كلبه سپيد

دامبل :
کی این کیک رو خورده ؟؟
- گفتم کی این کیک رو خورده ؟؟ از شصت و پنج طبقش 45/2 طبقش خورده شده !!!

سپس به سمت گریگنه ها بر گشت

آلبوس سوروس:
-صد رحمت به گرگینه ها این دیگه کیه
سیریوس :
ببین چه میکنه !!
البوس سوروس :


اون طرف اشوب

دامبل :
پس جواب نمیدین نه ؟

ملت گریگنه :


اواداکداورا به درد شما نمیخوره با دستام خفتون میکنم نمیدونین وقتی من گشنم بشه چی میشه

ملت گرگینه :


4 دقیقه بعد

دامبل با دست های خونی به سمت کلبه صدفی حرکت میکنه ملت گرگینه هم پشت سرش
همه به این صورت

کلبه صدفی

البوس سوروس :
داره میاد
_
- یعنی میخوان چی کار کنن ؟!!

خارج از جیـــــغ و دادهای ملت،که برای نجات جان خود جان میدادند،دو کفتر عاشق که بیستر شبیه به تسترال میبودند تا کفتر در کنار ساحل آبی قدم میزدند.تسترال اولی که ز ترس دزدیده شدن ریشش همواره با دستش به آن چسبیده بود رو به تسترال دوم کرده و با لحن"عزیزم دوست دارم"گفت:
منزل بهتر نیست به خانه رویم؟مهمانان همی منتظر ورود ما میباشند.
منزل نگاه"ای ریش سوخته باز تو دروغ گفتی" رو به دامبل کرد و با نموره ای عشق به دامبل گفت:
باز تو شکمت صدا کرد و گشنت شد؟ما که تازه اومدیم.


در همان نزدیکی،خانه صدفی که حال بیشتر شبیه به جهنم صدفی برای ملت یا بزبان دیگر بهشت صدفی برای گرگینها یا بزبان ساده تر خاستگاه عروسی که حال به مجلس عزا تبدیل شده بود بود ، گرگینها درحال جشن گرفتن خجسته شب چهارده را بودند.ریموس جسمی که تا چند ساعت پیش دوهزار گالیون ارزش داشته و بر پای بسیار ارجمند سرکار دوشیزه محترمه مگگونگال بوده را بر دهان مبارک نموده و بعد باحالت بسیار ژانگولرانه ای بیرون تفید.
گرگینها در همین حال بودند که در خانه صدفی که حال بیشتر شبیه به جهنم صدفی برای ملت یا بزبان دیگر بهشت صدفی برای گرگینها یا بزبان ساده تر خاستگاه عروسی که حال به مجلس عزا تبدیل شده بود بود بصورت وحشتناکی باز شده و باعث پیچیده شدن صدایی غییژ مانند شد.


دامبل با حالتی آستکبارانه وارد خانه صدفی که حال بیشتر شبیه به..... شد و نگاهی بمعنای"باباتونو در میارم اگر از جاتون تکون بخورید"به گرگینها نمود.
به قدم های بس دراز و بس بسیار سنگین به سوی میزی که کیک شصت و پنج طبقه ای بر رویش باید میبود رفته و به میز خیره شد.چشمان دامبلدور که حال از پنجاه درصد خون،چهل درصد اشک و ده درصد شن(تو ساحال باد میزد شن رفت تو چشش)پر شده بود فریادی از ته دل خالییش سر داد:
من اگه بفهمم کی این کیک رو خورده آواداکدابرا میکنمشششش.

دو گرگینه که با سرعت به سمت ملت می تاختند (!!) در راه با دیگر اقوام گرگینه شان همراه شده و همراه آنها به سمت ملت تاختند !!
- جیـــــغ ! بابایی ...
ویکتوار خود را با ترس به پدرش چسباند :
- من جوابم منفیه !
بیل ویزلی با آرامش موهای دخترش را نوازش کرد و سپس به گرگینه تبدیل شد !
ویکتوار : جیــــــــغ !
در روبروی مردمی که با استرس در پشت ویلای صدفی قرار گرفته بودند ، لشکری از گرگینه ها به رهبری ریموس، گرگینه ی پیر ، با آغوش باز به سمت آنان می آمدند .
بیل ویزلی نیز تک و تنها با آغوشی باز و پشمالو در خلاف جهت آنها به سمتشان دوید تا با آنها همراه شود و تک خوری نکند .


