1-به نظر شما چطور با یک ماگل دیرباور می شه ارتباط برقرار کرد؟3 راه بنویسید.
یادم می یاد که در همسایگی خانه قبلی مادربزرگم پیرزنی زندگی می کرد با نام خانم هافمن! مادربزرگم می گفت که اون یه زن واقعا دیر باوره و وقتی بهش می گم که من از زیرزمین خونتون صدای مهمونی جن ها رو می شنوم با این حال که می ترسه فقط می گه : خیالاته.
اون سال تابستون من به خانه مادربزرگم رفتم. برای همین فرصت مناسبی بود تا با خانم هافمن بیشتر آشنا بشم. وقتی به مادربزرگم گفتم که تا حالا بهش گفتی یه جادوگری اون گفت که تا حالا چند بار این کار رو کرده اما خانم هافمن حرفش رو باور نکرده و فقط اونو یه شوخی گرفته . مادربزرگم هم گفت که بعد از اون دیگه هیچ تلاشی برای متقاعد کردن خانم هافمن انجام نداده بنابراین من می خواستم این کار رو بکنم.
اون روز عصر خانم هافمن من رو به خانه قدیمیش برای صرف چای دعوت کرد . من در حالی که روی صندلی نشسته بودم به در و دیوار اتاق چشم دوختم. عکس هایی از برجسته ترین افراد نظیر آبراهام لینکلن و دوک باکینگهام در زمان لویی 16 آویخته شده بود و آنجا را به جایی اسرار آمیز مبدل کرده بود.
خانم هافمن رو به روی من نشست و من بهترین زمان رو دیدم که اولین روش خودم رو به برای متقاعد کردن یک ماگل دیر باور انجام بدم:
_اوه خانم هافمن . اون عکس رو از روی یک طرح واقعی کشیدن و دستم رو به تابلوی یک پری نشانه رفتم. خانم هافمن خنده بلندی کرد و گفت:
_نه اون فقط تصور نقاشه!
من گفتم... اما اون چه طوری می تونه همچین چیزی رو تصور کنه..آدم تا چیزی رو ندیده که نمی تونه تصور کنه مگه این طور نیست؟
خانم هافمن با سردرگمی جواب داد:
_البته ...خب...حق با توئه....اما .....
به میان حرفش پریدم و ادامه دادم:
_پس شما باور می کنید نه؟ که پری های دریایی واقعا وجود دارن!
_البته که نه.......
_پس نقاش تصور پری دریایی رو از کجا آورده.......نقاش که یه جادوگر نیست!
نمی دونم چرا با این حرفم خانم هافمن به فکر عمیقی فرو رفت. یعنی من به این زودی متقاعدش کرده بودم!
در اصل در دنیای جادوگری ما هم همچین موجودی به نام پری دریایی وجود نداشت اما من می خواستم اون چیز عجیبی مثل پری دریایی رو باورکنه تا چیز های عجیب جادویی رو بهش نشون می دادم.
خانم هافمن که سعی داشت استدلال ها ی قوی من رو انکار کنه گرچه در این کار اصلا موفق نشد از زیر بار حرف های من جا خالی داد و برای آوردن بیسکویت رفت شاید من اون رو واقعا تحت تاثیر قرار داده بودم!
وقتی برگشت می خواستم کار دومم رو شروع کنم:
به طرف خانم هافمن برگشتم و گفتم: من یه جادوگرم . مثل مادربزرگم که اون هم یک چادوگره!
_اوه....راستی.بهتره قهوتو تا سرد نشده بخوری عزیزم!
