كلاس دفاع در برابر جادوی سیاه

نقل قول:

--- مدرسه ی هاگوارتز --- کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه ---
--- اتاق استراحت استاد ---

بارتی با صدای ضربات محکمی که به درب اتاقش وارد میشد از خواب پرید. رودلف با لگد و مشت به درب میکوبید و بارتی را صدا میزد:
-بیدار شو مرد!! خواب موندی که باز!!! بچه ها سر کلاس منتظرتن!!! پاشو یا با قمه بلندت میکنم!!!

بارتی به آرامی از جایش بلند شد و نگاهی به دور و بر اتاق کرد، کتاب های جادویی پخش بر زمین بودند، چند قلم پر روی در و دیوار نقاشی میکردند و صدای خرناس اژدهای بارتی از پنجره اتاق به گوش میرسید. آهی کشید، ردای شیک مخصوص تدریسش را پوشید، به سمت درب که از ضربات رودلف کج شده بود رفت و آن را باز کرد. از جلوی قمه ی رودی جاخالی داد و گفت:
-اومدم رودی... خودتو کنترل کن... دارم میرم سر کلاس...

--- شروع کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه --- جلسه دوم ---

بارتی از پلکان اتاقش پایین آمد، درب روبرویش را باز کرد و از سکوی مخصوص استاد، وارد کلاس شد. دانش آموزان که مشغول صحبت بودند ناگهان ساکت شدند. بارتی نگاهی به اطراف انداخت و با سرفه ای صدایش را صاف کرد:
-به کلاس جادوی سیاه...چیز... دفاع در برابر جادوی سیاه خوش اومدید دانش آموزان عزیز، بعضی ها چهره هاتون جدیده و بعضی هاتون جلسه قبل هم حضور داشتید، در هر دو حالت بهتره که تدریس جلسه قبل من رو که جزوه هاش رو سایت هاگوارتز هست مرور کنید چون هر جلسه ممکنه سوالاتی از جلسات قبلش مطرح بشه.

بارتی از پله های سکو پایین آمد و به سمت میزش حرکت کرد، نگاهش را از سرتاسر کلاس گذراند، نظری به منظره ی تاریک و خوفناک جنگل ممنوعه که از پنجره های قدی کلاس پیدا بود انداخت و ادامه داد:
-مقدمه ی بیشتری نمیچینم و یه راست میرم سر اصل مطلب، جلسه قبل فهمیدید طلسم های سیاه چطور قدرت میگیرن، این جلسه یاد میگیرید که چطور از برخورد با جادوی سیاه زنده بمونید. جادوی سیاه همونطور که گفتم جادویی خالص از احساسات سیاهه، فکر میکنید چطوری میشه جلوی همچین نیرویی وایساد؟ برای اینکار...

بارتی صحبتش را قطع کرد، تکه گچی برداشت و به سمت یکی از دانش آموزان پرت کرد:
-بیدار شو پسرجان!! دیروقت هست اما اینجا کلاسه درسه!!!

دانش آموزی هافلپافی با برخورد گچ به سرش از جای پرید و با ترس به اطراف نگاه کرد، بارتی در حین راه رفتن بین نیمکت ها ادامه داد:
-برای اینکار میشه از چند روش متفاوت استفاده کرد، اولین روش استفاده از طلسم های دفاعی خیلی قوی و پیشرفته است که جزو جادوهای سفید یا سیاه نیستن و یا استفاده از طلسم های دفاعی سفید قوی. چنین طلسم هایی از شما که دانش آموزید بر نمیاد پس روی اونها مانور چندانی نمیدم، روش دوم روش قدیمی و خوب جاخالی دادنه، اگر نمیتونید جلوی طلسمی رو بگیرید جلوش قرار نگیرید!

بارتی در حال صحبت به کنار پنجره رفت و نگاهش را به بیرون دوخت:
-اما بعضی از طلسم های سیاه منطقه ی تاثیر دارن، یعنی حتی اگر از جلوش برید کنار بالاخره یه آسیبی بهتون میرسونه، شما جلوی این طلسم ها باید از راه حل سوم استفاده کنید! راه حل سوم شما استفاده از طلسم های سفید ضعیف برای منحرف کردن مسیر طلسم سیاهه. میتونید از طلسم های تهاجمی یا دفاعی سفید برای این منظور استفاده کنید، من از یکی از دوستانم دعوت کردم که برای نشون دادن اینکار به شما به من کمک کنه.

مردی با شنل سیاه و ماسک مرگخوارها از بین سایه های گوشه ی کلاس بیرون آمد و برای دانش آموزان سری تکان داد، بارتی نگاهش را از پنجره ی کلاس به دانش آموزان دوخت:
-همونطور که میبینید دوست من یک مرگخواره که نمیخواد هویتش فاش بشه. اون به سمت من طلسم های سیاه میفرسته و من به صورتی که برای شما توضیح دادم اونها رو منحرف میکنم یا از جلوی اونها جاخالی میدم، حالا اگر ممکنه همگی بلند شید و به سمت دیگه ی کلاس برید تا طلسم های منحرف شده به شما نخوره.

دانش آموزان به سرعت به دورترین نقطه ی ممکن نسبت به دو مرد نقل مکان کردند، بارتی و مرگخوار چوبدستی هایشان را کشیدند و به سمت هم نشانه رفتند، بارتی سرش را تکان داد و مرد شروع به پرتاب طلسم به سمت او کرد. انواع طلسم های سیاه و حتی شعله هایی از آتش به سمت بارتی پرواز کردند. بارتی شنلش را به دور خود پیچید و با چرخش کامل شنل، دیگر آنجا نبود و 10 متر آن ور تر ایستاده بود.

بار دیگر دو مرد رو به یکدیگر ایستادند و چوبدستی هایشان را به سمت هم نشانه رفتند، مرگخوار اینبار منتظر پیام بارتی نماند و شروع به پرتاب طلسم به سمت وی کرد، بارتی با حرکت سریع چوبدستیش طلسمهایی سفید رنگ و جرقه هایی آّبی به سمت طلسم های مرگخوار فرستاد، با برخورد طلسم ها با هم مسیر طلسم های سیاه به مقدار اندکی جابجا شدند و از چند متری بارتی عبور و با پنجره های قدی کلاس برخورد کردند.

بارانی از شیشه بر دانش آموزان بارید اما دو مرد بدون حرکت بر سر جای خود ایستادند. بارتی به سمت دانش آموزانش برگشت، دو دستش را به یکدیگر کوفت و شعله هایی سیاه بالای سر دانش آموزان شکل گرفت. چندین کاغذ پوستی از شعله ها به بیرون پرتاب شد و روی سر دانش آموزان ریخت. بارتی نیشخندی زد و گفت:
-تدریس امروز تمومه، تکالیف شما روی کاغذ های پوستی نوشته شده. خوب مطالب امروز رو مرور کنید. تو امتحان ممکنه از امروز سوال بیاد براتون!

