كلبه سپيد

دو چشم بلاتریکس در تلاش برای بیرون پریدن از جای خود هستند و تمام خون بدن او به صورت کاملا قرمزش هجوم آورده.
در حالیکه چوبی را به این سبک تکان میدهد فریاد میکشد:
-اینجا چیکار میکنی؟
-ممم....مممن....دنبال مامماننتی بوددم.

بلاتریکس:اون چیه؟
بلا منتظر پاسخ رودولف نمیشه و با کله شیرجه میزنه داخل قدح اندیشه.از جایی در انتهای قدح،صدای بنگی شنیده میشه.
در درون قدح،بلاتریکس سعی میکنه تا با فرستادن افسون های سیاه،دامبلدور را بکشه.
دینگ...دیش...بوم...دنگ...دامب...دیش...بومب
آلبوس دامبلدور در حال صحبت کردن با ریدل است.ناگهان چشمش را به محوطه ای که هیچ موجود زنده ای در آن دیده نمیشود هدایت میکنه و با صدای بلند فریاد میزنه:باب این قدح اندیشست.خودت رو کشتی
ریدل نیز به نقطه ی که دامبلدور به آن خیره شده نگاه میکنه.اما اثری از موجود زنده نیست....


در خارج از قدح:
رودولف در حالیکه اشک در چشمانش حلقه زده،در افکارش به دنبال واژه های محبت آمیزیه که در هنگامه ی خروج بلاتریکس به زبان بیاره.
پس از یک دقیقه ،ابتدا دستان و سپس صورت و پس از آن کل بدن بلاتریکس از قدح خارج میشه.
رودولف:ممن...ممن....به بررررات یه کادو خریدم.ایناهاش.
و کلکسیون چوب دستی ها رو به بلا میده.
بلا:اوه مای گاد(حالا هی بگید توی کتاب های هری پاتر،خدا نیست)
رودولف:

«حاشیه:مستند هری پاتر 2.بررسی روابط غیر آسلامی در کتاب های هری پاتر و ضرورت ایجاد طرح ارتقای امنیت جادوگری،در جامعه ی جادوگری.امشب ساعت یازده شب،از شبکه ی جادوگری تی وی.»



دقایقی به همین شکل میگذره تا اینکه در اتاق باز شده و مانتی به درون اتاق میپره.
رودولف:آخی...مانتی جونم هم اومد.چی میخوای عزیزم؟
مانتی:کباب میخوام.دراک به من کباب نداد.همه رو خودش و آناکین میخورند.

بلاتریکس:چی شد؟...اون از مخفی کردن سند ارباب و همدست شدن با البوس.اینم از غذا ندادن به مانتی....

رودولف:باید یک گفتمان دوستانه داشته باشیم...فقط اصلا نباید این جو شادی به هم بخوره ها.یه تهدید کوچیک کارسازه.
بلاتریکس:خیالت راحت.اصلا به هم نمیخوره...

15دقیقه بعد خانه دراکو:

ریم دام دارام...ریم دیم دیریم...
صدای رودولف از میان هیاهوی سالن پذیرایی به سختی به گوش رسید..

-آنی مونی اون سی دی رو عوض کن.این چیه گذاشتی؟
آنی مونی درحالیکه ران هیپوگریف بریان شده را در دست داشت به شدت مشغول بندری زدن بود و اصلا متوجه صدای رودولف نشد.

رودولف که از سر و صدای غیر قابل تحمل سرسام گرفته بود برای پیدا کردن محلی دنج و راحت (و احتمالا چیزهای دیگر) به جستجو در اتاقهای خانه بزرگ دراکو پرداخت.

-اینجا رو ببین.این باید اتاق دراکو باشه.ایول.عجب دم و دستگاهی به هم زده.خوب اینا فکر نمیکنم به دردش بخوره.میتونم برای روز ولنتاین بدمشون به بلاتریکس.

رودولف لبخندی زد و کلکسیون باارزش چوب دستی های دراکو را در جیبش گذاشت.اتاق تاریکی در انتهای راهرو توجهش را به خود جلب کرد.رودولف اطراف را کنترل کرد.کسی نبود.به آرامی به سمت اتاق تاریک قدم برداشت.
در اتاق باصدای جیر جیر بلندی باز شد.داخل اتاق غیر از یک مشت اسباب و اثاثیه کهنه و رنگ و رو رفته چیزی نبود.رودولف با ناامیدی برای خارج شدن از اتاق به شمت در حرکت کرد ولی در آخرین لحظه درخشش عجیبی از زیر میز گوشه اتاق توجهش را جلب کرد.

