه باران و نه هیچ چیز دیگری او را نمی ترساند. شجاعت سراسر وجودش را گرفته بود و انگیزه ای درونی او را به سوی هدفش پیش می برد ، او مجبور نبود آنجا باشد، اما برای بزرگترین دوست زندگی اش این کار را کرده بود، کاری که شاید به قیمت جانش تمام میشد.
باران هر لحظه شدید تر میشد. کم کم به هدفش نزدیک شده بود، لحظه ای اضطراب بر او غلبه کرد اما وقتی یاد آورد که چرا امشب اینجاست همه چیز را فراموش کرد.

اینبار کمی آهسته تر به حرکت ادامه داد ، از ادامه ی حرکت امتناع کرد و سعی کرد آنچه سخنانی در کوچه ی بعد رد و بدل میشد را گوش دهد.

درست حدس زده بود کسانی آنجا بودند.
-ببین، خواست لرد سیاه هست و هیچ کاری نمیشه کرد.
فرد دیگری در حالی که فریاد می زد ادامه داد:سریع صداش بزن ، ما باید اون رو ببریم.
صدایی که پیری ، ضعف و تمنا را به همراه داشت پاسخ داد:نه، از شما خواهش میکنم. اون خیلی بره این کار کوچیکه

اما هنوز صحبت های پیرمرد تمام نشده بود که صدای شسکته شدن در و صدای پاهایی که به سر عت به راه افتادند.

وقتش رسیده بود به آرامی حرکت کرد به درون کوچه رفت معلوم بود که کدام خانه بود سریعا آن را پیدا کرد، به خانه ی بدون در وارد شد. صداهایی در نزدیکی خود شنید آنها در اولین اتاق بودند،که حالا او به آن اتاق نزدیک میشد.به صداها گوش داد و در بین آنها صدای سرد آنایی را شناخت.
-ببین من باید تورو ببرم.کسی که این ر از من خواسته ارباب و فرمانروای تو هست به بازوت نگاه کن.

وقت را مناسب دبد، سریع به داخل اتاق حجوم برد و سیری از طلسم ها را به طرف آنها فرستاد درگیری سختی بین او و افرادی که از علامت روی بازوشان مشخص بود مرگخوار بودن به راه افتاد.

دقایقی بعد همه چیز آرام شد. او دو نفر ازمرگخواران را کشته بود و یکی از آنها روبروی او بر روی زمین افتاده بود و رو به مردی که روی زمین افتاده بود گفت:
سلام لوسیوس، امشب اتقام همه این سالها رو میگیرم.
نه بلک، تو ضعیف تر از این حرفها هستی که بخوای من رو بکشی.
لوسیوس سریعا طلسمی را به طرف بلک فرستاد و بلک بر روی زمین پرت شد.
لوسویس لنگ لنگان بلند شد و از خانه خارج شد.بلک به سرعت به دنبال لوسیوس رفت اما او فرار کرده بود.

احساس رضایتی وجودش را فرا گرفت زیرا او توانسته بود ماموریتی که متعلق به فرد دیگری بود را به موفقیت انجام دهد، به خود می بالید و احساس غرور می کرد زیرا امشب ماموریت صمیمی ترین دوستش جیمز پاتر که شب عروسی خود را مگذراند را انجام داده بود. گامهایش را بلند تر برداشت، او باید خود را به تالار عروسی میرساندو در کنار جبمز حاضر میشد.

بلاخره به تالار رسید. وارد شد، صدای شور و هیاهوی میهمانان را میشنید. دامبلدور را در نزدیکی خود یافت، دامبلدور نیز متوجه بلک شد
دامبلدور:چی شد؟!
بلک:همه چیز با موفقیت به پایان رسید. فقط نمی خوام جیمز بفهمه.
بلک خودش را به جیمز رساند جیمز از اینکه بلک تا این حد دیر کرده بود ناراحت بود.
جیمز:سیریوس ازت انتظار نداشتم چرا انقدر دیر کردی
بلک نمی توانست پاسخ او را بدهد شاید جیمز ناراحت میشد اگرمی دانست کسی بجای او ماموریتش را انجام داده یا اینکه او جانش را بخاطر جیمز به خطر انداخته.
بلک:فقط میتونم بگم من رو ببخش.
جیمز نمی توانست صمیمی ترین دوست خود را برنجاند و جواب داد:فکرشم نکن مهم اینکه الان اینجایی.

