اما دابزold
از تالار هافلپاف
ماگل
- تولد نقش
- 1396/09/06
- آخرین ورود
- سهشنبه 9 دی 1393 16:22
- عضویت
- 1385/06/05
- پستها
- 457
هافلپاف و گريفندور
ساعت از نيمه شب گذشته بود. ساعتی که قلعه هاگوارتز مانند هيولايی غول پيکر به خواب فرو ميرفت و سکوتی رخوت آور و در عين حال لذتبخش بر تک تک راهروها و تالارهايش حکمرانی ميکرد. ساعتی که جن های خانگی بی صداتر از ترق توروق آتش های رو به خاموشی، سالن عمومی گروه ها را از کارت قورباغه های شکلاتی، کاغذهای پوستی مچاله شده و... می زدودند. ساعتی که - ساعتی که هافلپافی ها به آن ميگفتند ساعت بالش بازی!
- بگير که اومد!
- اينم تلافی اون يکی!
- آخ!
- هوی لودو! اونی که داری بالای سرت می چرخونی پيژامه ی منه!
- اِ... ببخشيد! فقط... اينجاش چرا زرده آل؟
- بده ش به من!
- آی! موهامو ول کن! اين جزء قوانين نيست...
کف خوابگاه پوشيده از پرهای سفيد شده و چيزی نمانده بود بچه ها يکديگر را نيز به سمت هم پرتاب کنند. علاوه بر بالش، کتابهای درسی قطور، شيشه های مرکب، چمدان، جاروی مسابقه و انواع لباسها در عرض اتاق به پرواز در آمده، پرده ها را می دريد، شيشه ها را می شکست و گاهی هم هدف مورد نظر را سرنگون می ساخت.
هنگامی که پيوز سعی ميکرد پاتيل زنگ زده و کوچکی را روی سر درک بيندازد در خوابگاه باز شد و دنيس با يک بغل نقشه به داخل آنجا قدم گذاشت. چشمهايش گود رفته و موهايش نيز ژوليده شده بود. زير لب با خود حرف ميزد و صدای زير و عجيبش زمزمه ی آهنگين مانتيکور به هنگام خوردن شکارش را تداعی ميکرد.
- نه اون خيلی... اگه بتونه... شايد هم بايد... ميشه مستقيم... نه بهتره بهش بگم... آره اين خوبه... شماها هنوز بيداريد؟ مثلاً ما فردا بازی داريم! همه توی تختهاشون!
- اَه، دنيس! انقدر ضدحال نباش!
- لوله شون ميکنيم!
- حق با ارباب پاتر جوان بود!
- آره دنيس، ما...
در با صدای غيژ ديگری گشوده شده و مرلين ميان چهارچوب آن ايستاده بود. اريکا همانطور که به سمت او ميرفت با حالتی نمايشی در ادامه ی حرفش گفت:
- ما مرلينو داريم! مرلين خودش يه پا فليکس فليسيسه... اتفاقی افتاده؟
مرلين دست اريکا را از روی شانه اش کنار زد و لنگ لنگان خود را به نزديکترين تخت رساند.
- چيزی نيست... توی يه پله انحرافی گير کردم. پای راستم يکم درد ميکنه!
- عجيبه! چند روزه دائم داری بدشانسی مياری! ولی هر چی باشی به پای مدافع گريفيا نميرسی. شنيدم آهنربای بدبختيه! اسمش چی بود... آهان، سينيسترا! اگه بدشانسی های چند روز گذشته رو در نظر نگيريم تو هميشه خوش شانس بودی... چی شد؟
مرلين با شنيدن نام "سينيسترا" چنان از جا پريده بود که سرش به چوبه ی تخت کوبيده شد.
- درباره ی سينی اينطور حرف نزن!
- سينی ديگه کيه؟ همون سينيسترا؟ از کی تا حالا شده... اَوووو!
اريکا شکلکی درآورد و بقيه ی بچه ها، حتی دنيس را به خنده واداشت.
- پس بگو چند شبه کجا غيبت ميزنه... خب؟
مرلين سعی کرد نسبت به سوت کشيدن و متلکهای سايرين بی توجه باشد و گفت:
- خب چي؟
- چجوری؟ چند وقته؟ اصلا چی شد که...؟
- بسه ديگه!