-اون دیگه چیه؟خوب...اشکالی نداره اگه یه نگاهی بهش بکنم.
قدح بزرگ درخشانی زیر میز قرار گرفته بود.رودولف بلافاصله آنرا شناخت..قدح اندیشه.خانه دراکو مکان امنی نبود و رودولف به هیچ عنوان قصد نداشت وارد قدحی که نمیدانست متعلق به چه کسی بوده بشود ولی صدای فریادخشمگین بلاتریکس که به دنبال رودولف میگشت باعث از دست دادن تعادلش شد و رودولف قبل از آنکه قادر به کنترل خود باشد با سر به درون قدح فرو رفت.....

صحنه سیاه و سفید:
آلبوس دامبلدور درون اتاق کوچک و تاریکی ایستاده و پسر بچه ای حدودا یازده ساله روبرویش روی صندلی رنگ و رو رفته ای نشسته.

-بهت که گفتم.من دامبلدور هستم و اومدم تا بهت پیشنهاد بدم در مدرسه من درس بخونی...

ریدل جوان به فکر فرو رفت.
رودولف با وحشت خود را پشت آلبوس پنهان کرد.

-سرورم من نمیخواستم..من قصد نداشتم...ارباب منو نکش.. خودمونیما.چقدر خوشگل بودی قدیما.

ریدل توجهی به رودولف نکرد .
-خوب...من با تو میام..ولی همونطورکه گفتم من پول کافی برای اینکار ندارم.این کاغذایی که میبینی هیچ ارزشی ندارن.من قبلا درباره همشون تحقیق کردم.
چشمان دامبلدور برقی زد.
-میدونم. به نظر منم اون کاغذا بی ارزشن.ولی اشکالی نداره.بهرحال طبق مقررات من به عنوان مدیر مدرسه باید یه چیزی به عنوان شهریه از تو بگیرم.هاگوارتز غیر انتفاعیه..حالا اون کاغذا رو بده به من که به جاش بهت یه شکلات قورباغه ای خوشمزه بدم.
تام یازده ساله باشنیدن اسم شکلات از جا پرید:شکلات واقعی؟اول باید ببینمش.
دامبل شکلات بزرگی را از جیب ردایش آورد:تو پسر زرنگی هستی تام...بگیر..حالا اون کاغذا رو بده به من.
تام با ذوق و شوق چند تکه کاغذ را در مقابل یک شکلات به دامبل داد.
دامبل به سرعت کاغذ ها را بررسی کرد
کارنامه سال دوم....اخطار از طرف مدیر...حکم اخراج از زندان به دلیل آزار زندانیان!!سومین کاغذ خالی به نظرمیرسید.دامبل لبخند زد و با چوب دستی ضربه ای به کاغذ زد و بلافاصله نوشته های درخشان آن ظاهر شد:سند خانه ....متعلق به تام مارولو ریدل....
همین بود..دامبل موفق شده بود..کاغذ را در جیبش گذاشت..
و رودولف با ضربه محکمی که به سرش خورداز قدح به وسط اتاق سابق دامبل در خانه دراکو برگشت.

اتوبوس شوالیه ده دقیقه بعد در جلوی مکان مورد نظر به شدت به چند درخت برخورد کرده و متوقف میشه!
رودولف در حالی که مانتی را بغل کرده فریاد میزنه:انی مونی،تو هم با این دست فرمونت!چندبار بهت گفتم پدال ترمز با گاز فرق میکنه؟!
آنی مونی که میترسد توسط ملت ناراضی جویده بشه سریع از اتوبوس پایین میپره.آنی مونی میخواست به جایی نگاه کنه باید تفریح و عشق و حال را در ان شروع کنند اما با دیدن آن در جایش خشک میشه!
همه که در حال پیاده شدن از اتوبوس هستند نگاهی به اطراف میکنن و متوجه خانه باشکوه و بزرگ رو به رویشان میشن.بلیز با دهان باز به خانه نگاه میکنه و میگه:ای بابا،پس این خونه تا الان کجا بوده؟!حیف نبود ما این همه مدت ازش خبر نداشتیم؟!
بلاتریکس که از دیدن قیافه های اسلیترینی ها خسته شده بود گفت:بسه دیگه،نکنه میخواین همه روز رو همین طوری دم در بمونین و به خونه نگاه کنین؟مثلاً اومدیم خونه رفیقمون ها!
اسلیترینهای پایه هم که منتظر شنیدن این حرف بودن در کسری از ثانیه اساب و اساسیه رو جمع میکنن و با کله به طرف در خانه میرن.
همین که همه به در ورودی میرسن در باز میشه و ملت اسلیترین وارد خونه میشن.
دراکو در حالی که از پله ها میومد پایین و یه لیوان اب پرتغال هم توی دستش بود با خوشحالی گفت:همگی خوش اومدین به خونه جدید من!
ملت:
مانتی که تونسته خودش رو از دست رودولف خلاص کنه با خوشحالی مشغول گشتن توی خونه میشه و بقیه رو به حال خودش میذاره.رودولف که سوتی از سر حیرت کشیده میگه:این خونه کی مال تو بوده که ما خبر نداشتیم؟!
دراکو آب پرتغالش رو تا ته میخوره و میگه ماجراش طولانیه،همه اش رو براتون تعریف میکنم اما فعلاً یه پیشنهاد دارم.قبل از اینکه بخوایم حرف بزنیم بساط پیک نیک رو حاضر کنیم که دلم حسابی برای یه تفریح درست و حسابی تنگ شده!
کماکان ملت:

