كلبه سپيد

اين اولين ايفاي نقش منه ببخشيد که اين همه خز شد
--------------------------------------------------------------
پاق
اين صداي لامپي بود که از روي مخ دراکو ترکيد
دراکو: انيتا کجاييي که وارث البوس رو کشتن
ملت:
آنيت:
گروه ضربت:
انيت:اومدم همسر عزيزم
کريچر:نهههههههههههههه اومدم عزيز دل برادر(کريچر و خاله بازي)
گروه ضربت:
ملت: اومديم اي وزير مردمي
دراکو: انيتا جون دست منو بگير(با لهجه تارزان)
پق
همه:
پق
آنيتا: اينجا کجاست؟
دراکو: خونه شما
آنيتا:
دراکو: ما الان طبقه 3+1 هستيم
آنيتا: ميشه بگي تو وصيت نامه دديم چي نوشته بود؟
دراکو: نوشته بيد: من آلبوس دامبلدور بزرگترين ثروتم رو به کسي مي دم که بتونه از اين هفت خان عبور کنه
آنيتا: خب چرا معتلي؟ 2تا رو که مي دونم بقيش چيه؟
دراکو:
پق پق پق پق پق پق پق پق پق پق پق پق پق .................

ادامه دارد....

کریچر: هوووم، ملت، سیگارش خیلی خوبه، دراکو به افتخار این که این از شیکم تو در وامد بیا یه پک بزن.
دراکو روی زمین در حال جمع کردن و بلعیدن دوباره غذاهائیه که از شیکمش بیرون ریخته!
و بعد، وقتی به خودش میاد و متوجه کریچر میشه، می پره سمتش و کاغذ رو از دهنش بیورن میاره و با یه مشت اونو نقش زمین میکنه. از گوشه چشم یه نگاه مشکوکیوس بهش می ندازه و طبق چیزایی که دوربین بیمارستان نشون میده، مشاهده میشه که کریچر هم یه نگاه مشکوکیوس به دراکو انداخته.
دراکو طی یک حرکت انتحاری و بعد از اینکه توی یکی از اتاقا رو چک می کنه و می بینه که خالیه،کاغذ وصیت نامه رو که حالا نصفش خاکستر شده رو می ندازه توی یکی اتاق، روی یکی از تختا!
ملت حیرت می کنن.
دراکو با آه و ناله داد می زنه: تک وصیت نامه سوخت، پس بذار بیمارستان بسوزه! اوهو اوهو اوهو اوهو...
ملت همون جوری حیرت زده مونده‌ن.
تخت آتیش می گیره و کلا آتیش سورزی خطرناک تر میشه، از توی اتاق صدای جیغ و داد میاد. یه نفر در حالیکه آتیش گرفته و داره هی به خودش می کوبه می پره بیرون.
دراکو سفید میشه. یعنی رنگ پریده تر از همیشه میشه: ا... مگه اتاق خالی نبودش؟
کریچر روی زمین: من دیدم، از توی سوراخ روی دیوار بغلی پریدش بیرون.
دراکو با وحشت به فرد نگاه می کنه و با همون وحشت هم متوجه میشه جریان چیه: این جا سنت مانگوئه منو اوردین؟
ملت با سر تایید می کنن.
فرد مجهول الحال میدوه و خودش رو از پنجره می ندازه پایین توی حوض بیمارستان!
کریچر زیر لب: بیچاره گیلدی...
در همین احوالات ملت متوجه میشن پرستار پشت پیشخوان داره شماره میگیره: دی دو دو دو دی دو دو
دراکو: خانم کجا رو می گیرین؟
پرستار: آتیش نشونی.
دراکو: اون که سه رقمیه.
پرستار: نه این مال بیمارستانه.
دراکو: اینجا از اون چیزا نداره فشار بدیم آتیش نشونی بیاد؟
پرستار: نه آقا... حالا هم مزاحم نشو... ا. الو؟ سریع نیرو بیارین، آتیش آتیش!
ملت که راز ترس و نگرانی و حیرت خشکشون زده هنوز مونده‌ن تو بیمارستان. آتیش به اتاق بغلی هم سرایت کرده و سه چهار تا مریض در حال فرار از بیمارستانن.
صدای نعره‌ای ارزشی: من تو رو می کشم.
و فردی معلوم‌الحال از تاریکی پیدا میشه و با چهره‌ای خونین، چاقو به دست به سمت کریچر میره: تو باعث شدی من حیثیتم رو تو این بیمارستان از دست بدم... خرچ... تو منو بی اعتبار کردی... خرچ... تو باید بمیری... خرچ (کپی رایت از پست بلیز در تاپیکی مجهول در اسلی!)
همه سرها برمیگردن سمت صدای ارزشی و دکطر پروفثور حصن مستفا رو می بینن که در حال جر دادن و تیکه تیکه کردن کریچره!!
بـــوم
دو در در انتهای A سالن از حدقه در میان و یه سری آدم شیلنگ و کپسول به دست میان تو و با هیکلی محتاط و خمیده سمت قسمت آتیش گرفته حرکت می کنن.
ملت کماکان در حالت حریت به سر می برن.
بــــوم
دو در در انتهای B سالن از حدقه در میان و یه سری آدم با باتون و سپر شفاف(شیشه ای؟!) و لباس و نقاب سراسر سیاه، و یه تفنگ گنده که به پشتشون بسته ن و یه سری آمپول بیهوشی و آرامش بخش و واکسن های دیفتری کزاز و ایدز و سارس و طاعون و آ.ب.ث و سی.بی.سی و سی.ان.ان و بی.بی.سی و آسوشیتدپرس، و تعدادی نارنجک به کمر و کپسول گاز بیهوشی و اشک آور و فلج کننده و ارزشی ساز و گاز خردل
ملت همچنان مات و وبهوت نگاه می کنن. دکطر در حال حسابرسی کریچر، این بار با مشت و لگد و کله و شیکم هستش و به جز او، همه حواسا، حتی کریچر متوجه مشکوکان تازه وارده.
7 نفر از افراد مشکوک به سرعت سمت دکطر میدون تا حسابش رو برسن و در حال دویدن باتون و دستبندشون رو حاضر می کنن. بقیه می ایستن، باتون هاشونو غلاف می کنن و تفنگا رو از غلاف بیرون می کشن و سمت ملت نشونه می گیرن. یکی از اونا با صدایی رسا و خشانت بار رو به پرستار: کدومشون عامل اتیش سوزیه؟
پرستار به دارکو اشاره می کنه.
( در این احیان، صدایی بس ارزشی زمینه فضا رو پر می کنه: هیــــس، فیـــش... و هر بار که این صدا به گوش میرسه احساس میشه مقداری از هُرم(کلمه پیچیده ایه، خودتون رو خسته نکنین) گرما کم میشه!)
سه نفر از نیروهای مشکوک تفنگا رو غلاف می کنن و باتون ها رو از غلاف بیرون می کشن و سمت دراکو دو می کنن(ورژن جدید دویدن) و در حالی که باتون ها رو تو هوا می چرخونن با سرعتی وحشتناک نردیک می شن به دراکو.
پـــــاق