لحظه ای بعد جمع شروع به رقصیدن کرد، اما بلک کسی را نداشت که در کنارش برقصد تنها دوست و یار او جیمز بود که حالا کنار لیلی می رقصید. گوشه ای ایستاد در حالی که لبخندی بر لبانش بود به جیمز نگاه میکرد
---------------------------
نمی دانم اینبار در پی چه مشکلی تایید نخواهم شد

نه ایندفعه دیگه تاییدی!
من اولش که خوندم فکر کردم واسه عکس قبلی نوشتی! بعدا دیدم نه باب ملت سوژه دارن!

هیچی دیگه! تایید شد!

این سومین باره که دارم نمایشنامه می نویسم. دیگه به جز این چیزی به ذهنم نمی رسه.لطفا این یکی را دیگه قبول کنید. ناراحت می شماااا
...........................................................................
صدای عجیبی بود.صدایی که با شنیدنش احساس شادی میکردیم. صدای فریاد های شادمانه , صدای طبل ها , شیپور ها و... به گوش می رسید. بله جشن بزرگی بر گزار شده بود.این جشن نه تنها برای خانواده های آن دو زوج , بلکه برای بیشتر مردم شادابی می آورد , زیرا آن جشن برای هری پاتر و همسرش جینی ویزلی برگزار شده بود.در آن جشن غوغایی بر پا بود. هری از طرفی خوشحال و از طرفی کمی ناراحت و نگران بود.
جینی:هری نمی دانم چرا فکر می کنم تو از این بابت زیاد خوسحال نیستی. اتفاقی افتاده؟ هری یه چیزی بگو.
هری: من خوشحالم که دارم همسر تو میشم اما ناراحت و نگرانم چون فکر می کنم ولدمورت همیشه از نزدیک ترین و عزیز ترین کس من برای گیر انداختن من استفاده می کنه. من نگران تو هستم.
جینی: نیازی نیست تو نگران من باشی. من به اندازه کافی بزرگ شدم تا بتونم از خودم محافظت کنم.اون موقع که اسمشو نبر من گرفت تازه کلاس دوم بودم و چیز زیادی سرم نمی شد. الان می دانم که کسی را برای درد ودل کردن دارم.
هری:اما من هنوزم نگرانم.
جینی:هری لا اقل یه امروزو خوشحال باش. این روز برای همه فقط یه بار اتفاق می افته.لطفا بخند و شاد باش.
هری : ولی فقط به خاطر تو.
سپس دست در دست هم دادند و به طرف رون و هرمیون رفتند.
رون: چیه چی شده؟ بالا خره از هم دل کندین و یادی از ما کردین.
جینی چشم غره ای به او رفت و رون بلافاصله گفت:شوخی کردم بابا.
هرمیون: راستی هری, می دونستی لونا هم اومده؟
هری:دعوتش کردیم ولی فکر نمی کردم بتونه بیاد.
هرمیون: لونا اون جاست بیا بریم به سری بهش بزنیم.
هر چهار نفر به طرف لونا رفتند.
لونا:سلام به همگی. جینی, هری بهتون تبریک می گم.ان شا الله دفعه ی بعد عروسی رون و هرمیون دعوت می شم مگه نه؟
رون و هرمیون هر دو مثل لبو سرخ شدند.
مراسم تا نیمه شب ادامه داشت. همه خوشحال بودند.بعد از اعلام پابان مراسم همه از تمام شدن آن ناراحت شدند. دور و بر هر ی و جینی بسیار شلوغ شده بود زیرا همه برای تبریک گفتن و خداحافظی دور آن ئد جمع شده بودند.. بالا خره همه جا خلوت شد و همه جا خلوت شد و همه رفتند به جز لونا و خانواده اش. رون, هرمیون, فلور و خانواده ی ویزلی نیز تصمیم گرفتند که به خانه بر گر دند.لونا دوان دوان به طرف هری , جینی , رون و هرمیون می آمد .رون و هرمیون برای جلوگیری از سرخ شدن مجدد هری و جینی را ترک کردند و سریع به طرف خانواده ی ویزلی رفتند.
لونا:هری , جینی دوباره بهتون تبریک می گم.از قول من به رون و هرمیون بگو منو تو عرسیشون دعوت کنن.خداحافظ.
هری و جینی نیز از لونا خداحافظی کردند و به طرف خانواده ی ویزلی رفتند.

هوم خوب بود...!!!