چند دقیقه بعد:

هر کس در گوشه ای از خانه مشغول گشت و گذار است.ایوان در حالی که وسایل تزئینی و کمد های مجلل خانه نگاه میکنه جوجه ها رو به همراه رودولف به سیخ میکشه.
بلیز و ایگور هم به همراه مانتی و گل گوشتخوار مشغول قایم موشک بازی درون اتاق های خانه هستن و آنی مونی هم به منبع غذاهای خانه دست پیدا کرده و در حال عیش و نوشه!
سلسیتنا به همراه باقی دخترهای اسلیترینی همان طور که ته کیسه تخمه رو در میاره با چشمم نگاهی به همه ابعاد خانه میکنه و در گوش بلا میگه:بلا،به نظرت دراکو این خونه رو از کجا آورده؟
بلا مشتی دیگه از کیسه تخمه برمیداره و میگه:منم نمیدونم،شاید یکی رو کشته و خونه رو صاحب شده!
سلسی همون طور که لبخند میزنه میگه: بعید نیست،ولی بیا از خودش هم بپرسیم...دراکوووو،یه لحظه بیا اینجا کارت داریم!
دراکو که به همراه رودولف مشعول خوردن کیک های پاتیلی به صورت پشت سر هم هست با دهان پر میگه:بافشه.....افلان میام پیفشتون!
و به پیش ساحره های عزیز و گرامی میره...!

اعضای اسلی،در تالار مخصوص نشسته اند و هرکدام مشغول کاری هستند.عده ای کتاب میخوانند و عده ای مشغول بازی کردن هستند
ساعاتی از نیمه شب گذشته است ولی اصولا ملت اسلی شب و روز سرشان نمیشود...بصورت خستگی ناپذیری فعالیت میکنند!!!
آرامش وصف ناپذیر تالار،که بسان جواهر کمیاب است با صدای نعره شادمانه بلیز،بصورت وحشتناکی درهم شکسته میشود:
-آخجوووووووننننننننننن!!!
ملت اسلی که از شنیدن صدای وی،در ساعاتی پس از نیمه شب،بطور وهمناکی از خواب بیدار شده اند،با حیرت به بلیز که در حال زدن دور افتخار با پرچم اسلی بدور تالار است خیره میشوند!
رودولف در حالی که لباس خوابی با طرح خرگوش بتن دارد،از اتاق خوابش خارج میشود و بشدت بلیز را نفرین میکند:
-مرگیوس! ساعت 3نصفه شب چرا داد میزنی؟مانتی تازه خوابیده بود بیدار شد...بوق!
بلیز با هیجان رودولف را تکان میدهد:
-رودی رودی خوشخبت شدیم رودی رودی زندگی به ما لبخند زد رودی رودی دنیا داره بهت لبخند میزنه!!!
-دنیا کیه؟
بعد از اینکه بلاتریکس رودولف و بلیز را بشدت شکنجه میکند متوجه جغدی میشود که دارد بروبر آنها را تماشا میکند:
-این چیه؟
-دنیا
قبل از اینکه بلاتریکس فرصت کند بلیز را از وسط به دونیم تقسیم کند مانتی دنیا را با میله ای که رویش نشسته قورت میدهد:
-مانتی جوجه کباب دوست داره،جوجه کباب مانتی نامه داشت!
و سپس نامه ای راکه بشدت توفی شده بدست رودولف میدهد:
رودولف: :mail:
اندکی بعد رودولف بشدت جیغ میکشد و بلیز را بغل میکند-پس چی؟ بیاید بلا را بغل کند؟آسلامیوس-و بعد نامه را بدست بلاتریکس میدهد و از شدت هیجانات وارده غش میکند!!!
--نیم ساعت بعد--
همه اعضای اسلی جمع شده اند و رودولف در حال خواندن نامه برای انهاست...بعد از به اتمام رسیدن نامه،همه ملت اسلی با هم بصورت یکصدا جیغ میکشند وبه سمت اتاقهایشان هجوم میبرند تا لوازمشان را جمع کنند و برای حمله...نه یعنی رفتن به خانه دراکو و چتر شدن آماده شوند!!!
---یه ذره نیم ساعت بعد---
کوهی از لوازم ملت اسلی در کنار خیابان جمع شده است،از خوراکی و غذاهای توی راه گرفته تا کمد لباس و تخت خواب مانتی و گلدانی که بلیز تازه برای گل گوشتخوارش خریده!
-آخه اینا جا نمیشه...
-آواداکداورا
بعد از اینکه روح استن،بصورت عمودی-یا افقی-به آسمان پرواز کرد،ملت اسلی لوازم خود را بداخل اتوبوس شوالیه ارسال میکنند
و البته مجبور میشوند مقادیری از لوازم را از اتوبوس به بیرون ببرند،
لوازمی مثل مسافران خورده شده و چیزهایی شبیه این!!!
بالاخره اتوبوس،که بعلت چیزهای زیادی که در وی چپانده شده در حال انفجار است،به رانندگی آنی مونی براه می افتد:
-یه آهنگ بذار حالشو ببریم!!!
آنی مونی کلیه نوارها و الواح فشرده داخل داشبورد اتوبوس را میریزد بهم و بالاخره یک نوار خاک گرفته را داخل سیستم میگذارد و بشدت وولووم میدهد:

