رینگ دوئل محفل

فراخوان بزرگ دوره دوم مسابقات دوئل

با سلام خدمت تمامی اعضای سایت ، همان طور که می دانید دوره اول این مسابقات که در تاپیک محل تمرین دوئل اعضای محفل برگزار می گردد ، مخصوص اعضای محفل ققنوس بود.

در این دوره تصمیم بر آن شده است که دوئل بین منتخبی از محفلی ها ، مرگخواران و اعضای برتر دیگر سایت برگزار گردد ، از آن جهت به تعدادی از عزیزان بوسیله پیام شخصی دعوت نامه ای ارسال شده است ، از آن دسته از عزیزانی که مایل به شرکت در این دوره می باشندخواهشمندم جواب دعوت نامه را هر چه سریعتر و تا قبل از تکمیل ظرفیت این دوره ، را از طریق پیام شخصی بدهند تا اسمشان در لیست ثبت گردد ، حداقل تعداد نفرات شرکت کننده 16 و حداکثر 32 نفر می باشد.

این هم از لیست اعضایی که تاکنون از طریق پیام شخصی برای دوره دوم دوئل ثبت نام نموده اند:
کورن اسمیت

سالازار اسلیترین

فنریر گری بک

ایگور کارکاروف

مریدانوس

لیلی اوانز

مرلین کبیر

رابستن لسترنج

ادوارد بونز

چو چانگ

آوریل

ریموس لوپین

آلیشیا اسپینت

اندرومیدا

آبرفورث دامبلدور

بلیز زابینی

الیور وود

جرج ویزلی

ویولت بودلر

اسکاور

جسیکا پاتر

هلگا هافلپاف

نحوه دوئل بدین صورت می باشد که پس از ارائه سوژه توسط داور ، دو نفر که در دوئل و طبق قرعه با همدیگر مسابقه دارند ، دو پست جدا و کامل می زنند و داور پس از اتمام مهلت ، پستهای آنها را بررسی کرده و فرد برتر را برنده دوئل معرفی می کند تا به مرحله بعد راه یابد.لازم به ذکر است که تمام مراحل این مسابقات حذفی می باشد و این مسابقات از هفته آینده برگذار خواهد گردید.برای آشنایی بیشتر با نحوه برگزاری این مسابقات می توانید به پستهای دوره اول و همچنین توضیح مراحل دوره اول رجوع کنید ، هرچند دوره دوم تقریبا متفاوت تر خواهد بود.موفق باشید.با احترام.

پ.ن قابل توجه شرکت کنندگان دوره اول:مسابقات دوره اول همچنان ادامه دارد و تا زمان برگزاری دوره دوم ، نیمه نهایی و فینال پایان خواهد یافت.

مرحله دوم دوره اول دوئل

مسابقه اول---
سارا اوانز 0 -چو چانگ 23

پست شماره 45 چو چانگ:
خب از لحن جدی بخوبی استفاده کرده بودی.در مورد سوژه باید بگم با اینکه سعی کرده بودی آنرا منطقی پیش ببری ولی در قسمتهایی از پستت ، برنگشتن سارا اوانز کمی غریب بود و کمی سوژه را به سمت تصنعی بودن پیش می برد هر چند نشان دادن اینکه انسان نباید به چیزی که نمی شناسد و وسیله ای که کاربردش را نمی داند اطمینان کند (طبق گفته دامبلدور) زیبا بود.
متاسفانه سارا اوانز عزیز علیرغم حضور خوب در مرحله اول ، در مرحله دوم حاضر نشد و دوئل را به حریف واگذار کرد.برنده این مسابقه ، چو چانگ می باشد.

مسابقه دوم---
جسیکاپاتر 0 – لیلی اوانز 22

پست شماره 47 لیلی اوانز:

خب شاید به جرأت می شود گفت یکی از زیباترین دوئل های انجام شده در این دو مرحله از دوره اول توسط لیلی اوانز انجام شد.سوژه که بسیار زیبا بهش پرداخته شده بود و دلیل کسر یک امتیاز ، در وهله اول تعدادی غلطهای املایی و تایپی بود که در پستت به چشم می خورد و دوم نیز که البته تاثیر کمتری داشت طولانی بودن پستت بود.ضمن اینکه دو امتیاز دیگر نیز بدلیل عدم توجه به شرط زمانی مرحله دوم و حضور دامبلدور در پستت کسر گردید که مسلما در صورت وجود حریفتان ، جسیکا پاتر ، امتیاز بیشتری کسر می گردید.باز هم در مورد این پست زیبا و همچنین پست مرحله قبل تبریک می گویم.
جسیکا پاتر نیز علیرغم مگخوار شدن همچنن می توانست در این مسابقه شرکت کند که متاسفانه شرکت نکرد و حذف شد.

مسابقه سوم ---
لودو بگمن 0-پروفسور سینیسترا 20

پست شماره 43 پروفسور سینیسترا:
خب سوزه ، سوژه جالبی بود ولی در حد متوسط به آن پرداخته شده بود.از لحاظ خنده دار بودن ، تقریبا در حد متوسط بود و یکی دو مورد جالب می شد در آن یافت کرد ولی در صورت حضور رقیب ، شانس کمی برای پیروزی داشت.به هر صورت در کل پست متوسطی بود ، امیدوارم از اون شاه پستهات در نیمه نهایی ببینیم ، سینی
لودوی عزیز علیرغم حضور آنتاحاری در مرحله اول و برداشتن رقیبی همچون لارتن کرپسلی از سر راه خود ، در مرحله دوم شرکت نکرد تا تلاشش نیمه کاره باقی بماند.

مسابقه چهارم---
الیور وود 0- آوریل 19

پست شماره 46 آوریل:
دلیل اصلی کسر امتیاز زیاد از این پست علیرغم سوژه جالب و خنده دار ، دقیقا همان مسئله ای بود که در انتهای پستت اشاره کرده بودی و آن هم پرداختن به دوئل تنها در حد یک طلسم بود که چندان مرتبط با مسابقات نبود.در موارد دیگر مشکلی چندان به چشم نمی خورد.
الیور نیز در این مرحله شرکت نکرد تا آوریل مستقیما به مرحله نیمه نهایی راه پیدا کند.


خب مسلما نیازی به یادآوری قوانین دوئل برای عزیزانی که به مرحله نیمه نهایی این مسابقات صعود پیدا کردند ، نیست.دو مسابقه نیمه نهایی نیز بدین قرار است:

مسابقه اول: چو چانگ – پروفسور سینیسترا

مسابقه دوم: آوریل – لیلی اوانز

در این مرحله ، محدودیت مکانی وجود نخواهد داشت و شرکت کنندگان باید خودشان در پست خود ، مکانی را معرفی کنند و در صورت ناشناخته بودن آن ، توصیف قابل قبولی از آن ارائه کنند.محدودیت زمانی نیز ، علاوه به عدم حضور دامبلدور و مرگ وی در زمان دوئل ، استفاده از زمان برگردان (رجوع شود به کتاب سوم هری پاتر) به نوعی در پست است.

مرحله نیمه نهایی از ساعت 00:00 بیست و سوم شهریور آغاز خواهد شد و به مدت چهار روز ، تا ساعت 24:00 بیست و هفتم شهریور ادامه خواهد داشت.از شرکت کنندگان تقاضای دوئلی جوانمردانه را دارم.

*پ.ن:در دوره بعد دوئل محفل ، شاهد تغییرات بزرگی در برگزاری و شرایط ثبت نام آن خواهید بود و دوره بعد بمراتب بهتر برگزار خواهد شد..موفق باشید.با احترام.