کریچ بدون توجه به نیروهای وزارتی خیز برمیداره و مثل یک عدد باک بیک خشمگین میپره روی دراکو ! دراکو در حالی که جیغ و داد راه انداخته :
- آی مردم وزیرتونو کشتن ای خداااا به دادم برسید این جن هاره !
بلافاصله نیروه های وزارتی مداخله میکنند تا کریچ رو از دراکو جدا کنند . در همون لحظه کریچ احساس میکنه که همه جا تاریک شده و همه وزارتی ها اونو محاصره اش کردن و قصد دارن اونو تا حد مرگ با چوبدستی هاشون مورد عنایت قرار بدهند .
- آخ اوخ ایخ !
اما درست همون لحظه که کریچ از تقلا کردن ناامید شده بود و خودشو در مورد چنین ضربات بی رحمانه ای تسلیم کرده بود و جز سیاهی چیزی نمیدید ناگهان احساس کرد که نوری از سوراخی مجهول چشمش را میزند !
نیروهای مردمی و عزادار دومبول صغیر وارد عمل شده بودند و بین آنها و وزارتی ها درگیری به وجود آمده بود . آنها همانطور که اغتشاش ایجاد میکردند شعار میدادند :
- دونستن وصیت نامه دومبول حق مسلم ماست !
در اون میا مینروا بخوبی دیده میشد که چادرشو دراورده بود و با چرخوندن آن در بالای سرش بقیه رو راهنمایی میکرد .

پیش کریچ

کریچ به صورت اسلومشن سرشو چرخوند به صورتی که تمام موهاش ( جنم مگه مو داره ؟ ) رو هوا چرخید و در اون میان دراکو رو دید که چهار دست و پا داشت از لای پاهای جمعیت عبور میکرد .
دراکو : ببخشید ساحره محترم لطفا پاتونو باز کنید وزیر اسبق سعی داره از این معرکه فرار کنه و الان باید از اینجا عبور کنه البته میبخشدا ! .
- ای بیشعور بگیر ! گیییییییش
دراکو
بلافاصله کریچ با دیدن این صحنه دست کرد توی رداش تا چوبدستیشو در بیاره اما بلافاصله متوجه شد که نه ردا داره نه چوبدستی به همین دلیل در یک حرکت انفرادی دستشو بالا گرفت و فریاد زد :
- دستهای گجت برس بداده این جن پژمرده !
بلافاصله دستهای کریچر بلند تر از حد معلوم شد و به سمت پاهای دراکو رفت و او رو از زمین بلند کرده و در هوا معلق ساخت !
دراکو : آیییییی منو بزار زمین دامنم رو هوا بر عکس شده
آنیتا از بین جمعیت فریاد زد :
- چند بار گفتم لباس مردونه بپوش ! هی بیا به لباسای من دست بزن ایییییش !!!
کریچ : حالا کجاشو دیدی ؟
کریچ همونجور که دراکو رو سر و ته نگه داشته بود شروع به تکون دادنش کرد تا دراکو محتویات درون شیکمشو بالا بیاره ! در اون لحظه کریچ بیش از هر زمان دیگری شبیه جن شده بود
دراکو : د... چرا اینجوری میکنی نکن ! بووووووووووااااا بوووووووواااا ... نکن من معدم ضعیفه ... بوووووااااا
اما کریچ مثل بچه ها که لج میکنن لبخند ملیحی زد و لرزش ها رو بیشتر کرد .
دراکو : بووووووووووواااااااااااااااااااااا
ملت در همان حال بی حرکت شده بودند و داشتند به دراکو نگاه میکردند که در حال بالا آوردن اجسام مختلفی همچون ! لوله اب ! لنگه کفش فرمون ، پای مصنوعی و....... بود تا اینکه ناگهان !
کریچ : آه یافتم !
کریچ کاغذ خیس ابی رو از اعماق شیکم دراکو پیدا کرده بود که روزگاری دراکو آن را جلوی ملت بلعیده بود . بلافاصله کریچ کاغذ را از روی زمین برداشت و آن را خوند . در آن میان دراکو انواع فحش های باناموسی و بی ناموسی و... رو به رخ این جن خانگی کشید که در نتیجه صداش گرفت و داشت خفه میشد تا اینکه سکوت برقرار شد . در اون میان تنها قیافه کریچ قابل رویت بود که با قافه ای همچون علامت تعجب به کاغذ خیره مونده بود بدین شکل
کریچ : ایول دونبال همین میگشتم !
کریچ اینو گفت و در مقابل چشمهای حیرت زده جمعیت مقداری توتون از توی جیبش دراورد و ان را روی کاغذ ریخت سپس کاغذ رو لوله کرد و اونو به لبش زد سپس فندکی رو دراورده و انتهای آن را روشن کرد .
ملت
کریچ : ایول دونبال همین کاغذه میگشتم احساس کردم که جنسش مرغوبه ! برای سیگار کشیدن مناسبه
ملت : ماااااااهااااااا الحق که کریچری !
مینروا : د... پس منتظر چی هستین وصیت نامه سوخت ! بگیریدش !!!
کریچ : ها ؟ چی ؟ وصیت نامه !!!