و در کیلومتر ها دور تر از این آشوب...

- دامبی....
- بله منزل؟
- ریشت شب نماس دامبی؟
- بله منزل !
- برای منم می خری ؟
- منزل که ریش نداره که !؟
- ای نامرد ! خیانتکار ! تو منو دوس نداری !
- نه ! نه منزل ! این طرز فکر...


اینور آشوب :

بیل به دیگر گرگینه ها رسید و در حالیکه همسو با آنها به سمت خانه ی ویلایی می رفت ، گوشی موبایل جادوییش را از بین پشمهایش بیرون آورد و همانطور که می دوید ، شماره ی گری بک را گرفت .

اونور آشوب :

ساحره ها : جیــــــــغ !
جادوگرا : غیـــــــــژژ !
ساحره ها : جیــــــــغ !
جادوگرا : غیـــــــــژژ !
ساحره ها : جیـــــــ....
جادوگرا : غیـــــــ ...
آلبوس سورس : غیـــــــژ ! الان برای دفتر وزارت نامه می فرستن میگن من نمی تونم کشور رو اداره کنم !
هری پاتر : وای ! الان گرگینه ها می رسن ! الان پاهای کثیف چندش آورشونو میذارن رو زوپس های کوچولوی نازم ! جیــــــغ !
جیمز : جیـــــــغ ! من یویوم اونجا جا مونده !!! یویوم اونجا جا مونده !!

دامبلدور هنوز به ريشش خيره شده بود و با غرور بسيار زياد بهش دست ميكشيد.ريش سفيد و براقش همچون ستاره ي قطبي ميدرخشيد و تو تاريكي شب مثل چراغي زيبا شده بود.

افكار دامبلدور:اوووه..چقدر خوشتيپ شدم..حالا ميتونم به جاي يه منزل،چند تا منزل داشته باشم !

بووومب!

يك عدد بادمجون از سر دامبلدور در حال رشد بود و وي رو از افكار شيرينش بيرون آورد.همسرش بغلش ايستاده بود و با خشم بسيار زياد و چشم هاي گودافتاده بهش خيره شده بود.دامبلدور كه به دليل هوش زيادش،سريع فهميد چه خبره،قيافش رو مهربون كرد و گفت:

-منزل!؟
-درد و منزل!
-عزيزم ميدونستي به چي فكر ميكردم؟داشتم پيش خودم ميگفتم كه من چقدر منزل فداكار و خوبي دارم كه اينقدر بهم ميرسه و خوشتيپم ميكنه..ميخواستم فردا شب ناهار ببرمت بيرون غذا بخوريم.
-جان منزل همين فكر رو ميكردي؟
-

اطراف دامبلدور و منزلش،ملت مثل جت فرار كرده بودن و هر كدوم يه جا پنهون شده بودند.دو گرگينه(پدر و پسر)با خوشحالي به هم نگاهي كردند و دندون هاي تيزشون رو نمايان ساختند.تاريكي شب كم كم داشت بر درخشش ريش دامبلدور خيره ميگشت و همه جا تاريك ميشد.درياي پر تلاطم هم آروم شده بود تا صحنه ي بعدي ماجرا رو ببينه و ابرها هم به صورت كامل رفته بودند تا دو گرگ با قدرت فراوان به انسان ها حمله كنند.

-آلبي،ميايي بريم تو اين ساحل قدم بزنيم؟به ياد قديما!
-بريم عزيزم..هر چي تو بگي اصلا!
-برام داستان هم تعريف ميكني؟از اونا كه قديما تعريف ميكرديا!
-باشه عزيزم..داستان هم بهت ميگم.

و آن دو شروع به قدم زدن ميكنن و از گرگ ها دور ميشن.گرگها كه اين صحنه رو ميبينن به صورت در اومده و حالشون به شدت بهم ميخوره و به طرف خونه صدفي ميرن تا خودشونو خالي كنند.حالا سيريوس و بقيه ملت از پشت پنجره هاي خونه صدفي دو تا گرگ رو ميبينن كه به طرفشون حمله ور ميشه و دامبلدور و زنش رو كه به طرف دريا ميرن!