يه عينك شماره ي بالا بزنيد،نفس عميق بكشيد تراژدي رو حال كنيد!!:
-----------------------
ليلي روي تخت خواب چوبي دراز كشيده بود و در حاليكه دستهايش دور گردنش حلقه شده بود به قاب عكس روي ديوار نگاه مي كرد.
از روزي كه كالين كريوي آن عكس را از آنها گرفته بود مدت زيادي نمي گذشت. سينيسترا رداي سبز رنگش را پوشيده بود و به دوربين لبخند مي زد. لارتن قيافه ي مضحكي به خود گرفته بود و سيريوس شادمانه مي خنديد. در آن سوي تصوير جسيكا موهاي طلايي رنگش را جمع مي كرد و با چهره اي مصمم به دوربين خيره شده بود.ليلي هم در ميان او و ويولت ايستاده بود و با گوشه ي ردايش چوب دستش را تميز مي كرد.
خنده ي تلخي بر لبهاي ليلي نقش بست. از جا بلند شد به سمت قاب عكس رفت و درحاليكه در چشمهاي جسيكا خيره شده بود زمزمه كرد:«چرا؟» اما تصوير روي ديوار هنوز مشغول بستن موهايش بود و توجهي به او نداشت.
ليلي قاب عكس را از ديوار جدا كرد و به پشت روي ميز تحرير گذاشت. پنجره را باز كرد و نفس عميقي كشيد. هنوز سوزش زخمي كه ديروز در مبارزه با دالاهوف روي بازويش نقش بسته بود آزارش مي داد اما آنچه بيشتر از جاي زخم او را آزرده مي كرد زخمي بود كه از چند هفته پيش قلبش را جريحه دار كرده بود و سينه اش را در هم مي فشرد.
ليلي آهي كشيد و به آسمان خيره شد. ناگهان در خشش نوري نقره اي رنگ در نزديكي باغ توجهش را به خود جلب كرد.ققنوسي درخشان آرام و سبك بال به او نزديك مي شد. ليلي به سرعت به سمت ردا و چوب دستي اش رفت و خود را براي آپارات احتمالي آماده كرد.
چند دقيقه بعد صداي آرام و اطمينان بخش دامبلدور در فضاي اتاق پيچيد:« يك علامت شوم در بالاي برج غربي هاگوارتز ديده شده. با توجه به شروع تعطيلات و عدم حضور دانش آموزان در مدرسه خطر چندان جدي به نظر نمي رسه. با اين وجود حضور حتي يك مرگخوار در محوط ي هاگوارتز تهديد بزرگيه. از همه ي اعضاي محفل تقاضا مي كنم در سريع ترين زمان ممكن خودشون رو به سرسراي عمومي هاگوارتز برسونن»
ليلي چند لحظه مكث كرد سپس مقداري پودر پرواز از گنجه ي ديواري بداشت و با سرعت به سمت شومينه دويد.

***

چند ثانيه بعد از ورود ليلي بقيه ي اعضاي باقي ماند ي محفل هم به تدريج وارد تالار عمومي شدند. اوليور در حاليكه دسته جارويش را به كناري مي گذاشت گفت: « به خاطر تأخير متأسفم....به شومينه دسترسي نداشتم و مجبور شدم تمام مسير رو با جارو بيام»
دامبلدور سرش را تكان داد و بعد به سيريوس اشاره كرد.
سيريوس در حاليكه به نقشه ي غارتگر نگاه مي كرد گفت:« مرگخوارها در سرتاسر مدرسه پراكنده شدن. تعدادشون چندان زياد نيست و توي گروههاي يك يا دو نفري حركت مي كنن...از طريقه ي حركتشون اينجور به نظر مي رسه كه دنبال چيزي مي گردن...»
سينيسترا با ترديد گفت:« اگه دنبال چيزي مي گردن پس دليل فرستادن علامت شوم چي بوده؟...قاعدتاً اونا بايد سعي مي كردن مخفيانه كارشونو انجام بدن...فكر نمي كنيد اين يه تله باشه؟...»
آلبوس به فكر فرو رفت و گفت:« در هر صورت نمي تونيم اينجا بمونيم و كاري انجام نديم...بهتره پخش بشيم و دنبالشون بگرديم...در صورتي كه به هر مشكلي برخورديد با پاترنوس به هم اطلاع بديد...»

***

راهروي منتهي به برج غربي درست مثل هميشه بود.سينيسترا زمزمه كرد :«مطمئني كه بايد از هم جدا شيم؟»
ليلي سرش را به نشانه ي تأييد تكان داد و گفت: « اينجوري سرعتمون بيشتر مي شه...بايد هر چه زودتر پيداشون كنيم...من مي رم بالاي برج تو هم اتاق هاي انتهاي راهرو رو بگرد»
سينيسترا با اكراه موافقت كردو گفت: « پس مواظب باش...علامت شوم اولين بار بالاي همين برج ديده شده...»
_ نگران نباش از عهده ش بر ميام
ليلي در حاليكه اين جمله را با لبخند ادا مي كرد به سمت پله هاي برج دويد.

***

بالاي برج هوا سردو گزنده بود و باد با شدتي بيشتر از هميشه مي وزيد... ليلي ردايش را محكمتر به دور خود پيچيد و با كلافگي به اطراف نگاه كرد...موهاي سرخ رنگش در اثر وزش باد به صورتش برخورد مي كرد و او را آزار مي داد... بايد چيزي براي بستن آنها پيدا مي كرد...چوب دستي اش را پايين آورد و به جستجوي جيب هاي ردايش مشغول شد اما هنوز چند ثانيه نگذشته بود كه فشار ناشي از فرو رفتن جسم محكم و باريكي را در گردنش احساس كرد. سعي كرد واكنشي نشان دهد اما آن چوب دستي كه با حالتي تهديد آميز پوست گردنش را لمس مي كرد امكان انجام هر حركتي را از او مي گرفت.
صدايي آشنا و سرد در گوشش زمزمه كرد:« يك بي احتياطي ساده مي تونه به قيمت جون آدم تموم شه»
ليلي به خود لرزيد: « تو؟!»
چوب دستي كنار رفت و چهره ي رنگ پريده ي جسيكا در مقابل چشمهاي ناباور ليلي قرار گرفت. ليلي بهت زده به او نگاه كرد كه در رداي سياه مرگخواري غريبه و نا آشنا به نظر مي رسيد.
ليلي خنده ي تلخي كرد و در حاليكه به ردا اشاره مي كرد گفت: « جذاب شدي!»
جسيكا در سكوت به او خيره شد و بعد با قدمهايي آرام به سمت حاشيه ي برج رفت. ليلي در حاليكه سعي مي كرد آرامشش را به دست آورد چوب دستي اش را با حالت حمله بالا گرفت: « چرا منو نكشتي!...من ترحم يه...يه مرگخوارو تحمل نمي كنم!...حتي اگه اون مرگخوار تو باشي»
صدايش به وضوح مي لرزيد. جسيكا بي آنكه رويش را بر گرداند به آرامي گفت: « از همين راهي كه اومدي برگرد ليلي»
ليلي با عصبانيت فرياد زد:« نيازي نيست به من ترحم كني!...آره! تو هميشه از من قوي تر بودي!...اما حالا يه مرگخواري! مي فهمي؟ يه مرگخوار!...تو بايد منو مي كشتي ترسو! همونطور كه لارتنو كشتي!»
جسيكا با شتاب به سمت او برگشت و درحاليكه نفس نفس مي زد در چشمهايش خيره شد:« تو هيچي نمي دوني!»
ليلي خنده اي عصبي سر داد:« اُه! واقعاً؟... من بودم كه جسدش رو از زير آوار بيرون كشيدم!...من بودم كه بعد از اون فاجعه اعضاي محفلو خبر كردم!...فراموش كردي؟!...اونجا ايستاده بودي و به ما نگاه مي كردي...لارتن غرق خون بود...سعي كردم بهش كمك كنم اما نتونستم...تو چشمهام نگاه كرد و به سختي زمزمه كرد جسيكا...وبعد...»
ليلي به سختي لرزيد و روي زانوانش افتاد.
جسيكا هنوز بي حركت ايستاده بود و به او نگاه مي كرد.
اشك چشمهاي ليلي را پر كرده بود: « چرا جسيكا؟...تو بهترين دوست من بودي...چرا؟!»
جسيكا به آرامي گفت:« برو پايين ليلي...برگرد پيش بقيه»
ليلي از جا برخاست و در چشمهاي جسيكا خيره شد:« من يه محفليم جسيكا!...من براي فرار و جلب ترحم آموزش نديدم...دوئل مي كنيم!مثل هر محفلي و مگخوار ديگه اي!...تو لارتنو كشتي ، بعد هم فرار كردي و به مگخوارا ملحق شدي...انتخاب تو اين بود!پس يه مگخوار واقعي باش و مبارز كن!»
جسيكا چند لحظه در سكوت به ليلي نگاه كرد بعد چوب دستي اش را بيرون كشيد و تعظيمي آرام انجام داد:« حق با توئه...من يه مرگخوارم»
ليلي چيزي نگفت حتي تعظيم هم نكرد تنها چوب دستي اش را به حالت آماده باش در دست گرفت و براي دفع حمله ي جسيكا آماده شد.
چند دقيقه بعد درخشش رنگين طلسم هاي مختلف برج غربي را روشن كرد.
جسيكا مثل هميشه خوب مبارزه مي كرد و ليلي مي دانست در مقابل مهارت بالاي او شانس زيادي ندارد با اين وجود بايد مبارزه مي كرد و انتقام سالها اعتمادش به جسيكا را مي گرفت...انتقام سالها دوستي....انتقام لارتن....انتقام ِ...

