کوچه ناکترن

چوبدستیم را در دست گرفتم و در حالی که از ترس می‌ لرزیدم در را باز کردم و وارد شدم.
تالار خیلی بزرگی بود. با آن که سقف نداشت چلچراغ هایی از همه طرف آویزان بودند که هرکدام عدد و رنگ خاصی داشتند. روبه رویم چند عدد چوب در هوا معلق بودند و به این طرف و آن طرف حرکت می کردند و گاهی سرمیزی به توپی ضربه می زدند. درست وسط تالار دو نفر با هم بازی می کردند. یکی از آن ها ردای سیاهی به تن داشت و صورتش را کاملا پوشانده بود. دیگری برعکس او ردای سفید کوتاهی که دقیقا تا بالای مچ پایش بود را پوشیده بود و در همان لحظه با چوبش ضربه ای زد. چند لحظه سکوت ... وبعد از آن با حالتی پیروزمندانه دستانش را بالا برد. دیگری که عصبی شده بود چوبدستیش را تکان داد: چماقی از غیب ظاهر شد. آن را گرفت و بر سر رقیبش کوبید. صدای فریادهای گوشخراشش توجه همه را جلب کرد و او درحالی که از درد به خود می پیچید روی زمین افتاد.همه ی کسانی که اطراف بودند به آن دو نزدیک شدند. مرد سیاه پوش که هنوز عصبانیت در چهره اش دیده می شد، چوبدستیش را بلند کرد و شروع به شلیک طلسم ها یی کرد. نور قرمز رنگی که مرتب از چوبدستیش خارج می شد، به دونفر برخورد کرد. آن دو نفر روی زمین افتادند و دیگر تکان نخوردند. حالا حتی از پله هایی که از طبقه ی پایین به آن جا منتهی می شد هم عده ای بالا می آمدند. همه چوبدستی داشتند و می جنگیدند؛ با این حال هیچ کدام حریف آن مرد نمی شدند. با طلسمی که به طرف من می آمد، به خود آمدم و درست به موقع خودم را روی زمین انداختم. طلسم "قرمز رنگ" از بالای سرم رد شده و به ستون پشت سرم برخورد کرده بود. همان موقع بود که فهمیدم بین ستون پشت سرم و دیوار فاصله وجود دارد. با بیش ترین سرعت خودم را به آن رساندم و به زور خودم را در آن فاصله جا دادم.
حالا با خیال راحت می توانستم به اطرافم نگاه کنم. صدها و شاید حتی هزاران ستون، مثل همان ستونی که پناه من بود، سرتاسر تالار قرار داشت. از بالا تا پایین ستون را به دقت نگاه کردم. بادیدن چند در کوچک روی ستون از جا پریدم. تا جایی که می توانستم ببینم، مانند همان درها روی ستون هایی که دوطرفم بود، هم قرار داشت. چوبدستیم را از گردنبندی که در گردن داشتم آویزان کردم و بالاترین در را(با وجود آن که فکر می کردم قفل باشد) به راحتی باز کردم. داخل آن فقط چند کاغذ پوستی پاره و قلم پر شکسته بود. داخل بعدی دو چوبدستی! قرار داشت. سومی را که باز کردم، وحشت کردم: چند عدد سوسک مرده که تعدادی کرم در آن می لولیدند. آن را هم بستم و با دستی لرزان آخرین در را باز کردم. داخل آن فقط سه کتاب بود. کتاب هایی به درد نخور که حتی اسم نداشتند. دعوای وسط تالار هنوز ادامه داشت؛ پس من بدون جلب توجه دیگران به سوی ستون کناری ام رفتم.
*ـــ*
روی زمین ولو شدم و چشمانم را بستم. حدود 200 ستون را گشته بودم ولی در همه ی آن ها چند چیز تکراری پیدا کرده بودم: کاغذ پوستی، قلم پر، چوبدستی، کتاب و آن جانورهای مشمئز کننده. خسته و ناامید بودم و با پشت سر گذاشتن هر ستون ناامیدتر می شدم. حتی نمی دانستم که دنبال چه می گردم!!!؟
چیز نرمی به صورتم خورد. ترسیدم ولی با دیدن گربه ی سفیدی که نزدیک من بود، آرام شدم. گربه آرام از من دور شد و با خیزی ناگهانی به بالا پرید. پیرزنی آن را در آغوش گرفته بود. با چشم های سرخش به من نگاه می کرد. پشتش کمی قوز داشت. بینی باریک و دراز و چانه ی تیزی داشت. عجیب بود که با وجود پیری اش هیچ چروکی در صورتش دیده نمی شد. با تحقیر به لباس های من نگاه کرد و بعد گفت: به چه جراتی ...
آن قدر سریع چوبدستیش را به سمت من گرفت که حتی فرصت دفاع از خودم را هم پیدا نکردم.
ـ ایمپریو!
... مغزم خاموش خاموش بود و من بسیار شاد بودم. ناخواسته از جا بلند شدم و به دنبال پاهایم به سمت دری رفتم و از آن خارج شدم. پایم به چیزی گیر کرد و با صورت به زمین افتادم ...
طلسم فرمان از بین رفته بود. سرم محکم به سنگی خورده و به شدت درد می کرد. حواسم به درستی کار نمی کرد با این حال صدای بسته شدن در پشت سرم را شنیدم. چیزی جلویم می درخشید. به زحمت سرم را بلند کردم و چند کلمه از عبارتی که روی تابلو ی درخشان جلویم نوشته شده بود را خواندم: "اگر ... بخوانی ... نوشتن ... پس داخل شو"