خانه صدفي!

-جان سيريوس فكر نميكردم دامبلدور اينقدر قوي باشه..ببين چجوري گرگ ها رو از خودش دور كرد!
-آره..خيلي تو اين كارا ماهره!

و هيجان و ترس و لرزش تمام بدن اونها رو فرا گرفته بود.

- جیـــــــــــــغ !!!
تمامی سوت و کف و جیغ های شادمانه ی ملت با صدای جیغ سیریوس بلک فروکش کرد .
همه به جز تدی که هنوز لبخند مسخره اش را به لب داشت ، دست ویکتوار را به دنبال خود می کشید و برای دیگران دست تکان میداد و ریموس لوپین پیر که با چشمانی پر از اشک عصای لرزانش را بالا آورده و آن را از فرط خوشحالی دامادی پسرش بر سر وی می کوبید ، با تعجب به سیریوس خیره شدند.
سیریوس هیجانزده گفت :
- امشب ماه شب چهارده اس .
همه هنوز با تعجب به او چشم دوخته بودند .
- باب امشب ماه کامله !
در یک لحظه ، همه ی نگاه ها به پدر و پسر سرخوش برگشت :
ابرها به آرامی از جلوی ماه کنار رفته و ریش براق دامبل در زیر نور مهتاب درخشید .
دامبلدور با شور و شوق فریاد زد :
- دیدی؟ دیدی سیریوس؟ دیدی چقد قشنگ شده !!؟
- عوووووووووو ....
حاضرین پس از شنیدن اولین زوزه به سمت ریموس لوپین برگشتند که به تدریج تغییر شکل می یافت .
- عووووو !
دومین زوزه ، که کوتاه تر از اولی بود ، توجه حاضرین را به سوی تدی جلب کرد .
- عووووو !!!
- عوووووو !!!
- عوووووووو !!!
- عووووووووووو !!
- عوووووووووووووووووووووووووو!!!

همه ی نفس ها در سینه حبس شد ...
بالاخره نصف بیشتر مهمانان از خانواده ی داماد بودند !!!

دامبل به همراه منزل در حالی که سعی می کردند با لبخند زدن، خوشحالی خود را از این مراسم میمون نشان دهند در ساحل منتظر دوستان خود ایستاده بودند. پیرمرد که مضطرب به نظر می رسید با نگرانی گفت:

- منزل؟
-جان منزل؟
- تیپ و قیافه ام مناسبه؟
- خیلی جیگر شدی! اگه توی مدرسه هم اینطوری تیپ میزدی، اینقدر واست اونوقتا کلاس نمیذاشتم.
- دامبل بمیره راس میگی؟
-دامبل کفن بشه اگه دروغ بگم!

سیریوس که از فاصله ای نزدیک شاهد و شنونده ی گفتگوی مبتذل دامبل و منزل بود، کاسه ی صبرش لبریز شد و به شدت ریش دامبل رو کشید و گفت:

- از سن و سالت خجالت بکش! اه اه... این چیه زدی به ریشت؟
- محلول 24 ساعته ی ریش براق!

سیریوس در حالی که با آستر کتش، دست چرب و چیلیش رو پاک می کرد با لحنی نیشدار گفت:

- الان برق ریشت کجاشه که من نمیبینم؟
- شب معلوم میشه!
-صحیح! حالا یالا راه بیفت, باید به تازه عروس و داماد خوشامد بگی.

تدی و ویکی دست در دست هم مثل دو غنچه گل تازه بشکفته! () قدم به ساحل گذاشتند.موهای نقره ای رنگ ویکتوریا به زیبایی پشت سرش جمع شده بود و با خوشحالی به تد که کت و شلوار به تنش زار می زد لبخندهای مسخره و مثلا" عشقولانه می زد. پشت سرشان بیل و فلور، تانکس و ریموس و همچنین جمعیت عظیمی از ویزلی ها و پاترهای ریز و درشت بودند که رنگ و وارنگ، هر کدوم بهترین لباسهاشون رو مثلا" تنشون کرده بودند. دامبل دوباره دستی بر ریشش کشید و کتش رو صاف کرد و با منزل به سمت جمعیت تازه وارد حرکت کرد.