دانش آموزان با نگرانی به کاغذ های پوستیشان نگاه کردند که با جوهر به رنگ خون روی آن نوشته شده بود:

نقل قول:

تکلیف جلسه آینده

رولی تک پسته در مورد دوئل خود با یک شخصیت سیاه بنویسید، هدف از این رول زنده ماندن شماست و لاغیر، طنز و جدی بودن رول کاملا دست خود شماست. برد یا باخت دوئل نیز بر عهده دانش آموزه، اما برد در برابر شخصیت لرد ولدمورت باعث کسر نمره خواهد شد (به علت غیرمحتمل بودن این موضوع! چه از نظر کتاب، و چه از این لحاظ که بالاخره لرده آقاجان!!!!) 30 نمره!!!!

ارشد اسلیترین

به نظرش عجیب و مسخره بود که بعد از قرن ها، امتحان سطوح عالی جادوگری بدهد و حتی برایش نگران شود. ولی خوب... او مورگانا بود با احساسات خاص خودش. امتحان آخر بود و مورگانا واقعا دلش می خواست خلاص شود. به او گفته بودند می خواهد چکاره شود؟ چه سوال مسخره ای. او از هم اکنون م ی دانست که به جبهه سیاهی خواهد پیوست. همینطور که در سالن راه می رفت؛ نگاهی به هم دوره های فعلی اش انداخت. می خواست به طرف لاکریتا برود که صدایش کردند.
- مورگانا لی فای!

موهایش را در هوا رقصاند. دلیل خاصی برای این کارش نداشت اما این حرکت آرامش می کرد. وقتی وارد اتاق شد سوروس اسنیپ برایش سری تکان داد.
- اون آقا، اونجا از شما امتحان می گیره!

چشم های مورگانا در نقطه ای که آقای مدیر اشاره کرده بود، به جستجو پرداخت. نیاز به خونسردی خاصی داشت تا در این لحظه مشخص ارام بماند. هیچ علاقه ای نداشت مرلین از او امتحان دفاع ذهنی بگیرد. مرلینی که سالها در تلاش به نفوذ به ذهن او بود. در واقع مورگانا شک داشت که، وقایع پیش رو به امتحان شباهت داشته باشد. به نظر می رسید او را به یک نبرد دعوت کرده اند. نفس عمیقی کشید و روبروی مرلین ایستاد. پیرمرد خنده ای کرد.
- مورگانا.... مورگانا... مورگانا... میدونی می تونم بهت نمره ای ندم لیدی مورگانا؟

پوزخندی زد.
- فکر میکنی باور می کنن؟ مورگانا با این همه ...

مکث کرد نمی خواست بگوید سن. و نمی خواست از خودش تعریف کند. مثل بقیه عاشق بهترین جلوه دادن خودش نبود. مرلین خندید.
- خوب ادامه اش؟

سعی کرد خودش را نبازد.
- من تجربه ام دقیقا به اندازه خودته.

مرلین خندید.
- پس به اندازه من مسنی!

چشم های مورگانا برقی زد
- ظاهرم نشون نمیده پیرمرد. مهم همینه.

مرلین به او خیره ماند.
- اعتراف کن مورگانا! حریف من نمیشی!

مورگانا نفس عمیقی کشید.
- تو اینو تعیین نمیکنی.
- نه حتی اگه مجبورت کنم با من بجنگی؟

این بار مورگانا بلند تر خندید.
- کسر شانت نیست از یه دختر هفده ساله شکست بخوری؟
- تو هفده سالت نیست مورگانا. مطمئنم اینو می دونی.
- اگه هفده سالم نیست چرا دارم امتحان میدم؟ من دانش هزاران سال رو در خاطر دارم اما هفده سالمه مرلین! از سرک کشیدن در ذهن من خسته نشدی؟
- همیشه ذکاوتت رو تحسین میکردم... هنوز عوض نشدی!

مورگانا از ته دل خندید
- این اولین بار بود که به حقیقت اعتراف کردی. اینو در تاریخ ثبت میکنم مرلین.

به نظر مورگانا داستان سرگرم کننده ای ایجاد شده بود. مرلین سعی میکرد او را عصبانی کند اما خودش بیشتر عصبی شده بود. این مرد خودش به کلاس اضافه نیاز داشت.

تازه وارد هافل پاف.

- می شه از این جا بلند شی، لطفا.
- نه.
- نباید اینو می گفتی! پترفیکوس توتالوس!

پسرک با چهره ای بهت زده روی مبل راحتی خشکش زد. در مقابلش دختر بچه ای که حدودا سه سال از خودش کوچکتر بود قرارداشت. با موهای مشکی ای که پشت سرش آن ها را بسته بود.دخترک پوزخندی زد و پسرک خشک شده را روی زمین انداخت، خودش روی صندلی نشست و پاهایش را دراز کرد.

- بیا سیسی! این جا یه صندلی خالی پیدا کردم.

لحظه ای بعد دخترکی رنگ پریده با موهای طلایی روشن از پشت یکی از میز ها سرک کشید و با صدایی که اندکی می لرزید گفت:

- ولی پروفسور با ما دعوا می کنه. اون .. فاج یکی از نور چشمی هاشه بلا.

بلاتریکس شکلکی درآورد و گفت:

- واسه من اهمیتی نداره، اگه خودش هم بود این کار رو می کردم!
- واقعا این کار رو می کردید دوشیزه بلک؟

اسلاگهورن در حالی که لبخند می زد این حرف را زده بود. ردای بلند مخملی با طرح اسلایترین پوشیده و دستانش را درون جیب های ردایش فرو کرده بود و در چهره اش هیچ اثری از خشم یا ناراحتی دیده نمی شد. بلاتریکس که تازه متوجه حضور او شده بود، سعی کرد آثار بهت زدگی را از چهره اش بزداید و با غرور تمام بگوید:

- معلومه که این کارو می کردم، من از هیچ کسی نمی ترسم!

اسلاگهورن قاه قاه خندید و در حالی که دستمال سرخ رنگ زیبایی را برای پاک کردن عرقش بیرون می کشید گفت:

- شکی ندارم که شما ساحره قابلی هستید، دوشیزه بلک ولی فکر نمی کنم که این قدر خشونت لازم باشه. خب تو چه طوری نارسیسای عزیزم؟

و سعی کرد خودش را از شر این بچه لجباز و دردسر ساز خلاص کند. اما فایده ای نداشت. قبل از آن که نارسیسا چیزی بگوید بلاتریکس فریاد کشیده بود:

- فکر می کنی از من قوی تری؟

اسلاگهورن برای لحظه ای اندیشیده بود که شاید بیش از حد با این دختربچه مسالمت آمیز برخورد کرده است. آب دهانش را قورت داد و برگشت که پاسخ بلاتریکس را بدهد اما پیش از آن که بتواند چیزی بگوید، دخترک دوباره فریاد زده بود:

- با من دوئل کن!