سوژه جدید

می دانستم که مهلت زیادی ندارم در ان تاریکی شب باید هرچه سریعتر راه می افتادم ان ها از من خواسته بودند که ان طلسم لعنتی را پیدا کنم .مطمئن نبودم که ان طلسم یک نوشته باشد ممکن بود هرچیز دیگری هم ان طلسم را دربرگرفته باشد به همین دلیل نمی دانستم که به جستجوی چه چیزی می روم ان طلسم برای لردسیاه خیلی مهم بود اگر نمی توانستم ان را پیدا کنم حتما مرا نابود می کرد این همه سال فواداری و تلاش برای بازگشت سرورم حاالا باعث شده بود که وظیفه ای برگردنم بیافکند که شکست در ان به معنای مرگ من باشد .! می ترسیدم اگر او می فهمید که من 3 ساعت تمام توی این کوچه ی سرد پرسه زده و هنوز هیچ چیز پیدا نکرده ام چی؟ به سرعت حرکت کردم ردای سوراخ و کثیف خود را جمع کردم و چوپ دستی ام را زیر بغلم گزاشتم و سعی کردم به وسیله ی ان حرکت کنم.

هوا بشدت سرد بود تمام استخوان هایم می لرزید صدای زوزه ی گرگینه ها و خنده و شادی نفرت انگیز جادوگران کوچه ی ناکترن در هوا میپیچید .از کجا باید شروع می کردم ؟ بود تهوع اور نیمچه غول ها که برای بیلیارد شبانه به تالار بیلیارد ناکترن می رفتند باعث شد سرگیجه بگیرم ریش هایم تمام صورتم را پوشانده بود از وقتی که از ازکابان فرار کردم حتی یک بار هم نتوانستم به خانه ریدل بروم وفقط ان کاغذ ماموریت لرد بدبختی من را شروع کرد .

بینی ام از شدت سرما سرخ شده بود عطسه های مکرر و پشت سرهم من...من ان طلسم را پیدا می کردم طلسم :نابودی در 1 دقیقه .این طلسم طلسم مرگی بود که چون هیچ کس ان را نیافته بود استفاده از ان ممنوع نبود اما یک نفر بود که ان طلسم را پیدا کرده بود یک پسر بچه 16 ساله به اسم تام ریدل که به دلایلی در کودکی طلسم را گم کرده بود و حالا سعی می کرد که با بدست اوردن طلسمی که وزارت خانه جادوگری ان را نمی شناسد مرگ درجای خیلی از جادوگران را دنبال کند.!طوری که هیچ کس نفهمد.!

من به جستجوی مرگ بودم نه هیچ چیز دیگری .از یک طرف می ترسیدم که از ان طلسم علیه خودم نیز استفاده شود ولی نه..لردسیاه خیلی به خادمان وفادارش پاداش می دهد.

تصمیم گرفتم از روشن ترین منطقه ی کوچه به دنبال طلسم بگردم یعنی :تالار روباز بیلیارد!

...........................

توجه : تالار رو با همه ی خصوصیاتش وصف کنید .
سعی کنید اگر شخصیت جدیدی را وارد داستان می کنید اورا کاملا شرح دهید
و همین طور اتفاقاتی رو که برای این مرد می افتد وصف کنید
بعد از این که در تالار چیزی پیدا نکرد و با تعدادی موجودات عجیب و خبیث کوچه ناکترن اشنا شد بنویسید که به کدام قسمت کوچه می رود تا نفر بعدی ان را وصف کند


با تشکر

روی یک تابلوی چوبی کنار مغازه ای که شمع های سمی می فروخت حک شده بود : کوچه ی ناکترن .
کوچه ی تنگ و سیاهی بوده که گویی فقط برای جادوی سیاه ساخته شده بودند . مغازه های ظاهرا همه محل جادوی سیاه بودند . به طرف بزرگترین مغازه ی کوچه ، یعنی بورجین و بارکز ، حرکت کرد . احتمالا می توانست جادوگر خلاف کاری رو در اونجا پیدا کنه .