همه آنقدر گرم خوش و بش و شادی بودند که متوجه چهره ی سیریوس که با دیدن پیامی که تازه به دستش رسیده بود مبهوت مانده بود، نشدند؛ پیامی که خبر از کامل شدن قرص ماه در این شب شیر تو شیر می داد!

کشتی بزرگی در آب های آرم دریا به ارامی وول وول میخورد.دکل کشتی را بصورت ژآنگولرانه ای با پارچهای سفید مومیای پیچ کرده و با حروف درشت و خرچنگ قورباغهانه ای بر روی پارچها اسم تد و ویکتوریا را نوشته بودند.
در داخل کشتی ملتی بیخواب و زندگی درحال رقصیدن و انجام کارهای زد آسلامی و کلا بیناموسیانه بودند.در ته سالن بزرگ که در کشتی بزگ و روی دریای بزگتر بود تد در کنار ویکتوریا درحال نوشیدن کوکا کلای خود بوده و بصورت بسیار عشقولانه و کلا حال بهمزنانه ای به هم دیگر خیره شده بودند.
تد جرعه ای به بزرگی کل لیوان نوشید و با لحن"من تورو خیلی دوست دارم"به ویکتوریا گفت:
من تورو خیلی دوست دارم.
ویکتوریا نگاه بسیار ناشیانه ای به تد کرده و کوکاکولای خود را بصورت ناشیانه تری تا ته نوشید و بعد به ملت بیکار و زندگی که در حال حرکات بسیار ژانگولرانه ای بودند خیره شد.
بعد از گذشت چند صد ثانیه بر روی آبهای آرام اقیانوس آرام، کشتی بزگ که به آرامی حرکت میکرد به خانه ای صدف مانند که بیشتر شبیه به ویلای صدفی بود رسید.در همان هنگام صدای نخراشیده ای از بلندگوهای کشتی شنیده شد:
یک دو سه یک دو سه امتحان میکنیم...صدا منو دارید؟اوکی.ملت بیکار و بیزندگی ما به ویلای صدفی رسیدیم.برای شما دقایق خوبی را آرزو مدیم.حالا لطفا گور محترمتون رو گم کنید.



در کنار خانه صدف مانند که بیشتر شبیه ویلای صدفی بود خانواده بسیار سفیدی که سفیدیشان بیشتر برای ریششان بود تا پوستشان در زیر آفتاب داغ در حال آفتاب گرفتن و برنزه کردن ریش خود بودند.زن پیری که بخاطر ریشش بیشتر شبیه به مرد پیری بود نگاهی به ویلای صدفی کرد و با لحنی بمعنای این که وای الان عروسی شروع میشه به خانواده و سیریش گفت:
کشتی بزرگ رسید.تد و ویکتوریا اومدن.بریم تا دیر نشده.
خانواده آلبوس دامبلدور بهمراه سیریوس بلک که مرد بسیار سفیدی بود و سفیدیش بیشتر بخاطر پوستش بود تا ریش نداشته اش بعد از شنیدن این حرف براه افتادند تا به عروسی دوستان عزیزشان برسند.

سوژه ی جدید : ( با اجازه باب بزرگ و آنتونین : D )

- این خوبه؟
- افتضاحه !
- اممم.... این چی ؟
- مسخره اس !
- این ؟
- جلفه !

با دلخوری تی شرت و شلوارک صورتی جیغش را بر روی ساک چرمی اش انداخت و به سمت سیریوس برگشت :
- خب پس چی بپوشم ؟
سیریوس با خونسردی به سمت کمد چوبی دفتر دامبلدور حرکت کرد ، دقایقی بعد با کت و شلوار شیک و مارک داری برگشت .
- اینو بپوش !
دامبلدور لحظاتی مات و مبهوت به کت و شلوار خیره شد : عمرا ! خزه !!
سیریوس :

یک ساعت بعد – جایی در نزدیکی ویلای صدفی :

