آدر کانلی فوری جلو پرید و گفت :« نوبت منه. » بدون آنکه منتظر حرف کسی باشد در حالی که قلبش به شدت می تپید جلو آینه ایستاد.
یعنی ترسناک ترین چیزی که در ذهنش است چیست؟
کامش خشک و چشمانش از هیجان گرد شده بودند. آینه به رنگ یک دود خاکستری در آمد و چرخید. هیچ چیز واضحی در آن دیده نمی شد. آدر کانلی همه ی حواسش را بر آینه دقیق کرده بود و به دعوای آملیا و دورا و ویبره های رز زلر اهمیتی نمی داد و اصلا صدایشان را نمی شنید. دود چرخید و چرخید و بعد کم کم کنار رفت و یک شکل واضح نمایان شد.
آدر خشکش زد و نفسش را با شدت بیرون داد. قلبش به سختی می تپید. احساس می کرد همه ی روح و ذهنش در آینه فرو رفته و همه ی آن صحنه ها واقعی است. حالا دیگر کسی سر و صدا نمی کرد و همه کنجکاو بودند که آدر چه می بیند؟ دافنه پرسید :
- « چی می بینی؟ »
اما او نشنید. انگار که زیادی در گرداب آینه فرو رفته بود! دورا گفت :
- « الآن می گم. »
آدر بدون آنکه پلک بزند به تصویر آینه نگاه می کرد. او در یگ جنگل خیلی تاریک بود. هوا آنجا سرد بود و ستاره ها و ماه پشت ابر های سنگین و سیاه پنهان شده بودند. انگار که می خواست باران ببارد. او داشت می دوید. صورتش مثل گچ سفید و چشمانش از ترس اندازه ی یک گالیون گنده شده بود. نفس نفس می زد و در حالی که هی به پشت سرش نگاه می کرد با تمام توانی که داشت از تپه ی جنگلی و پر درخت بالا می رفت. صدای قهقه های وحشیانه ای را از پشت سرش می شنید. قهقه هایی که هر لحظه نزدیک تر می شد. موهای تنش سیخ شده بودند و تنش می لرزید. صدای غرش رعد از آسمان آمد و قطره ی سرد باران بر گونه ی آدر افتاد و سر خورد. آسمان غرید و در یک لحظه با یک رعد همه جا روشن شد. آدر که در همان لحظه برگشته بود و پشت سرش را نگاه می کرد او را دید. فرشته ی عذاب را. قلبش در جا ریخت. فرشته ی عذاب وحشیانه می خندید و چشمانش در آن تاریکی مثل ستاره ها برق می زدند. او کریه ترین و زشت ترین قیافه ای را داشت که تا حالا آدر دیده بود. یک چشم کاملا سیاه بر بالای پیشانی ، یک چشم دیگر بر روی گونه ی سمت چپ و دیگری بر گونه ی سمت راست. صورتش مثل قیر سیاه و پر از پستی بلندی و بر آمدگی بود موهای بلند و سیاهیش مثل کرم یا ماکارانی مانده بود و تا شانه هایش می ریخت. چهار تا دست داشت که در یکی از آنها شلاقی به شکل یک مار زنده و زهر آلود بود. مار واقعا زنده بود و تکان می خورد. اما در دست فرشته ی عذاب جای داشت. در بقیه ی دست هایش هم غل و زنجیر هایی کلفت و سنگین و سیاه یچیده بود. زنجیر هایی که با آنها آدر را می بست و به جهنم می برد.
آدر فریاد می زد :
- « نه ، نه. خواهش می کنم. برو. توبه می کنم. برو. »
فرشته ی عذاب با صدایی کش دار و خراشیده گفت :
- « دیگه دیر شده ه ه. »
و دوباره قهقه زد.
فرشته ی عذاب نزدیک و نزدیک تر شد. صدای خنده های خراشیده اش بلند تر می شد. او نمی دوید ، بر روی هوا پرواز می کرد. دست سردش به آدر رسید و...
آدر در دنیای واقعی فریاد گوش خراشی زد :« نه » و با دو دست بر آینه مشت کوبید.
- « برو ، برو ، برو. »
همه ی هافلی ها نفس هایشان را از ترس در سینه حبس کردند و به سمت آدر هجوم آوردند. آملیا تلسکوپس را بر سر آدر شکست. رز با یک زلزله ی مهیب از جا پرید و فریاد زد :« یکی بگیره جلو این دیوونه. » گبین در همین لحظه دستانش را دور کمر آدر حلقه کرد و محکم فشار داد. آدر به سمت خودش کشید و گفت :« اون الکیه. آینه ی نفاق انگیزه. یادت رفته؟ آروم باش پسر. آروم باش. » ولی او همچنان مشت می پراند و لگد به هوا می زد. صورتش سرخ شده بود و در حالی که فریاد می زد می خواست خودش را نجات دهد. گبین با کمک بقیه ی بچه ها او را بر زمین خوابندند. چند دقیقه که گذشت دوباره آدر به حالت عادی برگشت. عضلاتش شل شده بودند و آرام نفس می کشید. بعد به آرامی برخاست. مات و مبهوت بود و باور نمی کرد که همین چند دقیقه پیش توی چه فکر وحشتناکی فرو رفته بود. گبین کنارش بود و با دقت به او نگاه می کرد. پرسید :
- « حالت خوب شد؟ »
آدر به آرمی سر تکان داد. بچه ها همچنان با ترس و خشم به او نگاه می کردند. دورا با نگاهی حیرت زده او را بر انداز کرد و گفت :
- « حسابی زده بود به سرت. »
آدر سر تکان داد و آهسته گفت :
- « تجربه ی ... وحشتناکی بود. »
بعد چند لحظه رز بلند گفت :« نفر بعدی. »
یعنی ترسناک ترین چیزی که در ذهنش است چیست؟
کامش خشک و چشمانش از هیجان گرد شده بودند. آینه به رنگ یک دود خاکستری در آمد و چرخید. هیچ چیز واضحی در آن دیده نمی شد. آدر کانلی همه ی حواسش را بر آینه دقیق کرده بود و به دعوای آملیا و دورا و ویبره های رز زلر اهمیتی نمی داد و اصلا صدایشان را نمی شنید. دود چرخید و چرخید و بعد کم کم کنار رفت و یک شکل واضح نمایان شد.