فلش بک
_ به شما تبریک می گم ، دوشیزه تانکس . شما آزمون های اورری رو با موفقیت کامل به پایان رسوندین . اما فکر کنم بدونین که برای گرفتن مدرک حتما باید یه جادوگر خلاف کار رو دستگیر کنین .
دورا تانکس لحظه ای مردد ماند و گفت :
_ اما ... جادوگر سیاه یا خلاف کار از کجا بیارم ، قربان .
_ جادوگرهای خلاف کار داخل هر زمانی هست و هیچ وقت نیست نمی شن .
دورا با امید فراوان از روی صندلیش بلند شد و در حینی که به سمت در می رفت گفت :
_ خیلی ممنون از راهنماییتون . می رم و با یک خلاف کار بر می گردم .

پایان فلش بک

در کنار مغازه بورجین مغازه ی دیگری بود ، تنگ ، خفه و دل آزار که روحی سر گردان پشت ویتریم خاک گرفته اش نشسته بود . زیر سایه بان یکی از مغازه ها سه جادوگر خنزر پنزری با کنج کاوی او را نگاه می کردند و زیر لب چیز هایی می گفتند . وارد مغازه شد . خیلی خوب می شد اگر می توانست او را در هنگام خلاف دستگیر کند . همه می دانستند که او خلاف می کند و اجناس غیر قانونی خرید و فروش می کند اما کسی مدرکی بر علیه او نداشت .
در مغازه هیچ کس نبود . اندکی با احتیاط در قفسه ها به کنکاش پرداخت . اجناس سیاه در مغازه وجود داشت اما طبق قانون نگه داری اجناس سیاه در مغازه ها مانعی نداشت و فقط خرید و فروش آن ها جرم بود .پیش خود فکر می کرد که چه کسی این قانون را عقد کرده ؟ حتما سلامت عقلانی نداشته .
صدای صاحب مغازه ، بورجین ، را شنید . انگار کسی همراه او بود . آن ها در طبقه ی بالا بودند و داشتند به پایین می آمدند . بسرعت به پشت مجسمه بزرگی رفت که در گوشه ی مغازه بود . دیگر فقط صدای آن ها را می شنید .
_ بورجین ، اون چشم های موگلها تو که نفروختی اون ها که توی آب نگهشون می داشتی ؟
_ نه ، اونا رو گذاشته بودم برای یه مشتری همیشگی ! اگه از اونا خوشت میاد ....
_اوه ...آره ... ، واقعا محشرن . من می خوام اونارو توی اتاق خوابم بگذارم تا یادم باشه تا موگل هست باید چشم هاشون رو در اورد .
بورجین دره کمدی را که کنارش بود باز کرد و شیشه ای استوانه ای که در آن حدود بیست جفت چشم با رنگ های مختلف بود ؛ بیرون آورد و با اشاره به کاغذی که زیر آن چسبیده بود گفت :
_ اسم مشنگ هایی که چشم ها متعلق به اونان روش نوشته شده . صدای جیغ هاشون هنوز تو گوشمه . چه لذتی داشت .
دورا که دیگر نمی توانست صبر کند . چوبدستی کشیده خود را نمایاند و ورد بیهوشی به طرف بورجین فرستاد و طلسمی را که مشتری به سمتش روانه کرده بود خنثی کرد و سپس او را هم نیز بیهوش .
سه جادوگری که در کوچه بودند انگار متوجه سر و صدای داخل مغازه شده بودند ؛ چون به طرف مغازه می آمدند . تانکس به سرعت به طرف بورجین رفت و بازوی بی جان او را گرفت و به طرف وزارت خانه آپارات کرد . مطمئن بود حرفی در کارش نیست .

المپيك دياگون:

در کوچه ایی کاملاً سرد و بیروح که فقط بوی مرگ و جادوهای سیاه تن ادم رو به لرزه می اندازه جایی که لرد تاریکی در آن کار میکرد فقط در یک کلمه ناکترن یعنی مرگ :
- پاق.
همه به اطراف نگاه کردند و به دنبال منشاء صدا می گشتند
- بگیرینش... بگیرینش...
این صدای مغازه داری در کوچه ناکترن بود همه جادوگرا و ساحره ها با تعجب به اطراف نگاه میکردند.شخصی از دور به سمت مغازه دار مضطرب آمد و او را به داخل مغازه راهنمایی کرد.
مغازه ایی که بوی کهنه گی در فضای اون پخش بود و همه جا از شدت تاریکی نم گرفته بود. در وسط مغازه نوری که از یک فانوس منشاء گرفته می شد سو سو می کرد.در کنار پیش خوان مغازه مردی با ردای سیاه ایستاده بود.از اتاق کناری صدای قرچ قرچ که شبیه باز و بسته شدن یک پنجره بود می آمد.
شخص رو به مغازه دار کرد و گفت: چی شده؟
مغازه دار: اون دزدید.
شخص آستین خود را بالا کشید و نشان مخصوص لرد تاریکی را به مغازه دار نشان داد.
مغازه دار با دیدن اون رنگ از رو باخت و من من کنان گفت: شما... شما دنبال...دنبال همون چیز اومدین؟
شخص با صدای گرفته گفت: بله.
مغازه دار فریاد زد: من بی گناهم..اون...اون دزدید
- : کی دزدید؟کی؟
- همین تازه.ماندانگاس فلچر
- باید با من بری
- ولی کجا؟
- فقط حرکت کن.
در این لحظه مردی که ردای سیاه به تن کرده بود فریاد زد : نه داولیش اون هیچ جا نمیره
داولیش که صدای او را شناخته بود گفت: سوروس!!!
سوروس به سمت داولیش برگشت و ادامه داد: نقشه تغییر کرده و لرد اینو خواست که اون چیز دزدیده بشه
- چرا؟
- توی اون وسیله یه ردیاب هست که ما بتونیم با محفل تماس برقرار کنیم از نقشه هاشون با خبر بشیم پس نگران نباش.
داولیش با صدای خنده ای به سمت بیرون رفت و سوروس پس از پاک کردن حافظه مغازه دار به دنبالش حرکت کرد.