لبخند دنيس محو شده بود و قبل از آنکه زمزمه های مخالفت آميز بالا بگيرد تقريباً فرياد زد:
- شرح داستان عاشقانه ی مرلين و سينی رو بعد از مسابقه هم ميتونيم بشنويم پس همگی شب بخير!
- اما دنيس...
- گفتم شب بخير!
با يک حرکت چوبدستی دنيس تمام شمعها خاموش شدند و حدقه ی چشمانی که در تاريکی خوابگاه برق ميزدند با مشاهده ی دو کاسه ی خون خيره شده به آنها، يکی يکی زير پتوهای زردشان ناپديد گشتند.
- من بازم ميگم، خوش شانسی مرلين هميشه به تيممون کمک کرده! هيچ ميدونی اون دفعه که چانگ نتونست...
- اريکا، من فقط اينو ميدونم که خواب موندن ساعت همين مرلين خوش شانس باعث شده ما امروز دير بيدار بشيم! فقط دعا کنيد بتونيم به موقع خودمونو به زمين برسونيم...!
اعضای تيم کوييديچ هافلپاف در حالی که رداهايشان را بر روی لباس خواب به تن ميکردند با صورتهای پف آلود و موهای آشفته، پله های سنگی منتهی به سرسرای ورودی را دو تا يکی پشت سر می گذاشتند.
- هيچکدومتون نبايد دلشو به اين خوش کنه که سرخگون خودش ميره تو دروازه يا گوی زرين از آسمون ميفته تو دستش يا... مرلين مواظب باش!
بام
بام
بوم
بيم
بام
بيم
.
.
.
بوم!
مرلين تعادلش را از دست داده و هر شش نفر ديگر را نيز با خود به سمت پايين پلکان کشيده بود. آنها مانند يک ساندويچ چند طبقه روی يکديگر تلنبار شدند و وقتی دابی همچون زيتونی تزيينی بر پشت دنيس فرود آمد او خرخر کنان گفت:
- کافيه يه نفر ديگه درباره ی شانس حرف بزنه...
آسمان ورزشگاه کوييديچ پوشيده از ابرهای سياه و پنبه مانند بود. وزش ملايم باد، پرچمهای سرخ رنگ و زرد قناری تماشاچيان را به اهتزاز در می آورد و نم نم باران، بوی عطر چمن را در فضا می پراکند.
- ... بله، بالاخره اعضای تيم هافلپاف هم وارد زمين ميشن! مادام هوچ از اونا ميخواد که هر چه سريعتر يک صف تشکيل بدن و کاپيتانها رو به سمت هم فراميخونه. و حالا پای مک کينن به جاروی خودش گير ميکنه و باعث ميشه تمام هم تيمی هاش نقش زمين بشن...!
همهمه ی تمسخر آميزی در ورزشگاه طنين افکند و مرلين که با چهره ای گل انداخته خود را جمع و جور ميکرد زير لب به دنيس گفت:
- معذرت ميخوام! نميدونم چرا امروز اينجوری شدم...
دنيس يک لحظه با حالتی ميان خشم و دلسوزی به او خيره شد، سپس رو به اِما که غرولندکنان از زمين بر ميخاست زمزمه کرد:
- اِما، ازت ميخوام تا وقتی مجبور نشدی به مرلين پاس ندی، باشه؟
و قبل از آنکه او موافقت کند روی پاشنه ی پا چرخيد و به طرف استرجس پادمور رفت.
- ...کاپيتانها با هم دست ميدن و سوت بازی به صدا در مياد... توپها آزاد شدن!
لارتن کرپسلی سرخگون را در دست داشت و هنگامی که بازدارنده ی درک به سمتش آمد آن را به ليلی اوانز واگذار کرد. کمی بالاتر از جايگاه تماشاچيان و در ميان لايه ای از مه، آلبوس سوروس پاتر و ريموس لوپين به دنبال برقی طلايی رنگ، فضای تار و بخارآلود اطرافشان را می کاويدند.
- ... گل! بلک دروازه ی دابی رو باز ميکنه و نتيجه ده صفر به نفع گريفندور ميشه! دنيس سرخگون به دست جلو ميره...