پارسال باهم دسته جمعی رفته بودیم زیارت
همراهمون دختری بود خوشگل و با محبت

-این چیه گذاشتی؟
بدین ترتیب کل سیستم به همراه نوار خاک گرفته از پنجره به بیرون پرتاب میشود:
-منقل و سیخ و مواد کباب که یادتون نرفته؟بچم کباب دوست داره!
-خیالت راحت باشه عزیزم...همه چیزو آوردیم!
-تا ده دقیقه دیگه میرسیم...ملت اماده باشید!!!

جمع کنید این تاپیک مال ماست ؛ خوش نشین مرخص !

« مکان : خانه شخصی دراکو و آنیتا ... ساعت هشت شب »

- قان قان .... چیس چیس ... برو ... ده برو دیگه لامصب !!
- هووووو چه خبرته خونه رو گذاشتی رو سرت ؟؟
- اه ... حواسمو پرت کردی دیگه !! مسخره ...
دراکو با عصبانیت از پای یه وسیله بازی ماگولی بلند میشه و به آنیتا که روی مبل نشسته و داره روزنامه پیام امروز رو میخونه نگاه خشانت باری میندازه .
- پاشو شامو بده بخوریم بینیم داریم میمیریم ( واج آرایی یم)
- امشب وقت نکردم چیزی بپزم ... با فلور رفته بودیم سه شنبه بازار وقت نشد .
دراکو نگاهش به چمدونی میوفته که به صورت مهر و موم شده گوشه اتاق افتاده .
- ببینم این چیه دیگه ؟
آنیتا از بالای روزنامه یه چشمش رو بیرون میاره و تو دهنی جواب میده .
- نمیدونم صبح از طرف گرین گوتز فرستادن واسمون .
دراکو نگاهی به کیف میندازه که روش نوشته شده :

« اسناد و مدارک مربوط به مرحوم آلبوس پرسیوال نمیدونم چی چی دامبلدور تقدیم به وارث آن مرحوم آنیتا دامبلدور »

دراکو کیف رو باز میکنه و با بهت و حیرت به مدارک اون نگاهی میندازه و چشمش به سندی که روی همگی اونها بود میخ کوب میشه .

آنیتا : چ ... چه ... چه طور جرات کرده ؟؟ این اراجیف چیه ریتا در مورد پدر من نوشته ؟؟؟
دراکو بدون اینکه متوجه فریادها و جابجا شدن آنیتا بشه به کار خودش ادامه میده .
دراکو : یعنی ... یعنی آلبوس واقعا ؟؟
آنیتا : نه ... دیگه نمیتونم این مزخرفات رو درک کنم !!
آنیتا دستش رو روی صورت میگیره و شروع میکنه به گریه کردن و بعد از مدتها دراکو از حال خودش بیرون میاد و پیش آنیتا میشینه تا دلداریش بده .
- چی شده عزیزم ؟ ببینمت ! چرا خودتو الکی ناراحت میکنی ؟
- اونا نمیذارن دو روز از مرگ پدرم بگذره اون وقت ... اون وقت ...
- حیف این چشای نازت نیست که بخوای باهاشون گریه کنی ؟
آنیتا به حالت دو نقطه دی به دراکو زل میزنه .
- راست میگی ؟؟
- اره ... میدونستی چشمات مثل دريا میمونه ؟؟
- جدی ؟
- به جان تو ... حالا میذاری جورابامو توش بشورم ؟؟؟
آنیتا در یک لحظه برق سه فاز از سرش میپره .
- پاشوووو برو گمشو بیرووووون
دراکو در یک حرکت آکروباتیک کیف مدارک رو برمیداره و از در خارج میشه.