---------------
تو کف بمونید که اون وسیله و چیز چی بود

المپیک دیاگون


ناکترن ، کوچه ای بسیار باریک و در عین حال بلند ، که در شهر لندن واقع است ؛ محلی برای تجمع جادوگران سیاه ، فروشگاه های فروش وسایل جادویی سیاه که در سراسر آن جادوگرانی با چهره هایی وحشتناک و کریه که به بیماران جذامی بی شباهت نیستند ، زندگی میکنند !


حتی فکر آپارات به ناکترن هم یکایک جوارح بدنش را می آزرد ، تصور جادوگران و ساحره های کثیفی که پلیدی از چهره شان میبارد و افرادی که متعلق به آنجا نیستند را دوره میکنند و قصد آزارش را دارند افکارش را به هم میریخت . لرد ولدمورت ، از مرگخواران با نفوذش در وزارت که بهتر بود گفته میشد ، مرگخوارانی که وزارت سحر و جادو برای آنهاست ! خواسته بود ، تا دستور دهند با تجربه ترین آرور های بخش کارآگاهان یکی از اعضای قدیمی محفل ققنوس را به بدترین شکل ممکن شکنجه کرده و از بین ببرند . کاری که خودش به سادگی از پسش بر می آمد ولی میخواست ، اقدامی شگفت انگیز باشد و بیش از پیش وزیر و جرگه محفل ققنوس را تحت فشار قرار دهد .


تمام وجودش در هم پیچ و تاب میخورد ، احساس میکرد ، قصد مجازاتش را دارند و او را مجبور کرده اند که وارد لوله باریکی شده و از آن خارج شود و هیچ کدام قصد یاری رساندن به او نداشتند ! بالاخره از آن لوله منزجر و باریک خارج شده بود ، با ناراحتی از روی زمین بلند شد و ردایش را تکاند ؛ نگاهی به اطرافش انداخت ، از اولین باری که به آنجا آمده بود ، سالها میگذشت ، ولی با این وجود تغییری در آنجا رویت نمیشد .


همان آجر های زمخت و دوده گرفته ای که میشد گفت همه بناهای ناکترن را با آن ها ساخته اند و همان کف پوش های زننده ای که ده ها میلیمتر دوده و غبار بر رویشان جا خوش کرده بودند که رویه هایشان قلوه کن شده بود ؛ و هنوز تارهای عنکبوت نسبتا بزرگی که از سالها پیش تنیده شده بودند در جای خود باقی مانده بودند ؛ از نمای کلی ناکترن میشد فهمید که خانه تکانی و پاکسازی ای در آنجا وجود ندارد و حتی میتوان گفت ، توهینی برای ساکنانش محسوب میشود !


به آرامی به سمت یکی از ساختمان های مخروبه حرکت کرد ، در نزدیکی ساختمان صداهای خنده های شیطانی و کشداری که در پی هر صدای فریاد عاجزانه ای شنیده میشد او را متوقف کرد ؛ به آرامی در کنار کپه ای از خاکروبه ها پنهان شد و از دور اتفاقات مقابلش را نگریست . دست کم 15 تن از آرورهای نمونه وزارت سحر و جادو که همگی نقاب های بی شکل و فرمی به صورت زده بودند ، خم شده بودند و جادوگری که روی زمین غلت میخورد را تماشا میکردند ؛ هر از گاهی ، پرتوی سرخ رنگی به صورت و بدن جادوگر مجروح برخورد میکرد و در پی آن صدای خنده های وحشیانه آنان بلند میشد . قصد داشت به او کمک کند ، ولی نمیدانست چطور ، میتواند با این همه آرور برجسته مبارزه کند ، کمی صبر کرد ، با هر فریاد جادوگری که در حال شکنجه بود بیشتر میلرزید و قصد داشت به یاریش بشتابد ؛ دقایق با سرعت سرسام آوری میگذشتند تا اینکه بالاخره در یک لحظه همه شان آپارات کردند و یکی آنجا باقی ماند تا جنازه جادوگر را وارسی کند ... دیگر تاب نیاورد ، چوبدستی اش را بالا آورد و به سمتش دوید ، قبل از اینکه آرور عکس العملی نشان دهد ، او فریاد زد : کروشیو ! آن چنان نفرینش عمیق بود که آرور به سرعت به عقب پرتاب شد . به دیوار ساختمان نیمه کاره برخورد کرد و به حالت نشسته افتاد ؛ لرز محسوسی در بدنش دیده میشد و خون غلیظی از دهانش روی زمین جاری شده بود .