دنيس با سرعتی غير قابل وصف از کنار مرلين گذشت و ردايش مانند شلاق به صورت او تازيانه زد. اما مرلين که از ابتدای بازی همانجا معلق در هوا مانده بود اهميتی نداد. احساس پوچی ميکرد. با اينکه سرش را زير انداخته بود ميتوانست نگاه سرزنشگر ده ها چشم را بر خود حس کند. باورش نميشد در همين زمين بود که طرفداران هافلپاف نامش را فرياد ميزدند، اعضای تيم پيروزمندانه بر پشتش می کوبيدند و دنيس با غرور به او می نگريست نه با خشم.
- مرلين بگيرش! سرخگونو بگير!
فريادهای اِما، مرلين را از افکار فلاکت بارش بيرون کشيد. مهاجمان گريفندور راه او را سد کرده بودند و دنيس نيز سعی ميکرد خود را از شر بازدارنده های استرجس و سينيسترا خلاص کند. آن توپ متعلق به مرلين بود!
نوک جارويش را چرخاند و با يک حرکت سريع سرخگون را به چنگ آورد. با چنان سرعتی پيش ميرفت که زوزه های باد گوشش را به درد آورد. در تمام طول زندگی اش هيچگاه برای انجام کاری تا اين حد مصمم نبود. بايد سرخگون را وارد حلقه ها ميکرد تا به دوستانش نشان دهد آن آدم نحس، خرابکار يا هر چيز ديگری که اين چند روز اخير نشان داده بود نيست.
- ... مک کينن به دروازه ی گريفندور نزديک و نزديکتر ميشه! جسيکا پاتر با فرياد از مدافعين تميش ميخواد که جلوی اونو بگيرن اما ديگه خيلی ديره! مک کينن سرخگونو پرتاب ميکنه و... سرخگون با فاصله ی زيادی از کنار حلقه ها رد ميشه! احتمالاً نور خورشيد چشمشو زده چون همه مون گلهای قشنگ او در مسابقه های قبلی رو به ياد مياريم...
بازی ادامه پيدا کرد اما مرلين دوباره خشکش زده بود. بله، نور خورشيد مانع از به ثمر رسيدن گل او شد ولی... ولی يک هفته ی تمام از آخرين زمانی که هاگوارتز رنگ خورشيد را به خود ديده بود ميگذشت! بعد از يک هفته باران، صاعقه و گذر ابرهايی که پايانی نداشتند چرا درست هنگام پرتاب سرخگون، آن هم به دست او بايد اين اتفاق می افتاد؟ گردنش را خم کرد و با مشاهده ی پرتوهای طلايی رنگ خورشيد در ميان توده های تيره و کدر ابر به نظرش رسيد حتی آسمان نيز به او پوزخند ميزند... چه بلايی بر سرش آمده بود؟
- ... دنيس از روی جاروش سرنگون ميشه! برخلاف درک و زادينگ که در ضربه زدن به بازدارنده ها موفق نبودن و البته چند بار تونستن مهاجمای خودشونو کله پا کنن، سينيسترا تمام بازدارنده ها رو به هدف زده... ميشه گفت اون از هر موقع ديگه خوش شانس تره...!
- سينيسترا!
مرلين که در اثر دريافت ناگهانی منشأ تمام اين دردسرها بهت زده شده بود با دست به پيشانيش کوفت. همزمان با صداهايی که در گوشش می پيچيد تصوير آن شب در برابر چشمانش جان گرفت.
- ... تو هميشه خوش شانس بودی!
- ... شنيدم آهنربای بدبختيه!
نور ماه سطح درياچه را سفيد و مات جلوه ميداد. در کنار درخت راش و ميان دسته ای از کرمهای شب تاب ايستاده و دستانش را به دور او حلقه کرده بود. شيرينی آن بوسه را تلخ تر از هر آنچه که تا کنون چشيده بود به ياد آورد. و حالا...
- ...اون از هر موقع ديگه ای خوش شانس تره!
- ای دزد کثيف!
- سرخگون در دستهای کرپسليه و... اوه، مک کينن داره به سرعت به طرفش ميره! الانه که با هم برخورد کنن... اما نه! اون به طرف سينسيترا پرواز ميکنه و...