ديفينديو!

صداي فرياد جسيكا رشته ي افكارش را پاره كرد. سوزشي تحمل ناپذير زخم بازويش را در بر گرفت و قطرات خون روي دستش لغزيد. چوب دستي از انگشتهايش جدا شده بود و چند متر دور تر افتاده بود.ليلي در حاليكه از درد به خود مي پيچيد روي زوانوانش خم شد.
جسيكا با قدم هاي محكم به سمت او گام بر مي داشت:« بارها به تو گفته بودم...در طول مبارزه افكارتو بيرون بريز، ذهنتو خالي كن و فقط روي مبارزه تمركز داشته باش...»
ليلي با درد و خشم فرياد زد:« تمومش كن!» حرفهاي جسيكا حقيقت داشت.او بي احتياطي كرده بود و همين حقيقت بود كه او را تا اين حد آزار مي داد.
طلسم جسيكا زخم بهبود نيافته اش را هدف قرار داده بود و خون مانند جويبار كوچكي از بازوي به زمين مي ريخت.جسيكا هنوز چوب دستي اش را در دست داشت و از فاصله اي نزديك به او نگاه مي كرد.
ليلي چهره اش را در هم كشيدو گفت:« پس چرا معطلي؟...چرا منو نمي كشي؟»
جسيكا سكوت كرد و به غبار كم رنگي كه از علامت شوم در آسمان باقي مانده بود خيره شد.
_ لرد سياه دنبال چيزي مي گرده...يه چيز ارزشمند كه توي مدرسه مخفي شده...چيزي كه مي تونه قدرت اونو چندين برابر كنه...
ليلي با ترديد به جسيكا كه به نظر مي رسيد بيشتر از او، در حال حرف زدن با خودش است نگاه كرد.جسيكا هنوز به علامت شوم خيره بود و با حالتي گنگ كلمات را بر زبان مي آورد.
_ مرگخوارها بايد به آرومي وارد مدرسه بشن...همه چيز بايد در سكوت انجام بشه...نبايد كسي بويي ببره...نبايد پاي محفلي ها به هاگوارتز باز بشه...
ليلي با حيرت به جسيكا نگاه كرد و از جا بلند شد.درد و جراحت دستش را فراموش كرده بود.
جسيكا چند ثانيه ي ديگر به بقاياي علامت نگاه كردو بعد به سمت ليلي برگشت.خنده اي عصبي سر دادو گفت:« قشنگه نه؟»
ليلي زمزمزمه كرد:« تو...تو..»
جسيكا نفس عميقي كشيد:«آره من درستش كردم»
ليلي با ناباوري به او خيره شد:« اما چرا؟!»
جسيكا كمي لرزيد:« اون يه اشتباه بود...مرگ لارتن يه اشتباه!...لارتن فرياد مي كشيد...خون همه جا رو گرفته بود... و اين چوب دستي من بود كه ستون ها رو روي بدن مجروحش فرو ريخته بود...»
جسيكا روي زانوانش افتاد و در حاليكه اشك پهناي صورتش را در بر گرفته بود به چوب دستي اش خيره شد.
ليلي به سمت او رفت و شانه هايش را با شدت تكان داد:« چي داري مي گي؟»
جسيكا با بي پناهي زمزمه كرد:« لارتن مرد...من اونو كشتم...بايد مجازات مي شدم»
ليلي فرياد زد:« فكر مي كردم مرگ لارتن يه نقشه از جانب مرگخوارها بوده»
جسيكا به تلخي خنديد:« من هميشه به محفل وفادار بودم...اما بعد از مرگ لارتن نمي تونستم اونجا بمونم...بايد تنبيه مي شدم...چه تنبيهي دردناك تر از مرگخوار شدن براي يه محفلي خطا كار وجود داره؟»
ليلي با هق هق گفت:« داري دروغ مي گي...تو با اونا بودي...»
جسيكا با افسوس گفت:« سعي كردم باشم...سعي كردم يه مرگخوار واقعي باشم...اما حتي اونقدر شجاعت نداشتم كه از عهده ي اين تنبيه بر بيام...»
ليلي زمزمه گفت:« پس اون علامت شوم...»
_آره من فرستادمش تا شما رو خبر كنم...مي بيني چقدر حقيرم ...حتي نتونستم يه مرگخوار باشم...
ليلي با گريه گفت:« اما مي تونستي توضيح بدي...مي تونستي بموني... دامبلدور تو رو مي بخشيد...مرگ لارتن سخت بود اما اين فكر خيانت تو به محفل بود كه همه ي ما رو از پا در آورد...»
جسيكا در حاليكه به سمت حاشيه ي برج مي رفت با اندوه گفت:« دامبلدور مي تونست منو ببخشه اما خودم هرگز»
ليلي به آرامي گفت:« ولدمورت به خاطر كاري كه انجام دادي تو رو مي كشه»
جسيكا به لبه ي برج نزديكتر شد و جواب داد:«آرزوم اين بود كه به دست يه محفلي كشته بشم...اما...» جسيكا چند لحظه سكوت كرد و بعد ادامه داد:« اون هيولا هيچ وقت فرصت كشتن منو پيدا نمي كنه»
ليلي از جا بلند شد و با نگراني گفت:« مي خواي چيكار كني؟»
جسيكا به سمت او برگشت.لبخند هميشگي اش بر لبهاي لرزانش نقش بسته بود.نگاهي به ليلي انداخت و به آرامي گفت:« هميشه دوست داشتم ليلي...هميشه»
ليلي با گريه فرياد زد:«نــه!» و به سمت حاشيه ي برج دويد اما قبل از اينكه بتواند كاري انجام دهد جسيكا به سمت زمين سرد و سخت محوطه سقوط كرده بود و در تاريكي نا پديد شده بود.
ليلي روي لبه ي برج خم شد و در حاليكه مي لرزيد به عمق تاريكي نگاه كرد. صداي قدمهايي شتابزده و گفتگوي چند نفر از پله ها به گوش مي رسيد.
_ ليلي تو اينجايي؟ حالت خوبه؟
سيريوس نقشه ي غارتگر را در جيب ردايش گذاشت و رو به انتهاي پله ها فرياد زد:« نگران نباشيد من پيداش كردم»
ليلي در حاليكه هنوز به لبه ي برج تكيه داده بود با چشمهايي پر از اشك به سمت سيريوس برگشت.
_هي تو زخمي شدي؟...چي شده؟!حالت خوبه ليلي؟
سيريوس به سمت ليلي دويد و با نگراني به او نگاه كرد. چيزي در كنار ديواره ي برج توجهش را به خود جلب كرده بود:« اين...اين چوب دستيه جسيكاست؟»
بغض ليلي دوباره تركيد.چند لحظه به چوب دستي خيره شد و بعد در حاليكه خود را در آغوش سيريوس مي انداخت به تلخي شروع به گريستن كرد...
--------------------------------------------