یخورده زیادترش کرده بودی که بهترش کرده بود!! این تقریبا اندازه متعادل یه پسته! البته یخورده زیادتر هم عیبی نداره!

فقط یه چیزی دیالوگها رو گفتاری بنویس! آدم وقتی نوشتاری مینویسه دیالوگاش حماسی میشن!
هم خوب نوشته بودی هم حواست به نقدا بود! من از آدمایی که نقدا رو میخونن و عمل میکنن خیلی خوشم میاد!

تایید شد!

سلام بینندگان عزیز...امشب به بیمارستان سنت مانگو آمده ایم تا خبر بیمار شدن فردی را به شما بدهیم.تا دقایقی دیگر خودتان ،او را خواهید داد.
خبرنگار حرکت میکند و دوربین نیز از پشت سرش ،فیلمبرداری را انجام میدهد.
تابلوهای بسیاری که بر سراسر دیوار ها نصب شده اند،با یکدیگر حرف میزنند و فضای حمام زنانه را به خوبی منعکس میکنند.
افرادی که در طول مسیر دیده میشوند:
ولدی کچل برای تست جدید ترین روش کاشت مو،با تعدادی از ارذل و اوباش مرگخوار.
گروه نقاب داری از محفل ، که برای مبارزه با اراذل و اوباش آماده اند.
کریچر که برای تهیه ی داروی طول عمر و همچنین عمل بینی و عمل افزایش قد بدانجا آمده.
یه سری گریفیندوری این مکان را برای تفریح شب جمعه انتخاب کرده و بر روی زیرانداز حصیری در حال انجام عملیات خاله بازی هستند.
تعدادی ریونی صدا را در قعر گلو انداخته و در حال داد و فریاد هستند.
عله هم برای خودش میز بلیاردی ظاهر کرده و با خودش شرطی بازی میکند

صحنه ی چندانی دیده نمیشود که اثبات کند اینجا بیمارستان است.در همین لحظه خبرنگار در اتاقی را بازکرده و وارد میشود.
-جیغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغ
در را با آرامش میبنده و به سمت دوربین نگاه میکند:
-اشتباه اومدیم.

در اتاق بقلی را باز میکند.
صدای جیغ و گریه زاری و داد و فریاد بلند میشود.
خبرنگار:فکر کنم که اشتباه اومدی....
ناگهان دستی یقه ی خبرنگار را گرفته و به داخل میکشد.تصویر بردار نیز که دمش به دم خبرنگار بسته شده ، مجبور به ورود میشود.

مدتی دوربین از گل و بلبل و درو دیوار فیلم گرفته و سپس بر روی پسری که نیشش تا بناگوشش باز است زوم میکند.
هرمیون در کنار او ایستاده و تابلویی را در دست دارد.لیلی اوانز کم مانده از داخل تابلو بیرون بپرد و جینی را نوازش های مادر شوهر گرایانه ببخشد.
لیلی در داخل تابلو:ای وای...ای هوای.....این پسر منو چیز خور کرده.....پسر من توی عمرش آب نخورده چه برسه به الک....ای وای.
جیمز در داخل تابلو:همش زیر سر اسنیپه....بذار پیداش کنم.

شروع فلش بک:
هری:اون دست قشنگه رو بزن.....بیا بندری.....دختر بندری هی وای و هی وای....(اینجایی که دست چپش بالاست،داره بندری میزنه)
ملت:
هری:هه هه....حالا از آبادان اوووومدوم ،بندر عباس.....کالین بیا به وسط،هی نکن ناز.
جینی میره سمت هری و دستش رو میکشه
جینی:این حرکات چیه؟
هری:وای چه خانم با شخصیتی....با من ازدواج میکنندنده؟
پایان فلش بک.
هری با نیش باز برای دوریبن دست تکان میدهد
----------------------------------------------
پستش ضعیفه ولی فکر کنم ،برای تایید شدن کافی باشه.در ده دقیقه نوشته شد
یه نصیحت:یه عکسی روقرار بدید که دو تا فضا سازی هم بشه انجام داد.این شکلی باشه،همش باید دیالوگ به کار برد.

شما چند وقت تو رول بودی!؟

در مورد نصیحت! من به اینا میگم فضاسازی:

هرمیون در کنار او ایستاده و تابلویی را در دست دارد.لیلی اوانز کم مانده از داخل تابلو بیرون بپرد و جینی را نوازش های مادر شوهر گرایانه ببخشد.