هر يک از تماشاچيان به گونه ای ابراز احساسات کردند و صدای سوت های تشويق آميز و قهقهه های بلند در هم آميخت. بازيکنان دو تيم نيز از بازی دست نگه داشته و محو اين صحنه شده بودند. مرلين آن چنان لبهايش را به لبهای سينيسترا ميفشرد گويی ميخواست چيزی را از درون دهانش بيرون بکشد.
- خو... انی... و... اس... اِده! (خوش شانسيمو پس بده!)
- ايو... نه... ای... ارلی؟! (ديوونه شدی مرلين؟!)
- اام... اسش... اده! (گفتم پسش بده!)
- اِلَ... ان! (ولم کن!)
- پروفسور به من چه! چيکارش کنم؟ اخ! باشه باشه!...اِ... اوه، اونجا رو نگاه کنيد! تماشاچيان عزيز نگاه کنيد يه مرغک زرين! درست اون طرف ورزشگاهه، ببينيد! درست اون طرف اين صحنه ی زيـ... بله، پروفسور! اون طرف اين صحنه ی واقعا زشت و زننده، روی حلقه ها! نگاه کنيد! اين پرنده خيلی کميابه ها! ببينيدش...!
هيچکس به گزارشگر اهميتی نداد. رنگ صورت سينيسترا به تيرگی می گراييد و مادام هوچ مردد مانده بود که آيا بايد پنالتی بگيرد يا فقط آنها را از هم جدا کند. سرانجام سوت او به صدا در آمد و بلافاصله مرلين از سينيسترا جدا شد - احساسش ميکرد!
دنيس با قيافه ی وحشتناکی به مرلين گفت:
- بعداً درباره ی اين... اين... بعداً درباره ش حرف ميزنيم!
و به طرف حلقه های دروازه ی خودشان پرواز کرد تا ضربه ی پنالتی زده شود.
مرلين به هيچ وجه از دفع ضربه ی سيريوس بلک توسط دابی متعجب نشد. پنج گلی که پس از آن خودش وارد دروازه ی گريفندوری ها کرد هم چندان هيجانزده اش نکرد. مطمئن بود مسابقه را خواهند برد. آن بخش کوچک از وجودش، بلافاصله پس از بازگشت، قهرمانی کوييديچ را جشن گرفته بود.
- ...اوانز برای ششمين بار سرخگونو از دروازه ی هافلپافی ها عبور ميده و... هافلپافی ها چی دارن ميگن؟
- اينجا! آلبوس اينجا!
- خب، من هر حرفی درباره ی شانس زدم پس ميگيرم! گوی زرين به يکی از پرچمها گير کرده و پاتر خيلي به اون نزديکتره... لوپين هيچ شانسی نداره! گريفندور هيچ شانسی نداره!
آلبوس گوی زرين را از ميان پرچمی زرد رنگ با نقش گورکن هافلپاف آزاد کرد، آن را بوسيد و با چشمانی اشک آلود بالا گرفت.
صدای سوت پايان آخرين بازی آن ترم به گوش هيچکس نرسيد. هافلپافی ها ديوانه وار فرياد ميزدند و هر که اطرافشان بود را در آغوش می کشيدند. طبيعت نيز در جشن و سرور آنها شرکت نموده و با ناپديد شدن آخرين تکه های ابر، رنگين کمان بزرگی در کنار کاغذهای رنگی و فشفشه، ورزشگاه را تزيين کرده بود.
اعضای تيم مرلين را دوره کرده بودند و او وحشت زده فرياد ميکشيد:
- نه! خواهش ميکنم! من از دور تبريکات صميمانه تونو ميشنوم! توروخدا نزديک نشين! نه! آلبوس ماچ نکن! نه!
ساعت از نيمه شب گذشته بود. ساعتی که قلعه هاگوارتز مانند هيولايی غول پيکر به خواب فرو ميرفت و سکوتی رخوت آور و در عين حال لذتبخش بر تک تک راهروها و تالارهايش حکمرانی ميکرد. ساعتی که جن های خانگی بی صداتر از ترق توروق آتش های رو به خاموشی، سالن عمومی گروه ها را از کارت قورباغه های شکلاتی، کاغذهای پوستی مچاله شده و... می زدودند. ساعتی که - ساعتی که هافلپافی ها به آن ميگفتند ساعت بالش بازی!