يه سؤال علمي: الان دوئلش كجاش بود؟:YGRIN: :HAMMER:
راستي جو نگيرتتون! لارتنو جسيكا جفتشون به حول و قوه ي الهي زنده ان از منو شما هم سالم تر!

***تالار عمومی ریونکلاو***
شب از نیمه گذشته بود و آوریل مثه همیشه بیخوابی زده بود به سرش و کنار شومینه، منتظر ادی نشسته بود و در این اندیشه غوطه ور بود که «باز این بزغاله کدوم گوری رفته»! همینجوری که تو ذهنش مکانهای احتمالی رو خط میزد و جستجوی ادی رو محدود میکرد، در تالار باز شد و یک موجود رنگ پریده و ترسون و لرزون که خیلی شبیه ادی بود و ما شک نداریم که خودش بوده، وارد شد!
ادی : آوی ... آوی....
آوریل : کدوم گوری بودی تا حالا؟!
ادی : من...هوووم من؟ اها رفته بودم حموم ...ولی وقتی داشتم برمیگشتم تو راهروی طبقه سوم یکی بهم تیکه انداخت!!
آوریل که تابلوترین دروغ دنیا، یعنی رفتن ادی به حمومو باور کرده بود، حواسش به ادامه قضیه جلب شد : خب بهت چی گفت؟
ادی : گفت...گفت....مرتیکه زن نما!
بدنبال این جمله، آوریل یه تیریپ افکت غیرت میاد و رگ گردنش در حد کابل تیر چراغ برق باد میکنه و همه فضای موجود رو پر میکنه! و بعدش مدل این مامانایی که میخوان برن تو کوچه و پسربچه ی بی ادب همسایه رو که به پسرشون فحش بد داده، تنبیه کنن (!) دست ادی رو میگیره و میره تو راهروی طبقه سوم!

***راهروی طبقه سوم***
آوریل در آستانه ی راهرو وایمیسته و هرچی تو تاریکی چشم میندازه، جنبده ای نمیبینه!
آوریل : خب کجاس؟
ادی به هیکل عظیم در اونور راهرو اشاره میکنه : اوناهاش، اونجاس!
آوریل که هنوز ابعاد هیکل یارو رو تشخیص نداده : چقد بی حرکته، فک کردم مجسمه س! بیا!
ادی و مامانش (!) به وسطای راهرو میرسن و آوریل چوبشو در میاره تا خیلی ناجوونمردانه از پشت به حریف حمله کنه و نشون بده کلا از رادمردی هیچی حالیش نیس و آروم میگه «لوموس»! کرکرکر گوول خوردی!!
به محض اینکه نور، راهرو رو روشن میکنه و تمام ابعاد هیکل دوست مورد نظرمون نمایان میشه، آوریل تازه میفهمه عجب غلطی کرده که پا شده اومده اینجا تا حساب یارو رو کف دستش بذاره!
آوریل به صورت زمزمه وار : هیکل ورزشکاریه ها! میگم ادی....حالا این یارو جوونی کرد یه چیزی گفت، من و تو باید گذشت داشته باشیم و به روی خودمون نیاریم! بیا...بیا بریم وقت خوابت دیر شده!! مسواکتو زدی؟!
- : کدوم مگسی داره وزوز میکنه؟
آوریل زرد میکنه و دست ادی رو میگیره که در رن، ولی در پس ذهنش یاد مسائل زن و ناموس و غیرت میفته و به این نتیجه میرسه که ناموس ناموسه و نباید به شوخی گرفتش و یاشاسیم غیرت و چیزهای دیگری از همین دست!!
آوریل : تو برگشتی به زن من گفتی «مرتیکه زن نما»؟
- : زنت؟ زنت کدوم ضعیفه ایه؟ (چشمش به ادی میفته که به سختی سعی داره خودشو پشت یه مجسمه قایم میکنه) اهان این بچه سوسولو میگی! آره من گفتم، حدیثیه؟
آوریل : تو اصن کی باشی که همچین چیزیو به زن من بگی؟ بزنم نصفت کنم؟
- : چاکر شما الیور وود! یهههه تو منو نصف کنی؟ جوجه!!
آوریل تو دلش : پس واس همینه انقد هیکلت گنده مندس! نگو بازیکن کوییدیچی!
و سپس نسبت به لغت «جوجه» واکنش نشون میده و چوبشو در میاره و عربده میکشه : الکسپلیارمـ....!!
الیور جفت پا میپره وسط طلسم اوریل و همونجوری جفت پا به راهش ادامه میده و وسط شیکم آوی فرود میاد!
آوریل محکم به دیوار قلعه میخوره و شدت ضربه دیوارو خراب میکنه و آوریل پرت میشه بیرون!
آوریل : اَ اَ اَ اَ.......یه ذره اکو....اکو....اکو.......گوپس (آوای برخورد با زمین)! پرتزززس (آوای پاچیدن مغز و سایر اعضای داخلی)!

.....
.....

داور : وایسا بینم! این چه وضع دوئله؟ یه دوتا طلسمی چیزی مینداختی وسط خب!!
نویسنده : گیر بیخود نده تورو خدا! آخه هیکل یارو رو ببین؟ اصن نیاز به دوئل داره؟ آوریلو فوت میکرد میرفت تو کما! من رولام مطابق واقعیته!!
داور : وقتی بهت از بیست پنج نمره، پنجم ندادم میفهمی!

مسابقه اول ==> چو چانگ-سارا اوانز

صدای پا در راهروی روشن شده با نور مشعل می پیچید و تابلوهای در خواب رفته را بیدار می کرد. اثری از صاحب صدا نبود، ولی صدای قدم هایش حضورش را به خوبی لو می داد.

دختر، که در زیر شنل نامرئی کننده دوستش مخفی شده بود، برای لحظه ای متوقف شد. از جیب شنلش انگشتر گرانبهایی را بیرون آورد و سپس، انگار که هدفش را مشخص کرده باشد، با اطمینان به سمت مجسمه گرگوری سمت راست راهرو قدم برداشت.