چوب جادوم رو در آوردم و به طوری که اون متوجه نشده فنجانم رو غیب کردم . اون با سردرگمی به جلوی من خیره شد و گفت که مطمئنا فنجان قهوه من رو فراموش کرده . پس دوباره به آشپزخانه رفت. قهوه من رو آورد اما من قبل از اینکه بیاد قهوه خودش رو هم غیب کردم . اون وقتی برگشت به من گفت که : شوخی قشنگیه عزیزم اما فنجان قهومو بذار اینجا چون یخ می کنه. اما من بهش گفتم که اون توی آشپزخونست. اون اول باور نکرد اما وقتی نگاه نافذ من رو دید به آشپزخانه رفت و با ناباوری د رحالی که قهوه خودش در دستش بود برگشت. خیره خیره به من می نگریست. من لبخندی زدم و گفتم : من که بهتون گفتم یک جادوگرم!
اما اون همین طور ناباورانه به من می نگریست و لحظه ایی بعد سرش رو انداخت پایین و خودش رو مشغول به خوردن قهوه نشون داد انگار نمی خواست هیچ کدوم از اون کارا رو باور کنه. بله....اون باور نکرده بود بنابراین من باید کار سومم رو برای متقاعد کردنش شروع می کردم:
خانم هافمن پس از صرف قهوه به من گفت که می خواد خونش رو به من نشون بده و ما در طول راهرو های خونه به راه افتادیم. من در مورد هر چیز جالبی از خانم هافمن سوال می کردم و اون به خوبی برای من توضیح می داد. وقتی به یه اتاق قدیمی رفتیم . من چوب دستیمو در آوردم و به سمت خودم نشانه رفتم و غیب شدم. صدای خانم هافمن رو شنیدم که من رو صدا می کرد . بنابراین برای اینکه از نگرانی درش بیارم دوباره ظاهر شدم . اون جیغ کوچکی زد و روی یک صندلی با ترس نشست. من آرام لبخندی زدم و دوباره بهش یاد آوری کردم که یک جادوگرم. بعد چند بار دیگه دوباره غیب و ظاهر شدم تا اون به طور کامل باور کنه گرچه هنوز هم رنگ چهرش این طور نشون نمی داد. پس به سمتش رفتم و گفتم:
_دوست دارید شما هم امتحان کنید.
و دستم رو به سمتش دراز کردم. اون خیلی ترسیده بود اما لحظه ایی بعد دستش رو توی دست من گذاشت .و ما با هم دیگه غیب و ظاهر شدیم. اون ناباورانه نگاه می کرد اما حالا دیگه مطمئن بودم که اون باور کرده و تازه خیلی هم از این کار خوشش اومده.
من تمام اون تابستان کارهای جادوگری زیادی به خانم هافمن نشون دادم و خیلی کارها با کمک مادربزرگم با کمک جادو براش کردیم. حالا خانم هافمن به شدت به وجود جادو علاقه مند شده بود .
بعد ها مادربزرگم برای من تعریف کرد که قبل از ترک خانه قبلیشان به خانم هافمن کارهای جادویی زیادی یاد داده تا اون راحت تر زندگی کنه!
خب ...می تونم بگم که این یک خاطره من در مورد باوردهی به یک ماگل دیر باور به جادو بود. هر ماگل دیر باوری ممکنه که با هر کدوم از این 3 کار من به وجود جادو پی می برد. با صحبت کردن . با نشان دادن جادو به او و دست آخر اینکه یک جادو توسط خودش انجام می شد. این هم سه روش!
2-در تعطیلات اخر هفته تمام دانش اموزان اجازه دارند به نزدیک ترین قسمت ماگلی این جا بروند البته بدون چوب دستی و مراقبت از طرف وزارت.هر کدام از شما باید یک نمایشنامه یا یک متن فرقی نمی کنه از چگونگی آشنایی با یک ماگل رو بنویسید و ذکر کنید که جزو کدام دسته است و آیا باور کرد شما جادوگر هستید یا نه.(15 امتیاز)"
خب! در تعطیلات آخر هفته من تصمیم گرفتم به نزدیک ترین و بزرگترین مکان عمومیه ماگل ها که ناچارا شهربازی بود برم. آخه مگه زوره ..من نمی خوام برم. اما چون مجبورم برای درس ماگل شناسی گزارش ارائه بدم . تازه یه قرار خیلی مهم هم با یک نفر داشتم! پس رفتم. چوب دستیمو تحویل دادم و به راه افتادم . بدشانسی اون جا بود که هیچ کدوم از دوستام هم به دلیل کوهی از تکالیف نتونستن بیان. به راه افتادم. از دور اون چرخ و فلک بزرگ هست تا وسط آسمون می رسه. آره همون چشمک می زد.
