کوچه ناکترن

من پست دیدالوس را ادامه می دهم .
___________________________________________________________

باشد که الف دال پیروز باشد

دراکو به آرامی از کوچه ی تاریک می گذشت و گاهی به اطرافش نگاهی می انداخت . وقتی به گوچه ی دیاگون رسید دیگر هیچ کس در آنجا نبود .


دوباره به اطرافش نگاهی انداخت و به سمت پاتیل درز دار حرکت کرد . چوب دستی را از جیبش در آورد و به آرامی به دیوار قدیمی زد .


دیوار به آرامی شروع به حرکت کرد و به ورودی گنبدی شکل تبدیل شد . یک لحظه چیزی به ذهنش رسید . او باید به کوچه ی ناکترن بر می گشت .

همانطور که در افکارش غرق بود با سرعت به سمت مغازه ی بورگین و برکز می دوید و دیگر توجهی به اطرافش نداشت . در را باز کرد و با عجله به داخل رفت و با حرکت ملایم چوب دستی در را بست .

- هی بورگین کجایی ؟

- شما دوباره برگشتید آقای مالفوی ؟

- آره ، زود بیا اینجا کارت دارم .

- چشم آقای مالفوی .

بورگین از پشت میز بیرون آمد و با تعضیم کوتاهی دراکو را به صحبت فرا خواند .

- بورگین من می دونم تو اینجا چیزی داری که هیچ کس نمی دونه و دوست نداری کسی از وجود اون مطلع بشه .

بورگین نمی توانست تکان بخورد . زبانش بند آمده بود ، انگار او را با افسون قفل بدن طلسم کرده بودند .

- چیه چرا خشکت زده . زود برو بیارش .

- ولی قربان من چنین چیزی اینجا ندارم و چیزی را از کسی مخفی نگه نداشتم .

- بورگین ، نذار عصبانی بشم . باید اون سنگ رو به من بدی .

- قربان اون سنگ رو کسی نمی تونه ازشاستفاده کنه . فقط یک نفر قادر به استفاده از اون سنگه و اون کسیه که تونسته باشه ترس رو شکست بده .

- چطور جرات می کنی ؟!
زود اون سنگ را بیار .
بورگین که دیگر چاره ای نمی دید در صندوقش را باز کس و پاکتی را در آورد و به دراکو تحویل داد ...

_________________________________________________

دقت کنید ، این سوژه جد هست .

لطف کن و یه مقدار بیشتر در مورد سوژه توضیح بده.من به طور واضح متوجه نشدم که قضیه چی هست.یعنی دراکو میاد خرید میکنه و بعد به کمک این وسایل تو هاگوارتز الف دالی ها رو نابود میکنه یا با کمک اینها میارتشون ناکترن و اونجا کارشون رو می سازه؟

---------------
هاگوارتز :

الف دالی ها مث همیشه تو اتاق ضروریات دور هم جمع شده بودن و در مورد تکالیفشون و وضعیت درسیشون با هم صحبت میکردن و هر از گاهی از سال بالاتری ها سوالاتی میپرسیدن.الف دال علاوه بر مهارت جادویی به درس هایشان هم کمکشون کرده بود.گرابلی با غرور بالا سر الف دالی ها راه میرفت و هر از گاهی نکته ای رو بهشون اشاره میکرد.وقتی یه دور کامل زد و به وضعیت تمام الف دال رو چک کرد راهی برای خودش باز کرد و به وسطشون رفت و گفت:

-خب دیگه بسته.الان وقتشه که یه مقدار رو طلسم های نابخشودنی کار کنیم.بالاخره باید این طلسم رو شروع کنیم و امروز روز خوبیه!

با آوردن نام طلسم های نابخشودنی تن الف دالی ها لرزید و اونها با تعجب به گرابلی خیره شدن.دیدا سعی کرد خودش رو شجاع تر نشون بده و گفت:

-به نظرت این طلسم یه مقدار برای بچه ها زود نیست؟اونها هنوز سنی ندارن!

اسپروات هم ترسش رو کنار گذاشت و اضافه کرد:

-به علاوه کی میخواد این طلسم ها رو به ما یاد بده؟به نظر من هیچکس اونقدر مهارت نداره اینجا که بدون خطر بتونه کاری بکنه!

در همین حال بود که ناگهان پنجره بزرگی بر روی دیوار باز میشه و نور زیاد باعث میشه که چشمان الف دالی ها نتونه جایی رو ببینه.مرلین با لبخندی از درون پنجره به بیرون میپره و نگاه مظلومانه ای به الف دالی ها میکنه.
الف دالی ها هم فکر میکنن که مرلین برای آموزش طلسم اومده ولی وقتی مرلین همچنان با لبخندی به دهن از جلوی اونها میگذره و از در اتاق ضروریات بیرون میره ،تمام افکار الف دالی ها پاره میشه!