سیریوس در آفتاب داغ ، عینک دودی اش را از چشمانش برداشت و به افق دریا خیره شد ، دریا آرام بود و هرازگاهی سایه ی موجودی دریایی در زیر آب پدیدار می شد ، در آن لحظه تنها چیزی که آن سکوت اسرارآمیز را می شکست صدای نابهنجار مرغی دریایی از مکانی نامعلوم بود که گوش سیریوس را آزار میداد ، در جستجوی پرنده به اطرافش نگاه کرد .
- سیجیغ ! جیــــــغیوس ! جیغسیوس ! جـــیـــــغ !
سیریوس به پایین نگاه کرد ، چشمش به چشمان آبی رنگی که با مظلومیت به او زل زده بودند افتاد ، پس از کشف این حقیقت به سرعت پایش را از روی چیزی که فکر می کرد خزه ی دریایی است برداشت ... دامبل ساکت شد و صدای نابهنجار مرغ قطع شد .
سیریوس با بی حوصلگی ریش دامبلدور را گرفت و به پیرمرد کمک کرد تا از روی ماسه ها بلند شود .
- اَاَاَییی... آروم سیریوس ! من ریشمو دوس دارم !
سپس دامبلدور کت و شلوار شیک مارک دارش را تکاند و به اطرافش نگاه کرد :
- پس کجاس ؟
سیریوس دوباره عینک دودی اش را به چشم زد و زمزمه کرد :
- همین نزدیکی هاس ... فقط چند کیلومتر... چه عروسی ای بشه !! ... گرگینه و پریزاد ! با حضور دامبل و خانواده ! مرلین به خیر کنه...

پس از اینکه مینروا حرف های دلش رو به زبون آورد، آلبوس تمام سعی خودش رو میکنه که یه حرکت عشقولی برای مینروا بره امّا سعیش منجر به شکست میشه چون جسم و روحش هر دو در چنگال گریندل والد اسیر بود!!

آلبوس: باشه!
مینروا: چی؟...فقط میگی باشه؟...یعنی نمیخوای جواب ابراز علاقه ی من رو بدی؟...یعنی نمیخوای چیزِ متقابل از خودت نشون بدی؟!
آلبوس: من با چیزِ متقابل و مخالف و اینا حال نمیکنم!...فقط چیزِ موافق!

مینروا یه نگاهِ "شناختمت...شناختمت...شناختمت!" به آلبوس میکنه و سپس در یک حرکت انتحاری به سمت آشپزخونه میره و در حالی که جارودستی رو پیدا نمیکنه، یکی از لیوان هایی که توش نوشیندنی مخصوص مادام رزمرتا خورده بودن رو برمیداره(چطوری وینکی؟!) و دوباره به سمت در برمیگرده!

مینروا: از همین جا اعلام میکنم که دیگه باید قید قدسی رو بزنی!
آلبوس: تا وقتی هستی و گریندل والد و هاگرید و داف های دیگه! هستن، قدسی کیلو چند!؟

لحظه ای بعد لیوان مورد نظر بر سر آلبوس خورد میشه و تکه های لیوان در بین ریش های آلبوس گیر میکنه!!

مینروا: دیگه نمیخوام ببینمت موافق گرایِ لجن!...ریشوی عوضی!(توضیحات بیشتر: مینروا از قدرت استفاده از حس های مختلف و همزمان برخورداره که با استفاده از این دو شکلک این قدرتشو رو میکنه!)
آلبوس: فقط گریندی...فقط هاگرید...فقط فنگ!!...فقط پدر پسر شجاع!...فقط هری پاتر، پسری که زنده ماند!(نکته: اینجا آلبوس حرکت مینروا رو تلافی میکنه!)


آلبوس پس از گفتن آخرین حرفهاش دوان دوان! به سمت تاریکی میره...در همین لحظه آنیتا در حالی که صورتشو چنگ مینداخت، همزمان بندری میزنه که نشانه ی دوری از پدر و یتیم شدن و این حرفاست!(اینجا آنیتا هم برای اینکه کم نیاری دو تا حس رو با هم اجرا میکنه!)

لحظه ای بعد دامبلدور در میان تاریکی آخرین نگاه رو به خانوادش میکنه و غیب میشه!



-دقیقه ای بعد-
-مرکز شهر لندن-

آلبوس در کوچه ای باریک و پر از آشغال و کارتن ظاهر میشه و سپس قدم زنان به سمت خیابان اصلی حرکت میکنه...لحظه ای بعد در مقابل سالن نمایشِ بزرگِ شهر قرار میگیره...در آن حوالی پلاکاردهای بزرگی نصب شده:

"برای اولین بار و آخرین بار!"
"لندن در انتظار دو ستاره ی مغرب زمین!"
"جشنِ موافق گرایان!"
"امشب لندن تا صبح بیدار است!!"