کریچ لبخندی از رضایت می‌زنه، بعد در حالی که چشاش از شیطنت برق می‌زنه، می‌ره روی صندلی کنار در اتاق عمل، می‌نشینه و انتظار می‌کشه...
دو دقیقه می‌گذره و کریچ حسابی تو افکار خودش غرقه، که یهو صدای داد و فریاد و جیغ و کتک کاری و هل دادن و زمین خوردن و شیشه شکستن و اینا به گوش می‌رسه...در دو دری بیمارستان ویژی باز می‌شه، و آنیت در حالی که از خشم سرخ شده و داره از گوشاش دود خروج می‌کنه، و در حالی که لباش از عصبیت داره می‌لرزه، می‌‌پره تو...دستاش رو که رگه‌های باریکی از خون روشون رو پوشونده، طرف کریچ می‌گیره و می‌دوه طرف کریچ بدبخت که از شدت ترس رنگ پریدئه و رفته توی صندلیش...!
آنیت با صدای دورگه ای فریاد می زنه: دراک من کو...؟! دراک من رو کشتی ...؟دراک من کوووووووووو..؟
شپلخ...!
یه سیلی محکم می‌زنه تو گوش کریچ و کریچ یه چند متری پرت می‌شه اون ور و با کله می‌ره توی از اون تابلوها که یه زنه یه انگشتش رو گذاشته روی لبش...!
پرستار پشت پیشخوان که از این حرکت انسان ندوستانه و خشن و به هم خوردن سکوت بیمارستان ناراحت شده ، یه جهشی از پشت پیشخوان می کنه و می ‌ره جلو آنیت که داره تک تک در اتاقا رو باز می کنه می‌ایسته و با صدای بلند می گه:خانم محترم...لطفا بفـ_
شپلخ...!
پرستار یه شمت درست و حسابی می خوره،روی زمین ولو می شه و بعد بیهوش می شه...!
آنیت که از این حرکت خودش خیلی خوشش اومده، دوبراه می‌ره طرف کریچ_که دورسرش ستاره می چرخه_ و فریاد می زنه:دراک من کو...؟؟
ناگهان صدای آرومی درست از اتاق بغل انیت میاد: آنیت...!بیا که دراکت رو کشتن...!
آنیت با شنیدن صدا یه لحظه خشکش می‌زنه، بعد با یه لگد در رو باز می کنه، و با پروفسور حسن مصطفی روبرو می شه که چن متر اون ور تر، روی دراک بدبخت خم شده و میخ واد شکمش رو پاره کنه...!
آنیت یه لحظه فکر می‌کنه دکتر می خواد بکشتش، در نتیجه جلو می‌پره و طی یه حرکت آرنجی، محکم آرنجش رو می‌کوبه طرف راست صورت دکتر...!
دکتر خرخری می کنه، بعد روی زمین میفته و از حال می ره...!
انیت زیرلبی می گه:مرسیخ ودم...!چه حرفه ایم ها...!نه دراک...؟
بعد یادش میاد که توی چه موقعیت حساسی قرار داره...یه ردای سفید و یه مقنعه ی سفید ازت وی جیبش در میاره، اونا رو می‌پوشه، و مقتعه(مغنعه؟) ش رو تا روی صورتش می کشه پایین، سرش رو می ندازه پایین و از یه طرف برانکاردی که دراک روشه، می گیره و هلش می ده...!
دراک هم که از نقشه ی آنیت با خبر شده، شروع به آه و ناله می کنه...!
اونا دو تا با هم از اتاق خارج می‌شن . در یک لحظه ی وحشتناک، با یه لشکر آدم روبرو می شن شامل مریض و زخمی و معتاد و رو به موت و پرستار و دکتر و اینا...!
آنیت یه لبخند ملیح می‌زنه بعد روش رو بر می‌گردونه تا دراک رو به سمت پنجره هدایت کنه...!در همین احیان، یه جنبشی توی جمعیت حس می‌شه، و نگهبان های بیمارستان به همراه یه سری پلیس و ارتشی(منظور وزارتی...!) راه باز می کنن وو می‌پرن تو اتاق...!
فرمانده ی وزارتی ها: ایست...!وزارت...!
آنیت در جا خشکش می ‌زنه، بعد بر می‌گرده طرف فرمانده، و با قیافه ای معصوم می گه:اوا...!شما از کجا اومدید..؟ببخشید می شه راه باز کیند ما بریم...؟این مریض ما یه کم مریض احـ_
فرمانده وزارتی ها می‌ره جلو، به دراک که داره دور خودش می‌پیچه نیگا می‌کنه و بعد یه قدم دیگه جلو می ره...
-:آخ....!
فرمانده خشکش می زنه...یه نگاه به پایین....و...بعله...!دکتر رو می بینه که زیر پاش داره له می شه...!
فرمانده:اهمیتی نداره...!
دوباره می ره جلو و بعد فریادی از تعجب م ی‌زنه: جناب وزیر اسبق، آقای دراکو مالفوی...؟
بعد یه تریپ تعظیم میاد...! بقیه ی وزارتی ها هم همین کار رو می کنن بعد سکوتی فضار رو در بر می گره...!
دراکو که از این همه احترام به وجد اومده، با غرور می گه:بله ...خودم...خوب...حالا لطفا دنبال من بیاین...!
بی توجه به این که قراره وانمود کنه درد داره،پا می شه، یه تابی به شنلش(!) می ده و از اتاق خارج می شه...بعد به کریچ که حالا داره زیر دست و پای ملت منتظر بیرون اتاق له می شه، اشاره می کنه، و با لحنی پر از تنفر می گه:بگیریدش...قاتل خودشه..............................................................!