یک ساعت بعد ... خانه آلبوس دامبلدور
دراکو به محض ورود به خونه شیک و تجملی که پر از وسایل قیمتی و تزئینی بود کف و خون قاطی میکنه و یک بار دیگه به سند خونه نگاهی میندازه تا مطمئن بشه
« مالک تام ریدل ... محل سکونت یتیم خانه ... »

دراکو با خوشحالی تمام روی کاناپه ولو میشه و سکه گالیونی رو از جیبش در میاره .
- بربکس همگی امشب شااام خونه ما دعوتید !! میخوایم یه شب دور هم حال کنیم و بترکونیم ...

دراکو با دستان باز شروع میکنه به چرخیدن دور خودش
- یوووووهووووووو ... حالا وارث این خونه زن منه ... این خووووونه مـــــــنــــــــــه !!!

سرژ یه آهنگ بندری (از اون نوعش !) میذاره . یهو دامبل مثل برق گرفته ها سر جاش بالا پایین اینور و اونور میرفت .
خلاصه داشت حالرو میکرد دیگه !
سرژ هم با سرعت سرسام آوری مشغول رانندگی کردن بود . کمی بعد وقتی دید که کن کم داره حالش از بندری به هم میخوره سی دی بندری هه رو در آورد و یه سی دی شاد تر گذاشت .
دامبل که صداش در اومده بود نالید : این چیه دیگه گذاشتی ؟ بابا یه کم میهن دوست باش ! بندریه رو بذار و عشق کن ، صفا کن !
سرژ اعتراض کرد : چقدر جوادی تو آلبالو !(آلبوس)
یه کم خودتو به روز کن . یه کم جدید باش ! بابا خسته نشدی بس به شیوه ی این قدیمی ها تفکریدی ؟! ...)
دامبل که تحت تاثیر حرفای بی سرو ته اما شیرین سرژ قرار گرفته بود ، تصمیم گرفت شیوه ی زندگی کردنش رو تغییر بده . پس داشت کمی امروزی تفکر میکرد که سرژ با ترمزی فوق العاده خفن ماشین رو نگه داشت .
آلبوس : چی شد داشم ؟ (ش رو یه ذره با استرس تلفظ کنید . حالش بیشتره !) پس چرا یهو نیگه داشتی این لگنو ؟
سرژ : ای بابا دامبل ! یه خورده محترمانه تر حرف بزن ! مگه نمیبینی یه خانوم با شخصیت همین حالا میخواد سوار این لگن بشه ؟!
این حرف دامبل را به خود آورد و باعث شد که دامبل خیابون
رو دید بزنه . یه خانم فوق العاده زیبا با ابروانی پیوسته لبی که قرمزیش گل رز رو خجل میکرد ( رجوع شود به کارتون زیبای خفته !) عینک دودیش (از کی تا حالا شبا هم عینک دودی میزنن ؟!) رو برداشت گذاشت تو کیفش و در کمک راننده رو باز کرد و دست دامبل رو گرفت (چه بی ناموس !) . دامبل رو از رو صندلیش بلند کرد و پرتش کرد تو خیابون ! بعدش خودش نشست جای دامبل و به سرژ چیزی گفت . سرژ هم گازرو گرفت و د بدو که رفتیم !!!
دامبل بیچاره از رو زمین بلند شد . اطراف رو نگاه کرد . تاچشم کار میکرد خیابون بود و بیابون ! خیابونی که توش حتی یه دونه ماشین هم پر نمیزد (!) و بیایونی که توش هزار تا گرگ دامبل رو بر انداز میکردند .
دامبل : م م مامان من می می می میترسم !
کمی بعد انسان هایی که انگار انسان بودند دور دامیل را گرفته و ...
همان انسان ها : :root2:
:root2:

آنیت و مینروا در زیر نور ماه در حیاط محل زندگی دامبل و خانواده نشستن و در حالی که دارن به غورباقه خانگ آلبوس غذا میدن، غیبت میکنن و تخمه
(میشکنن و) میخورن.