خودش را به جادوگر رساند ، نـــــه ! دستش قطع شده بود و کنارش روی زمین افتاده بود ، حتی توان فریاد کشیدن نداشت ، خفه جیغ میکشید و عصبی و با سماجت جنازه ماندانگاس فلچر را تکان میداد . قصد داشت او را به هوش آورد بی توجه به آنکه میدانست مرده است ؛ بعد از دقایقی دو زانو روی زمین نشست ، وجودش لبریز از خشم و نفرت بود ، هیچ وقت پرسی ویزلی تا این حد احساس ناتوانی نکرده بود ، اگر حالا آن ارورها ظاهر میشدند ، بدون شک بدون چوبدستی وجودشان را می درید ؛ لبخند عصبی ای زد و سعی داشت بدن کرختش را از روی زمین بلند کند . در همان حال که به بدن بی جان ماندانگاس فلچر خیره شده بود ، زمزمه کرد : هیچ وقت انقدر تمایل به چشیدن طعم دوست داشتنی انتقام نداشتم ، انتقامتو میگیرم ! از جایش بلند شد و به آرامی به نقطه ای نامعلوم گام برداشت ، هنوز با خودش زمزمه میکرد : باشد تا برای همگان عبرت شود !

المپيك دياگون:

نيمه شب بود. سكوت بر همه جا حكمفرما بود و اين سكوت ، تنها، وقتي شكسته شد كه صداي قدم هاي مردي به گوش رسيد ،كه داشت در كوچه ي تاريك ناكترن قدم ميزد.
مرگخواري قدبلند كه نيمي از چهره اش در تاريكي فرو رفته بود و هرچند دقيقه يك بار ، نگاهي به پشت سرش مي انداخت تا مطمئن شود كسي دنبالش نيست.
به ساعتش نگاهي انداخت. خيلي دير نشده بود. از جلوي مغازه هايي كه تعطيل شده بودند ميگذشت ، تا اين كه جلوي درب مغازه اي با چراغ روشن ، توقف كرد. جلو رفت و در را به صدا در آورد. صداي مردي از درون مغازه شنيده شد: بيا تو.
لوسيوس مالفوي به آرامي وارد مغازه ي نسبتا كوچكي شد كه در آن ، تعداد زيادي اسباب بازي و شكلات و مواد غذايي به چشم ميخورد.
در آن طرف مغازه ، مرد قدكوتاه و كچلي ، پشت پيشخوان نشسته بود. مرد قدكوتاه با ديدن مالفوي از جا پريد و وحشتزده گفت: اوه..سرورم...من معذرت ميخوام كه اونطور ...
_ مهم نيست.
اين، صداي لوسيوس مالفوي بود كه با عصبانيت و وقار هميشگي ، اين جمله را به زبان آورد.
لوسيوس به اطراف نگاهي انداخت و گفت: حاضره؟
مرد به پايين خيره شد و چيزي نگفت.
لوسيوس كه خيلي از برخورد مرد عصباني شده بود فرياد زد: چرا جواب نميدي؟
_ من...ام...
مرد چشمانش را بست و ادامه داد: بله قربان. حاضره. ولي...
مرد به چشمان لوسيوس زل زد و گفت: خواهش ميكنم منو نكشيد. خواهش ميكنم سرورم به من رحم كنيد..
_ بگو لعنتي.
مرد كه ديگر به گريه افتاده بود گفت: اما رئيسم به من اجازه نداد كه اين كارو بكنم. اون گفت كه ما به اندازه ي كافي توي اين ماجرا نقش داشتيم. اون نگذاشت من شمشيره را بيارم قربان.
مرد بعد از گفتن اين جمله جلوي پاي لوسيوس افتاد.
لوسيوس با عصبانيت فرياد زد: من همين حالا اون رو ميخوام. فهميدي؟ حالا!
مرد كه هنوز داشت گريه ميكرد فرياد زد: نه نه! من..نميتونم از دستورش سرپيچي كنم. اون..منو ميكشه.
لوسيوس خنده اي از سر عصبانيت كرد و بعد شمرده شمرده گفت: اگه اون شمشير رو الان براي من نياري ، خودم ميكشمت.
مرد با عجله بلند شد و گفت: خواهش ميكنم قربان. شمشير بالاي پله هاست .اما من ديگه نميتونم بگم...
لوسيوس به مرد فرصت حرف زدن نداد . مالفوي چوبدستي اش را برداشت و مرد را با آن نشانه گرفت : آوداكداورا!
مرد درجا روي زمين افتاد.
ناگهان پنج شش نفر وارد مغازه شدند.
_ اونو كشت.
_ لوسيوس مالفوي ، نمي ذارم اون شمشير رو برداري.
اما لوسيوس به سرعت از پله ها بالا رفت.
_ آوداكداورا!
_ كروشيو!
لوسيوس جاخالي داد . نگاهي به دور و برش انداخت. در اتاقي بزرگ بود. شمشير را ديد كه درست در مركز يك دايره ي نقاشي شده ، روي ديوار بود.
_ آوداكداورا!
لوسيوس به موقع جاخالي داد. اين طوري نميشد. اول بايد حساب آن ها را ميرسيد.
لوسيوس با عجله چوبدستي اش را طرف آن ها گرفت و شروع به شليك طلسم كرد. در عرض يك دقيقه ، تمام آن ها را كشت.
لوسيوس لبخندي از سر رضايت زد. شمشير را برداشت و در زير ردايش پنهان كرد و به سرعت از مغازه بيرون آمد.
لوسيوس در تاريكي كوچه ي ناكترن ميدويد. چه شمشير با ارزشي بود. اربابش حتما به او پاداش ميداد. حتما!