- بگير که اومد!
- اينم تلافی اون يکی!
- آخ!
- هوی لودو! اونی که داری بالای سرت می چرخونی پيژامه ی منه!
- اِ... ببخشيد! فقط... اينجاش چرا زرده آل؟
- بده ش به من!
- آی! موهامو ول کن! اين جزء قوانين نيست...
کف خوابگاه پوشيده از پرهای سفيد شده و چيزی نمانده بود بچه ها يکديگر را نيز به سمت هم پرتاب کنند. علاوه بر بالش، کتابهای درسی قطور، شيشه های مرکب، چمدان، جاروی مسابقه و انواع لباسها در عرض اتاق به پرواز در آمده، پرده ها را می دريد، شيشه ها را می شکست و گاهی هم هدف مورد نظر را سرنگون می ساخت.
هنگامی که پيوز سعی ميکرد پاتيل زنگ زده و کوچکی را روی سر درک بيندازد در خوابگاه باز شد و دنيس با يک بغل نقشه به داخل آنجا قدم گذاشت. چشمهايش گود رفته و موهايش نيز ژوليده شده بود. زير لب با خود حرف ميزد و صدای زير و عجيبش زمزمه ی آهنگين مانتيکور به هنگام خوردن شکارش را تداعی ميکرد.
- نه اون خيلی... اگه بتونه... شايد هم بايد... ميشه مستقيم... نه بهتره بهش بگم... آره اين خوبه... شماها هنوز بيداريد؟ مثلاً ما فردا بازی داريم! همه توی تختهاشون!
- اَه، دنيس! انقدر ضدحال نباش!
- لوله شون ميکنيم!
- حق با ارباب پاتر جوان بود!
- آره دنيس، ما...
در با صدای غيژ ديگری گشوده شده و مرلين ميان چهارچوب آن ايستاده بود. اريکا همانطور که به سمت او ميرفت با حالتی نمايشی در ادامه ی حرفش گفت:
- ما مرلينو داريم! مرلين خودش يه پا فليکس فليسيسه... اتفاقی افتاده؟
مرلين دست اريکا را از روی شانه اش کنار زد و لنگ لنگان خود را به نزديکترين تخت رساند.
- چيزی نيست... توی يه پله انحرافی گير کردم. پای راستم يکم درد ميکنه!
- عجيبه! چند روزه دائم داری بدشانسی مياری! ولی هر چی باشی به پای مدافع گريفيا نميرسی. شنيدم آهنربای بدبختيه! اسمش چی بود... آهان، سينيسترا! اگه بدشانسی های چند روز گذشته رو در نظر نگيريم تو هميشه خوش شانس بودی... چی شد؟
مرلين با شنيدن نام "سينيسترا" چنان از جا پريده بود که سرش به چوبه ی تخت کوبيده شد.
- درباره ی سينی اينطور حرف نزن!
- سينی ديگه کيه؟ همون سينيسترا؟ از کی تا حالا شده... اَوووو!
اريکا شکلکی درآورد و بقيه ی بچه ها، حتی دنيس را به خنده واداشت.
- پس بگو چند شبه کجا غيبت ميزنه... خب؟
مرلين سعی کرد نسبت به سوت کشيدن و متلکهای سايرين بی توجه باشد و گفت:
- خب چي؟
- چجوری؟ چند وقته؟ اصلا چی شد که...؟
- بسه ديگه!
لبخند دنيس محو شده بود و قبل از آنکه زمزمه های مخالفت آميز بالا بگيرد تقريباً فرياد زد:
- شرح داستان عاشقانه ی مرلين و سينی رو بعد از مسابقه هم ميتونيم بشنويم پس همگی شب بخير!
- اما دنيس...
- گفتم شب بخير!
با يک حرکت چوبدستی دنيس تمام شمعها خاموش شدند و حدقه ی چشمانی که در تاريکی خوابگاه برق ميزدند با مشاهده ی دو کاسه ی خون خيره شده به آنها، يکی يکی زير پتوهای زردشان ناپديد گشتند.
- من بازم ميگم، خوش شانسی مرلين هميشه به تيممون کمک کرده! هيچ ميدونی اون دفعه که چانگ نتونست...