جلوی مجسمه ایستاد و به دیوار سخت و محکم چشم دوخت. به نظر نمی رسید چیزی پشت آن دیوار زمخت باشد. ولی خوب می دانست که بود...بارها دری بر همین دیوار سخت دهان باز کرده بود و او را به درون اتاقی بسیار مناسب برای جلسات تمرین گروهی به نام "ارتش دامبلدور" فرا خوانده بود.
و حالا، اتاق باید به جای مناسب دیگری تبدیل می شد. انگشتر را در دستش فشرد، و شروع به قدم زدن در برابر دیوار کرد.

- من میخوام انگشترمو یه جای خوب پنهون کنم....من میخوام انگشترمو یه جای خوب پنهون کنم...من میخوام انگشترمو یه جای خوب پنهون کنم...

در کوچکی بر دیوار سخت نمایان شد. موفق شده بود!
با شتاب در اتاق ضروریات را باز کرد و به داخل قدم گذاشت. و وقتی داخل اتاق را دید...

باور کردنی نبود! ستون ها و کوه هایی از همه آنچه دانش آموزان هاگوارتز در گذر قرن ها پنهان کرده بودند، جلوی چشمش نمایان بود! چه بر سر صاحبانشان آمده بود؟ آنها مدتها پیش از هاگوارتز فارغ التحصیل شده بودند، ازدواج کرده، زندگی کرده و سرانجام، مرده بودند.....شاید حتی جسدهایشان تا به آن زمان از پوسیدگی هم گذشته بود...

و حالا او اینجا بود. آماده، برای اینکه جسم گرانبهای دیگری را به مجموعه ارزشمند روبه رویش اضافه کند... انگشتر را در دست فشرد و پیش رفت. باید جایی پیدا می کرد که اگر بعدا خواست دنبال انگشترش بگردد، بتواند به راحتی آن را پیدا کند. جایی ساده، و در عین حال غیر قابل یافتن!

ناگهان صدایی شنید. صدای قدم هایی پشت کوهِ اجسام کناریش می پیچید. با آزردگی انگشتر را داخل جیبش انداخت. قرار نبود کس دیگری هم اینجا باشد!
گوشه ای از شنل آن فرد از لابلای اجسام پنهان نمایان بود. و وقتی که چرخید، او توانست موهای بلندش را هم ببیند. پس یک دختر بود!
با کنجکاوی از کنار اجسام به دختر نگاه می کرد. دختر از پشت، شبیه کسی بود که او می شناخت....نمی توانست به یاد بیاورد چه کسی...
دختر جلو رفت و در پیچ بعدی گم شد. دختر انگشتر به دست، که چو نام داشت، با عجله پشت سر او رفت. دختر خیلی آشنا بود...خیلی...حرکاتش...قدم هایش..موهایش...البته! رزی مک کوایر! خودش بود!
با یادآوری نام دختر، نفرتی عمیق سرتاپایش را فرا گرفت. این دختر، دختری بود که از روز اولی که پا به هاگوارتز گذاشته بود، با او دشمنی داشت! بارها و بارها در راهروها به هم زخم زبان زده بودند، در مسابقات همدیگر را دست انداخته بودند، و در این میان خاطرات ناگوار بسیاری نیز قرار داشت...
نفرت عمیقش از رزی او را به جلو می راند. با تمام وجود می خواست او را بکوبد، از بین ببرد، نابودش کند...و چه فرصتی بهتر از این!
با دقت از لابلای اشیاء چوبدستی اش را داخل برد و کلاه گیسی که با فاصله کمی کنار رزی قرار داشت را نشانه گرفت. آرام زمزمه کرد:
_ کانفرینگو!
کلاه گیس با صدای مهیبی منفجر شد و رزی با شدت از جا پرید. بلافاصله بر زمین نشست و اطراف را نگاه کرد. و آن گاه نوک چوبدستی چو را دید که از لابلای اجسام بیرون زده بود.
_ اکسپلیارموس!
چوبدستی به حالتی غافلگیرانه از دست چو بیرون پرید و در دستان رزی جای گرفت.
- آهای! کی اونجاست؟
رزی با دو چوبدستی جایی که چو پنهان شده بود را هدف گرفته بود.
صدایش...صدای رزی به نحو غیر قابل تردیدی به نظر آشنا می آمد. اما مگر می توانست صدای کس دیگری باشد؟ خود را قانع کرد که آن صدا صدایی جز رزی نیست.
ولی باید پنهان می شد! چوبدستی از دستش رفته بود، و این یعنی فاجعه!
به سرعت در جستجوی چیزی که بتواند جایگزین چوبدستی باشد اطرافش را بی صدا جستجو کرد. یک کابینت ترک خورده، کتاب سیاه جلدی قدیمی، مجسمه ای کوچک و سر شکسته، نشانی با شعار نامفهومی رویش،.....مشخص بود که هیچ کدام به دردی نمی خورند!
و ناگهان آن را دید....یک چوبدستی بود، چوبدستی ای بسیار متفاوت از چوبدستی خودش...موی تک شاخ از آن بیرون زده بود و ظاهرش بسیار بسیار قدیمی به نظر می رسید. از چوبدستی خودش بلندتر بود، و خیلی کلفت تر.
اما چوبدستی بود! با عجله آن را از روی زمین برداشت و در دستش سبک سنگین کرد. به نظر می آمد روزگاری چوبدستی خوبی برای صاحبش بوده است...به راستی چرا کسی باید چوبدستی اش را پنهان می کرد!؟

_ دیفندو!

رزی حمله کرده بود! چند جسم بی ارزش روی کابینت منفجر شدند... چو سرش را خم کرد و دوان دوان از زیر خرده های منفجر شده به راهروی کناری دوید.
و رزی آنجا بود! همچنان پشتش به چو بود، و با دقت در حال کاویدن جایی بود که انفجار در آن صورت گرفته بود.
چو چوبدستی قدیمی را بلند کرد و نشانه گرفت.
- پتریفیکوس توتالوس!
- آاااای....
صدایی نامفهوم از دهان رزی خارج شد و بر زمین افتاد. جرقه های طلایی رنگی از چوبدستی قدیمی مدام به بیرون می پرید و به او حمله می کرد. نه تنها بدنش قفل شده بود، بلکه دسته ای جرقه طلایی به جانش افتاده و بر سر و صورتش می کوبیدند. جای جای صورتش خونین بود...

چو به طرف او دوید تا چوبدستی اش را پس بگیرد. در همان حال که چوبدستی را برمی داشت، برای اولین بار چشمش به صورت رزی افتاد...
- نه...رزی - سارا!؟
کسی که بر روی زمین افتاده بود، دشمن قدیمی او نبود! سارا اوانز، کسی که مدت ها در الف دال با او تمرین کرده بود، کسی که هیچوقت از او کینه ای به دل نداشت...و حالا بر زمین افتاده بود. خشک شده، با جرقه هایی که هر لحظه خون بر صورتش روان می کردند و قدرت مبارزه با آنها را نداشت...
چوبدستی از دست چو به زمین افتاد. بسیار بدتر از سارا، بر جایش خشک شده بود. دوئل...دشمنی...اتاق...همه چیز اشتباه شده بود! همه چیز اشتباه بود... و تاوان این اشتباه را سارا باید می پرداخت...

با ترس بر کنار دوستش زانو زد. می کوشید و می کوشید که جرقه های طلایی را کنار بزند، اما جرقه ها کنار نمی رفتند. جادوی کهن پایدارتر از نیروی جسمی او بود.

با هر آنچه نیرو در خود سراغ داشت، بدن بی حال و سفت سارا را از بین جرقه ها بیرون کشید...جرقه ها حالا به او هم حمله می کردند... سارا را بر پشتش گذاشت و چوبدستی هردوشان را در جیبش جا داد. و سپس، در حالی که دست آزادش را سپر خونین جرقه های طلایی کرده بود، با بیشترین سرعتی که می توانست به طرف در اتاق دوید....