آدر خشکش زد و نفسش را با شدت بیرون داد. قلبش به سختی می تپید. احساس می کرد همه ی روح و ذهنش در آینه فرو رفته و همه ی آن صحنه ها واقعی است. حالا دیگر کسی سر و صدا نمی کرد و همه کنجکاو بودند که آدر چه می بیند؟ دافنه پرسید :
- « چی می بینی؟ »
اما او نشنید. انگار که زیادی در گرداب آینه فرو رفته بود! دورا گفت :
- « الآن می گم. »
آدر بدون آنکه پلک بزند به تصویر آینه نگاه می کرد. او در یگ جنگل خیلی تاریک بود. هوا آنجا سرد بود و ستاره ها و ماه پشت ابر های سنگین و سیاه پنهان شده بودند. انگار که می خواست باران ببارد. او داشت می دوید. صورتش مثل گچ سفید و چشمانش از ترس اندازه ی یک گالیون گنده شده بود. نفس نفس می زد و در حالی که هی به پشت سرش نگاه می کرد با تمام توانی که داشت از تپه ی جنگلی و پر درخت بالا می رفت. صدای قهقه های وحشیانه ای را از پشت سرش می شنید. قهقه هایی که هر لحظه نزدیک تر می شد. موهای تنش سیخ شده بودند و تنش می لرزید. صدای غرش رعد از آسمان آمد و قطره ی سرد باران بر گونه ی آدر افتاد و سر خورد. آسمان غرید و در یک لحظه با یک رعد همه جا روشن شد. آدر که در همان لحظه برگشته بود و پشت سرش را نگاه می کرد او را دید. فرشته ی عذاب را. قلبش در جا ریخت. فرشته ی عذاب وحشیانه می خندید و چشمانش در آن تاریکی مثل ستاره ها برق می زدند. او کریه ترین و زشت ترین قیافه ای را داشت که تا حالا آدر دیده بود. یک چشم کاملا سیاه بر بالای پیشانی ، یک چشم دیگر بر روی گونه ی سمت چپ و دیگری بر گونه ی سمت راست. صورتش مثل قیر سیاه و پر از پستی بلندی و بر آمدگی بود موهای بلند و سیاهیش مثل کرم یا ماکارانی مانده بود و تا شانه هایش می ریخت. چهار تا دست داشت که در یکی از آنها شلاقی به شکل یک مار زنده و زهر آلود بود. مار واقعا زنده بود و تکان می خورد. اما در دست فرشته ی عذاب جای داشت. در بقیه ی دست هایش هم غل و زنجیر هایی کلفت و سنگین و سیاه یچیده بود. زنجیر هایی که با آنها آدر را می بست و به جهنم می برد.
آدر فریاد می زد :
- « نه ، نه. خواهش می کنم. برو. توبه می کنم. برو. »
فرشته ی عذاب با صدایی کش دار و خراشیده گفت :
- « دیگه دیر شده ه ه. »
و دوباره قهقه زد.
فرشته ی عذاب نزدیک و نزدیک تر شد. صدای خنده های خراشیده اش بلند تر می شد. او نمی دوید ، بر روی هوا پرواز می کرد. دست سردش به آدر رسید و...
آدر در دنیای واقعی فریاد گوش خراشی زد :« نه » و با دو دست بر آینه مشت کوبید.
- « برو ، برو ، برو. »
همه ی هافلی ها نفس هایشان را از ترس در سینه حبس کردند و به سمت آدر هجوم آوردند. آملیا تلسکوپس را بر سر آدر شکست. رز با یک زلزله ی مهیب از جا پرید و فریاد زد :« یکی بگیره جلو این دیوونه. » گبین در همین لحظه دستانش را دور کمر آدر حلقه کرد و محکم فشار داد. آدر به سمت خودش کشید و گفت :« اون الکیه. آینه ی نفاق انگیزه. یادت رفته؟ آروم باش پسر. آروم باش. » ولی او همچنان مشت می پراند و لگد به هوا می زد. صورتش سرخ شده بود و در حالی که فریاد می زد می خواست خودش را نجات دهد. گبین با کمک بقیه ی بچه ها او را بر زمین خوابندند. چند دقیقه که گذشت دوباره آدر به حالت عادی برگشت. عضلاتش شل شده بودند و آرام نفس می کشید. بعد به آرامی برخاست. مات و مبهوت بود و باور نمی کرد که همین چند دقیقه پیش توی چه فکر وحشتناکی فرو رفته بود. گبین کنارش بود و با دقت به او نگاه می کرد. پرسید :
- « حالت خوب شد؟ »
آدر به آرمی سر تکان داد. بچه ها همچنان با ترس و خشم به او نگاه می کردند. دورا با نگاهی حیرت زده او را بر انداز کرد و گفت :
- « حسابی زده بود به سرت. »
آدر سر تکان داد و آهسته گفت :
- « تجربه ی ... وحشتناکی بود. »
بعد چند لحظه رز بلند گفت :« نفر بعدی. »
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
من رو از روی طرز فکر و گفتار و رفتارم بشناس ، نه از روی ظاهرم.













IM A HAFEIY