دراکو می مونه زیر پا و دست و شیکم و کله و انگوشت و چشم ملت. دراکو: آ...آ... پ... پا.. پا شین بابا... آییی. آخ. بابا مردم، بلند شین، بلند... بلند نشین نمی خونما
همه ساکت میشین و خیلی آروم بلند میشن.
دراکو در حالی که استخوان انگشت دوم دست راستش شیکسته و داره از گوشش خون میاد بلند میشه و میگه: خب دیگه، آلبوس جان رو هم دفن کردیم، وقت رفتنه. ممنون از همه تون که همراهی کردین، الان میریم صبحونه همه تون-
همه هجوم میارن رو دارکو که کاغذ وصیت نامه رو ازش بگیرن.
دراکو:مـــــا
و در حالی که لشکر ملت 5 سانت باهاش فاصله داشتن...
جـــــر... ملچ مولوچ ملچ مولوچ
همه در جا خشکشون میزنه.
دراکو نفس راحتی میکشه و دستش رو می ماله رو شیکمش، و میگه: آخ. راحت شدیم.. خب ملت، جمعش کنیم برمی صبحونه همه تون مهمون منین.
ولی برخلاف انتظارش ملت 500 هزار نفری بلندش میکنن و در حالی که هی پرتاب می کننش به هوا، به سمت بیرون قبرستون حرکت میکنن و چون همه دوست داشتن خودشون دراکو رو رو هوا نگه دارن، 200 هزار نفرشون زیر دست و پا و کله و سر و انگوشت و چشم بقیه می مونن و جان به جان آفرین تسلیم می کنن.
دراکو که به شدت جوگیزر شده با چهره‌ای خندان دستاش رو تو هوا به نشان ابراز احساسات تکون میده و لبخند ملیح میزنه.
ملت می ریزن تو خیابون و به سمت مسیر مشخصی حرکت میکنن.
در حالی که فشار جو لحظه به لحظه بیش تر میشه، دراکو داد میزنه: بلند بگو لا وزیر الا دراک
ولی از هیشکی صدایی در نمیاد. دراکو کم کم داره نگران میشه. ملت می ایستن و دراکو تابلو ساختمون روبرو رو می خونه:
بیمارستان؟ نه بابا من چیزیم نیست، فقط یه انگشتم له شده...
در همین حین کریچ یه برچسب میزنه تو دهن وزیر اسبق و اونو از بالای جماعت پایین میکشه و میذاره رو برانکارد و با زنجیر می بنددش.
-: هوکی، بدو بیا
هوکی میدوه و از جلو برانکارد رو میکشه، کریچ هم از عقب هل میده. کریچ به شدت تحت تاثیر هیجانات عصبی قرار میگیره و تخت رو با سرعت ماورالطبیعه حرکت میده که در پی این حرکت جوگیزرانه هوکی میافته رو زمین و زیر برانکارد له میشه! سینه خیز خودش رو میرسونه به یکی از اتاقای بغل و روی یکی از تختا دراز میکشه.
کریچ به پیشخوان! میرسه.
کریچ: آقا بگو دکتر حسن مصطفی بیاد کارش دارم. عمل جراحی اضطراری داریم.
-: چرا حالا دکتر مصطفی؟ ایشون الان کار دارن، تشریف داشته باشین بگم دکتر-
کریچ: نه، من دکتری می خوام که تو کار خلاف... چی؟ نه، دکتری می خوام که حسن مصطفی باشه.
طرف تعجب میکنه، ولی توی بلندگو میگه: جناب دکتر پروفسور حسن مصطفی به اتاق عمل-
کریچ: نه، باید باهاش حرف بزنم، بگین بیاد پیش کریچر
-: جناب دکتر حسن مطفی به پیش کریچر، جناب دکتر حسن مصطفی به پیش کریچر
دکتر در افق رویت میشه و در حالی که به سرعت جلو میاد، پیش کریچر می ایسته: به.. سلام کریچ.
کریچ اونو می گیره و می کشونه کنار دیوار: ببین دکتر جون، قربونت، بیا این وزیر اسبق مارو عمل کن، یه کاغذ خورده، ما اونو می خوایم. خیلی حیاتیه...
دکتر: هووم، چی نصیب من میشه؟
کریچ: حالا تو عمل کن، یه جوری باهم کنار میایم.
و لبخندی شیظانی تحویل دکتر میده.
دکتر: باشه... نهایت تلاشم رو میکنم.
و میره تخت رو هل میده سمت اتاق عمل. در رو می بنده و روش یه تابلو می زنه:
امرجنسی سورجری، پلیز دونت اینتر! ایون داکترز اند نورسز. پلیز دونت اینتر!

اما در درون تابوت یه تابوت یه هوا کوچیک تر قرار داشت .
ملت : ها ؟ این چرا اینجوری شد ؟
دراکو که از اینکه به جن و روح و گودزیلا و چیزهای مشابه این بر نخورده بود لبخند ملیحی بر روی صورتش ظاهر شده و با ظاهری پیروزمندانه به آنیتا نگریست که به فکر فرو رفته بود .
دراکو : عزیزم ها ها ها ! هیچی توش نیست ! ها ها ها ! چه جالب ! تو این دوره زمونه عجب آدمای شوخ طبعی پیدا میشن !
آنیتا : عزیزم خوب در اون یکی تابوت رو باز کن ببینیم تو اون چیه !
دراکو : ها ؟ کی من ! امممم خوب فکر میکنم بهتر باشه که.....
دراکو به دور و برش نگاه میکنه تا از میان آن همه ازدحام جمعیت یه نفر رو برای این کار پیدا کنه اما در کمال تعجب برای بار دوم غیر از آنیتا کس دیگه ای رو نمیبینه !
دراکو : هوووووم حاضرم به همین ریشای طلاییم قسم بخورم که الان اینجا پر آدم بود ! ای نا مردا !
آنیتا : حرف نباشه ! توی این یکی تابوت رو باز کن ببینیم توش چیه !
دراکو با ترس و لرز در تابوت دوم رو باز کرد . بلافاصله ملت از ناکجا پیدا شده و از سر و کول دراکو بالا میرن تا ببینند در درون تابوت چیه و البته کسی هم توجه نداشت که در همون لحظه دراکو زیر دست و پا له شده بود .
ملت
مینروا : یه تابوت دیگه ؟
آنی : چه مشکوک !