یه نگاه انداختم این ورم. یه نگاه انداختم اون ورم که ببینم از مامورای وزراتخونه خبری هست. چیزی که مشکوک نمی زد. رفتم و رفتم تا به دم در پارک رسیدم. شاید صد ها هزار نفر اونجا بود(حالا 100 نفر بود) رفتم به سمت گیشه تا بلیط بخرم. دست کردم تو جیبم و پول در آوردم دادم . اما بالافاصله پول رو پس گرفتم و یک اسکناس ماگلی در آوردم دادم. آخه اون یه سکه گالیون بود. اسکناس ماگلی رو هم که از جیب پدر ماگلیم یا از کیف مادر ماگلیم کش رفته بودم. دقیقا یادم نمیاد . بلیط رو دادیم و رفتیم تو!
آآآآآآآآآآآآآ.....چه جای بزرگ و توپی! کشتی ، آکروجت ، سفینه ، آبشار ، قالیچه ، تاب........با خوشحالی رفتم که بلیط همشون رو بخرم و دست آخر بوفه هم یه سر بزنم و بعدشم برم سر قرارم!. اما ای دل غافل...ته جیبم فقط 1000 تومنه!
با دلخوری نگاهی انداختم رو قیمت بازی ها . من فقط می تونستم یه چیز سوار شم ! پس تصمیم گرفتم و رفتم بلیط اون چرخ وفلک بزرگ رو خریدم.
اوه....سه کیلومتر صف بود.ولی خب ...ناچارا رفتیم ته صف ایستادیم. کنار من یه خانم با پسر کوچیکش و یه دختر خانم تقریبا هم سن خودم ایستاده بودن. یک پیرمرد پیرزن هم پشتم وایسوده بودن. اون خانم انگار از من خوشش نیومد چون مدام دست پسرش رو می گرفت و به خودش می چسبوند که مبادا انگشتش به من بخوره اما اون دختر خانم به من چند بار لبخند گرمی زد تا منو تحریک کرد تا نوبتمون برسه چند بار ازش بپرسم ساعت چنده و امروز چقدر هوا خوبه. ولی صحبت دیگه ایی بینمون رد و بدل نشد.
سوار چرخ و فلک شدیم. کنار من اون دختر نشست و جلوم اون خانم با پسرش! رفتیم آسمون . از این بالا واقعا مناظر دیدنی بود و همه چیز حتی هاگوارتز به خوبی دیده می شد .اما به زودی حوصلم سر رفت و بالاخره دیدم خیلی الافم و هنوز 5 تا دور دیگه مونده رومو کردم به سمت اون دختر و گفتم: من سامانتا ...شما: من لیزا هستم. خلاصه سر صحبت باز شد . تا اینکه به اونجا رسیدیم که اون ازم پرسید چه مدرسه ایی درس می خونم . یه نگاه این ور اون ور انداختم . از مامورای وزارتخونه که خبری نبود دلم هم می خواست یک کم اون خانم رو اذیت کنم گفتم:
_مدرسه علوم و فنون جادوگریه هاگوارتز. من یک جادوگرم!
لیزا خندید و گفت : اوه منظورت رو راجع به دانشگاه هاوارد فهمیدم اما...حرفش رو قطع کردم و گفتم :
نه...هاگوارتز ..مدرسه علوم و فنون چادوگری!
