باد هو هو کشان میان درختان بدون برگ زوزه بلندی سر داده بود. شاخه ها بالای سر ملت تکان می خورد و مثل بازوهای استخوانی ترق تروق می کرد.
نگاه ملت به سمت ولدی و مرد کوتاه قد کنارش دوخته شده بود. مرد لبخند زد و دندان های زردش را به نمایش گذاشت.
دراکو اولین کسی بود که به حرف آمد: ارباب...
ولدی چیزی نگفت. چوبدستی ای از میان چین های ردایش بیرون آورد و علامت شوم را ناپدید کرد.
دراکو با صدای لرزانی گفت: ارباب... شما این جا... توی مدرسه...
ولدی باز هم حرفی نزد. به آرامی برگشت و در میان درختان ناپدید شد. مرد همراهش هم برای بار آخر لبخندی شیطانی زود و دنبالش دوید. صدای خش خش رداها به زودی محو شد.
بلا زیر لب گفت: مسخره ست! این همه راه اومده بود که یه علامت شوم درست کنه و مارو از خواب بندازه؟
ایگور گفت: چه مشکوک!
بلیز خمیازه کشان گفت: سرکاریم بابا!
دراکو نگاهی به اطرافش انداخت: بهتره دیگه برگردیم.
ملت با خوش حالی از پیشنهاد او استقبال کردند و به سمت قلعه برگشتند. اما با شنیدن زوزه عجیبی بر جای خود میخکوب شدند.
بلیز با ترس و لرز گفت: توی کتاب شایعه نوشته بود توی جنگل ممنوعه گرگ خون آشام هست!
بلا فریاد زد: فکر کنم اینو راست گفته باشه!
همه همزمان شروع به دویدن کردند تا این که متوجه شدند بلیز همراهشان نیست.
دراکو نفس نفس زنان پرسید: پس این بلیز کجا موند؟
ملت به عقب نگاه کردند و بلیز را دیدند که متفکرانه به رو به رویش خیره شده بود. دراکو داد زد: چرا اون جا موندی؟ راه بیفت تا گرگه نیومده!
بلیز به آرامی گفت: من همیشه دوست داشتم یه گرگ خون آشام ببینم! نمی خوام این فرصتو از دست بدم!
بلا با حرص گفت: ببین یا راه می افتی یا همچین کروشیوت کنم که...
اما با دین گرگ از ادامه دادن جمله اش منصرف شد. گرگ خون آشام با چشمان درنده خویش و دهان باز آماده شکارش به بلیز نزدیک می شد. گل از گل بلیز شکفته بود و با شیفتگی به گرگ نگاه می کرد. هیچ کس جرات نداشت حرفی بزند. حتی بلا هم ساکت شده بود.
بلیز به گرگ نزدیک شد: وااااااااای، عجب گرگیه!
گرگ به آرامی به سمت بلیز رفت و مانند یک عروسک پارچه ای او را گرفت. بلیز رنگ پریده و با چشمان گشاد شده از ترس نالید: ولم کن... کمک... کمک...
هیچ کس از ترس جرات حرکت کردن نداشت. گرگ برگشت و در جنگل گم شد. صدای ناله های بلیز کم و کم تر شد و بالاخره خاموش شد.
-------------------------
یه وقت بلیزو نکشید!
نگاه ملت به سمت ولدی و مرد کوتاه قد کنارش دوخته شده بود. مرد لبخند زد و دندان های زردش را به نمایش گذاشت.
دراکو اولین کسی بود که به حرف آمد: ارباب...
ولدی چیزی نگفت. چوبدستی ای از میان چین های ردایش بیرون آورد و علامت شوم را ناپدید کرد.
دراکو با صدای لرزانی گفت: ارباب... شما این جا... توی مدرسه...
ولدی باز هم حرفی نزد. به آرامی برگشت و در میان درختان ناپدید شد. مرد همراهش هم برای بار آخر لبخندی شیطانی زود و دنبالش دوید. صدای خش خش رداها به زودی محو شد.
بلا زیر لب گفت: مسخره ست! این همه راه اومده بود که یه علامت شوم درست کنه و مارو از خواب بندازه؟
ایگور گفت: چه مشکوک!
بلیز خمیازه کشان گفت: سرکاریم بابا!
دراکو نگاهی به اطرافش انداخت: بهتره دیگه برگردیم.
ملت با خوش حالی از پیشنهاد او استقبال کردند و به سمت قلعه برگشتند. اما با شنیدن زوزه عجیبی بر جای خود میخکوب شدند.
بلیز با ترس و لرز گفت: توی کتاب شایعه نوشته بود توی جنگل ممنوعه گرگ خون آشام هست!
بلا فریاد زد: فکر کنم اینو راست گفته باشه!
همه همزمان شروع به دویدن کردند تا این که متوجه شدند بلیز همراهشان نیست.
دراکو نفس نفس زنان پرسید: پس این بلیز کجا موند؟
ملت به عقب نگاه کردند و بلیز را دیدند که متفکرانه به رو به رویش خیره شده بود. دراکو داد زد: چرا اون جا موندی؟ راه بیفت تا گرگه نیومده!
بلیز به آرامی گفت: من همیشه دوست داشتم یه گرگ خون آشام ببینم! نمی خوام این فرصتو از دست بدم!
بلا با حرص گفت: ببین یا راه می افتی یا همچین کروشیوت کنم که...
اما با دین گرگ از ادامه دادن جمله اش منصرف شد. گرگ خون آشام با چشمان درنده خویش و دهان باز آماده شکارش به بلیز نزدیک می شد. گل از گل بلیز شکفته بود و با شیفتگی به گرگ نگاه می کرد. هیچ کس جرات نداشت حرفی بزند. حتی بلا هم ساکت شده بود.
بلیز به گرگ نزدیک شد: وااااااااای، عجب گرگیه!
گرگ به آرامی به سمت بلیز رفت و مانند یک عروسک پارچه ای او را گرفت. بلیز رنگ پریده و با چشمان گشاد شده از ترس نالید: ولم کن... کمک... کمک...
هیچ کس از ترس جرات حرکت کردن نداشت. گرگ برگشت و در جنگل گم شد. صدای ناله های بلیز کم و کم تر شد و بالاخره خاموش شد.
-------------------------
یه وقت بلیزو نکشید!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!


ناگهان رودولف هم به آن نقطه نگاه می کند و با ترس و لرز می گوید : لارا ارباب
)
حالت درومده بودند و راه حل را یافته بودند .