- اريکا، من فقط اينو ميدونم که خواب موندن ساعت همين مرلين خوش شانس باعث شده ما امروز دير بيدار بشيم! فقط دعا کنيد بتونيم به موقع خودمونو به زمين برسونيم...!
اعضای تيم کوييديچ هافلپاف در حالی که رداهايشان را بر روی لباس خواب به تن ميکردند با صورتهای پف آلود و موهای آشفته، پله های سنگی منتهی به سرسرای ورودی را دو تا يکی پشت سر می گذاشتند.
- هيچکدومتون نبايد دلشو به اين خوش کنه که سرخگون خودش ميره تو دروازه يا گوی زرين از آسمون ميفته تو دستش يا... مرلين مواظب باش!
بام
بام
بوم
بيم
بام
بيم
.
.
.
بوم!
مرلين تعادلش را از دست داده و هر شش نفر ديگر را نيز با خود به سمت پايين پلکان کشيده بود. آنها مانند يک ساندويچ چند طبقه روی يکديگر تلنبار شدند و وقتی دابی همچون زيتونی تزيينی بر پشت دنيس فرود آمد او خرخر کنان گفت:
- کافيه يه نفر ديگه درباره ی شانس حرف بزنه...
آسمان ورزشگاه کوييديچ پوشيده از ابرهای سياه و پنبه مانند بود. وزش ملايم باد، پرچمهای سرخ رنگ و زرد قناری تماشاچيان را به اهتزاز در می آورد و نم نم باران، بوی عطر چمن را در فضا می پراکند.
- ... بله، بالاخره اعضای تيم هافلپاف هم وارد زمين ميشن! مادام هوچ از اونا ميخواد که هر چه سريعتر يک صف تشکيل بدن و کاپيتانها رو به سمت هم فراميخونه. و حالا پای مک کينن به جاروی خودش گير ميکنه و باعث ميشه تمام هم تيمی هاش نقش زمين بشن...!
همهمه ی تمسخر آميزی در ورزشگاه طنين افکند و مرلين که با چهره ای گل انداخته خود را جمع و جور ميکرد زير لب به دنيس گفت:
- معذرت ميخوام! نميدونم چرا امروز اينجوری شدم...
دنيس يک لحظه با حالتی ميان خشم و دلسوزی به او خيره شد، سپس رو به اِما که غرولندکنان از زمين بر ميخاست زمزمه کرد:
- اِما، ازت ميخوام تا وقتی مجبور نشدی به مرلين پاس ندی، باشه؟
و قبل از آنکه او موافقت کند روی پاشنه ی پا چرخيد و به طرف استرجس پادمور رفت.
- ...کاپيتانها با هم دست ميدن و سوت بازی به صدا در مياد... توپها آزاد شدن!
لارتن کرپسلی سرخگون را در دست داشت و هنگامی که بازدارنده ی درک به سمتش آمد آن را به ليلی اوانز واگذار کرد. کمی بالاتر از جايگاه تماشاچيان و در ميان لايه ای از مه، آلبوس سوروس پاتر و ريموس لوپين به دنبال برقی طلايی رنگ، فضای تار و بخارآلود اطرافشان را می کاويدند.
- ... گل! بلک دروازه ی دابی رو باز ميکنه و نتيجه ده صفر به نفع گريفندور ميشه! دنيس سرخگون به دست جلو ميره...
دنيس با سرعتی غير قابل وصف از کنار مرلين گذشت و ردايش مانند شلاق به صورت او تازيانه زد. اما مرلين که از ابتدای بازی همانجا معلق در هوا مانده بود اهميتی نداد. احساس پوچی ميکرد. با اينکه سرش را زير انداخته بود ميتوانست نگاه سرزنشگر ده ها چشم را بر خود حس کند. باورش نميشد در همين زمين بود که طرفداران هافلپاف نامش را فرياد ميزدند، اعضای تيم پيروزمندانه بر پشتش می کوبيدند و دنيس با غرور به او می نگريست نه با خشم.
- مرلين بگيرش! سرخگونو بگير!
فريادهای اِما، مرلين را از افکار فلاکت بارش بيرون کشيد. مهاجمان گريفندور راه او را سد کرده بودند و دنيس نيز سعی ميکرد خود را از شر بازدارنده های استرجس و سينيسترا خلاص کند. آن توپ متعلق به مرلين بود!