آلبوس: این دوتا دوست من ترکوندنا!...برم تا دیر نشده!

لحظه ای بعد آلبوس به سمت کنسرت بزرگ آن شبِ لندن حرکت میکنه...دوست پسرها یا معشوقه های آلبوس یکی پس از دیگری به آلبوس میپیوندند تا در کنسرت گروه موافق گرای Tatu شرکت بکنن!!(نکته: "موافق گرا" که فهمیدین یعنی چی؟!...دلیل اینکه من به جای "هم*** گرا" نوشتم "موافق گرا" اینه که کلمه ی "هم*** گرا" تو سایت ف.ی.ل.ت.ر شده!(واسه این نوشتم ف.ی.ل.ت.ر چون این کلمه هم تو سایت .ف.ی.ل.ت.ر شده...کافیه امتحان کنین ببینین به جاش شکلک میزنه!...من خیلی گولاخم نه!؟)


-----------------------------------------------------------------------
راهنمایی برای معلولان اجتماعی!: گروه Tatu تشکیل شده از دو دخترخانمِ باشخصیت و گولاخ که موافق گرا هستن!...تو مایه های آلبوس و گریندل والد!

تبریکات: تبریک عرض میکنم به همه به خاطر ف.ی.ل.ت.ر شدن دو کلماتی که تو پستم توضیح دادم در موردشون!!

و درست زمانی که مطمئن میشه همه خواب هستن..آهسته از خانه خارج میشه...
دامبل در حالي كه به شدت احساس شادماني مي كرده كه به اين راحتي تونسته مگي و آنيت و آرتيك رو دچار يك افسون نفهمي مفرط كنه در حالي كه يكي از اشعار تغيير يافته ي قديمي رو زير لب زمزمه مي كرد به سمت كوچه ي خلوت ( و خطرناك!!) ميل مي كرد. ناگهان از شدت سردي بسيار هواي بيرون كربن دي اكسيد موجود در ريه هاش در اثر فشار زياد و سرماي ناگهاني به يخ خشك تبديل مي شه تا بار علمي پست رو هم بالا ببره. در اين حين دامبل پيچش شديدي حس مي كنه كه ناشي از يخ زدگي بوده اما بلافاصله عشق به گلرت در وجودش جاري مي شه و يخ خشك تصعيد مي شه مي ره پي كارش و دامبل دوباره به خواندن شعر ادامه مي ده و ايضا به راهش هم همينطور:
مگي مي شد چي مي شد؟ گلرتي پيدا مي شد دلم عاشقش مي شد!...زندگيم قشنگ مي شد! ..روز من شب نمي شد! ..آخ مگي مي مرد چي مي شد؟!
همينطور كه آلبوس داشت به خواندن اين اشعار مي پرداخت و نور مهتاب و چراغ هاي شكسته ي كوچه سر و صورت چروكي آلبوس رو نشون مي داد ...
كاااات!!
- هووي گريمور برو صورت اين پيربابا رو درست كن باب اين چه وضعيه؟..
(بعد از كمي) اكشن!!
دامبل در حالي كه زير لب شعر مي خوند و به راهش ادامه مي داد ناگهان صدايي رو شنيد كه به صورت شطرنجي در هوا انتشار پيدا مي كرد:
- هوووووي( مدل سر جاليز و اينا)...آلبــــوس...بيا اين زباله ها (!)‌رو با خودت ببر!
آلبوس خسته آلبوس تنها به راهي كه اوومده بود رو دوباره طي مي كنه اما اينبار در خلاف جهت و به خانه بر مي گرد(يم!)ه. در آستانه ي در مينروا با نيش باز وايستاده و به آل خيره شده!
- خب آشغالا رو بده من ببرم ديگه!!
- مي دوني ما اصلا آشغال نداريم فقط ..هيچي بهونه گرفتم بياي باهات حرف بزنم...مي دوني من تازه فهميدم كه اصلا به تو توجه نمي كنم ..مي دوني شدم شبيه قدسي نمي خوام تو بري دنبال هستي و...
- ههههوووق (صداي استفراغ آنيت و آرتي كه گوش وايستادن)