مینروا: اَه اَه سینیسترا رو دیدی لباساش چقدر قیقاچه؟
آنیت: شوهرش از سومالی آورده براش!
ـ بهش میگه مد روز!
ـ اه اه زن پرفسور اسنیپ رو دیدی؟
ـ چشه مگه به اون ماهی؟( توضیح: ماه+ی)
ـ با با بچه ش میاد سر کلاس!
مینروا:
یکدفعه مینروا مظترب میشه و میپرسه:
ـ ننه(مادر) ساعت چنده؟
آنیت یکم با مچش ور میره تا ساعتش رو بیرون بیاره. یکدفعه شروع به گریه میکنه.
مینروا: چته ذلیل مرده چته؟
آنیت فین فین میکنه و میگه:
ـ نگران بابام!(بابا+هستم).
مینروا آنیت رو در آغوش میگره و میگه: نترس مامانی خوب میشه!()
و سپس آنیت رو رها میکنه و به سمت طبقه ی بالا میره...

اتاق دامبل---------------
دامبل در حالی با تسمه به تخت برنجیش بسته شده و جلیقه ی مخصوص پوشیده شروع به داد و بیداد میکنه.
مینروا به سرعت خودش رو به طبقه ی بالا میرسونه و یکمشت قرص به حلق دامبل میریزه و دامبل آروم به خواب میره.
مینروا: خوبه... بخواب...
اونوقت پیچ رادیو رو میپیچونه و یکدفعه رادیو شروع به زدن یک آهنگ بندری میکنه.
دامبل از خواب میپره و دور خودش میپیچه.
مینروا: اه! اه!
دامبل: بندری... بندری...
و شروع به وول خوردن میکنه.:barareh:

دو ساعت بعد-------------
مرلین در حالی که کیفش رو جمع میکنه از اتاق دامبل بیرون میاد.
مینروا: حالش خوبه دکتر؟
مرلین دست به ریشش میکشه و میگه:
ـ بهش یک سرنگ آرام بخش تزریق کردم. بزودی خوابش میبره.سعی کنین اون رو از آهنگ بندری دور نگه دارین تا
کمتر حوس بندری زدن بکنه. سرژ ذلیل مرده کجایی؟ به تویم میگن وردست؟
سرژ از اتاق دامبل بیرون میاد و وردست میرلین وا میسته.
مرلین دوتا پس گردنی به سرژ میزنه و ا هم از خونه بیرون میرن...

نیمه شب---------------
نور ماه روی ریشهای دامبل افتاده و اونها رو روشن کرده.
دامبل از دهنش یک چیز بیرون میندازه و روی تخت میفته. دامبل چیز رو برمیداره و دستهاش و جلیقه رو با چیز باز میکنه.
دامبل: اوووف... آزاد شدم...
و بندری زنان ملحفه(!) ها رو به هم میپیچه و از پنجره بیرون میندازه.
صدای ماشین سرژ از زیر پنجره ی دامبل شنیده میشه و دامبل سریع پایین میپره.
سرژ از پیکان جوانانش پاده میشه و میگه:
ـ چرا سوار نمیشی؟
دامبل: تا مینروا باشه نذاره من بندری بزنم...
دامبل دست میکنه جیبش و یک فندک درمیاره و بندری زنان چراغهای خیابون رو خاموش میکنه و سوار ماشین میشه.
دامبل: یه بتدری بذار صفا کنیم...
و ماشین در خیابان تاریک از خونه ی دامبل دور میشه...

ادامه دارد...

مجهول يك:اي ول خب همه خونه شونو بار زديم ديگه بايد بريم اما حالا اين همه بارو با چي ببريم
مجهول دو:اگر ميخواهيد بار شما در حداقل زمان و با ارزانترين قيمت به مقصد برسد فقط...
مجهول يك و دو با هم:به BAR STOP زنگ بزنيد
مجهول يك مشغول زنگ زدن ميشه
در همون زمان در محله اغفالگران
سه عضو ارزشي به در نزديك تر ميشن صداي اهنگ خفني بسيار اروم شنيده ميشه
ارتي دستگيره درو ميچرخونه و در وا ميشه كه يهو اهنگ ميزنه بيرون:
....DOPS.DOPS.DJBIJAME.DOPS.DOPS...DOPS ...DOPS ..BIJAME.PARTY..DOPS.DOPS.DOPS....
صداي سگ گربه و انواع جيغاي رنگارنگ بود كه شنيده ميشد و دختر پسرايه بيناموس ريخته بودن اون وسط

(در ضمن در بين اعضايه بيناموس شخصيتهايه اشنايي زيادي ديده شد در اين پست از ذكر نام انها خود داري ميشود اما بعد از زده شدن پست در ايستگاه پليس لندن به گزارش خواهد رسيد-با تشكر از سازمان شهروندان با مسئوليت)