-----------------

اووووه!!! شرمنده بابا! خیلی زیاد شد!!!!

نقل قول:

خب با توجه به اینکه مهلت مرحله دوم فقط امشب است و برخی دوستان عزیز به دلایلی موفق به شرکت در این مرحله نشده اند ، مرحله دوم تا ساعت 24:00 بیست و یکم شهریور تمدید می شود.موفق باشید.امیدوارم دیگر مشکلی پیش نیاید.با احترام.

---------.جلسه ی برگزاری امتحانات-------------

-یه کم دیگه اون ور تر برو ، دنیس.اینجوری نشستی اصلاً نمیتونم ببینم!
-اینقدر تابلو بازی در نیار لودو!مراقب ،می بینتمون.
-فقط بذار سئوال سوم تاریخ جادوگری رو ببینم! هیکلو بکش اونور!

ناگهان صدای گام های مک گونگال، مدیر جدید هاگوارتز ، ( تاکید بر نبودن دامبلدور )در سالن امتحانات می پیچد. و بعد صدای پاره شدن یک ورق و بعد ....

شقققق...بوووووومب....گرومپ ... تق تق...( شق: صدای پس گردنی! بومب: صدای برخورد لودو با در و دیوار سالن امتحانات گرومپ : افکت تیپ پا تق تق: صدای پاشنه ی کفش مک گونگال!)


----------------تالار عمومی هافل -------------

لودو با عصبانیت کتاب ریاضیات جادویی را به کناری پرتاب می کندو رو به دیگر اعضای هافل می کندو می گوید:
-من مطمئنم همش زیر سر پروفسور سینیسترا بود. اون مراقب شماره ی چهار بود و درست کنار پنجره تمام مدت چشمش به من و دنیس بود. من امتحان عملی نجوم رو خوب ندادم برای همین می خواست مچ منو بگیره. انتقاممو ازش می گیرم.

اریکا در حالی که کتاب ریاضیات جادویی را بر می داشت و مرتب می کرد ، می گوید:
-اما لودو تو که مطمئن نیستی!

در همین زمان درک با دسته ای کتاب و جزوات در حالی که از کتابخانه بر می گردد رو به لودو می کند و می گوید:
-لودو، همین الان داشتم از جلوی دفتر مک گونگال رد می شدم پروفسور سینیسترا رو دیدم داشت در مورد ورقه و جلسه ی امتحانات و اینجور چیزا حرف میزد. به نظرم کار ،کار خودشه!

لودو یه نگاهی که یعنی دیدی حق با من بودو اینا !به اریکا و اریکا هم یه نگاهی که نمیشه تو خفه شی و اینا ! به درک می اندازد.

-----------------شب هنگام-------------

-خخخخخخخر پفففففف...
ترق تروق ...
-آآآآآخ..خخخخخخخخر....پففففففففففففف....
دیش..گرومپ...
-خخخخخخخخخر...پففففففففف..
بوووومب...

لودو به آرامی!! از تختش بلند می شود. ردایش را می پوشد و چوب دستیش را بر می دارد .نگاهی به تخت اریکا می اندازد و وقتی می بیند که خواب است با خیال راحت خوابگاه را ترک می کند.( نکته: خوابگاه هافلی ها مختلطه!)
درون راهروها کسی نیست و صدای پای لودو در راهروها می پیچد.با خود می اندیشد می تواند او را طلسم کند تا برود به مک گونگال بگوید که هر چه درباره ی لودو دیده اشتباه هست و نمره ی تاریخ جادوگریش را بگیرد. اما اگر لو می رفت؟!استاد را تحت طلسم فرمان قرار دادن می تواند فقط به اخراج او از هاگوارتز منجر شود. اما حس درونیش او را به جلو می راند. چشمهایش را باز می کندو خود را مقابل در اتاق سینیسترا می بیند.دیگر تا اینجا که آمده نمی تواند بگذارد و برود. در نیمه باز و سینیسترا از لبه پنجره طبق معمول در حال رصد ه.( و یک سری فضا سازی های دیگه که گفتنش از حوصله ی این پست خارجه! )در را به آرامی باز می کندو چوب دستیش را بالا می برد و طلسم فرمان را می خواند. تشعشع نور قرمز به تسلکوپ بر خورد می کندو پایین می افتد.

سینیسترا سریعاً چوب دستیش را بالا می گردو به عقب باز می گردد.فریاد میزند:
-اکسپلیار موس!

اما لودو با زرنگی خود را کنار می کشد و استیوپفای را روانه اش می کند. این بار طلسم به قفسه ی کناری پروفسور سینیسترا برخورد می کند و روی سینسترا بر می گردد و بیهوش می شود.. انواع و اقسام شیشه ها و کتاب ها و افلاک نماها نیز متعاقباً روی زمین می افتدو خرد می شود. لودو بار دیگر چوب دستیش را بالا می برد که چوب دستش به کناری می افتد و مک گونگال در آستانه ی در ظاهر می شود...

------------------ دفتر مک گونگال-------------

-خب ، آقای بگمن امیدوارم توضیح قانع کننده ای برای این کارتون داشته باشید.پروفسور سینیسترا الان توی درمانگاه هست و شانس اوردین که حالش خوب می شه!

(به دلیل ذیق وقت ما صحنه ی توضیح دادن لودو رو روی دور تند نگاه میکنیم !)
لودو:الا بلا لی لبی لا بلا لال ایلال لیال لل....
...
- پس اینطور ! اما سینیسترا داشت در مورد ورقه های جلسه ی نجومش که گم کردم یعنی چیزه..گم شده... سئوال می کرد. سر جلسه ام صدای شما و دنیس تا هاگزمید رفت،اون وقت انتظار دارید بنده نشنوم. خب شانس اوردین که سینیسترا رو از سر ما باز کردین تا ما فرصت کنیم توی این چند روز که توی درمانگاه بسترین ورقه هاشونو پیدا کنیم! جریمه ی شما هم اینه که برگه های سینیسترا رو بگردین پیدا کنید و یه بار دیگه ببینم دارد سر جلسه تقلب می کنید اخراج می شید.

لودو با افسوس به چوب دستیش نگاه می کندو با خود می اندیشد که اگر مک گونگال را تحت طلسم فرمان قرار دهدو همه ی برگه ها یش را بگیرد و درست کند و چه اتفاقی می افتد!؟
( نتیجه ی اخلاقی : دانش آموز جماعت چه جادوگرش چه ماگلش هیچ وقت آدم نمی شه!)

نتایج مرحله اول سری اول مسابقات دوئل محفل ققنوس:

مسابقه اول---
آلیشیا اسپینت 0 -چو چانگ 22
پست شماره 39 چو چانگ:
خب سوژه زیبایی داشت ، از لحن جدی بخوبی استفاده کرده بودی.در ابتدا ، کمی بیش از اندازه از لحن جدی استفاده کرده بودی و سبک نوشتاری پستت به سمت سبک تصنعی گرایش کرده بود ولی به خوبی ان را کنترل کرده بودی و پس از آن میانه روی را به خوبی رعایت کرده بودی.موفق باشی.
متاسفانه آلیشیا اسپینت عزیز علیرغم ثبت نام برای مسابقات در مسابقه حاضر نشد و دوئل را به حریف واگذار کرد.برنده این مسابقه ، چو چانگ می باشد.