-این چی بود؟چی شد؟چیکار کرد؟
-من اول فکر کردم به صورت ژانگولری خودش رو میخواد وارد سوژه بکنه.
-باب شما نمیشناسید مرلینو مگه؟مث همیشه اومد به ساحره های گروه یه سر بزنه و بره!همیشه همین کارو میکنه!

------------
کوچه ناکترن:

دراکو از مغازه بورگین بیرون اومد و با سرعت به طرف دیاگون حرکت کرد.در راه چند فشفشه و جادوگر و ساحره با لباس های پاره و لب های خشک شده و چشمان سرد دستانش رو گرفتن و اون رو نگه داشتن.دراکو با ترس بهشون خیره شده بود و سعی داشت که بتونه فرار کنه.

-پسرم مشخصه که گم شدی!
-نه به خدا گم نشدم.خیلی هم بلدم و واردم اینجاها رو!
-نه ببین تو گرمی حالیت نیست.تو گم شدی خودت خبر نداری!
-باور کنید گم نشدم.من اینجا رو خیلی خوب میشناسم.ببینید اینجا مغازه بورگینه،اونجا هم مغازه مورفینه که چیز میفروشه!
-چرا متوجه نمیشی پسر جان؟شما گم شدی و دیگم رو حرف من حرفی نیار!فهمیدی؟حالا بیا بریم تا راهو بهت نشون بدم!

دراکو فکری به سرش میزنه.به سرعت گردنبند رو در میاره و به ساحره ی فقیر نشون میده.ساحره با دیدن گردنبند چشمانش دو تا میشه و با سرعت اون رو از کیسه دراکو بیرون میکشه.به محض اینکه دستانش با گردنبند تماس پیدا میکنه نیروی عظیمی بهش وارد میشه و به هزاران و شاید میلیون ها تیکه مساوی تقسیم شده و همچون خاکستر بر روی زمین میریزه!دراکو نگاه خشنی بهش میکنه و با سرعت به طرف دیاگون میره تا از اونجا به هاگوارتز برگرده!

ویرایش ناظر

دوستان عزیزی که می خوان ماموریت الف دال رو انجام بدن بدون در نظر گرفتن پست مرلین عزیز ادامه پست رو بزنید .

ممنون

باشد که الف دال پیروز باشد.

سوژه ی جدید الف دال (جدی)

در کوچه های سرد و تاریک ناکترن جوونکی مو بور قدم زنان راهی را پیش گرفته بود.انگار که از هیچ چیزی نمی ترسید.

به دم مغازه ای رسید.مغازه ی بورگین و برکز بود.وارد شد و بدون هیچ سلامی رفت تا نقشه ی شوم آمبریج برای الف دال را اجرا کند.

بورگین با خوش رویی پرسید:خانم آمبریج شما رو فرستاده؟

-بله.

مالفوس اندکی در مغازه گفت و بعد رو به بورگین گفت:کجاست؟

بورگین گفت:آهان گردنبند رو میگی؟ایناهاش.

بورگین گردن بند را به دراکو داد.دراکو گردنبند را در دست گرفت و گفت:هفته ی بعد بر می گردم بعدی رو می گیریم...فهمیدی؟

بورگین سری تکان داد و دراکو را به بیرون بدرقه کرد.

دراکو راه را به پیش گرفت و با لبخندی شیطانی رفت...


سوژه:همان طور که معلوم بود.آمبریج برای یک نقشه ی شیطانی دیگر دراکو را به مغازه بورگین و برکز فرستاده بود.او می خواست ایندفعه الف دال را سرنگون کند.

او از بورگین جنس های شیطانی می گرفت هر هفته تا با کمک آنها بتواند نیرو های اصلی و قوی الف دال را یکی یکی از بین ببر تا بی سرپرست بمانند و در نتیجه سرنگون شوند.!


ادامه دهید و شعار معروف را از یاد نبرید.(سوژه جدی است)

چوبدستی در جيب ردايش جا خوش كرده بود. شنلش بر پشتش پيچ و تاب عجيبی خورده بود كه باعث مسخره شدن ويژگی های ظاهريش شده بود. گوشواره هايش درخشش خيره كننده ای داشتند و بر گوش های او خودنمائی می كردند. منتظر همان لحظه بود. صدای خش خش خفيفی بلند شد و لوسيوس مالفوی در حالی كه گام های بلندش را بر برگهای زرد و سرخ رنگی كه از درختان بر زمين فرود آمده بودند می گذاشت پيش مر رفت.