لیزا خنده ایی کرد و گفت تو خیلی شوخ طبع و جالب هستی . اما اون خانم به نظر نمی یومد خوشش اومده باشه. نگاهش اصلا قشنگ نبود.دیدم که با تمام اصرار من لیزا باور نمی کنه پس برای متقاعد کردنش دست توی جیبم بردم و یک عدد شکلات غورباقه ایی در آوردم و دادم به لیزا.
لیزا اون رو باز کرد و وقتی شکلاتش رو خورد و عکسش رو برگردوند . با تعجب به عکس متحرک دامبلدور خیره شد. گفت: چطوری این کار رو می کنی؟ و بعد اون عکس رو به خانم و پسرش نشون داد. خانم ترسید اما پسرش فریاد زد: مامان اون تکون می خوره......
من به لیزا گفتم : من که بت گفتم جادوگرم . اما لحظه ایی بعد اون خانم به من گفت عکس رو بذارم تو جیبم چون می ترسوندش!
اون پسر گفت : باز هم از این چیز ها داری؟
من دستم رو توی جیبم کردم و هرچی داشتم بیرون آوردم و روی پام ریختم. سکه گالیون رو برداشتم و گفتم :
اینم پولمونه.
لیزا کنجکاوانه اون رو بررسی می کرد اما به یک باره به من حمله کرد و آبنبات خون دماغیه جرج و فرد محصول جدیدشون رو از روی پام کش رفت و بدون معطلی انداخت تو دهنش!
لحظه ایی بعد اون خانم جیغ کوچکی زد اما من آب نبات پادزهر اونو به لیزا دادم و بهش گفتم که این یک کم خطرناک بود گرچه اون پسر فریاد زد: این واقعا معرکس..میتونم من هم امتحان کنم که با نگاه خشم آلود مامانش رو به رو شد. حال لیزا بهتر شد . اما اون خانم حالا با ترس عجیبی به من خیره شده بود. انگار دعا دعا می کرد تا زودتر پیاده شن تا از شر من خلاص شه . اما من از آزار اون به شدت لذت برده بودم
گوی به یاد آوردنده رو از توی جیبم در آوردم و دادم به لیزا و گفتم:
_این یک گوی به یاد آوردندست. هر وفت رنگش قرمز می شه یعنی یه چیزی رو فراموش کردی!
در همین هنگام رنگ گوی قرمز شد و من یادم اومد که باید به قرارم برسم! و ساعد دستم هم به شدت سوخت.
نزدیک پیاده شدن بودیم که رومو کردم به اون خانم و گفتم : راستی چون من جادوگر قدرتمندیم می خوام یه پیشگویی هم واستون بکنم. شما در هنگام پیاده شدن پاتون پیچ می خوره و می افتید زمین!
لیزا با تحسین به من نگاه می کرد و در هنگام پیاده شدن به من گفت که همیشه به معجزه اعتقاد داشته اما در همین هنگام که من در حال دور شدن بودم اون خانم در حالی که پاش پیچ خورده بود روی زمین افتاده بودبا چشم های گرد شده به من نگاه کرد و وانگشتش رو به سمت من گرفته بود و از ترس لرزید.
من به سمت اون پورتکی جایی که برادرم برام تو نامه نوشته بود رفتم تا گزارش جاسوسی های توی هاگوارتزمو تحویلش بدم.
اما خب من فکر می کنم لیزا اصلا باور نکرد گرچه گفت که به معجزه اعتقاد داشته اما در نگاه آخرش به من فهموند که در آینده یه تردست ماهر می شم . بیشتر فکر می کنم که اون از کسایی بود که اصلا به جادو اعتقاد نداشت اما حاضرم شرط ببندم که اون خانم با پسرش حرفم رو باور کردن که یک جادوگر بودم و می تونم با اطمینان بگم جزو آدم های زود باور بودن!
یادم می یاد که در همسایگی خانه قبلی مادربزرگم پیرزنی زندگی می کرد با نام خانم هافمن! مادربزرگم می گفت که اون یه زن واقعا دیر باوره و وقتی بهش می گم که من از زیرزمین خونتون صدای مهمونی جن ها رو می شنوم با این حال که می ترسه فقط می گه : خیالاته.