المپیک دیاگون :


- تام ! اون مشعل های جادویی رو لازم دارم ! بجنب پسر !
پسرکی لاغر و تقریبا خوش قیافه در حالیکه یک بغل مشعل نقره ای در دست داشت از پله ها بالا می آمد ، مغازه شلوغ بود .
پسرک جوان مشعل ها را بر روی میز چوبی کوچکی چید .
مشتری های مغازه ، بی توجه به او تنه می زدند و به مشعل های نقره ای رنگ چشم می دوختند ، آنگاه بر می گشتند و در مورد قیمت آن ها با بورگین بحث می کردند.
گویی تام ابدا آنجا وجود نداشت .
بی توجهی آن ها برایش مهم نبود ،
آنجا جذابیت های خاص خودش را داشت ، آن اجناس قدیمی. مربوطه به هزاران سال پیش و متعلق به بزرگترین جادوگران !
تام اخمی کرد ، مغازه شلوغ بود و او کارهای بیشتری داشت ، حداقل یک نوشیدنی ...
به سمت بورگین که پشت پیشخوان ایستاده و سر برک فریاد می کشید رفت :
- آ.. آقای بورگین ؟
بورگین با خشونت گفت :
- چیه تام ؟
- من.. من حالم زیاد خوب نیست ، باید.. باید برم بیرون ، اگه میشه من می خوام یکمی هوا بخورم ...
بورگین به او خیره شد ، چهره اش درهم رفت و بعد به آرامی گفت :
- باشه ،... ولی زود برگرد ، امروز سرمون خیلی شلوغه ، می بینی که !
تام سری تکان داد و بی توجه به بورگین که به مشتری ها اشاره می کرد از مغازه بیرون رفت .
دستی به موهایش کشید و نگاهی به اطراف انداخت .
آنگاه به سمت کافه ی همیشگی حرکت کرد . در راه ، طبق معمول چشمان زیادی به او خیره شده بودند...
اما دیگر دیدن تام در آنجا عادی بود ... همه می دانستند که آن پسر خوش قیافه از کارکنان بورگین و برکز است ، عده ای با پوزخند های شیطانی او را بدرقه کرده و عده ای بی توجه به او تنه زده و از کنارش رد می شدند.
هراز گاهی با بوی گندی که به نظر می رسید متعلق به جسد انسان است و از مغازه های مختلف به مشام می رسید چهره اش را در هم می کشید ، بالاخره به کافه رسید .
سرش را بالا گرفت و گرد و خاک روی شانه اش را تکاند ، کافه از همیشه کثیف تر و شلوغ تر بود ، پشت نزدیک ترین میز نشست و به پیشخوان نگاه کرد .
صاحب کافه که مردی ریش دار با چشمانی سرد بود به محض دیدن تام لبخندی بر لبان رنگ پریده اش نقش بست و بطری بدست به سمت او رفت :
- خوشحالم که می بینمت تام ، از همون نوشیدنی های قدیمی ؟
- چند بار گفتم با این اسم صدام نکن ؟! آره ، نوشیدنی کره ای ، ولی باید سریعتر برگردم ، پس بجنب .
مرد خنده کنان در حالیکه دور می شد گفت :
- بله ارباب ولدمورت !
تام لحظه ای با نگاهی سرد او را بدرقه کرد و سپس با کنجکاوی نگاهی به اطراف انداخت .
معمولا در آن کافه جادوگران عجیبی می دید ، بیشتر آنان صورت هایشان را پوشانده بودند و این در ناکترن کاملا عادی بود.
مکثی کرد .
پشت گردنش می خارید. سرش را برگرداند، مرد بلند قدی در گوشه ی تاریکی از کافه ایستاده و به او زل زده بود ، اگر چوبدستی اش را نمی دید شکی نمی کرد که دیوانه ساز است ، به دست چپ مرد خیره شد ، چیز عجیبی را در درست داشت ، چیزی ، مثل یک تخم ، تخم نقره ای رنگ.

