Re: بچه های باحال اسلیترین
بارتی که عجول تر از همه بود ، دوان دوان خود را به کمد رساند و با سر پرید توش .... و ناپدید شد !
بقیه بروبچ اسلی هاج و واج اطراف کمد جمع شدند . بارتی را دیدند که در انتهای یه اتاق مخفی ، وسط چندین دانش آموز از گروه های مختلف ، پخش شده رو زمین !
یکی از همان دانش آموزان ، موذیانه لبخندی زد :
- به به ... به به ... اسلیترینی نداشتیم بینمون که پیدا شد
بارتی سریع بلند شد و لباسش را تکاند :
- نخیر ، ما اسلیا قاطی این خل بازیا نمیشیم !
ملت اسلی نگاهی به دور و بر اتاق مخفی انداختند . در ورودی آن ، همان کمد رنگ و رو رفته بود و حجم کمد به طریق جادویی به اندازه یک اتاق دوازده متری بزرگ شده بود و چند فقره دانش آموزان هافلی و ریونی و گریف ، گوشه و کنار اتاق ، گردهمایی داشتند و درحال رجز خواندن برای یکدیگر بودند که ورود نامنتظره بارتی ، محفل آنها را به هم زده بود ( گویا ! )
( مورفین به راوی :
- بوقی ، مگه ما نمی دونیم اینا واسه چی اینجان ؟ گردهمایی دیگه چیه ! اینا اینجا پنهون شدن کلاسشون لو نره !
راوی :
- سانسور در من بیداد می کند جانم ! این مسایل در حوزه ادبی بنده نمی گنجد . )
پانزده دقیقه بعد !
دامبلدور زانو زده ، مثل ابر بهاری اشک می ریخت :
- تو رو جون هرکی دوست داری بلیز جان ، مورفین گرامی ، اسلیای عزیز ، حکایت این کلاس منو لو ندین بدبخت میشم ! اخراج میشم ! هفت سر عائله دارم باید نونشونو در بیارم ! آخه حقوق معلمی چیه که میخواین ببرینش !
مورگان کمی احساساتی شده و اشکهایش را با گوشه ردایش پاک می کرد . بارتی با صدای بلند آب بینی اش را بالا می کشید و زار می زد ، سوروس
بلیز به نظر می رسید و در گوش مورفین مطلبی را زمزمه کرد . سرانجام مورفین به صدا درآمد :
- نخیر ، اینجوری نمیشه ! حقوقت کمه خوب باشه ، نمیشه همینجوری از سر تقصیراتت گذشت . باید هرچی میگیم گوش کنی وگرنه به هیئت مدیره هاگوارتز خبر میدیم !
دامبلدور نیم نگاهی به جماعت دانش آموزان گروه های سه گانه که از کمد خارج شده و گوشه اتاق ایستاده بودند انداخت و گفت :
- اول بگو اینا برن که حرفامو نشنون . ( و به آهستگی زمزمه کرد :) جون هرکی دوست داری نذار جلو اینا ضایع شم !
بلیز با اشاره سر ، سه گانه ها ( در راستای اختصار ادبی
) را از اتاق اخراج کرد . رو به دامبلدور کرد و گفت :
- اینم از اینا . حالا گوش کن ببین چه کارایی باید بکنی تا ما تصمیم بگیریم که دهنمونو بسته نگه داریم !
بقیه بروبچ اسلی هاج و واج اطراف کمد جمع شدند . بارتی را دیدند که در انتهای یه اتاق مخفی ، وسط چندین دانش آموز از گروه های مختلف ، پخش شده رو زمین !
یکی از همان دانش آموزان ، موذیانه لبخندی زد :
- به به ... به به ... اسلیترینی نداشتیم بینمون که پیدا شد
بارتی سریع بلند شد و لباسش را تکاند :
- نخیر ، ما اسلیا قاطی این خل بازیا نمیشیم !
ملت اسلی نگاهی به دور و بر اتاق مخفی انداختند . در ورودی آن ، همان کمد رنگ و رو رفته بود و حجم کمد به طریق جادویی به اندازه یک اتاق دوازده متری بزرگ شده بود و چند فقره دانش آموزان هافلی و ریونی و گریف ، گوشه و کنار اتاق ، گردهمایی داشتند و درحال رجز خواندن برای یکدیگر بودند که ورود نامنتظره بارتی ، محفل آنها را به هم زده بود ( گویا ! )
( مورفین به راوی :
- بوقی ، مگه ما نمی دونیم اینا واسه چی اینجان ؟ گردهمایی دیگه چیه ! اینا اینجا پنهون شدن کلاسشون لو نره !
راوی :
- سانسور در من بیداد می کند جانم ! این مسایل در حوزه ادبی بنده نمی گنجد . )
پانزده دقیقه بعد !
دامبلدور زانو زده ، مثل ابر بهاری اشک می ریخت :
- تو رو جون هرکی دوست داری بلیز جان ، مورفین گرامی ، اسلیای عزیز ، حکایت این کلاس منو لو ندین بدبخت میشم ! اخراج میشم ! هفت سر عائله دارم باید نونشونو در بیارم ! آخه حقوق معلمی چیه که میخواین ببرینش !
مورگان کمی احساساتی شده و اشکهایش را با گوشه ردایش پاک می کرد . بارتی با صدای بلند آب بینی اش را بالا می کشید و زار می زد ، سوروس
بلیز به نظر می رسید و در گوش مورفین مطلبی را زمزمه کرد . سرانجام مورفین به صدا درآمد :- نخیر ، اینجوری نمیشه ! حقوقت کمه خوب باشه ، نمیشه همینجوری از سر تقصیراتت گذشت . باید هرچی میگیم گوش کنی وگرنه به هیئت مدیره هاگوارتز خبر میدیم !
دامبلدور نیم نگاهی به جماعت دانش آموزان گروه های سه گانه که از کمد خارج شده و گوشه اتاق ایستاده بودند انداخت و گفت :
- اول بگو اینا برن که حرفامو نشنون . ( و به آهستگی زمزمه کرد :) جون هرکی دوست داری نذار جلو اینا ضایع شم !
بلیز با اشاره سر ، سه گانه ها ( در راستای اختصار ادبی
) را از اتاق اخراج کرد . رو به دامبلدور کرد و گفت :- اینم از اینا . حالا گوش کن ببین چه کارایی باید بکنی تا ما تصمیم بگیریم که دهنمونو بسته نگه داریم !
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
نه خواهش میکنم نگاه نندازین!
فعلا بهتون كار ندارم.. و يه شانس ديگه بهتون ميدم شايد بتونين تا آخر ترم دامبل رو تحت تاثير قرار بدين كه حداقل جام آتش رو به ما بده!
كه مورفين پريد جلو و فرياد زد: "غورباقه ي درخت بيد توي حياط خونه مون"؟
گل گفتي و گل گفتي( دي دي ديرين, دي دي ديرين) مثل يه بلبل گفتي( دي دي ديرين, دي دي ديرين) 
.مورفين: هوووووووووم ! فكر كنم نيروي كمكي باشه!
) گذشت و به سمت پايين پله ها رفت... 
... بيخيال بچه ها, شروع كنين! هركي يك قسمت رو تميز كنه من هم به كارتون نظارت ميكنم!
آبنبات آبلیمویی رو امتحان نکرده بودم . 