این بار اسلاگهورن خنده اش نگرفت. کم کم داشت صبرش را از دست می داد:

- من الان چیزی نزدیک به چهار برابر سن شماست که از هاگوارتز فارغ التحصیل شدم و ..
- تو می ترسی ... آخ!

بلاتریکس چوبدستی اش را بیرون کشیده و آماده مبارزه با اسلاگهورن بود، اما ناگهان در یک لحظه جرقه ای آبی رنگ به دستش برخورد کرده و چوبدستی از میان انگشتان سوخته اش رها شده بود. اسلاگهورن با چشمان باز و متحیر به دیگر گوشه تالار اسلایترین خیره شده و پسر قد بلندی که از انتهای تالار به آن ها نزدیک می شد را دید.مرد جوان بی توجه به بلاتریکس به اسلاگهورن نزدیک شد و رو به او دستش را دراز کرد.

- متاسفم پروفسور، امیدوارم حالتون خوب باشه.
- ممنونم تام ولی من و بلا با هم از این شوخی ها داریم.
- شوخی؟ من که شک دارم دوشیزه بلک با کسی شوخی داشته باشه.

و سپس بسیار مودبانه اسلاگهورن را به طرف دیگر تالار هدایت کرد.در پشت سر آن ها بلاتریکس فریاد زد:

- من با کـ...

اما با نگاه خشمگینی که تام مارولو ریدل به او انداخت، کلامش را خورد و سکوت کرد. اسلاگهورن از این که این پسر را در کنار خودش داشت مسرور بود. حقیقتا چه قدر خوب بود که او را داشت. بزرگترین جواهری که تا آن روز به دست آورده بود.

در پشت سر آن ها بلاتریکس با ناراحتی روی مبل سبز رنگ نشسته و پاهایش را روی گردن خشک شده کرنولیوس فاج انداخت.

نقل قول:
جنگ هاگوارتز:
-کرشیو....
-بس کن. بس کن
کتی در حالی که روی زمین به حالت عجیبی تکون به خورد به مرگخواری التماس میکرد.
-باشه...
مرگخوار دست از شکنجه کتی برداشته بود و پوزخند میزد.
کتی چوبدستی اش را بیرون کشید . او شروع کرد به مرور کرد ورد هایی که تا آن زمان بلد بود:
آلاهومورا.....نه......هرچی بلدم اصلا به درد جنگ نمیخوره.....پس میمونه کرشیو....آره خودشه
مرگخوار که خونسرد ایستاده بود به تلاش های کتی برای ایستادن نگاه میکرد.
وقتی کتی کاملا ایستاد، نوک چوبدستی اش را به سمت مرگخوار گرفت اما مرگخوار هنوز خونسرد ایستاده بود.
کتی از فرصت استفاده کرد و گفت:
-کرشیو
هیچ اتفاقی نیفتاد.
مرگخوار پوزخند دیگری زد و گفت:
-برای استفاده از طلسم های سیاه باید از ته دل بخوای. باید واقعا بخوای منو شکنجه بدی.
کتی باز شروع کرد در ذهنش مرور کردن:
پس حالا که من نمی تونم طلسم سیاه استفاده کنم باید دفاع کنم. باید ذهنم رو متمکز کنم تا طلسم بعدیشو مهار کنم.
-...........خوب، به عنوان مثال....کرشیو
-پرتگو
طلسم مرگخوار به کتی نرسید و به دیوار نامرئی برخورد کرد که جلو کتی بود.
مرگخوار مات و متحیر به کتی نگاه میکرد. کتی که دیگر پوزخندی میزد گفت:
-برای دفاع هم باید بخوای که دفاع کنی. یا به عبارتی باید بخوای از طلسم های سفید استفاده کنی.
بعد دوباره کتی فریاد زد:
-استوپفای
مرگخوار به عقب پرتاب شد و بیهوش روی زمین افتاد.
کتی دوید و رفت تا به دوستانش کمک کند که با مرگخواران دیگر دست و پنجه نرم میکردند.

نقل قول:

تالار شلوغ تر از همیشه بود... خب، در واقع نبود، اما... در هر حال، ملت و امت جادوگر و ساحره پشت میز ها نشسته بودند و غذاها را غارت می کردند.

در این بین، مایکل کرنر هم پشت میزها بود، اما به جای غارت غذا، افکار پلیدی در سرش می پروراند... و خب، به کیک شکلاتی روی میز هم فکر می کرد. صدای آلبوس دامبلدور در سرش کوئیدیچ رفت:
-فرزندانم! از قورمه سبزی های روی میز بخورید که عین دستپخت مادر مرحوممه! بخورید و بیاشامید و اصراف کنید.

و بعد از گفتن این دیالوگ، با صورت در بشقابش فرو رفت و شروع کرد به لیسیدن غذا. ملت هم بعد از کمی مکث و ناخنک به قورمه سبزی، به آن حمله ور شدند.

اسنیپ هم که احساساتش جریحه دار شد، ایستاد و با صدای بلندی گفت:
-اصن تو اینجا چی کار می کنی دامبل؟
-اومدم به هری و سیریش و خودت سر بزنم، فرزند تاریکی.
-ببرین بیرون این پیرمرد پرحاشیه رو!

و به سبک و سیاق کتاب شش، دامبلدور را از برج پرت کردند پایین. آلبوس پیر مقداری در هوا کرال پشت رفت و صحنه اسلوموشن شد. نهایتاً هم روی پراید سیریوس بلک افتاد و سالم ماند. متأسفانه این جمله در مورد پراید سیریوس بلک صدق نمی کند.
-حالا هم که پیرمرد پرحاشیه رو انداختیم بیرون، به جای قورمه سبزی هاش، از این آبگوشت های پر از نخود بخورین که دقیقاً دستپخت مادرمه و بیست-سی سال مونده بود تو یخچال.

صورت ملت در هم رفت، ولی اسلیترینی های عزیزدردانه مجبور شدند آبگوشت بخورند و از آن تعریف کنند.

هوای تالار که از قبل خفه بود، حالا با نخود و لوبیا خوردن اسلیترینی ها بدبو به نظر می رسید. لشکری از شمع ها در هوا معلق بودند و هوای بالای تالار، طوری که انگار سقف را به تسمه تایمش هم نمی گرفت، بارانی بود. ملت پشت میزهای طویل نشسته بودند و آسمان را به تسمه تایمشان نمی گرفتند... خب، کلاً تسمه تایم ها در توصیف این صحنه بسیار فعال بودند.