در را با آرامش میبنده

به نظرم تو پست طنز فضاسازی غیر از اینا نمیتونه باشه! همین که شما کاری کنی که صحنه رو تو ذهن من مجسم کنی، فضاسازیه!


اها یه چیزی! تو پاراگرافی که همه چیز رو بصورت نوشتاری توضیح دادی، یه جمله گفتاری به چشم میزنه! مثلا همین "در را با آرامش میبنده" که بهتره میبنده به میبندد تبدیل بشه!

نکته: وب مستر یه زمانی میگفت پست خوب اونه که تو ده دقیقه نوشته بشه!

تایید شد!




ایول سرعت......
دست شما درد نکنه.بابت توضیحات و همچنین بابت این سرعت بالا
بنده یه عادت بدی دارم.تا پستم گل و بلبل ،کوه،درخت،رودخانه و از این جور چیزا نداشته باشه،،ناراضیم.از هر سیستمی هم که باعث عدم وجود این موارد بشه ناراضیم.و کلا ناراضیم و چکش

چو در حالی که به دقت به عکس ازدواج هری و جینی خیره شده بود گفت: چرا این قدر سفت دستت رو گرفته,نکنه می ترسید از عروسی فرار کنی؟
هری که انگار داشت خاطره ناگواری رو به خاطر می یاورد جواب داد : همین کارو می خواستم بکنم اما خداییش این ویزلی ها خیلی تیزند,هر بار موقع فرار مچم رو گرفتند.
چو که لحظه ای چشم از عکس بر نمی داشت گفت: نه بابا!
هری که بر حسب عادت داشت زخم قدیمی پیشونیش را می خاروند گفت:آره به خدا.دفعه اول که خانوم ویزلی قبل از اینکه تو شومینه شیرجه بزنم با طلسم انجماد وسط زمین و هوا منجمدم کرد.دفعه دوم هم که می خواستم با جارو فرار کنم فرد و جرج با ماشین پرنده جدید باباشون ...
چو پا برهنه پرید وسط حرف های هری و گفت:اونا که اون وقت ها به جرم رانت خواری تو آزکابان بودند.خودم تو پیام امروز خوندم!
هری با نا خووشایندی دماغشو بالا کشید و گفت: مرخصی استعلاجی گرفته بودند.اونا یه شعار دارند که می گه :"یه کیسه گالیون بر هر درد (و مشکل) بی درمان دواست!"
چو دوباره به آلبوم عروسی هری و جینی چشم دوخت و گفت: بعدش چی شد؟
هری جواب داد:هیچی,برم گردوندند به جشن.اما من یواشکی شنل نامرئی بابای خدا بیامرزم رو برداشتم و تو یه موقیت مناسب انداختم رو سرم و داشتم از جشن می رفتم بیرون که مودی چشم بابا قوری بیرون پناهگاه دستگیرم کرد و شنلم رو ازم گرفت و داد دست جینی.مگه متوجه نشدی مچ دست راست جینی نامرئیه.سر تا سر جشن عقد شنلم تو دستش بود!
چو که بد جوری به عکس جینی چپ چپ نگاه می کرد و عکس جینی هم به خوبی پاسخش رو می داد گفت :از همون اولش هم اشتباه کردی که گول این دختره ی ... را خوردی و باهاش ازدواج کردی!
هری نیم نگاهی به صورت تمام رخ چو انداخت و گفت:آره روزی صد به خودم می گم ای کاش گاگول بازی در نمی یاوردم و دو دستی تو رو تقدیم اون پسره مک میلان نمی کردم...
هری در این لحظه آه غمناکی کشید و ادامه داد:آره دیگه اینم سرنوشت ما بود.
چو که حالا دیگه حاظر نبود نگاهش رو از صورت هری برداره گفت:پس اگه این همه ناراحت بودی چرا داری تو این عکسه می خندی؟
هری دوباره زخم پیشونیش رو خاروند وگفت:آخه بعد از اینکه شنل رو ازم گرفتند اون رون نامرد به زور یه لیوان معجون سر خوشی به خوردم داد.نگاه کن توعکس هم لیوان معجون تو دستاش معلومه.
چو با صدای تاثیر گزاری گفت: بمیرم برات تو چه زجری کشیدی.
هری که از همدردی چو به وجد اومده بود گفت: تازه این آغاز بد بختی های من بود.جینی هفته ای دو,سه بار با نفرین خفاش ان دماغی منو جادو می کنه!مامانش هر وقت بهم می رسه می گه سلام دوماد سرخونه.خلاصه کلی ازیتم می کنند.
چو با صدایی که سعی می کرد بی تفاوت باشه گفت: پس چرا ازش جدا نمی شی؟
هری آهی غمناکتری از قبلیه کشید و پاسخ داد: مهریش خیلی سنگینه.به اندازه سال تولدش گالیون مهریش کردم ,هیچ کاری نمی تونم بکنم.نه راه پس دارم نه راه پیش...
در این لحظه هری داشت چشم های گریانش رو با گوشه ی رو تختی پاک می کرد و ادامه داد:بهتره تو هم الآن بری هر لحظه ممکنه خانوم ویزلی برگرده.
چو هم پس از اینکه یه خداحافظی کاملا غیر لفظی با هری کرد و برای محکم کاری پیشونی هری را هم بوسید گفت:خوب اشکالی نداره ایشالا این مشکلم حل می شه.خوب هری جون من دیگه می رم خداحافظ.
اون وقت با قدم های آروم به سمت شومینه اتاق خواب هری رفت و می خواست بپره تو شعله سبز رنگ آتیشا که یهو وسط زمین وهوا منجمد شد...
------------------------------------------------------
پی نوشت:
1-سال تولد جینی 1981 است .با این حساب هری بیچاره 1981 گالیون مهریش کرده که قبول کنید واقعا سنگینه (نکته اخلاقی:مهریه چیز بدیه,جلو آزادی عمل پسرا رو می گیره!)
2-هری با این که آدم بی مایه ای نیست و کلی ارث از بابای خدا بیامرزش بهش رسیده اما خانواده ویزلی مجبورش کردند که تو یه اتاق کوچولو تو پناهگاه با جینی زندگی کنه تا کاملا تحت نظرش داشته باشند.تازه بازم خانوم ویزلی صداش می کرده دوماد سرخونه!
3-در مورد اینکه چرا مودی به هری خیانت کرد, شایعات فراوانی بر سر زبان هاست اما عده کثیری از مردم معتقدند که فرد و جرج در مورد شعارشون با مودی به مذاکره پرداختند!
4-اینکه دقیقا چرا هری می خواسته از عروسی فرار کنه هنوز در هاله از ابهام است و کسی دقیقا از علت آن مطلع نیست.
5-اینکه دقیقا پس از دستگیر شدن چو به دست خانوم ویزلی چه بلایی به سرش اومد را به تخیل خودتون واگذار می کنم!
6-شاید از خودتون بپرسید در طول زمانی که هری و چو با هم تنها بودند جینی کجا بوده؟نویسنده اطلاعات موثقی داره که پیشه مک میلان بوده!
________________________________________
با عرض سلام و خسته نباشید خدمت ناظر محترم:
می خواستم این نکته را بیان کنم که من قبلا با شناسه edrisi تو قسمت بازی با کلمات شرکت کردم و تایید شدم.
با تشکر
سوروس (edrisi سابق)