مسابقه دوم---
جسیکا پاتر19-ویولت بودلر18

پست شماره 27 ویولت بودلر:
خب پستت پیام اخلاقی جالبی داشت و همینطور مضمون پایانی پستت جالب بود ، ولی از اشکالات پستت می توان به این اشاره کرد که دلیل شروع دوئل چندان جالب نبود ، علاوه بر آن لحن پستت علیرغم سادگی لحن روزنامه ای ، پیچیدگی لغتی لحن جدی را داشت.ضمن اینکه شرط مکانی مرحله اول را نیز رعایت نکرده بودی.
پست شماره 28 جسیکا پاتر:
خب اولین چیزی که به وضوح به چشم می خورد دوگانگی لحن پستت بود در میانه لحن جدی ، از لحن طنز استفاده کرده بودی و همین طور بالعکس.تقریبا به خود دوئل پرداخته بودی و سوژه دیگری در پستت مشاهده نمی شد.سعی کرده بودی از لحن روایتی هم کمک بگیری ولی چون بصورت منقطع از آن استفاده کرده بودی چندان جالب نشده بود.
هر دو نفر اشتباهاتی داشتند و زیاد آنگونه که انتظار می رفت عمل نکرده بودند ، ضمن اینکه دوئل بسیاری نزدیکی بود و جسیکا پاتر ، برنده این دوئل ، به سختی و تنها به دلیل فراموش کردن شرط مکانی مرحله اول توسط ویولت بودلر توانست بر حریفش فائق آید.

مسابقه سوم---
لودو بگمن 23-لارتن کرپسلی 22

پست شماره 38 لودو بگمن:
خب واقعا برای پستت وقت گذاشته بودی و به زیبایی به دوئل پرداخته بودی.به نظر من از لحاظ سوژه چیزی کم نداشت و تنها موادی که می تاون به آنها اشاره کرد اشکالات املایی بسیار زیاد در پستت و همچنین طولانی بودن پستت که خود یک نکته منفی محسوب می شد سبب کسر چهار امتیاز از پستت شد.با اینکه به پستت به زیبایی پرداخته بودی ولی متاسفانه بیشر به سیر داستان پرداخته بودی تا به خود دوئل.
پست شماره 31 لارتن کرپسلی:
از سوژه جالبی استفاده کرده بودی ، تواضع و فروتنی را به خوبی در شخصیت لودو نشان داده بودی.از لحاظ املایی هیچ غلط حتی تایپی هم نداشت و تنها اشکال از لحاظ نگارشی که می توان به آن اشاره کرد ، استفاده نادرست در برخی قسمتهای پست از علایم نگارشی بود.علاوه بر آن استفاده از طلسم آوادار کداورا ممنوع بود ولی بخوبی در خواب از آن استفاده کردی ، در غیر این صورت بعلت نقض قانون دوئل امتیاز زیادی از شما کسر می شد.

خب باید بگم که واقعا داوری این مسابقه سخت بود ، شابد دور از ذهن باشد ولی تقریبا بیش از سی دقیقه برای این موضوع فکر کردم و سرانجام به این نتیجه رسیدم که ایندو پست به هم بسیار نزدیک هستند.هر دو پست دارای اشکالات جزیی بودند ولی در مورد سوژه کمی لودو بهتر عمل کرده بود و این دلیل باعث برتری لودو بگمن شد. بی درنگ به سراغ مسابقه بعد می رویم.

مسابقه چهارم ---
آوریل23-آبرفورث دامبلدور21

پست شماره 35 آوریل:
خب استفاده از طنز برای این مرحله کمی ریسک بود ولی بخوبی مهارتت را در این امر نشان داده بودی ، با کمی کنکاش در خصوصیات هری پاتری آبرفورث ، طنز زیبایی را خلق کرده بودی.البته دو اشکال پستت داشت ، یکی استفاده تقریبا زیاد از شکلک و دیگری استفاده زیاد از علایم نگارشی.
پست شماره 37 آبرفورث دامبلدور---
خب آبرفورث عزیز ، چند اشکال در پستت به چشم می خورد.اولین مورد آن بود که پستت را سراسر به توصیف دوئل پرداته بودی در حالی که می توانستی با پرداختن به برخی سوژه های فرعی دیگر ، پستت را زیباتر جلوه بدی.مورد دیگر این بود که به نظر من بهتر بود به سک سوژه دیگر در امتداد سوژه دوئل می پرداختی.البته توصیف های زیبایی در پستت بکار برده بودی و بخصوص ابتدای پستت ، خیلی توصیفهای زیبایی داشت.امیدوارم در دوره بعد ، پستهای خوبتری از شما شاهد باشیم.
برنده دوئل میان جدی و طنز ، در این دوئل، آوریل بود.

مسابقه پنجم---
سارا اوانز20-پرد فوت0

پست شماره 34 سارا اوانز---
خب دوئل تمرینی را به خوبی نشان داده بودی و دلیل موجهی برای آن ذکر کرده بودی ، پستت از روانی خاصی برخوردار بود و توصیفات زیبایی داشت.ولی در مورد برخی طلسم ها از جمله پروتگو و استفاده از آنها در رولت اشتباه عمل کرده بودی و کاربرد آنه را درست ننوشته بودی.
پرد عزیز نیز در این دوئل حاضر نشد تا سارا اوانز مستقیما به مرحله بعد صعود کند.

مسابقه ششم---
جرج ویزلی17-لیلی اوانز24

پست شماره 36 لیلی اوانز---
خب همانطور که تعدادی از اعضا خبر از زیبا بودن پستت و هری پاتری بودن آن داده بودند ، در پستت از نکات هری پاتری خیلی زیبایی بهره گرفته بودی و واقعا زیبا آنرا پایان داده بودی.پستی از لحاظ املایی و نگارشی کامل و در عین حال زیبا ، در پستت ، شادی را به خوبی می توان از لحن جدی بیرون کشید.پست خیلی خوبی بود.موفق باشی.
پست شماره 40 جرج ویزلی---
خب پستت اشکالات زیادی داشت ، غلطهای املایی و تایپی زیادی را در بر داشت.سعی کرده بودی از توصیف استفاده کنی ولی بطور ناقص آنرا انجام داده بودی.استفاده از سوژه خواب چندان جالب نبود و بهتر بود در محیط واقعی آنرا انجام می دادی.دساتان پستت تقریبا بصورت منقطع نوشته شده بود و کمی خواننده را گیج می کرد.
با این حساب لیلی اوانز به مرحله بعد صعود پیدا کرد.

مسابقه هفتم---
آماندا لانگ باتم 0 – پروفسور سینیسترا21

خب سوژه طنز جالبی بود گرچه دلیل شروع دوئل کمی مبالغه آمیز بود ولی پایان خوبی داشت و بخوبی از نسبت آماندا با نویل استفاده کرده بودی.از لحاظ املایی و نگارشی نیز مشکلی نداشت.با توجه به عدم حضور آماندا لانگ باتم ، شما مستقیما به مرحله بعد صعود پیدا کردید.

مسابقه هشتم---
اولیور وود20 -جوزف ورانسکی0

خب تلفیق کوییدیچ و دوئل ، ایده جالبی بود هرچند که پستت را بیشتر به دوئل اختصاص داده بودی و همین امر تا حدودی باعث خسته کننده شدن پستت شده بود.در اوایل پست ، پستت دارای توصیفات زیبایی بود ولی در اواخر و اواسط آن از توصیف کمی برخوردار بود که متناسب با دیالوگها و لحن جدی نبود.موفق باشی.صعودت را به مرحله دوم تبریک می گویم.