-آغه، بعد من گفتم تو دیگه کدوم خغی هستی. گفت خغ؟
-البته از لحاظ علمی یه آدم نمی تونه خر باشه، ولی بگو بگو.
-منم بازی؟

سه داف ریونکلایی کمی آن طرف تر نشسته بودند و حرف می زدند: فلور دلاکور، روونا ریونکلا و ریتا اسکیتر. قلب مایکل کرنر شروع کرد به ترکیدن و خودش را به در و دیوار سینه ی مایکل کوبید. بعد، قلبش فهمید که حرکت اشتباهی زده و تنها احساسی که در این مواقع بیدار می شود، احساس بی ناموسی مایکل کرنر است. قلبش آرام گرفت و به مغز گفت:
-هی اوشگول، اشتباه پیام دادی. به غدد درون ریزش پیام بده.
-عه؟ شرمندتم دادا. این پسر معلوم نی فازش چیه دیگه.

نگاه مایکل که از گفتگوی قلب و مغزش بی خبر بود، به دفتری که با خودش آورده بود، افتاد. تکلیف بارتیموس کراوچ جونیور. کنترل احساسات.

در اینجا بود که جنگ داخلی شروع شد. اعضای بدن مایکل به جان هم افتادند. غدد درون ریزش به قلب لگد و حتی لغد می زدند و از آن طرف، قلب مدام غدد درون ریز را گاز می گرفت و پرتش می کرد این طرف و آن طرف. مغز هم که عاقل تر بود خیر سرش، درگیر جدا کردن این دو از یکدیگر بود. قلب گفت:
-بی شعور، بذار عاشق شم.
-عشق چیه کفاصط، فقط بی ناموسی! مایکل نرفت تایلند که برا عاشق شدن آموزش ببینه!
-من می خوام عاشق شم!
-شیر بخور باو.
-کسی ما رو صدا زد؟

در حین این جنگ داخلی، اوضاع در بیرون چندان مناسب به نظر نمی رسید. مغز که می خواست قلب و غدد درون ریز را از هم جدا کند، هی پیام های اشتباه به اطراف مخابره می کرد و برای همین، دست و پای مایکل از کنترل خارج شده بودند. مایکل حرکات عجیبی انجام می داد. یک بار این شکلی شد و بعد این شکلی، انگار در اتوبوس بود و راننده کوبیده بود رو ترمز.

ملت هم که این اوضاع را دیدند، شروع کردند به دست زدن. چند نفری پا شدند و همراه مایکل شروع کردند به رقصیدن. در این گیر و دار و عصبانیت و نعره های اسنیپ و لبخندهای ملیح سیریوس بلک، صدای تازه و جذابی به گوش رسید:
-تکون بده، تکون بده! بدنو تکون بده! تکون بده!

ملت لحظه ای به حالت پوکرفیس در آمدند، چون در رول های مایکل کرنر، آرش بیشتر از خود مایکل کرنر حضور داشت، اما بعد صدای آرش جادو کرد و ملت ریختند وسط و شروع کردند به تکان داد. آرش همچنان می خواند و قِر می داد:
-"هی
دنبالمو بیا
ناز نکن بیا
تو دل برو
دیوونه دیوونتم
هی
دنبالم بیا
دورشو از اینا
تو دل برو
میدونی دیوونتم
تکون بده!"

ملت دیگر از کنترل خارج شده بودند. یکی از دانش آموزان حرکتی زد و شمع ها اول رنگی رنگی شدند و بعد، شروع کردند به خاموش و روشن شدن. یک نفر در تالار بخار پخش می کرد و فلورانسو مشغول چیز فروشی شده بود. و مایکل کرنر در مرکز این رقص ها بود. همچنان حرکات خفنزی می زد و معلوم نبود از کجا، ولی کلاه خفنزی هم روی سرش گذاشته بود. اول اینطوری کرد و بعد، این حرکت که حتی اسنیپ را هم انگشت به روغن مو گذاشت.

در این بین، دل داف های ریونکلایی و غیرریونکلایی رفته بود و سر و دست می شکاندند تا با مایکل تکان بدهند. آرش همچنان "تکون بده" نعره می زد و ملت هم با شدت بیشتری تکان می دادند.

و اما جنگ داخلی. جنگ به انتهایش نزدیک می شد. قلب له و لورده شده بود و آخرین مقاومت ها را نشان می داد. تسمه تایم مایکل لبخندهای ملیح می زد. همه چیز به نفع بی ناموسی بود. مغز که کمی ناراحت شده بود، سعی با فکر کردن به اینکه حداقل تکلیف بارتیموس کراوچ جونیور را انجام داده، کمی از ناراحتی هایش بکاهد. در هر حال، توانسته بودند عشق را کنترل کنند، گرچه بی ناموسی را نمی شد!

1. یک رول یک پسته در مورد درگیری شخصیت یا شخصیت هایی از هاگوارتز با دستیابی به احساسات درون و کنترل آنها، چه احساسات سفید و چه سیاه (30 نمره )

- آروم باش! ... آروم باش لعنتی!

مرد زیر لب خطاب به قلبش این حرف را زد، زیرا قلبش مانند گنجشکی بی قرار در قفس، می تپید. بالاخره وقتش رسیده بود، وقت انتقام! چوبدستی اش را محکم در دستش فشرد تا لرزش دستش از بین برود. حس هیجان و کمی ترس به همراه ادویه تنفرت، او را در آن لحظه شکل داده بود. رو به روی عمارت بزرگ ایستاده بود. این عمارت، متعلق به بزرگترین نفرت زندگی او بود، هنری جونز!

باد شدیدی که به صورتش میوزید را نا دیده گرفت، برای یه عصر دل گرفته ی بارانی پاییزی، فقط یک قتل کم بود. هنری قبل از آنکه دشمن دیرینه ی او باشد، مجرم بود، وزارتخانه بالاخره بعد از مدت ها، جایزه پیدا کردن هنری را چه زنده چه مرده، صادر کرد و او هم با اشتیاق، این پیشنهاد را در هوا قاپید. مرگ تمام اعضای خانواده اش، به دست یک مجرم، بدترین خاطرات کودکی او را رقم زد. هنوز آن خاطره ی تلخ را بخاطر داشت.

فلش بک

- الان منو میکشه!

با این حرف، لبخند کم رنگی زد. واقعا چرا ان قدر خانواده اش به ساعت بیرون ماندن او گیر میداند؟ او دیگر بچه نبود، پانزده سال سن داشت. رو به روی در خانه شان رسید. دستش را روی در گذاشت که در بزند که در بدون مقاومت باز شد. این اتفاق او را شکه کرد، پدر مادر او هیچوقت انسان های حواس پرتی نبودند. با کمی دقت متوجه شد قفل در شکسته است، انگار آب سردی بر پیکرش ریخته باشند، در سر جایش یخ زد. به آرامی در را به داخل هل داد و وارد خانه شد.

ناگهان دلش هُری ریخت، جسد پدر و مادرش هر کدام گوشه ای از پذیرایی بزرگشان افتاده بود. شکه شد، حتی نمیتوانست ناراحت باشد، این اتفاق فوق العاده ناگهانی بود. با قدم های آرام به سوی پدرش رفت، چشمان پدر همچنان باز بود، با دستان لرزان پلک های پدرش را بست. ناگهان متوجه نامه ای بر روی سینه ی جسد شد.