دوباره به کلاه شنل مرد ، جایی که صورت پنهانش قرار داشت نگاه کرد ، مرد برایش سری تکان داد ... و با چوبدستی به تام اشاره کرد .
تام بلند شد ، چشم از مرد برنمی داشت ، به آرامی به سمت او قدم برداشت .
تام نیز همانند مرد به دیوار رنگ و رو رفته تکیه داد.
- اون چیه ؟
مرد با صدایی که انگار از ته چاه بیرون میامد گفت :
- می خوایش؟
تام اخمی کرد و دوباره پرسید :
- اون چیه ؟
مرد پوزخندی زد و تخم را جلو تر آورد :
- الان کرم ، اما تا چند هفته ی دیگه مار .. و بعد از اون افعی ...
تام به تخم افعی خیره شد ، چشمانش برقی زد ، لبخندی بر لبانش نقش بست و سرش را به علامت تایید تکان داد . به یاد سالازار اسلیترین افتاده بود ، آرم گروه اسلایترین و مار نقره ای رنگ آن در مقابل چشمانش پدیدار می شد .
دوباره به مرد نگاه کرد ، گویی مرد منتظر پاسخ بود .
- می خوامش .
غریبه که گویی بار سنگینی از دوشش برداشته بودند تخم را به دست تام داد و گفت :
- ازش مراقبت کن لرد ولدمورت .
تام که محو تماشای تخم شده بود به سرعت برگشت ... غریبه رفته بود .
لحظه ای مبهوت به جایی که تا چند لحظه ی پیش مرد ایستاده بود خیره شد و آنگاه دوباره به تخم نگاه کرد .
گفت لرد... لرد ولدمورت...
نام مستعارش را از دهان غریبه شنیده بود .. برای اولین بار در آن هفته لبش به خنده باز شد ... دوباره به تخم نقره ای رنگ چشم دوخت.
نامش را نجینی می گذاشت ...

المپیک دیاگون ...

از بانک گرینگوتز به همراه کیسه ای پر از گالیون و سیکل بیرون آمدم و وارد کوچه ی ناکترن شدم ، در کوچه ی ناکترن مثل همیشه چیزی جز جادوگر و ساحره هایی با ردا های سیاه و قیافه هایی هراس انگیز و خوف ناک دیده نمی شد
همه ی جادوگر ها به این صورت به من نگاه می کردند
من هم اگر راستش را بگویم مقداری ، نه خیلی زیاد ترسیده بودم وداشتم به این حال به راهم ادامه میدادم
که ناگهان مردی مخوف به من برخورد کرد و ما با هم بر روی زمین پهن شدیم . مرد نگاهی این جوری به من کرد و از کنارم رد شد .
هنوز چند قدمی از مکان پهن شدنمان بر روی زمین دور نشده بودم که متوجه شدم کیسه ی پر از گالیون و سیکلم در جیبم قرار ندارد پس در همان جا شروع به کردم ، اما پس از گذشت یک و نیم ثانیه به فکر باهوشم رسید که آن مرد مخوف این جوری کیسه ی پر از گالیون مرا دزدیده است پس به سرعت باز گشتم و به دنبال آن مرد گشتم ، اما اثری از وی پیدا نکردم چون در آن کوچه همه ی افراد یا بودند و یا پس دوباره گریستم و با خود گفتم اگر هرمیون بفهمد مرا خواهد کشت . پس از بازگشتن به کانون گرم خانواده صرف نظر کردم و راه خانه ی پدر در پیش گرفتم ، البته با حالت
از کوچه ی ناکترن بیرون آمدم و در کوچه ی دیاگون راه خود در مسیر خانه ی پدری را دنبال کردم .
در حال پیمودن مسیر بودم که ناگهان متوجه شدم جنی از جن های بانک گرینگوتز پشت مرا میزند .
از جای پریدم و برای او دست تکان دادم اما متوجه شدم که جن میخواهد چیزی به من بگوید .
جن پس از مدتی درنگ کیسه ای در دست من قرار داد و گفت : به ...به.... شما وقتی از بانک خارج شدید کیسه ی خالی را بردید و گالیون و سیکل ها را جای گذاشتید ....به ....به....
ما هم در اوج خوش شانسی مانند مهران مدیری لحظه ای با حالت دهان باز بر روی دوربین زوم کردیم و بعد از آن جن تشکر کردیم و گفتیم : به....به.....به....به..... دیگر هرمیون ما را نخواهد کشت
سپس از رفتن به خانه ی پدری منصرف شدیم و به راه خانه از پیش گرفتیم ....
پس از رسیدن به خانه این خاطره ی بی خود را از ذهن مان برای همیشه پاک کردیم ...