چوبدستيش را بيرون كشيد و منتظر ماند تا هدف به او نزديك تر شود. پايش را حركتِ مختصری داد...

-تق!

لوسيوس چشم هايش را تنگ كرد و موشكافانه به اطرافش زل زد. پس از مدتی نگاه به اطراف صداي تقی كه بلند شده بود را به صدای حركت برگها توسط باد تشبيه كرد و به راهش ادامه داد ولی چوبدستيش را از جيب گلدوزی شده ی ردايش درآورد تا آماده دفاع از خودش باشد.

كينگزلی شكلبوت، عرقهای سردی كه بر صورتش نقش بسته بودند را كناری زد و چوبدستيش را بر هدفش تنظيم كرد...

-آواداكداورا!

صدايش آنقدر آرام بود كه به زور به گوشِ خودش می رسيد. نوری سبز رنگ از چوبدستيش بيرون تاخته بود و به سوی لوسيوس ميرفت...

لوسيوس سرش را برگرداند تا خطرات احتمالی اطرافش را بررسی كند. صدای تقی كه شنيده بود او را به طورِ كامل در حالتی دفاعی فرو برده بود. نگاه آرامش بلافاصاله نگران شد. طلسم سبز رنگ درست بر پيشانی اش فرود آمده بود.

همه چيز تمام شده بود. كينگزلی با لبخندی فاتحانه بر فراز جسد آرام و بی حركت لوسيوس ايستاده بود. با حركتی آهسته، چوبدستش را در جيبِ گشادِ ردايش قرار داد و به سمت قرار گاه محفل ققنوس رفت.

تکلیف درس گیاه شناسی

1.
دختری قد بلند با گام های استوار به سمت کوچه ی ناکترن میرفت. قرار بود هدیه ای به مناسبت شکست ولدی از طرف جمع الف دالیون برای دامبلدور بخرد. شنیده بود در کوچه ی ناکترن وسایل ولدمورت را حراج کرده اند. با خودش فکر میکرد که اگر آن ها را برای دامبلدور بگیرند او را خوشحال میکنند در واقع با یک تیر دو نشان میزد! هم هدیه ای برای دامبلدور میگرفت هم وسایل ولدمورت به دست مرگخوارانش نمی افتاد!

رومیلدا وین پس از مدتی که با خودش در حال فکر کردن بود به اطرافش نگاه کرد.

_ وای نه! کوچه رو اشتباهی اومدم!!!

درحال برگشت از کوچه چشمش به مغازه ای افتاد که مردم زیادی اطراف آن بودند. به آرامی از میان جمعیت گذشت تا ببیند چه چیزی توجه مردم را جلب کرده است؟!

ساحره ای فربه در حال فروختن مقداری علف بود و توضیحاتی برای آن میداد:

_ اين علف در مناطق مرطوب به صورت گلوله هاي لجزي در پای درخت هاي حراي جادويي رشد ميکنه و اين امکان رو به شما ميده که در صورت بلعيدن اون بتونين حداکثر دو ساعت در زير آب بمونين.

رومیلدا با صدای بلند پرسید که اسم این علف چیه؟

_ عزیزم به این علف میگن علف آبشش زا!

رومیلدا با خودش فکر کرد که بهتر است به جای آن همه وسایل به درد نخور ولدمورت این علف را بخرد تا شاید کمکی برای اهداف بزرگ دامبلدور باشد.

.......................
2.
گیاهان ساده: به گیاهانی می گویند که اصولا فایده ای ندارند ولی به نظرم میتوان با ترکیب آن ها با هم داروهایی فوق العاده ساخت. البته برخی از آن ها نیز به تنهایی برای مردم کاربرد دارند مانند علف آبشش زا!

گیاهان تزئینی: از این نوع گیاهان برای تزئینات خانه و... استفاده میشود. آن ها خواص دارویی ندارند. ولی بسیار برای زندگی انسان ها سودمندند. زیرا انسان زیبایی دوست است!!!

گیاهان درویی: همان طور که از اسمشان معلوم است بسیار سودمندند، و از آن ها برای بیماری هایی که شفادهنده ها قادر به درمانشان نیستند استفاده میکنند.

گیاهان درنده: این نوع گیاهان ممکن است برای انسان خطر ساز باشند چون گوشت خوارند. غذای آن ها از کوچکترین حشرات تا انسان و خرس و... است!

گیاهان معمولی: به گیاهانی که هیچ کدام از خصوصات بالا را نداشته باشند میگویند!

گیاهان سمی: از این گیاهان برای واکسن استفاده میشود. البته اگر قصد کشت یک فرد را داشته باشید نیست بسیار مفیدند!!!