نقل قول:

هنری جونز، مسبب مرگ آن دو، هنری بود. پشت پرده ی اشک، برگه رو با خشم مچاله کرد و به گوشه ای پرت کرد و با ناراحتی از غم مرگ عزیزانش، شب را با گریه سحر کرد.

پایان فلش بک

صورت خیسش را پاک کرد، حس انتقام در او میجوشید. باران شدید تر شد، در حالی که ردای سیاهش به بدنش چسبیده بود، به سوی در ورودی عمارت حرکت کرد. در راه رسیدن به در، تمام زندگی اش جلوی چشمش رژه رفت، فارغ التحصیل شدن در هاگوارتز با نمره های عالی، استخدام به عنوان کارآگاه در وزارت سحر و جادو، همه و همه بخاطر این روز بود.

- خوش اومدی آلبرت!

هنری در حالی که در چهارچوب در ایستاده بود، آغوشش را باز کرد و با نیشخند به وی نگریست. هنری نسبت به عکس های پرونده اش پیر تر بود اما نباید گول ظاهر او را میخورد. هنری با نیشخند ادامه داد:
- میبینم ردای سیاهم پوشیدی.

با حرص دندان هایش را بر هم فشرد و گفت:
- آره، میخوام کشتن و مراسم ختمت رو یه جا انجام بدم!

با این حرف، چوبدستیش را بالا آورد و طلسمی را به سمت او فرستاد. هنری بلافاصله پشت دیوارِ کنار در سنگر گرفت و طلسم به او برخورد نکرد. بعد از چند ثانیه از پشت دیوار بیرون آمد و فریاد زد:
- آواداکدورا!
- پتریفیکوس توتالوس!

دو رشته ی قرمز و سبز از چوبدستی دو نفر به یکدیگر چسبید، وقت دوئل بود! قدرتی که از چوبدستی هنری خارج میشد را به راحتی احساس میکرد. رشته ی سبز رنگ به آرامی جلوتر آمد. نباید شکست میخورد، او برای انتقام آمده بود. محکم تر چوبدستی را گرفت و قدرت بیش تری را وارد چوبدستی اش کرد. با کمال تعجب رشته ی قرمز به سرعت بر رشته ی سبز غلبه پیدا کرد و هنری به عقب پرتاب شد.

- اکسپلیارموس!

چوبدستی از دست مجرم خارج شد، حال وقت صاف کردن تسویه حساب بود. چوبدستی اش را به سمت او گرفت و آماده ی کشتن او شد، اما نیروی مانع میشد. ترس را آشکارا در چشمان فرد مورد نفرتش دید. چشمانه ش را بست و آماده ی کشتن هنری شد اما باز هم همان حس مانع شد. آهی کشید، او نمیتوانست، نمیتوانست او را بکشد. وردی را زیر لب زمزمه کرد، طنابی ظاهر شد و به بدن مجرم پیچید.

- کشتن تو خانواده منو برمیگردونه! حالا هم منتظر باش کارآگاه ها بیان ببرنت آزکابان.

لبخند تلخی زد، برگشت و از عمارت خارج شد. با آنکه او را نکشته بود، اما ته قلبش از کار خود راضی بود. دلش میخواست که او را بکشد، حتی وظیفه هم این اجازه را به او داد، اما وظیفه، اینطور حکم میکرد که در صورت لزوم، مجرم را زنده تحویل دهد. در دل عمیقا" می دانست، پدر و مادرش هم از این تصمیم او راضی هستند.

یک رول یک پسته در مورد درگیری شخصیت یا شخصیت هایی از هاگوارتز با دستیابی به احساسات درون و کنترل آنها، چه احساسات سفید و چه سیاه (جدی یا طنز، هرچند که موضوع بیشتر جدیه اما پست طنز خوب هم میتونه نمره کامل بگیره) 30 نمره


دلسوزی...احساسی که خیلی هایمان از آن متنفر هستیم...خیلی هایمان از نگاه ها دلسوزانه اطرافیانمان رنج میبریم و این آغاز تنفرمان میشود...آغاز تنفر دخترکی ده ساله!
ستارگان هرگز باشکوه تر از آن شب نظاره گر زمین نبودند و ماه هرگز زیباتر از آن شب بر کنج خلوت لندن نتابیده بود...مطمئنا شب زیبایی برای مرگ بود.
ساعت ها از نیمه شب گذشته بودند وچراغ کارگاه چوب بری به صورت زننده ای فضای اطراف را روشن میکرد،با این وجود چشمان خودبین صاحب مغازه از دیدن این نور عاجز بود.دختر هجده ساله ای آهسته وارد مغازه شد.بوی خوش چوب تازه بینیش را پر کرد اما چقدر زود این بو از بین میرفت و جایش را به بوی خون میداد...!دخترک با صدایی که آرام تر از نجوا و بلند تر از زمزمه بود گفت:
-آقای جیسون؟

مرد چوب بر به سمت او برگشت و با صدایی خواب آلود جواب داد:
-خودم هستم!

سپس نگاهی به ساعتش انداخت و با لحنی پدرانه گفت:
-دخترم نمیدونم تا الان کجا بودی ولی ساعت دو نیمه شبه...مادرت نگرانت میشه!

"مادر"...همان کلمه ای که کافی بود تا وجودش آتش بگیرد.به سمت مرد رفت و یقه اش را در دستان ظریفش گرفت و فریاد زد:
-مادرم؟!خوب به چشمام نگاه کن و بگو شبیه چشمای یه زن با لباس سفید نیست؟!به صدام گوش بده و بگو شبیه صدای یه زن که تمنا کنان فریاد میزنه نیست؟!اره...بهم نگاه کن و بگو شبیه کسی نیستم که غرق در خون بود؟!

اشک هایش با وجود این که با خود عهد بسته بود گریه نکند بر روی گونه هایش جاری شد.مرد خودش را از میان دستان دخترک آزاد کرد و با لحنی عصبانی گفت:
-من با بچه ها کاری ندارم...شانس این که تو و برادرت با پدرت زندگی کنین رو دادم و برخلاف میلم دوباره این شانسو بهت میدم...سریعتر برو!
-درسته...ولی من اومدم که شانسمو ازم پس بگیری....هیوقت نفهمیدم مادرم رو برای چی کشتی اما معنی نگاه های دلسوزانه به بچه هایی که مرگ مادرشون رو جلوی چشمشون دیده بودن رو خوب فهمیدم....ازت متنفرم!

مرد را که بی حرکت ایستاده بود به عقب هل داد...مرد روی زمین افتاد و به او چشم دوخت.دخترک قهقه ای سر داد...قهقه ای که نه تنها مرد را بلکه خودش را هم آزار میداد.
-تو این چندسال اونقدر ساحره خوبی شدم که میتونم بدون این که حریفم متوجه بشه خشکش کنم!