خوب بود! آفرین!

فقط یه چیزی.....زیاد طولانی ننویس جذابیت پست رو از بین میبره! خیلی از پستهای قشنگ به خاطر طولانی بودنشون تبدیل به پستهای خیلی خسته کننده ای میشن!

تایید شد!

اولا همینجا بگم که کلا از حال و هوای تعویض شناسه دراومدم!
خب! این هم یه نمایشنامه ملودرام!
============================
جلوی آینه دستی به موهایش کشید. نگاهی به لباسش انداخت. بهترین لباسی بود که در طول عمرش پوشیده بود. به هر حال داشت به مراسم ازدواج بهترین دوستش می رفت. با این فکر لبخندی بر لبش ظاهر شد! چون داشت فراموش می کرد که این مراسم مربوط به تنها خواهرش هم هست!
نگاهی به ساعت جیبی طلایش کرد که چند روز پیش به عنوان هدیه سالگرد ازدواج از همسرش گرفته بود. با دیدن ساعت متوجه شد که کمی دیر شده. پس صدا زد:
- هرماینی! حاضری عزیزم!
صدای هرماینی در جواب به گوش رسید که گفت:
- خیلی وقته! اسم ساحره ها بد در رفته! هر چی باشه تو برادرشی! باید زودتر از همه اونجا باشی!
هرماینی وارد اتاق شد و او در حالی که برای آخرین بار به سر و وضعش نگاه می کرد گفت:
- اصلا نمی فهمم! چرا توی هاگوارتز! مدرسه که جای این جور مراسما نیست!
- تو که باید بهتر بدونی! هری اصرار داشت نزدیک مقبره دامبلدور برگزار بشه!