مينروا:ها اينجا باق وحشه يا سازمان اقفال گران
ارتي و انيتا به علت برق گرفتگي ناگهاني هيچ كلامي از دهنشون خارج نميشه
مينروا:ا..اين شخصيت اشنايه شماره 1 نيست
ارتي با كمي تامل:چرا خودشه اين بيناموس اينجا چي كار ميكنه
مينروا:برو ازش بپرس باباتونو ديده يا نه
ارتي در حالي كه به سمت شخصيت اشنايه شماره 1 ميرفته با يه چند تا نگاه بيناموسانه بر نامه اعمال گناهانش مي افزايه
اما قبل از اينكه به شخصيت اشنايه شماره 1 برسه كه در حال تقليد صداي قاطر بوده
اغفالگران شماره 3 . 4 دورشو ميگيرن و دور مينروا و انيت را به ترتيب اغفال گران 5.6.7و8 ميگرن
همان مكان يك ساعت بعد
..DOPS.DOPS.DOPS.DOPS ...DJ BIJAME...DOPS.DOPS BIJAME PARTY..DOPS.DOPS....

اهنگ همونه اما خوانندش عوض شده ارتي در حالي كه بيجامشو بالايه سرش ميچرخونه روي سن رفته و در حال فرياد زدن اين اهنگه
مينروا در حال جيغاي بنفش كشيدنه و در حالي كه موهاش افشون شده دادو بيداد ميكنه انيتا هم هر حركت بيناموسي از دستش بر مياد اون وسط نشون ميده
(هم اكنون شما به قدرت اغفالگران قرن پي برديد پس ديگر فكر برايه چيست در صورتي كه تمايل به اقفال كردن كسي داريد فقط كافيست يه جغد به ما بفرستيد((حمايت از انجمن جغدهايه نامه بر))
با تشكر)

يك ساعت بعد در همان شهر در بيمارستاني كه دامبل بستري شده

دامبل تويه اتاق چهار تخته دراز كشيده سه نفر ديگه هم كنارش دامبل اهسته اهسته چشماشو باز ميكنه يه تابي به چشماش ميده بلند ميشه كشو قوسي به بدن ميده و نگاهي به سه تخت ديگه ميكنه و ناگهان برق ميگيردش
در سه تخت كناري مينروا انيتا و ارتيكوس دراز به دراز افتاه بودن
در همين گيرو وير بود كه مينروا با چند تا پلك زدن كوتاه چشماشو به حالت نيمه باز در مياره
البوسم به علت گرفتگي عضلات نميتونه كاري انجام بده
مينروا بلند ميشه كه.............................................
_______________________________________________
در نهايت اين پست برنده جام اموزشي ترين پست ميشود:HAMMER:

== ۱۰ دقیقه بعد ==

وسیله نقلیه ماگلیی به نام تاکسی (باتشکر از شرکت تاکسیرانی شهری که از نامبردن اسمش معذوریم و حومه که مارا یاری کردند. کپی رایت--اسکاور!) که در حال حاظر ۳ عوض خانواده دامبلدور رو حمل میکنه، جلوی کوچه اغفالگران توقف میکنه...

راننده که یک لنگ قرمز رنگ دور دستش بسته، با موهای وزوزی و سبیلی که به طرز فوق انتحاری کلفتست بر میگرده و میگه:

- آخر خطه...اداره تاسکی(!) رانی به ما اجازه نیمیده جلوطر بریم...ختر ناکه.... (نکته تاریخ هنر: در اینجا نویسنده سعی ورزیده تا از سنت زیبای دومبولیسم یادی کرده باشد!)باقیشو باس پیاده برید...شرمنده وجود...

آرتی با حالتی مضطرب آب دهنشو قورت میده: ببخشید یعنی چی که خطرناکه؟؟

راننده: والا دوهفته پیش یکی از رفقای ما یه مسافر میخوره به تورش میاد تو این محله...فقط خدا میدونه چی تو گوشه این مرد خونده بودن...جن رفته بود تو پوستش و...(در اینجا راننده مذکور توصیفی از رفیق اغفال شده اش میکند که پس از بررسی کارشناسان این توصیفات بالای هجده سال(!) شناخته شد، بدین ترتیب از ذکر آنها خودداری میورزیم!...باشد که ملت توی کفش بمانند!)

پس از این توصیف تکاندهنده اعضای خانواده دمبل در حدود ۳ دقیقه با وحشت بهم نگاه میکردن تا سر انجام مینروا با حالتی فوق شجاعت وارانه میگه: باید بریم...من آلبوسم رو میخوام...باید ببینم چی به سرش اومده...هر کاری هم باشه براش انجام میدم...

و در وسیله نقلیه رو باز میکنه که بره بیرون...

راننده با ریشخند: بهه...دست مریزا حاج خانوم...مارو از ناکجا آباد کشوندی اینجا...اینه آخر معرفتت؟ یه نیگا به این تاکسی متر ما بنداز...دست مزده مارو بدی بد نیس...