و بعد تیغ برنده و سرد دشته را روی شکم مرد گذاشت.باورش نمیشد که میتواند مرد را بکشد اما آتش انتقام چنان در دلش زبانه میکشید که میتوانست هرکس دیگری را هم نابود کند.
-میخوام مثل خودت دست به قتل بزنم...دوست دارم خونت کارگاهتو به گند بکشه!
و بعد دشنه در سینه مرد فرو رفت و دخترک در بی رحمی غرق شد.روز بعد که پلیس ها به صحنه جرم آمدند، با وجود این که قاتل درمیان چشمانشان بود اورا ندیدند...آن ها هرگز دختر را که در جلد گربه نمایش فرو رفته بود ندیدند.

یک رول یک پسته در مورد درگیری شخصیت یا شخصیت هایی از هاگوارتز با دستیابی به احساسات درون و کنترل آنها، چه احساسات سفید و چه سیاه (جدی یا طنز، هرچند که موضوع بیشتر جدیه اما پست طنز خوب هم میتونه نمره کامل بگیره) 30 نمره


بعد از کلاس دفاع در مقابل جادوی سیاه، که آخرین کلاس آن روز دانش آموزان گریفیندوری بود، ملت گریفی به تالار گرفیندور رفتند تا استراحتی کرده و خود را برای شام آماده کنند.

هرمیون بسیار مشتاق بود که در اولین فرصت تکلیف های خود را انجام دهد و از آنها رها شده و به مطالعه ی اضافی بپردازد، به محض ورود به تالار به گوشه ای پناه برده و دفتر و کتاب هایش را در آورد تا انجام تکالیفش را اغاز کند. پس از انجام تکالیف کلاس ورد های جادویی، نوبت به دفاع در مقابل جادوی سیاه رسید اندکی صبر کرد، نمی دانست باید برای دفاع در مقابل جادوی سیاه چه بکند.

زنگ شام به صدا امد و باعث شد بچه های همه ی گروه ها، با خوشحالی تالار های خود را رها کرده و به سمت سرسرای عمومی هجوم بیاورند.

هرمیون که بر خلاف بقیه با تمام دفتر و کتاب هایش به سرسرای عمومی هجوم اورده بود، انها را روی میز غذا جلوی رون انداخت و باعث چپ شدن ظرف غذای او و جاری شدن سوپش بر روی میز شد.

رون که از این کار هرمیون عصبانی شده بود فریاد زد:
-میشه این کتابای مزخرفتو جم کنی؟

هرمیون هم در مقابل به جای داد و بیداد، چنان نگاهی به رون کرد که رون دیگر نتوانست حرفی بزند.

پس از آن که سوپ های پخش شده بر روی میز توسط چوبدستی هرمیون ناپدید شدند و رون دوباره برای خود سوپ ریخت، هرمیون کتاب هایش را باز کرد و در حالی که مشغول خواندن انها شد، تند تند قاشق های غذایش را نیز در دهانش فرو میکرد.

رون که با تعجب به هرمیون که به نظرش در خوردن هول کرده بود نگاه کرد و گفت:
-خیلی گشنته؟
-نخیر...میخوام برم کتابخانه...

و قاشقی دیگر در دهانش فرو کرد.

-به این زودی؟ بابا بذار دو روز بگذره بعد شروع کن دو هفته وقت داریم....

هرمیون که گویا متوجه شده بود رون چه میخواهد بگوید، با دهان پر بر سر رون فریاد زد:
-فکر کردی من مثل تو ام که دو روز مونده به تحویل تکالیف به خودم بیفتم؟من اینده اندیشم...

رون با چشمانی که گویا با آنها به هرمیون می گفت «جون خودت» یا «بابا دور اندیش» نگاهی بهش کرد اما تلاشی برای ادامه ی کل کل های همیشگی یشان نکرد.

بعد از چند دقیقه، هرمیون که غذایش را تمام کرده بود با عجله دفتر و کتاب هایش را جمع کرد و به سوی کتابخانه به راه افتاد.

در کتابخانه که پاتوق همیشگی هرمیون بود، بری اولین بار کتاب درخواستی هرمیون یافت نشد. هرمیون که با قیافه ی گرفته در کتابخانه نشسته بود، به کتاب ها خیره شده و منتظر بود تا فرجی رخ دهد.

در دقایق پایانی روز چهار شنبه در حالی که زمان بسته شدن درهای کتابخانه در حال فرا رسیدن بود، مادام پینس اهسته به سمت هرمیون رفت و او را وادار به خروج از کتابخانه کرد.

هرمیون که ناامید شده بود و انگار دنیا بر روی سرش خراب شده است به سمت تالار خصوصی گریفیندور رفت و بعد از ورود به ان، در تالار نشست تا زمانی که همگی برای خواب به خوابگاه ها پناه بردند و تنها رون در تالار باقی ماند.

رون نیز که چشمانش از خستگی سرخ شده بود از جای خود برخاست اما قبل از رفتن به سمت هرمیون رفت و در کنارش نشست و با صدایی خواب آلود گفت:
-چی شده انقدر تو فکری؟ باز کتاب پیدا نکردی؟

هرمیون که نزدیک بود اشک از چشمانش جاری شود سرش را به نشانه ی تایید تکان داد و با چشمانی گریان شروع به تعریف کرد.

رون که موضوع هرمیون برایش کمی مسخره بود با قیافه ای جدی گفت:

-شاید تو حرفاش نکته ای گفته که دقت نکردی....مثلا برای من کنترل احساساتمون توسط خودمون مهم بود...

سپس از جای خود برخاست و با گفتن«شب بخیر»به هرمیون به سمت خوابگاه رفت و هرمیون را در حال خود تنها گذاشت چون می دانست این گونه راحت تر خواهد بود.

هرمیون که کلمات اخردر نظرش مهم جلوه کرده بود به فکر فرو رفت و با خود گفت:«شاید باید خودمون یاد بگیریم که چطور احساساتمون را کنترل کنیم ...شاید باید فقط ذهنمون رو متمرکز کنیم؟اما کدوم احساس را باید کنترل کنم؟»

هرمیون سرش را برگرداند و به رون که در حال بالا رفتن از پله ها بود نگاه کرد، شاید این بهترین انتخاب بود...
شاید این فرصتی بود که عشقش را کنترل کند؟!

روز بعد وقتی گریفیندوری ها از خوابگاه ها خارج شدند، تالار را به گونه ای دیگر دیدند. تمام تالار با اینکه قرمزی همیشگی را داشت اما مملو از قلب هایی بود که بر روی انها نام رونالد ویزلی با رنگی طلایی رنگ نوشته بود.

هرمیون در میان آن همه قلب با چشمان خیس و پف کرده نشسته بود و به جایی زل زده بود. رون که از دیدن ان همه قلب که نام او بر انها به چشم می خورد تعجب کرده بود، ارام ارام جلو رفت و در مقابل هرمیون نشست.