نوک جارويش را چرخاند و با يک حرکت سريع سرخگون را به چنگ آورد. با چنان سرعتی پيش ميرفت که زوزه های باد گوشش را به درد آورد. در تمام طول زندگی اش هيچگاه برای انجام کاری تا اين حد مصمم نبود. بايد سرخگون را وارد حلقه ها ميکرد تا به دوستانش نشان دهد آن آدم نحس، خرابکار يا هر چيز ديگری که اين چند روز اخير نشان داده بود نيست.
- ... مک کينن به دروازه ی گريفندور نزديک و نزديکتر ميشه! جسيکا پاتر با فرياد از مدافعين تميش ميخواد که جلوی اونو بگيرن اما ديگه خيلی ديره! مک کينن سرخگونو پرتاب ميکنه و... سرخگون با فاصله ی زيادی از کنار حلقه ها رد ميشه! احتمالاً نور خورشيد چشمشو زده چون همه مون گلهای قشنگ او در مسابقه های قبلی رو به ياد مياريم...
بازی ادامه پيدا کرد اما مرلين دوباره خشکش زده بود. بله، نور خورشيد مانع از به ثمر رسيدن گل او شد ولی... ولی يک هفته ی تمام از آخرين زمانی که هاگوارتز رنگ خورشيد را به خود ديده بود ميگذشت! بعد از يک هفته باران، صاعقه و گذر ابرهايی که پايانی نداشتند چرا درست هنگام پرتاب سرخگون، آن هم به دست او بايد اين اتفاق می افتاد؟ گردنش را خم کرد و با مشاهده ی پرتوهای طلايی رنگ خورشيد در ميان توده های تيره و کدر ابر به نظرش رسيد حتی آسمان نيز به او پوزخند ميزند... چه بلايی بر سرش آمده بود؟
- ... دنيس از روی جاروش سرنگون ميشه! برخلاف درک و زادينگ که در ضربه زدن به بازدارنده ها موفق نبودن و البته چند بار تونستن مهاجمای خودشونو کله پا کنن، سينيسترا تمام بازدارنده ها رو به هدف زده... ميشه گفت اون از هر موقع ديگه خوش شانس تره...!
- سينيسترا!
مرلين که در اثر دريافت ناگهانی منشأ تمام اين دردسرها بهت زده شده بود با دست به پيشانيش کوفت. همزمان با صداهايی که در گوشش می پيچيد تصوير آن شب در برابر چشمانش جان گرفت.
- ... تو هميشه خوش شانس بودی!
- ... شنيدم آهنربای بدبختيه!
نور ماه سطح درياچه را سفيد و مات جلوه ميداد. در کنار درخت راش و ميان دسته ای از کرمهای شب تاب ايستاده و دستانش را به دور او حلقه کرده بود. شيرينی آن بوسه را تلخ تر از هر آنچه که تا کنون چشيده بود به ياد آورد. و حالا...
- ...اون از هر موقع ديگه ای خوش شانس تره!
- ای دزد کثيف!
- سرخگون در دستهای کرپسليه و... اوه، مک کينن داره به سرعت به طرفش ميره! الانه که با هم برخورد کنن... اما نه! اون به طرف سينسيترا پرواز ميکنه و...
هر يک از تماشاچيان به گونه ای ابراز احساسات کردند و صدای سوت های تشويق آميز و قهقهه های بلند در هم آميخت. بازيکنان دو تيم نيز از بازی دست نگه داشته و محو اين صحنه شده بودند. مرلين آن چنان لبهايش را به لبهای سينيسترا ميفشرد گويی ميخواست چيزی را از درون دهانش بيرون بکشد.
- خو... انی... و... اس... اِده! (خوش شانسيمو پس بده!)
- ايو... نه... ای... ارلی؟! (ديوونه شدی مرلين؟!)
- اام... اسش... اده! (گفتم پسش بده!)
- اِلَ... ان! (ولم کن!)
- پروفسور به من چه! چيکارش کنم؟ اخ! باشه باشه!...اِ... اوه، اونجا رو نگاه کنيد! تماشاچيان عزيز نگاه کنيد يه مرغک زرين! درست اون طرف ورزشگاهه، ببينيد! درست اون طرف اين صحنه ی زيـ... بله، پروفسور! اون طرف اين صحنه ی واقعا زشت و زننده، روی حلقه ها! نگاه کنيد! اين پرنده خيلی کميابه ها! ببينيدش...!