مینروا سر جاش یه نگاهی به راننده میکنه...از نگاش معلومه هیچ کدوم ازحرفای راننده رو در باره تاکسی متر و دست مزد نفهمیده...

مینروا با صدای کم: این چی گفت؟؟! امم...من که نفهمیدم...منو آنی میریم...آرتی تو وایسا ببین چی میگه...شما مردا زبون همو بهتر میفهمین...

آرتی: آخه چرا همیشه من؟؟
در حالی که مینروا و آنی از تاکسی دور میشن صدای آرتیکوس از درون ماشین شنیده میشه...

-- ببخشید میشه بیشتر توضیح بدید؟ من متوجه نمیشم...

--د ـ بی مروت پول...پول میدونی چیه؟؟ پول مارو بده بریم زن و بچه داریم...

۱۵ دقیقه بعد...پشت در خانه پلاک ۶۶۶...۳ عضو خانواده ایستادن و...

تق تق تق...(زنگ موجود نمیباشد)

صدایی کشیده و خاب آلود: کیییه؟؟؟

مینروا: من اومدم دنبال شوهرم...

صدا: ای جووون...خوب جای اومدی...من خودشم جون تو...بیا تو عزیزم...

مینروا: خفه شو بد ذات کثیف...شوهر من یه کپه ریش سفید داره...

صدا: هووم...نه...پس اشتب زدی ضعیفه...از این آدما اینجا یافت می نشود (!)...

مینروا که دستش ناخوداگاه به طرف چوبدستیشه : مگه اینجا پلاک ۶۶۶ نیست؟؟

صدا: نه قربونت...شهرداری جدیدن پلاکها رو رو عوض کردن ولی پلاکهای جدیدو یادشون رفته بذارن...۶۶۶ میفته آخرین خونه کوچه دست راست...

==چند لحظه بعد...پشت در آخرین خانه سمت راست==

در نیمه بازه...آرتی و آنی و مینی به آرامی وارد خونه میشن...

آنی پچ پچ کنان: اوه اوه اوه...این چه بوییه میاد؟؟...پیف...

خانه خالی و تاریکه اما از یکی از اتاقهای سمت چپ که درش هم بستس صداهایی میاد و دود سفیدی ازش خارج میشه...اعضا خانواده به آرامی به سمت در حرکت میکنن...

(تعویض صحنه...)

همان موقع، خانه آلبوس و خانواده...

در بطور کامل بازه و در طبقه اول هیچکس نیست...اما از طبقه دوم صدای حرکت دو عدد انسان مجهول الحال شنیده میشه...

مجهول یک،سراسیمه: د ـ بدو...زود باش...هر لحظه ممکنه سر برسن...کارو تموم کن...

مجهول دو: یه لحظه زبون به دهن بگیر الان تموم میشه...

و وردی عجیب و غریب رو زیر لب زمزمه میکنه...

...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نکته ارزشی: با تشکر از اداره فرهنگ و آرشاد آسلامی.. .

بعد از چند لحظه که آنیتا به هوش می یاد! آرتی با نگرانی به اطرافش نگاهی میکنه و به مینروا میگه:
_ ای بابا! چی کار کنیم؟! بردن بابامونو!

مینروا میزنه تو سرش و شروع میکنه به جیغهای بنفش کشیدن!
آنیت و آرتی که به این جیغ های بنفش عادت داشتن، شروع میکنن به صحبت:
_ میگم آرتی، یادته اون اوایل ورودم به جادوگران، توی خانه ی 12 گریمالد کلی ژانگولربازیهای ماورایی میکردیم؟! بیا الانم از قدرتهای خارق العادمون استفاده کنیم!!
آرتی: ها ای خوب بید! وچوک!

ناگهان رعد و برقی زده میشه و اسمان شکاف میخوره! روح ملکه الیزابت، بانوی الفها، از آسمان فرو می آید و به ست آن دو میرود! و یکی میزنه توی گوش انیت و میگه:
_ بچه ی خنگول! هنوز نفهمیدی که اول کف زمین رو نگاه کنی؟! ژانگولر؟؟!

و میپره هوا!

آنیت و ارتی نگاهی به خیابون میکنن و یه کارت میبینن. آرتی بدو بدو میره ورش میداره و میگه:
_ ماااا ! آنیتا اینجا رو!... نوشته" گروه اغفالگران قرن!، آدرس...."

و همه سریعا یه تاکسی موگولی میگیرن و به دهن مینروا که هنوز داشت جیغ میکشید، چسب میزنن و سوار میشن تا برن به:

خیابان جواتیان- کوچه ی اغفالگران- پلاک 666 !!