هرمیون سرش را بالا آورد و با همان چشمان پف کرده و نگرانش به رون خیره شد.

-اینجا چه خبره؟ کی این کارا رو کرده؟

صدای مک گونگال، که برای سر کشی امه بود، همه را از جا پراند. ملت که با قیافه هایی متعجب ایستاده بودند و پاسخی برای گفتن نداشتند.

رون که زمان رو غنیمت شمرد و بلند شد و گفت:
-کار منه...
-ویزلی؟ مثل اینکه خیلی خودتو دوست داری؟ برای همین هم من 10 امتیاز از گریفیندور کم می کنم...در ضمن اینا رو هم جمع می کنی و کل تالار رو هم جارو می کنی...

و روی پاشنه چرخید و از تالار خارج شد.

هرمیون که از این کار رون تعجب کرده بود گفت:
-چرا گفتی خودت این کارو کردی؟ تو که همیشه از جواب دادن به مک گونگال می ترسیدی!!!

رون بار دیگر در مقابل هرمیون نشست و گفت:
-راستش تمام دیشب داشتم سعی می کردم تکلیف دفاع د رمقابل جادوی سیاهو انجام بدم...و بالاخره تونستم که یکی از احساساتمو کنترل کنم ... یعنی ترسمو...

هرمیون که به چشمان رون خیره شده بود در پاسخ به او گفت:
-منم تونستم درست مثل تو یکی از احساساتمو کنترل کنم...اما نه ترسمو...بلکه عشقمو...

و اشک از چشمان دو عاشق جوان جاری شد تا سایر ملت هم، چشمانشان تر شود...

ارشد ریونکلاو

1.
- ببین اینُ، فقط باید روش تمرکز کنی و بذاری وجودت از میلِ انجامِ این کار پر بشه، خیلی سادست، خیلی. حالا نگاه کن؛ یک، دو، سه.

قاصدک با شماره‌ی سه به پرواز درآمد، نه خبری از صدای فوت‌های مکرر بود و نه باد، جادو بود که در تراسِ عمارتِ بودلرها، قاصدکی را به آسمان فرستاده بود. دستِ بئاتریس، با به پرواز درآمدنِ قاصدک، روی بازوی پسرِ کوچکش قرار گرفت. او دستِ راستِ کلاوسِ ده ساله رابالا برد، و در همین حین در جلوی چشمانِ خسته، ناامید و نه چندان شگفت‌زده‌ی فرزندِ باهوش‌اش، قاصدکی دیگر در دستِ خود کلاوس رویاند. با جمله‌ی ساد‌ه‌ی «این‌بار نوبتِ توئه»، کفِ دستِ کلاوس را کمی بالاتر برد و شروع به شمردن کرد؛ «یک، دو، سه».

لحظه‌ای بود، کوتاه، اما مهم برای کلاوسِ جوان؛ لحظه‌ای که همچون فرو افتادنِ برگی زرد از درخت، تمام شد، این برای کلاوس، آخرین برگی بود که می‌توانست بیفتد. واضح است که هیچ چیز در لحظه‌ای پس از آن امیدِ کوتاه، اتفاق نیفتاد، چندمین تلاشِ کلاوس برای اجرای جادویی ساده که حداقل نشان بدهد «جادوگر» است، با شکست مواجه شده بود. تمامِ مدت به خودش می‌گفت، "شکلِ دیگری نمی‌تواند باشد، او «باید» جادوگر باشد." اما در اعماقِ وجودش، ترسِ «فشفشه» بودن رخنه کرده بود. ترسی که اگر مهار نمی‌شد، تا ذر‌ه‌ذره روحِ کلاوس را می‌بلعید.



نمی‌دانم تا به حال حس کرده‌اید وجودتان، سرشار از فقط یک حس شود؟ عموماً درونِ ما کشمشی‌ هرروزه در جریان است، غم، اندوه، شادی، رضایت و هر حسِ دیگر، که صرفاً ما متوجهِ برتریِ یکی از آن‌ها می‌شویم اما باقی همچنان آن‌جا هستند، در آن زیرها، حتی در اوجِ اندوه می‌توان شادی‌هایی یافت. این البته از آن حس‌های هر روزه نیست و شاید صرفاً یک‌بار در طولِ زندگیِ یک نفر برایش رخ بدهد و کلاوس بودلر، صرفاً یک‌بار آن‌ را تجربه کرد؛ وقتی او و خواهرانش، قدم‌زنان به خانه‌یشان برمی‌گشتند که خانه و پدر و مادرشان را غرق در آتش دیدند.

عصرِ آن روز را هیچ‌کس نبود که ببیند؛ ببیند که چطور آتشِ احساسی غیرقابلِ توصیف، تشکیل شده از هر حسی که تا آن روز کلاوس در خود داشت، چطور وجودش را درنوردید و به دشتی کوچک تبدیل شد از قاصدک‌های سفید. هیچ کس ندید اما او، خود خوب به یاد می‌آورد، چطور، اندکی دورتر از خانه‎یشان بر روی خاکسترهایی که تا آن‌جا آمده بودند، نشست؛ دشتی از خاکستر. چیزی که وجودِ خودش را هم پوشانده بود، در دهانش طعمِ خاکستر حس می‌کرد و روحش دردِ تا خاکستر سوختن را. حسِ ناآشنایِ بی‌مثالِ آن روزِ کلاوس بودلر، وجودش را سرشار و نهایتاً در دستانش، ذهنش و هر سلولی که می‎توانست جادویی را بروز دهد، لبریز کرد. ثانیه‌ای بعد، در میانِ آن خاکسترها، دشتی از قاصدک روییده بود؛ دشتی که بی‌هیچ وِرد و افسونی، از احساسِ تلخِ یتیم بودن به بار آمده بود.

*
نگاهش را از ساعتش برمی‌دارد و به در چشم می‌دوزد. یکی از دست‌هایش درون جیبش قرار داشت و محکم به چوبدستی‌اش چنگ انداخته بود. قلبش به تندی می‌تپید و تمام خشم و کینه‌اش آماده‌ی شلیک شدن بودند. مدت‌ها بود که برای فرا رسیدن این لحظه روزشماری می‌کرد. بی‌صبرانه منتظر گشوده شدن در بود. دری که بزودی شخصی در آستانه‌اش نمایان می‌شد که مسبب تمام بدبختی‌ها و فلاکت‌های او بود و امروز... بالاخره می‌توانست انتقامش را بگیرد و قلب به درد آمده‌اش را التیام بخشد.

"غـــیــــژ"

درست است که صدای غرش ابرها و بارانی که به شدت می‌بارید و بادی که بی‌رحمانه می‌تازید بلند بود، اما درِ خانه قدیمی‌تر از آن بود که نخواهد صدای بلندی از آن برخیزد و به رقابت با دیگر صداها بپردازد. با بلند شدن صدای درِ قدیمی، فشار دستش بر چوبدستی نیز بیشتر می‌شود. باورش نمی‌شد که بالاخره به آنچه که سال‌ها به دنبالش بود رسیده است.