یک ساعت بعد !
همه ملت در حالی که دستاشونو زیر چونه هاشون گذاشتند دارند به دراکو و آنیتا نگاه میکنند . انواع تابوت ها با اندازه های مختلف روی زمین افتاده بودند . با این حال آنیتا هنوز مصر بود که بدونه درون این تابوت ها آخر سر چی مخفی شده !
دراکو در یک تابوت رو که اندازه کف دست بود باز کرد و به درون آن نگاه کرد .
دراکو : بازم یه تابوت کوچیکتر !
ملت : اهههههههههه
آنیتا : آفرین شوهر خوبم به کارت ادامه بده !
ملت

چند لحظه بعد !

دراکو تابوتی رو به اندازه یه بند انگشته در دستش گرفته و با دقت داره بهش نگاه میکنه !
دراکو : تابوت مورچه ندیده بودیم که دیدیم !
آنیتا : بدو بازش کن ببینیم توش چیه ! بدو !
دراکو در تابوت کوچولو رو به وسیله یه موچین باز کرد و از درون ان یه تیکه کاغذ باریک دراورد .
دراکو : اکسیو ذره بین !
ناگهان یه ذره بین از توی کیف آنیتا پرید بیرون یکراست رفت به سمت دست دراکو و دراکو آن را روی هوا قاپ زد .
آنیتا : صد دفعه گفتم بی اجازه دست تو کیفم نکن !
دراکو : باب آنیت زندگی مشترک دیگه دست منو تو نداره دیگه من دستمو بکنم تو کیفت انگار تو دستتو کردی تو کیفت من زن بگیرم انگار تو زن گرفتی هییییییی
آنیتا
دراکو سریع اضافه کرد :
- مثلا یکی منو بزنه انگار یکی تو رو زده .
آنیتا : آره راست میگی

چند لحظه بعد

دراکو با دقت داره با ذره بین روی کاغذ رو میخونه !
- محل وصیت نامه دومبول ! یه وصیت نامه که تو خونه بودش ! آها نوشته این اورژیناله آوووووو چه ارقام بالایی اینجا نوشته ! د... پایینشم ادرس گذاشته ایول !
در همون لحظه صدای آنیتا دراکو رو از جا میپرونه !
- اونجا چی نوشته شوهر خوبم
دراکو : ها ؟ هیچی ! خوب دیگه قضیه این تابوتام به خوبی و خوشی تموم شد حالا به سلامتی بیاین این آلبوس رو خاک کنیم این جنازش بو گرفته دیگه پیف پیف پیف
ملت
آنیتا : دراکو چرا سرخ شدی ؟ تو نامه چی نوشته !
دراکو در حالی که در حال تغییر رنگه !
- چی من ؟ نه نه ... تت پته ... چیزی ننننوشته .... چی چیزه ! تابلوئم نه ؟
بلافاصله ملت میریزن رو سر و کول دراکو تا نامه رو بخونن !
دراکو : نههههههههه !

_ آی نارسی جوووونم!... کجا موندی ببینی پسر دسته گلت قبرکن شده!... اوهو!
دراکو در جلوی ملت 500 هزار نفری داری قبر میکنه و اینقدر ماهرانه انجام میده که یه عمره اینکارست!
خلاصه هی میکنه و میکنه تا اینکه...
تالاق!
دراکو بیل رو چند بار میزنه روی اون قسمتی که داشته قبر میکنده، اما باز هم صدای تاق تاق میداد! بلند داد میزنه:
_ آی ملت! یه تابوتی چیزی این زیره!... یکی بیاد کمک که اینو درآرم!
در همون لحظه ملت 500 هزار نفری به مانند تیر از چله رها شده، فرار رو بر قرار ترجیح میدن و فلنگو میبندن!
دراکو به حاجی و حمید نگاه میکنه، حاجی میگه:
_ همانا بنده پیرمردی بیش نیستم و چون اسلام در خطر است، کمرم خدای نکرده میگیره و ممکنه نرسم کارهام رو انجام بدم و وصیت نامه تنظیم نکرده، بمیرم! حمید جان شما کمک کن!( دلیل از این پیچنده تر؟!)
حمید اول خشکش میزنه، بعد از زیر پاهای حاجی می یاد بیرون و اینجوری میگه:
_ چیزه! امممم... من... آهان!... این فرزندان سیفید میفید بنده در قزوین، منتظرم می باشند! جایز نیست آنها را بیش از معطل گذارم!...
و بدو بدو از محل جنایت(!) دور میشه و فریاد میزنه: شامش خوشمزه بود! ایشالا شام مرگ مینزوا !!!
و اینجا دراکو دست تنها می مونه و تازه می خواد گریه بکنه که همسر فداکارش وارد عمل میشه! چادرش رو میپیچونه دور کمرش، استینا رو میزنه بالا و میره طرف دراکو!
دراکو با دیدن آنیتا میگه:
_ غ .. غ... غلط کردم!... قول میدم دومرتبه همچین کارایی نکنم!... آنیتا منو ببخش! تو رو به جون آندراک نزن!
آنیتا میزنه تو سر دراکو و با خنده میگه:
_ هر هر هر!... چقده به خودت مشکوکی!... بیا ببینیم تو این جعبه چیه!

**** دقایقی بعد*****
_ آروم.. مواظب باش!... دقت کن ممکنه چیز با ارزشی باشه!
دراکو به دقت داشت توصیه های آنیتا رو گوش می داد و بلاخره بعد از باز کردن در، این صدا از دراکو خارج شد!!:
_ مـــــــــــــــااااااااااا ! ( نام آوای تعجب!!)
و همه ریختن سر جعبه که ببینن چی توشه!

-------------
به همه: لطفا دیگه موضوع طلاق و طلاق بازی رو پیش نکشید. اگه خیلی مایل هستید، با یکی نانای نانای کنید و بعد طلاق بگیرید. لطفا سر آنیتا این بلایای آسمانی رو نازل نکنید! با تشکر.