اون سال تابستون من به خانه مادربزرگم رفتم. برای همین فرصت مناسبی بود تا با خانم هافمن بیشتر آشنا بشم. وقتی به مادربزرگم گفتم که تا حالا بهش گفتی یه جادوگری اون گفت که تا حالا چند بار این کار رو کرده اما خانم هافمن حرفش رو باور نکرده و فقط اونو یه شوخی گرفته . مادربزرگم هم گفت که بعد از اون دیگه هیچ تلاشی برای متقاعد کردن خانم هافمن انجام نداده بنابراین من می خواستم این کار رو بکنم.
اون روز عصر خانم هافمن من رو به خانه قدیمیش برای صرف چای دعوت کرد . من در حالی که روی صندلی نشسته بودم به در و دیوار اتاق چشم دوختم. عکس هایی از برجسته ترین افراد نظیر آبراهام لینکلن و دوک باکینگهام در زمان لویی 16 آویخته شده بود و آنجا را به جایی اسرار آمیز مبدل کرده بود.
خانم هافمن رو به روی من نشست و من بهترین زمان رو دیدم که اولین روش خودم رو به برای متقاعد کردن یک ماگل دیر باور انجام بدم:
_اوه خانم هافمن . اون عکس رو از روی یک طرح واقعی کشیدن و دستم رو به تابلوی یک پری نشانه رفتم. خانم هافمن خنده بلندی کرد و گفت:
_نه اون فقط تصور نقاشه!
من گفتم... اما اون چه طوری می تونه همچین چیزی رو تصور کنه..آدم تا چیزی رو ندیده که نمی تونه تصور کنه مگه این طور نیست؟
خانم هافمن با سردرگمی جواب داد:
_البته ...خب...حق با توئه....اما .....
به میان حرفش پریدم و ادامه دادم:
_پس شما باور می کنید نه؟ که پری های دریایی واقعا وجود دارن!
_البته که نه.......
_پس نقاش تصور پری دریایی رو از کجا آورده.......نقاش که یه جادوگر نیست!
نمی دونم چرا با این حرفم خانم هافمن به فکر عمیقی فرو رفت. یعنی من به این زودی متقاعدش کرده بودم!
در اصل در دنیای جادوگری ما هم همچین موجودی به نام پری دریایی وجود نداشت اما من می خواستم اون چیز عجیبی مثل پری دریایی رو باورکنه تا چیز های عجیب جادویی رو بهش نشون می دادم.
خانم هافمن که سعی داشت استدلال ها ی قوی من رو انکار کنه گرچه در این کار اصلا موفق نشد از زیر بار حرف های من جا خالی داد و برای آوردن بیسکویت رفت شاید من اون رو واقعا تحت تاثیر قرار داده بودم!
وقتی برگشت می خواستم کار دومم رو شروع کنم:
به طرف خانم هافمن برگشتم و گفتم: من یه جادوگرم . مثل مادربزرگم که اون هم یک چادوگره!
_اوه....راستی.بهتره قهوتو تا سرد نشده بخوری عزیزم!
چوب جادوم رو در آوردم و به طوری که اون متوجه نشده فنجانم رو غیب کردم . اون با سردرگمی به جلوی من خیره شد و گفت که مطمئنا فنجان قهوه من رو فراموش کرده . پس دوباره به آشپزخانه رفت. قهوه من رو آورد اما من قبل از اینکه بیاد قهوه خودش رو هم غیب کردم . اون وقتی برگشت به من گفت که : شوخی قشنگیه عزیزم اما فنجان قهومو بذار اینجا چون یخ می کنه. اما من بهش گفتم که اون توی آشپزخونست. اون اول باور نکرد اما وقتی نگاه نافذ من رو دید به آشپزخانه رفت و با ناباوری د رحالی که قهوه خودش در دستش بود برگشت. خیره خیره به من می نگریست. من لبخندی زدم و گفتم : من که بهتون گفتم یک جادوگرم!