در تا انتها در لولایش می‌چرخد و مردی با قامتی بلند، در حالی که بارانیِ بلندِ مشکی‌رنگی به تن دارد از آن عبور کرده و به درون خانه قدم می‌گذارد. کلاهش را از سر برداشته و به چوب‌لباسی می‌آویزد. سپس به سراغ بارانی‌اش می‌رود و مشغول بیرون آوردن آن می‌شود.

دخترک که دقیقا منتظر همین لحظه در گوشه‌ای تاریک پناه گرفته بود، به آرامی از نقطه‌ی تاریک خارج شده و زیرلب طلسمی را زمزمه می‌کند. مرد که تصور حضور شخص دیگری را در خانه‌اش نمی‌کرد، با وحشت به چوبدستیِ از لباس خارج‌شده‌اش می‌نگرد که پرواز کنان به جلو حرکت کرده و درون دست دختری که حالا کاملا از تاریکی بیرون آمده است قرار می‌گیرد.

مرد با یک نگاه او را می‌شناسد. همان چشم‌های آبی‌رنگی که سال‌ها پیش از زیر میز با وحشت به او زل زده بودند. مرد که خود را بی سلاح می‌یابد و می‌داند چه در انتظارش است، به سمت در خیز برمی‌دارد بلکه بتواند به موقع از آن خارج شود. اما یک تکان کوچک چوبدستیِ دختر کافی است تا صدای چیلیک قفل شدنِ در به گوش برسد. دیگر راه فراری برایش باقی نمانده بود، بنابراین برمی‌گردد تا با آنچه که باید مواجه شود.
- تو کی هستی؟ اینجا... تو خونه‌ی من چی کار می‌کنی؟ اصلا چطوری تونستی وارد شی؟

دخترک ازین که مرد وانمود می‌کرد او را نمی‌شناسد پوزخندی می‌زند. یکی از چوبدستی‌ها را درون جیبش می‌گذارد و دیگری را تهدیدکنان جلویش می‌گیرد. می‌خواست عین خود مردی که حالا ضعیف و شکسته شده‌بود و با دوران اوجش فاصله داشت باشد، نمی‌خواست رحم و شفقتی نشان دهد، حق آن مرد چیزی بیشتر از این نبود...
- کروشیو!

مرد با نگرانی خودش را جمع می‌کند، اما با دیدن چوبدستی‌ای که طلسمی از آن خارج نشده بود، زیر خنده می‌زند. بعد از اینکه یک دل سیر با صدای بلند قاه‌قاه می‌خندد، با جرات بیشتری جلو می‌آید.

- جلو نیا...
- اگه بیام چی می‌شه؟ شکنجه‌م می‌کنی؟ یا اینکه من چوبدستیتو می‌گیرم و تورم مثل بقیه اعضای خانواده‌ت می‌کشم؟

مرد برای یک لحظه متوقف می‌شود اما با دیدن دست لرزان دخترک، دوباره به حرکتش ادامه می‌دهد. هرچه مرد جلوتر می‌آمد و لبخندش پررنگ تر می‌شد، ترسی که از لحظه‌ی ورود مرد درونش ریشه دوانده بود بیش از پیش به عصبانیت تبدیل می‌شد. او برای انتقام آمده بود و کسی را که مدت‌ها به دنبالش بود را بدون سلاح گیر انداخته بود، بهترین زمان را برای آمدن انتخاب کرده بود و برای ورود به خانه کلی نقشه کشیده بود. حال چطور می‌توانست بگذارد که این نقشه‌ها و تلاش‌های شبانه‌روزی‌اش به سخره گرفته شود؟
- پتریفیکوس توتالوس.

مرد با همان لبخند کج و مسخره‌اش و در همان نقطه‌ای که ایستاده بود همچون مجسمه‌ای سخت سقوط کرده و نقش زمین می‌شود. دختر که جراتش را دوباره بدست آورده بود جلو می‌آید و با پا لگدی به او می‌زند تا سر مرد روبه‌رویش قرار گیرد و با او چشم‌ در چشم شود.

با اینکه نمی‌توانست حرف بزند، اما همچنان تمسخر در چشم‌های مرد، تنها نقطه‌ی متحرک بدنش، موج می‌زد. دوباره رو به رو شدن با این چهره، باعث شده بود که تمام خاطرات آن شب دوباره جان گیرد و در ذهنش تکرار شود. آن ترس و وحشت آمیخته به غم و غصه‌ای پایان‌ناپذیر، و شعله‌ی انتقامی که در وجودش شروع زبانه کشیدن کرد...

با یادآوری این خاطرات، دوباره سراسر وجودش را خشم فرا گرفت و دردی عظیم را در قلبش احساس کرد. از طرفی این را خوب می‌دانست که لحن کنایه‌دار مرد و شنیدن دوباره‌ی همان سخنانی که پیش از مرگ خانواده‌اش شنیده بود، با وجود اینکه اصلا برایش خوشایند نبود، اما به او قدرت می‌داد و بر کینه‌ی درونش می‌افزود؛ و این تنها چیزی بود که در آن لحظه برایش اهمیت داشت، انتقام، و نه غم و اندوه.

بنابراین به سرعت دو طلسم پشت سر هم را اجرا می‌کند. ابتدا طلسم پیشینش را خنثی می‌کند، سپس طنابی را از غیب ظاهر کرده و او را با جادو می‌بندد. مرد که توانایی تکلمش را دوباره بدست آورده بود، بی‌مقدمه از آن بهره می‌برد، اما نه در جهتی درست...
- باید همون موقع تورم می‌کشتم چون درست مثل بقیه خانواده‌ت لیاقت زندگی رو نداری و ضعیفی...

"ضعیفی"... این کلمه مدام در ذهنش تکرار می‌شود تا که به فریادی بلند تبدیل می‌شود.
- کروشیو!

این‌بار صدای فریادهای زجرآمیز مرد به هوا بلند می‌شود. دخترک چشم‌هایش را می‌بندد و اجازه می‌دهد که این صدای گوشخراش به جای آنکه آزارش دهد، قلبش را تسکین بخشد و به صدایی دلنواز تبدیل شود... بالاخره در حالی که لبخندی بر کنج لبش نقش بسته بود، چوبدستی را کنار کشیده و دست از شکنجه‌ی مرد برمی‌دارد.

بدون اینکه مهلت دیگری به مرد دهد، طلسم آواداکداورا را با لحنی که خشم و کینه از آن سرازیر بود بر زبان می‌راند و با چهره‌ای که اثری از پشیمانی بر آن دیده نمی‌شد، با خشنودی به قربانی‌اش خیره می‌شود. اولین قربانی‌...