- احضاريـــــــــــــــــه ؟؟
هوکی : بله جناب وزير ؛ احضاريه طل ...
دراکو : نـــــــــــــــــــــه !! ( ارتعکاس صدا رو خودتون بزنید تنگش )

- هووووی چه خبرته ؟ نمیگی من از این بالا میوفتم ؟
دراکو و هوکی به چشم همدیگه زل میزنن اما حاضر بودن روی زندگی ولدی کچل شرط ببندن که هیچ کدوم اونها این جمله رو به زبون نیوردن .
- این بالا عزيزم !
دراکو نگاهی به سقف شیروونی میندازه و آنیتا رو میبینه که با بک گراند غروب خورشید لبخند عاشقانه ای به دراکو میزنه .
آنیتا : میدونستم ... میدونستم که میای دنبالم !
دراکو : ها ؟ آره آره اومدم دنبالت !
هوکی که احساس خیط بالا اوردن میکرد سريع جیم فنگ میشه و آنیتا از همون بالا یک راست شیرجه میزنه تو بغل دراکو و بووووووق ( مگه خودت ناموس نداری ؟ خجالت بکش )

یک ساعت بعد در کوچه شهید بیگانه
جیر جیر جیر جیر (صدای جیرجیرک)
خانه شماره منفی سی "دوپس دوپس "
خانه شماره منفی سی و یک " خوشگلا باید برقصن ... "
پق ( صدای ظاهر شدن دراکو و آنیتا )
- خوب بگو بینم اینجا اومدیم چی کار کنیم ؟ اون ادرس مال کیه ؟
- آنیتا جان برسیم اونجا خودت میفهمی !
- دراکو ؟ دوستی ، محبت ، عشق ( توجه : دراکو خر شد رفت )
دراکو از پنجره باز درون خونه ای رو نگاه کرد که زن در حال کتک زن شوهرش بود !
"اون دختره کی بود تو رستوران؟ هان؟!"

- ها ؟ آنیتا جووون واقعا طاقتش رو داری که بشنوی بابات دو تا زن داشت ؟
آنیتا در حالی که دست دراکو رو محکم گرفته لبخندی میزنه !
- خوب طاقتش رو دارم ... بگو چی شده حالا
دراکو : خره گفتم دیگه ... آیکیوت در حد همون بابا دومبولته
آنیتا : نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه !!

درون خانه شماره منفی سی و دو ( خانه مورد نظر )
- ول کن گیسو ...
- نه تو اول ول کن !
- ول کن دختر موهامو کندی !
موهای آنیتا و مینروا و نانسی عجرم ( زن دوم دومبول ) لای دست همدیگه گره خورده و صدای جیغ و داد هر سه تاشون رفته هوا .
- اجازه بدید من نجاتتون بدم خواهران عزيزتر از جانم
هر سه به پشت سرشون نگاه میکنن و چهره خندان حاجی رو میبینن که آستیناش رو بالا زده و در راه خیر پیش قدم شده .
آنیتا : اوا ... خاک بر سرم ! این حاجی شرم و حیا حالیش نمیشه

دراکو یهو وارد اتاق میشه .
- هوووی بی ناموس چی کار میکنی ؟ درسته این خونواده پسر نداره اما بی کس و کار که نیست !!
برادر حمید که این چند روز در کنار حاجی مداحی مجالس رو به عهده دارن وارد میشه .
- حاجی احساس نمیکنی آسلام در خطره ؟
حاجی : خره این جور جاها هر کاری مباحه ! تو چرا هیچی نوفهمی !
دراکو یقه کرواتش رو شل میکنه و نگاهی به هر دوتاشون میندازه اما در عرض سه سوت جفتشون با کله از در فرار میکنن .

لحظاتی بعد :
نانسی و آنیتا و مینروا به وسیله دراکو موهاشون از همدیگه جدا شده ( فکر بوقی نکن ... داماد به هر سه تاشون محرمه ) و نانسی از دیوار با میخ طويله آويزون شده .
دراکو : خوب من همه چیزو فهمیدم ! این خانوووم دومبول رو دزدیده و امشب مراسم شب سوم براش گرفته تا آبروی ما رو ببره ...
مینروا : ای بوووق به اون ريشات مرد ... آخر عمری واسه من هووو اورده بودی و خبر نداشتیم ؟
آنیتا : مامی خواهش میکنم ؛ بذار این مجلس با آبروداری تموم بشه من خودم حساب این ... این ... ( زور نزن جمله به دلیل مسائل ناموسی سانسور شده )

دراکو : دوستان عزيزی که برای شب سوم اون مرحوم تشريف اوردن واقعا ما رو منور کردن ولی برای شام تشريف ببريد منزل همسر اول ... ببخشید یعنی منزل مینروای عزيز !
هاگريد : هر هر هر کر کر کر( کپی رایت متعلق به کمپانی پشمال)
کینگی : فکر کردی خر هستیم وزير ؟اینجا نانسی خانوم به صرف نوشابه شام دعوتمون کرده ! نقد رو ول نمیکنیم نسیه رو بچسبیم .
آنیتا روی پاشنه پاش بلند میشه و چیزی رو در گوش شوهرش اعلام میکنه .
دراکو : ما اونجا مرغ ...

جمله دراکو هنوز تموم نشده که جمعیت یک مليونی سريع به سمت درهای خروجی حمله ور میشن تا هر چه زودتر به شام برسند .

آنیتا و دراکو مدتی به همدیگه زل میزنند .
- حالا شام از کجا بیاريم ؟
- نمیدونم یه چیز گفتم که از این خراب شده برن بیرون تا آبرومون بیشتر از این نره ولی انگار گند زدم .


ساعت 10 شب منزل اصلی آن مرحوم
ملت که یک مليون دیگه هم وسط راه به تعدادشون اضافه شده تا به شام برسند ، در حال کوبیدن قاشقها به بشقاب ها هستند .

گرووووووووپ ( صدای کوبیده شدن سر دراکو به دیوار )
- من هر چی تو وزارتخونه کار کردم پول خرج این شام کردم ... سی تريلیارد فقط پول مرغهای زبون بسته شد تا بريزم تو شیکم خراب شده این لامصبا !
آنیتا دستی به سر دراکو میکشه .
- عیب نداره ... غصه نخور ... به فکر آندراک باش
- ولمون کن بابا حال داری !