اما اون همین طور ناباورانه به من می نگریست و لحظه ایی بعد سرش رو انداخت پایین و خودش رو مشغول به خوردن قهوه نشون داد انگار نمی خواست هیچ کدوم از اون کارا رو باور کنه. بله....اون باور نکرده بود بنابراین من باید کار سومم رو برای متقاعد کردنش شروع می کردم:
خانم هافمن پس از صرف قهوه به من گفت که می خواد خونش رو به من نشون بده و ما در طول راهرو های خونه به راه افتادیم. من در مورد هر چیز جالبی از خانم هافمن سوال می کردم و اون به خوبی برای من توضیح می داد. وقتی به یه اتاق قدیمی رفتیم . من چوب دستیمو در آوردم و به سمت خودم نشانه رفتم و غیب شدم. صدای خانم هافمن رو شنیدم که من رو صدا می کرد . بنابراین برای اینکه از نگرانی درش بیارم دوباره ظاهر شدم . اون جیغ کوچکی زد و روی یک صندلی با ترس نشست. من آرام لبخندی زدم و دوباره بهش یاد آوری کردم که یک جادوگرم. بعد چند بار دیگه دوباره غیب و ظاهر شدم تا اون به طور کامل باور کنه گرچه هنوز هم رنگ چهرش این طور نشون نمی داد. پس به سمتش رفتم و گفتم:
_دوست دارید شما هم امتحان کنید.
و دستم رو به سمتش دراز کردم. اون خیلی ترسیده بود اما لحظه ایی بعد دستش رو توی دست من گذاشت .و ما با هم دیگه غیب و ظاهر شدیم. اون ناباورانه نگاه می کرد اما حالا دیگه مطمئن بودم که اون باور کرده و تازه خیلی هم از این کار خوشش اومده.
من تمام اون تابستان کارهای جادوگری زیادی به خانم هافمن نشون دادم و خیلی کارها با کمک مادربزرگم با کمک جادو براش کردیم. حالا خانم هافمن به شدت به وجود جادو علاقه مند شده بود .
بعد ها مادربزرگم برای من تعریف کرد که قبل از ترک خانه قبلیشان به خانم هافمن کارهای جادویی زیادی یاد داده تا اون راحت تر زندگی کنه!
خب ...می تونم بگم که این یک خاطره من در مورد باوردهی به یک ماگل دیر باور به جادو بود. هر ماگل دیر باوری ممکنه که با هر کدوم از این 3 کار من به وجود جادو پی می برد. با صحبت کردن . با نشان دادن جادو به او و دست آخر اینکه یک جادو توسط خودش انجام می شد. این هم سه روش!
2-در تعطیلات اخر هفته تمام دانش اموزان اجازه دارند به نزدیک ترین قسمت ماگلی این جا بروند البته بدون چوب دستی و مراقبت از طرف وزارت.هر کدام از شما باید یک نمایشنامه یا یک متن فرقی نمی کنه از چگونگی آشنایی با یک ماگل رو بنویسید و ذکر کنید که جزو کدام دسته است و آیا باور کرد شما جادوگر هستید یا نه.(15 امتیاز)"
خب! در تعطیلات آخر هفته من تصمیم گرفتم به نزدیک ترین و بزرگترین مکان عمومیه ماگل ها که ناچارا شهربازی بود برم. آخه مگه زوره ..من نمی خوام برم. اما چون مجبورم برای درس ماگل شناسی گزارش ارائه بدم . تازه یه قرار خیلی مهم هم با یک نفر داشتم! پس رفتم. چوب دستیمو تحویل دادم و به راه افتادم . بدشانسی اون جا بود که هیچ کدوم از دوستام هم به دلیل کوهی از تکالیف نتونستن بیان. به راه افتادم. از دور اون چرخ و فلک بزرگ هست تا وسط آسمون می رسه. آره همون چشمک می زد.