هواي بازدم سگ كه بوي لجن داشت به مشامم مي رسيد.در يك لحظه نور ماه از پشت ابرها بيرون آمد و من توانستم صورت سگ را ببينم.او سگ نبود.يك گرگينه بود.حالت چهره اش به گونه بود كه ظاهرا لقمه اي چرب پيدا كرده.نگاهي مستانه به من انداخت.مي خواستم فرار كنم اما پايم همچون سنگ بر روي زمين آرميده بود.
با دندانهايش مرا گرفت و مرا به همان خياباني كه فرار كرده بودند برگرداند.جادوگران به من و گرگينه نگاه مي كردند.اما جرعت حرف زدن نداشتند.ظاهرا اين گرگينه كوچه ناكترن را مي گرداند.چون من از دهان گرگينه آويزان بودم قطرات خون را بر روي بيني ام مي توانستم احساس كنم.
از چيزي كه پيش رو داشتم وحشت داشتم.چرا بايد احمق بازي در مي آوردم و به اين كوچه ميامدم.گرگينه مرا به يك كوچه بن بست تاريك برد كه من حتي جلو پاي خود را نيز نمي ديدم.
صداي خشن گرگينه بيرون آمد: تا موقع جشن بايد اين جا بموني.خيلي شانس اوردم كه تورو پيدا كردم.
قهقهه وحشتناكي كرد يقه مرا گرفت و مرا درون قفسي كرد كه درهاي آهني داشت.از صداهايي كه از قفس مي آمد فهميدم كه كركس هاي غول پيكري در آن وجود دارد.فهميدم كه حتي اگر شانس بياورم از جشن خلاصي پيدا كنم توسط اين كركس ها لاشه لاشه مي شوم.
بايد چه مي كردم؟
============
ادامه...

جادوگر بعدی گفت: 30 گالیون ؟ من اون رو 50 گالیون می خرم.
جادوگری که کنار من ایستاده بود خون مرا بو کشید و گفت: من او را به قیمت سرمایه ای که دارم می خرم!
وحشت تمام وجودم را گرفته بود دندان هایم بهم می خورد می خواستم گریه کنم ولی نه! نمی توانستم لرز انچنان بر من سایه افکنده بود که توان گریه کردن را نیز نداشتم ! قرار بود چه بلایی سرم بی اید ؟ مرا تکه تکه می کردند مرا می خوردند؟ گوشتم را می جویدند و لذت می بردند؟ و با گوشت من ابگوشت درست می کردند؟ نمی گزاشتم این اتفاق بیافتد روی زمین افتاده بود و زیر پای جادوگرانی که سر داشتن من بحث می کردند در حال خرد شدن بودم دیگر توان نداشتم لحظه ای به جادوگران بی توجه شدم و با انرژی درونی خود سخن گفتم : کمکم کن من باید فرار کنم . ذره ذره های انرژی وجودم را جمع کردم گلوله ای بزرگ به وجود اورد سرم همچنان گیج می رفت خون بینی ام بیشتر شده بود قطرات سرد عرق برپیشانی هم نشسته بود دیگر نمی توانستم بیشتر از این انرژی جمع کنم دستانم را مشت کردم . وای نه ناخن های تیزم در گوشت دستم فرو رفت و بریدگی ای بوجود اورد بی توجه به وضعیت دستانم سعی بر ایستادن کردم و پاهایم را بر زمین فشردم و بلاخره ایستادم. ناگهان سه جادوگر به من نگاه کردند. دلم لرزید اکنون که توانسته بودم به ایستم ایا انرژی ام کمکم می کرد تا فرار کنم ؟ یا این گلوله باز از هم جدا می شد و ... ! بدون فکر شروع به دویدن کرد به سویی که نمی دانستم به کجا می رود و با دویدن من صدای جیغ سه جادوگر کوچه ی ناکترن را پر کرد!

دیگر توان نداشتم بوی خون بینی ام باعث شد تا حالت تعوه بگیرم.
کف دستانم می سوخت بر زمین افتادم و زانو هایم بر سنگ های سخت و نوک تیز کوچه سابیده شد و سوزش و دردی بسیار سخت بر درد هایم افزوده شد دیگر تحمل نداشتم سعی کردم چشمانم را ببندم می خواستم بخوابم . تا صبح که انان بیایند پلک هایم را روی هم گزاردم داشت گرم می شد که ناگهان صدای غرشی را شنیدم که بار دیگر لرزه بر اندام کوچک من انداخت سگی بسیار بزرگ بالای سر من بود و دندان هایش را به من نشان می داد.....