با این حساب مرحله دوم بدین قرار است:
مسابقه اول: چو چانگ –سارا اوانز
مسابقه دوم: جسیکا پاتر – لیلی اوانز
مسابقه سوم: لودو بگمن – پروفسور سینیسترا
مسابقه چهارم : آوریل-اولیور وود
مرحله دوم از ساعت 00:00 فردا یعنی سه شنبه آغاز خواهد شد.قوانین دوئل را بار دیگر خدمتتان بیان می کنم:
الف)
استفاده از طلسم آواداکداورا ممنوع می باشد.

ب)
هر فرد برای شرکت در هر مرحله فقط می تواند یک پست بزند.

پ)
برای پستهایتان دو راه وجود دارد:
1- میتوانید در پست خود ، دوئل را تمرینی فرض کنید.
2- میتوانید فرض کنید دوئل واقعی است البته باید برای این مورد دلیلی هم آورده شود برای مثال خیانت به محفل ققنوس و ...
برای مرحله اول یک هفته فرصت دارید.
لازم به توضیح است که در صورتی که راه دیگری نیز برای بیان دوئل و نوع آن پیدا کردید ، مشکلی ندارد و می توانید از همان شیوه استفاده کنید و امتیاز منفی محسوب نخواهد شد.



ت)
نحوه امتیاز دهی:
پستها از 25 امتیاز ، امتیازدهی خواهند شد و عواملی چون:
زیبایی سوژه اصلی ،روانی پست ، سوژه های فرعی ، توصیف مناسب ،املا و نگارش ، چگونگي آغاز و پایان پست
در امتیاز دهی تاثیر خواهد داشت.داورهای مسابقات بنده و ریموس عزیز می باشیم.

و اما مرحله دوم:
در این مرحله علاوه بر محدودیت مکانی ، دو محدودیت دیگر نیز اضافه شده است که هردوی انها محدودیت زمانی است.مکان دوئل ، به دلخواه هر قسمت از ساختمان مدرسه هاگوارتز است ، توجه داشته باشید ، محوطه هاگوارتز دوئل انجام نمی شود و فقط داخل ساختمان ان انجام می پذیرد.دوئل های مرحله دوم تماما در شب اتفاق می افتد ، ضمن اینکه دقت داشته باشید دامبلدور مرده است و حضور ندارد. دوئل مرحله دوم از فردا(13/6) آغاز می شود و به مدت یک هفته تا ساعت 24:00 نوزدهم شهریور ادامه خواهد داشت.موفق باشید.با احترام.

*پ.ن: در مورد بازی ویولت بودلر و جسیکا پاتر تجدید نظر شد و بعد از بررسی نتیجه تغییر کرد .موفق باشید.با احترام.

با سلام خب مرحله اول دور اول مسابقات دوئل محفل پایان یافت و بزودی نتیجه آن اعلام خواهد شد.ضمن اینکه افرادی که در لیست زیر مشخص شده اند بدلیل شرکت نکردن حریفشان از هم اکنون به مرحله دوم صعود پیدا کردند و امتیازاتشان همراه با اعلام داوری بقیه مسابقات اعلام خواهد شد.با احترام.

مسابقه اول: آلیشیا اسپینت---چو چانگ(صعود به مرحله دوم)

مسابقه پنجم: سارا اوانز(صعود به مرحله دوم)---پرد فوت

مسابقه هفتم:آماندا لانگ باتم---پروفسور سینیسترا(صعود به مرحله دوم)

مسابقه هشتم: اولیور وود(صعود به مرحله دوم) --- جوزف ورانسکی

دوئل بین لیل و جرج

روز رو به پایان بود .... با رغه ای از نور کمرنگ خورشید در اسمان مشاهده می شد........ نسیم خنکی در جنگل ممنوعه می وزید ......... جرج در اوایل جنگل ممنوعه به سمت مکانی که با لیلی قرار داشت پیش می رفت.

او که جزئیات صحبت های دامبلدور رو با خودش مرور می کرد ارام ارام در عمق جنگل ممنوع پیش می رفت.
حلا دیگر درختان قطور جنگل نمی گذاشتند حتی ذره ای از اسمان دیده شود. پرندگان سر و صدایی ایجاد می کردند که باعث ترس و وحشت می شد.

سرانجام به محل رسید . انگار انتظار او را می کشید .. به یک درخت تکیه داده بود و به او نگاه می کرد.
لیلی یک ردای سیاه پوشیده بود و با چوب دستی اش بازی می کرد.

هر دو به هم نگاه کردند . لیلی گفت: بهتره شروع کینم! و اضافه کرد دامبلدور بهت حرفی نزد؟!

به هرحال! بهتره همونطور که گفتی شروع کنیم. اگه بخوای میتونیم یه وقت دیگه دوئل کنیم.

نه الان بهترین موقعست.

استوپیفای. این اولین طلسمی بود که جرج فرستاد. در طرف دیگر که لیلی با اینکه غافلگیر شده بود توانست طلسم را دفع کند.

لیلی بلافاصله طلسمی که نوری ابی رنگ داشت به سمت او فرستاد و جرج توانست طلسم را دفع کند و پشت یک درخت افتاد. وقتی توانست بلند شود مایعی قرمز رنگ از استین سمت چپش روی زمین می ریخت که در اثر بر خورد بازوی او با یک شئی تیز زخمی شده بود.

جرج بلند شد و فریاد زد دیفیندو! این طلسم به ردای لیلی خورد و ان را پاره کرد.

بد نبود! یه چیزهایی بلدی!

کنجکتیویس. این طلسمی بود که از سوی لیلی به سمت جرج فرستاد و جرج توانست به سختی این طلسم را دفع کند.

لیلی طلسمی قدرتمند به سمت جرج فرستاد. قدرت این طلسم به قدری زیاد بود که وقتی جرج مسیر طلسم رو عوض کرد، به درخت دیگری خورد و ان را نصف کرد. او دیگر توان مقابله با لیلی را نداشت. با خونی که از بازوی او می رفت، احساس سرگیجه می کرد ولی باز هم ادامه داد.

او اخرین طلسم خود را به سوی لیلی فرستاد. سکتو سمپرا!

اون توانست بیشتر قدرت طلسم را دفع کند اما باز هم طلسم با قدرت کمی به صورت او برخورد کر د و صورتش را کمی شکافت.

جرج که دیگر نمی توانست به ایستد افتاد و به لیلی که به او نزدیک می شد نگریست.

تو میخواستی من رو بکشی! ولی نتونستی! من هم یک بار امتحان میکنم!

اواداکداورا!

طلسم به جرج که روی زمین بود برخورد کرد و او همانطور که روی زمین بود مرد.

نه! جرج در حالی این روگفت که درون تالار خصوصی گریفیندور و خوابگاه گریفیندور بود. او که سر و صورتش غرق در عرق بود به بدن خود خیره شده بود می گفت: لیلی من رو کشت.
فرد و لی جردن که در دو طرف او ایستاده بودند مثل دیوانه ها نگاه می کردند. او تمام ان وحشتناک را برای انها تعریف کرد.

فردا صبح در محفل:
شما ها باید یک به یک با هم دوئل کنید تا امادگی بهتر و بیشتری برای مبارزه با مرگخوارها داشته باشید. رو به جرج کرد و گفت شما اقای ویزلی باید دوشیزه اوانز دوئل کنید.

جرج تا این حرف را شنید گفت: نه پرفسور نه! لیلی دیشب من رو. کشت تو دوئل. من نمی خوام با لیلی دوئل کنم.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ببخشید دیگه ارزشی شد. چون من اشتباهی رفتم یه چیز دیگه نوشتم و این رو دوباره نوشتم.
از البوس هم ممنوم که تا الان فرصت داده. استفاده از از اون طلسم ممنوع هست حتی درخواب؟!

اگه اره بگید تا اخرش رو عوض کنم.