یه نگاه انداختم این ورم. یه نگاه انداختم اون ورم که ببینم از مامورای وزراتخونه خبری هست. چیزی که مشکوک نمی زد. رفتم و رفتم تا به دم در پارک رسیدم. شاید صد ها هزار نفر اونجا بود(حالا 100 نفر بود) رفتم به سمت گیشه تا بلیط بخرم. دست کردم تو جیبم و پول در آوردم دادم . اما بالافاصله پول رو پس گرفتم و یک اسکناس ماگلی در آوردم دادم. آخه اون یه سکه گالیون بود. اسکناس ماگلی رو هم که از جیب پدر ماگلیم یا از کیف مادر ماگلیم کش رفته بودم. دقیقا یادم نمیاد . بلیط رو دادیم و رفتیم تو!
آآآآآآآآآآآآآ.....چه جای بزرگ و توپی! کشتی ، آکروجت ، سفینه ، آبشار ، قالیچه ، تاب........با خوشحالی رفتم که بلیط همشون رو بخرم و دست آخر بوفه هم یه سر بزنم و بعدشم برم سر قرارم!. اما ای دل غافل...ته جیبم فقط 1000 تومنه!
با دلخوری نگاهی انداختم رو قیمت بازی ها . من فقط می تونستم یه چیز سوار شم ! پس تصمیم گرفتم و رفتم بلیط اون چرخ وفلک بزرگ رو خریدم.
اوه....سه کیلومتر صف بود.ولی خب ...ناچارا رفتیم ته صف ایستادیم. کنار من یه خانم با پسر کوچیکش و یه دختر خانم تقریبا هم سن خودم ایستاده بودن. یک پیرمرد پیرزن هم پشتم وایسوده بودن. اون خانم انگار از من خوشش نیومد چون مدام دست پسرش رو می گرفت و به خودش می چسبوند که مبادا انگشتش به من بخوره اما اون دختر خانم به من چند بار لبخند گرمی زد تا منو تحریک کرد تا نوبتمون برسه چند بار ازش بپرسم ساعت چنده و امروز چقدر هوا خوبه. ولی صحبت دیگه ایی بینمون رد و بدل نشد.
سوار چرخ و فلک شدیم. کنار من اون دختر نشست و جلوم اون خانم با پسرش! رفتیم آسمون . از این بالا واقعا مناظر دیدنی بود و همه چیز حتی هاگوارتز به خوبی دیده می شد .اما به زودی حوصلم سر رفت و بالاخره دیدم خیلی الافم و هنوز 5 تا دور دیگه مونده رومو کردم به سمت اون دختر و گفتم: من سامانتا ...شما: من لیزا هستم. خلاصه سر صحبت باز شد . تا اینکه به اونجا رسیدیم که اون ازم پرسید چه مدرسه ایی درس می خونم . یه نگاه این ور اون ور انداختم . از مامورای وزارتخونه که خبری نبود دلم هم می خواست یک کم اون خانم رو اذیت کنم گفتم:
_مدرسه علوم و فنون جادوگریه هاگوارتز. من یک جادوگرم!
لیزا خندید و گفت : اوه منظورت رو راجع به دانشگاه هاوارد فهمیدم اما...حرفش رو قطع کردم و گفتم :
نه...هاگوارتز ..مدرسه علوم و فنون چادوگری!
لیزا خنده ایی کرد و گفت تو خیلی شوخ طبع و جالب هستی . اما اون خانم به نظر نمی یومد خوشش اومده باشه. نگاهش اصلا قشنگ نبود.دیدم که با تمام اصرار من لیزا باور نمی کنه پس برای متقاعد کردنش دست توی جیبم بردم و یک عدد شکلات غورباقه ایی در آوردم و دادم به لیزا.