ملت دو ملیونی بعد از صرف شام همون جا لم دادن و در حال هضم غذا هستن ؛ مک بون بیچاره هم هر لنگش زير سر یکی رفته تا به عنوان متکا ازش استفاده بشه و ققنوس کبیر دومبول هم روی سرش نشسته و در حال تعريف کردن از خاطرات خوش اربابش هست .

حاجی در حالی که خلال میکنه میاد پیش دراکو .
- عجب شامی بود ! خیلی حال داد ...
ملچ ملوچ
- خوب حالا طبق رسم جادوگرا باید بريم دومبول رو خاک کنیم ! معمولا بعد از مراسم سوم ، جسد رو خاک میکنن .
دراکو : حاجی الان ساعت 1 نصفه شبه ! بیخیال حاجی
برادر حمید لای پای حاجی قائم شده تا احکام کفن و دفن رو یاد بگیره .
حاجی : نه دیگه نشد ... اگر همین امشب این کارو نکنیم جسد دومبول مورد عنایت مرلین کبیر قرار نمیگیره .
برادر حمید سريع شروع به نوشتن میکنه ولی در حین نوشتن چشمش به کريچر میوفته که یه دستمال به دماغش بسته و در حال فرياد زدنه .
- آآآآآآآآآآای ملت خواهشا دیگه به مستراح مراجعه نکنید چون ظرفیتش تکمیل شده و بوی گندش خونه رو پر کرده .
ملت : یعنی چی !! ما پس کجا خودمونو تخلیه کنیم ؟
دراکو که کم کم داره شاکی میشه یه گالیون میذاره کف دست کريچر و میفرستتش تا به تخلیه کردن لوله چاه مشغول بشه .
سوسک : آخ جوووووووووون ... شام منم بالاخره حاضر شد ! منو و این همه خوشبختی محاله !
هووووووووووشت ( صدای شیرجه زدن سوسک در ... )

دراکو : خوب ملت بلند شید بريم قبرستون بهشت مرلین تا جسد این دومبول رو خاک کنیم .
ملت : هر هر کر کر ! این موقع شب و قبرستون ؟ عمرا ما بلند شیم بريم .
دراکو : من همین جا قول میدم کسانی که در این مراسم شرکت کنند فردا صبحونه ، ناهار و شام و پس فردا صبحونه مهمونشون کنم .


ساعت 3 نصفه شب قبرستون بهشت مرلین !
- جووون آناکین بیخیال شو ! یه روز شام و ناهار نمیارزه ها ...
- خره کباب فردا رو بچسب ! نترس من باهاتم بلیز جون !
ملت یک مليونی ( توجه : یک ملیون دیگه که برای شام اومده بودن برگشتن ) چنان از ترس به همدیگه چسبیدن که صف از سه کیلومتر به یک متر و سی و دو سانت تبديل شده ( خودمم نمیدونم چرا به 32 گیزر دادم )

همه جای قبرستون تاريک تاريک بود و هیچ کس از شدت ترس نمیتونست حرف بزنه ولی کريچر بدبخت خواست ثواب کنه .
کريچر با صدای بلند : بلند بگو لا اله الی المرلین !
ناگهان یک ثانیه بعد کريچر با تمام مختلافش از قبرستون غیب شد .
ملت :
هوکی : بهش گفته بودما ... دیدی چی شد ؟ اشباح سه سوته دخلش رو اوردن !

حاجی : خدایش بیامرزا ... خوب دراکو جون دست به کار شو !
دراکو آب دهنش در عرض سی و دو صدم ثانیه خشک شد .
- ج ... ج ... جان ؟
حاجی : معمولا داماد باید بذاره تو قبر ! نشنیدی مگه ؟ رسمه !
برادر حمید یه چراغ قوه از جیبش در میاره و شروع به نوشتن میکنه .
دراکو نگاهی به دور و برش میندازه و با ترس به آهستگی فرياد میزنه : آی ملت هر کس این کارو بکنه تا یک عمر شام و ناهارش رو تضمین میکنم .
همه ملت پونصد هزار نفری ( توجه : بقیه در قبرستون از ترس شهید شدن ) یک قدم به عقب بر میدارن و دراکو چشمانش رو میبنده و با یک چشم به دومبول که از خونه نانسی عجرم اورده شده بود نگاه میندازه اما در جا از هوش میره .

دراکو در رويا !
دومبول هلی کوپتری زنان در حالی که کفن پوشیده به سمت دراکو میاد .
- بیا ... بیا با هم بريم !
دومبول در حالی که دهنش اصلا تکون نخورده این جمله رو میگه و دستش رو به سمت دراکو دراز میکنه .
- بیا ... بیا با هم بريم !
دراکو با ترس دست دومبول رو میگیره و به دنبال به سمت جای مخوفی حرکت میکنه و ثانیه ای بعد دراکو رو درون یک قبر شوت میشه و صدای خنده های شیطانی دومبول در حالی که روی دامادش خاک میريزه شنیده میشه .


- چی شد وزير ؟
هوکی : فکر کنم وزير اسبق هم گور به گور شد !
دراکو از رويا خارج میشه و میبینه روی جسد دومبول ولو شده و حاجی بیلی رو به سمتش گرفته تا شروع به کندن کنه .

------------
ساعت سه نصفه شب ببین چی نوشتم ؛ حالا خوابم نمیبره که !

همه با تعجب به یخچال خالی نگاه می کنن.
مینروا: هوووم. یه اتفاقاتی داره می افته این جا.
دراکو: جدی؟
مینروا: آره...
دراکو خیلی آروم رو به آنیتا: میگم آنیت...
آنیتا: زود تند سریع!
دراکو رنجور میشه.
آنیتا: زود بگو دیگه می خوام برم.
دراکو: کجا؟
آنیتا:مگه کنفرانس نیست؟ الانم مگه شب نیست؟ من می خوام بخوابم. پس باید زود تند سریع حرفت رو بگی من کنفرانس رو ترک کنم.
دراکو: آهان. انیت من میگم تو برو بخواب، من جای تو نظر میدم تو کنفرانس
آنیتا: ایــش. برو بابا! من برم بخوابم شب موش میاد من می ترسم!
دراکو: آهان، پس برو تو اتاق من تو دفتر وزارت بخواب. اون جا موش نداره، فقط چن روزیه نفرتم توش، شاید سوسک داشته باشه!