هيچکس به گزارشگر اهميتی نداد. رنگ صورت سينيسترا به تيرگی می گراييد و مادام هوچ مردد مانده بود که آيا بايد پنالتی بگيرد يا فقط آنها را از هم جدا کند. سرانجام سوت او به صدا در آمد و بلافاصله مرلين از سينيسترا جدا شد - احساسش ميکرد!
دنيس با قيافه ی وحشتناکی به مرلين گفت:
- بعداً درباره ی اين... اين... بعداً درباره ش حرف ميزنيم!
و به طرف حلقه های دروازه ی خودشان پرواز کرد تا ضربه ی پنالتی زده شود.
مرلين به هيچ وجه از دفع ضربه ی سيريوس بلک توسط دابی متعجب نشد. پنج گلی که پس از آن خودش وارد دروازه ی گريفندوری ها کرد هم چندان هيجانزده اش نکرد. مطمئن بود مسابقه را خواهند برد. آن بخش کوچک از وجودش، بلافاصله پس از بازگشت، قهرمانی کوييديچ را جشن گرفته بود.
- ...اوانز برای ششمين بار سرخگونو از دروازه ی هافلپافی ها عبور ميده و... هافلپافی ها چی دارن ميگن؟
- اينجا! آلبوس اينجا!
- خب، من هر حرفی درباره ی شانس زدم پس ميگيرم! گوی زرين به يکی از پرچمها گير کرده و پاتر خيلي به اون نزديکتره... لوپين هيچ شانسی نداره! گريفندور هيچ شانسی نداره!
آلبوس گوی زرين را از ميان پرچمی زرد رنگ با نقش گورکن هافلپاف آزاد کرد، آن را بوسيد و با چشمانی اشک آلود بالا گرفت.
صدای سوت پايان آخرين بازی آن ترم به گوش هيچکس نرسيد. هافلپافی ها ديوانه وار فرياد ميزدند و هر که اطرافشان بود را در آغوش می کشيدند. طبيعت نيز در جشن و سرور آنها شرکت نموده و با ناپديد شدن آخرين تکه های ابر، رنگين کمان بزرگی در کنار کاغذهای رنگی و فشفشه، ورزشگاه را تزيين کرده بود.
اعضای تيم مرلين را دوره کرده بودند و او وحشت زده فرياد ميکشيد:
- نه! خواهش ميکنم! من از دور تبريکات صميمانه تونو ميشنوم! توروخدا نزديک نشين! نه! آلبوس ماچ نکن! نه!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط اما دابز در 1386/12/18 19:54:52
ویرایش شده توسط اما دابز در 1386/12/18 21:45:03
ویرایش شده توسط اما دابز در 1386/12/18 21:45:03















حالا چجوریه!؟
همون مفیستوفل معروفا! بذار یه تریپ دیگه بیام! ......... مــــــــــــــوهاهاهاهاهاها! ..... خوب بید!؟ 
»
..... اما! یه لحظه صبر کنین! انگار این لارتنه که داره بلند میشه! اونم بعد از یه سقوط 60 متری! این باور نکردنیه! 

تو چقد عوض شدی! لارتن ما مهربون بود! تازه مغرورم نبود.
.......



هفت منهای شیش میشه چند؟ هووم... هی دابی هفت منهای شیش میشه چند؟"
"
" مرلین به خاطر پس گردنی دنیس می خوره زمین و نصف خورده شیشه های گلدون میره تو دهنش. بعد خورده شیشه ها رو تف می کنه. آلبوس سوروس که جا خالی میده که خورده شیشه ها نریزن تو صورتش ولی با سر میره تو جعبه آرایش اما. اما جیغ می زنه: "اکبیری!" و یه چک می زنه تو گوش آلبوس ولی آلبوس جاخالی می ده و دست اما می خوره تو صورت درک و درک با سر میره توی همون تابلویی که هدف لودو بوده و هردوشون ناک اوت میشن.
"
اصلا بیخیال بیاید بریم سر بازی."