لیزا اون رو باز کرد و وقتی شکلاتش رو خورد و عکسش رو برگردوند . با تعجب به عکس متحرک دامبلدور خیره شد. گفت: چطوری این کار رو می کنی؟ و بعد اون عکس رو به خانم و پسرش نشون داد. خانم ترسید اما پسرش فریاد زد: مامان اون تکون می خوره......
من به لیزا گفتم : من که بت گفتم جادوگرم . اما لحظه ایی بعد اون خانم به من گفت عکس رو بذارم تو جیبم چون می ترسوندش!
اون پسر گفت : باز هم از این چیز ها داری؟
من دستم رو توی جیبم کردم و هرچی داشتم بیرون آوردم و روی پام ریختم. سکه گالیون رو برداشتم و گفتم :
اینم پولمونه.
لیزا کنجکاوانه اون رو بررسی می کرد اما به یک باره به من حمله کرد و آبنبات خون دماغیه جرج و فرد محصول جدیدشون رو از روی پام کش رفت و بدون معطلی انداخت تو دهنش!
لحظه ایی بعد اون خانم جیغ کوچکی زد اما من آب نبات پادزهر اونو به لیزا دادم و بهش گفتم که این یک کم خطرناک بود گرچه اون پسر فریاد زد: این واقعا معرکس..میتونم من هم امتحان کنم که با نگاه خشم آلود مامانش رو به رو شد. حال لیزا بهتر شد . اما اون خانم حالا با ترس عجیبی به من خیره شده بود. انگار دعا دعا می کرد تا زودتر پیاده شن تا از شر من خلاص شه . اما من از آزار اون به شدت لذت برده بودم
گوی به یاد آوردنده رو از توی جیبم در آوردم و دادم به لیزا و گفتم:
_این یک گوی به یاد آوردندست. هر وفت رنگش قرمز می شه یعنی یه چیزی رو فراموش کردی!
در همین هنگام رنگ گوی قرمز شد و من یادم اومد که باید به قرارم برسم! و ساعد دستم هم به شدت سوخت.
نزدیک پیاده شدن بودیم که رومو کردم به اون خانم و گفتم : راستی چون من جادوگر قدرتمندیم می خوام یه پیشگویی هم واستون بکنم. شما در هنگام پیاده شدن پاتون پیچ می خوره و می افتید زمین!
لیزا با تحسین به من نگاه می کرد و در هنگام پیاده شدن به من گفت که همیشه به معجزه اعتقاد داشته اما در همین هنگام که من در حال دور شدن بودم اون خانم در حالی که پاش پیچ خورده بود روی زمین افتاده بودبا چشم های گرد شده به من نگاه کرد و وانگشتش رو به سمت من گرفته بود و از ترس لرزید.
من به سمت اون پورتکی جایی که برادرم برام تو نامه نوشته بود رفتم تا گزارش جاسوسی های توی هاگوارتزمو تحویلش بدم.
اما خب من فکر می کنم لیزا اصلا باور نکرد گرچه گفت که به معجزه اعتقاد داشته اما در نگاه آخرش به من فهموند که در آینده یه تردست ماهر می شم . بیشتر فکر می کنم که اون از کسایی بود که اصلا به جادو اعتقاد نداشت اما حاضرم شرط ببندم که اون خانم با پسرش حرفم رو باور کردن که یک جادوگر بودم و می تونم با اطمینان بگم جزو آدم های زود باور بودن!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
از دفتر خاطراتم :
از او می ترسم... گاه تصور می کنم با هیبتی عظیم در مقابل من ایستاده و م
از او می ترسم... گاه تصور می کنم با هیبتی عظیم در مقابل من ایستاده و م

خوشگله بیا بپر بریم گردش!
و بدون تعارف می پره تو ماشین و خانم جادوگر پا روی پدال گاز می زارع و ده برو!
هوووم فکر نمی کنی خیلی بانمکی؟
.... خواهش!
.... در همین حال رومسا دستی تکان داد و از اندرو و جسی خواست که به آنها ملحق شود.
منم میخوام از این لباسا بخرم!