غیــــژژ
همه سر های موجود در کنفرانس می چرخن سمت منبع صدا. در تابوت بسته شده!
رنگ از صورت همه سر ها می پره.
مینروا: ای وای، انیتا، دخترم؟ رنگت چرا پریده؟ بای تو بغل مامان، چیزی نیستش، پدرت مرده، م... آلبـــوس
شروع می کنه به گریه و آه و ناله.
دراکو: مارد جان شما حالا خودتون رو ناراحت نکنین، بیاین فعلا قضیه این تابوت و اینا رو روشن کنیم
مینروا یه دستمال خال خالی برمیداره و چشاش رو پاک می کنه و آروم میگه: باشه...
انیت خیلی آروم میره در تابوت رو باز می کنه و ...
جیـــــــغ
دستاش رو میکوبه رو صورتش و کماکان جیغ میکشه.
دراکو: آنیت؟ چیه؟ وصیت نامـ... یعنی جنازه آلبوس اون جا نیست؟ نمی تونه بیرون افتاده باشه، میت که رو زمین نمی مونه..
و به مست تابوت میدوه.
جیــــــغ
دراکو: س...س..سوسک!
و سوسک با شنیدم نام خود به سرعت از تابوت پایین میاد و از آنیتا بالا میره و تو گوشش چیزایی میگه...
آنیتا آروم میگه: دراه میگه که یه آدرسی تو تابوت گذاشته، اونو بردارمی چیزای مهمی بهمون میگه.
دراکو وقتی می بینه سوسک رو شونه آنیتا می پره و اونو برمیداره و...
قرچ
آنیتا:
دراکو: اه... اه اه. عجب شیره‌ای ازش زد بیرون. حالا اینو کجا بندازیم؟ آهان فهمیدم...
ملچ مولوچ
آنیتا بسیار ناباورانه جیغ میکشه: درااااک؟
دراکو: ملچ... بله؟
مینروا که می بینه هوا پسه: مم... دختر گلم، من میگم بهتره فعلا به قضیه آلبوس برسیم.
آنیتا یه تکونی به خودش میده و از حالت شوک بیرون میاد ولی همچنان ناباورانه و خشانت بارانه به دراکو نگاه می کنه. مینروا: خب چرام عطلین؟ آدرس رو بردارین بریم دیگه.
آنیتا: نه مامان، شما برین، من و دراکو می مونیم، کار دارم باهاش
مینروا که میبینه فرصت خوبی برای مخالفت نیست سر تکون میده و آدرس رو برمیداره: نوشته... خ مرلین مرحوم، کوچه شهید بیگانه، پلاک منفی سی و دو... هووم، خب باید برم. شما هم گاه وقت کردین بیاین
و از خونه خارج میشه.
آنیتا یه لحظه صبر می کنه و بعد به سمت اتاقش میره و از تو کمد همه لباساش ور جمع میکنه.
دراکو دنبالش میاد و ملتمسانه میگه: آنیت؟من چیکار کردم؟ چش نداریم ن شام به اون خوشمزگی بـ
چک

چند لحظه بعد...
-: تاکسی.

چند ساعت بعد
دراکو رو مبل نشسته و داره گریه میکنه.
زِِِیــــزی زیـــزی زییزیزیزی زیـــزی زیـــزی زی(صدای زنگ با لحن غمگین)
دراکو: بله؟
-: نامه دارین
دراکو در رو باز می کنه: سلام. خسته نباشین. چی هست؟
-: احضاریه‌س مثل اینکه..
..............................................

انیتا که خیلی دلش برای باباش تنگ شده بود در یه حرکت انتحاری در تابوت رو باز میکنه با عجیب ترین صحنه ی عمرش رو به رو میشه
تابوت خالیه آنیتا مدتی به تابوت خالی نگاه میکنه (اینجوری )
بعد به این حالت در میاد آخرش که دوزاریش می افته شروع میکنه به جیغ زدن
دارکو در یک حرکت انتهاری تمساح ها رو ول میکنه میاد ببینه چه خبره
لازم به ذکره که منیروا کلا خوابه
دارکو که از دیدن تابوت خالی تعجب کرده بود جیغ زدن و داد و فریاد یادش میره در عوض هی فکر وصیعت نمه میاد تو سرش
با خودش میگه : نکنه یکی میخواد ارث این بوقی رو از چنگمون در بیاره
ولی آنیتا که این جا رو خونده بود با یه چکش میزنه تو سر دراکو که دیگه فکر هاش رو جای ننویسه

دقایقی بعد آنیتا و دراکو و منیروا یه کنفرانس گذاشتن ببینن چه بلای سر دامبل اومده

منیروا: شاید دزدیدنش؟

دراکو میگه: آخه اون تن لش زندش به درد کسی نمیخورد مردم بیکارن بیان دنبال مردش؟

یه چکش دیگه میخوره تو سر دراکو

آنیتا : هر چی که هست زیر سر مرگخوار هاست

دارکو: مرگخوار ها به زندهی این پشمک کاری نداشتن جنازش به چه دردشون میخوره ؟

چکش سوم
ولی یه صدای عجیبی همراه با فرود چکش تو سر دارکو به گوش میرسه

دینگ دینگ

ولی ملت فکر میکنن از سر دراکو بوده

باز اینا در حال بحث بودن که صدای دینگ دینگ بلند میشه

همه با هم از جاشون میپرن و به آشپزخونه که صدا از اون طرف اومده نگاه میکنن
در یخچال باز بوده نصف خوردنی ها به غارت رفته بود

بسیار مشکوک جنازه دامبل غیب شده صدای دینگ دینگ میاد به یخچال حمله شده

ادامه دارد....