رون در حالی که با بی تفاوتی شانه هایش را بالا می انداخت گفت:
- حاضری!؟
و وقتی هرماینی سر تکان داد، با صدای پاقی هر دو ناپدید شدند.....

آنها به نزدیکی هاگوارتز آپارات کرده بودند. با اشتیاق خاصی وارد مدرسه شدند. جایی که بهترین سال های زندگیشان البته همراه با حوادث تلخ، سپری شده بود.
فلیچ با همان اخلاق غیر قابل تحمل دروازه را برایشان باز کرد و آن ها ترجیح دادند در آن شب با شکوه غرغرهایش را نشنیده بگیرند.

درون تالار اصلی به زیبایی تزئین شده بود و روی چهار میز گروه های مدرسه، انواع خوراکی ها و نوشیدنی ها دیده می شد! حاضرین در دسته های چند نفری صحبت می کردند و صدای خنده هم گهگاه از گوشه و کنار به گوش می رسید.
- هی! رون! هرماینی! ... خوش اومدین! چقدر دیر کردین!
این صدای جینی بود که در یک لباس سفید به طرف آن ها می آمد و هری در کنارش قرار داشت.
در حالی که جینی به طرف هرماینی می رفت، رون هری را در محکم در آغوش گرفت و با بدجنسی در گوشش گفت:
- اگه بشنوم باهاش بد رفتاری کردی، با چوبدستیم طرفی!
و بعد هر دو بلند خندیدند.
- من و جینی داشتیم می رفتیم توی حیاط، کنار مقبره پروفسور دامبلدور!
- بریم! ما هم میایم!
رون این را گفت، اما با صدایی که از پشت سرش بلند شد، اخم هایش در هم رفت.
- رون! تا حالا کجا بودی!؟ بیا اینجا ببینم!
این صدای مالی ویزلی بود که هنوز رون را همان پسر کوچولوی خودش می دانست! بنابراین رون رو به هری گفت:
- شما برین! من و هرماینی هم الان میایم!

...................

به سختی خودش را از دست مادرش خلاص کرد و هرماینی را هم که با چو صحبت می کرد صدا زد و هر دو به طرف در حیاط روانه شدند.
اما بعد از بیرون رفتن با صحنه ای روبرو شدند که باعث شد برای لحظه ای نتوانند از جایشان حرکت کنند!

علامت شوم در آسمان خود نمایی می کرد و هری به طرف سیاه پوشانی که از دروازه بیرون می رفتند طلسم هایی می فرستاد. سیاه پوشانی که به همراه فلیچ خارج شدند و به سرعت آپارات کردند.

فلیچ خائن....!

هری در حالی که دستانش می لرزید سر بی جان جینی را در بغل گرفت و بعد از این که با نگاهی بی روح به رون و هرماینی نگاه کرد، سرش را رو به بالا برد و فریاد زد:

- نهههههه!

بذار یه بار دیگه بحث تو نحوه برخورد راه بیفته، دوباره میری شناسه عوض میکنی!!

رون هم که همسردار شده...کادوی سالگرد ازدواج میگیره و...!!

خوب مثل هربار قشنگ بود! آخر پست رو خوشم اومد خیلی تاثیر گذار بود!

ولی یه چیزی بود که درست وقتی نوشته تاثیرشو میذاشت، تو ذهن سوال درست میکرد و تاثیر نوشته رو یه کم از بین میبرد! وجود فیلچ! یه فشفشه، چطور میتونه با یه عده مرگخوار و بخصوص ولدمورت که دم از اصالت میزنه همکاری کنه! جادوگر هم که نیست، باز دورگه بودن به کنار! از ماگل زاده بودن هم بدتره! همکاری ولدمورت و فیلچ به نظر بعید میاد!

دیگه....سالگرد ازدواج رون؟یه کم ناملموسه! یه جوریه که انگار رون و هرمیون از هری و جینی چند سال بزرکترن!

دیگه چیزی به ذهنم نمیرسه! چون خوب نوشتی دیگه زیاد تعریف تمجید نکردم سعی کردم اشکال پیدا کنم!!