با تشکر
رومیلدا وین

آرام آرام در كوچه ی ناكترن قدم بر می داشتم. تحت تعقيب مرگ خوارها بودم. اميدوار بودم كه آنها مرا گم كرده باشند كه ناگهان صدای دخترانه ای به گوشم رسيد:
- لوسيوس، خودم ديدم اومد تو كوچه ی ناكترن!
مردی كه گويی لوسيوس نام داشت در جوابش گفت:
- فعلا كه اينجا نيست! آه، نارسيسا هم داره مياد!
نارسيسا مالفوی در حالی كه موهايش را صاف و مرتب می كرد شق و رق در كوچه ی ناكترن گام برمی داشت. نارسيسا به آرامی گفت:
- شكلبوت می تونه شكار خوبی برای اسمشو نبر باشه. من خودم ديدم اومد اينجا! شما نديدينش؟

مرگ خوارها در كوچه ی ناكترن جمع شده بودند. من در پشت بشكه های نفت مخفی شده بودم. مالفوی گفت:
- همه جا رو بگردين!

بعد از مدتی دالاهوف با صورت كشيده اش نزديكم می شد. قبل از اينكه پيدايم كند چوبدستی ام را به سمتش گرفتم و با صدايی زمزه وار كه فقط به گوش خودم می رسيد گفتم:
- پتريفيكوس توتالوس.
دالاهوف قفل شده بر روی زمين افتاد و مرا با عصبانيت نگاه كرد. من نيز زبانم را به نشانه ی تمسخر او تكان دادم و آرام آرام به سمت خروجی كوچه ی ناكترن حركت كردم.

در حالی كه داشتم از كوچه خارج می شدم بلاتريكس لسترنج نعره زد:- اون اونجاست! اون-جاست.
هيچ فكری به ذهنم نرسيد به جز اينكه فرار كنم. با تمام سرعتی كه داشتم دويدم. مرگ خوارها با جادوی ضد غيب اجازه ی غيب شدن در ناكترن و دياگون را نداده بودند. چيزی نمانده بود كه از دياگون خارج شوم و سپس بتوان خودم را غيب كنم كه صدای كشداری از پشتم نعره زد:
- كروشيو!!!
احساس كردم چيزی به پشتم برخورد كرد و بعدش:
- آه آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآه
بلا با عصبانيت به سمتم آمد و مشتی را بر صورتم خواباند:
من به بلا يك زير پايی زدم و چوبدستی ام را به سمتش گرفتم:
- اگه جلو بياين می كشمش! بعد با حالتی تهديد آميز از دياگون خارج شدم و بلا را طلسم كردم:
- سكتو سمپرا.
در حالی كه خون از صورتش فواره می زد خود را غيب كردم و در جلوی قرارگاه ظاهر شدم.

-خش، خش ،خش ،خش، خش، تق!
کارکاروف برگشت و با چشم های تنگ تمام کوچه را از نظر گذراند . فوری خودم را پشت پشته های زباله کنار دستم پنهان کردم . او چند لحظه به اطراف خیره شد. اه...این همه جا...چرا این شاخه باید دقیقا زیر پای من می افتاد؟
انگار که چیزی پیدا نکرد و منو هم ندید. شاید به این نتیجه رسید که شاخه زیر پای خودش افتاده یا کار جونوری کوچیک بوده . برگشت و دوباره شروع کرد به باز کردن راهش از بین برگ های پاییزی که تمام کوچه رو پوشانده بودند . نفس راحتی کشیدم و با دقت بیشتری دنبالش به راه افتادم . حسابی مشکوک می زد . حالا من برای عوض کردن چوبدستی تقلبی که برای تولد دوستم خریده بودم اومده بودم اونجا . اون این وقت شب اینجا چی کار می کرد ؟
به دو راهی ای رسیدیم که یک طرفش ادامه کوچه دیاگون بود و طرف دیگر به کوچه ناکترن می رسید . کارکاروف کلاه شنلش را روی صورتش کشید و وارد کوچه ناکترن شد . همونجا ایستادم و لحظه ای تردید کردم . آن کوچه حتی کله ظهر یا صبح خروسخون هم خطرناک بود و من یکی حتی نزدیک این دوراهی هم نمی شدم. چه برسه به اینکه نصفه شب بخوام واردش بشم !
تصمیمم رو گرفتم . ممکن بود بخواد کار خطرناکی انجام بده . هر چند هیچ وقت مبارزه ام تعریفی نداشته ، چون از درگیری بیزار بودم ، اما اگر می توانستم حتی مانع کوچکی برای کار خطرناکش باشم...خوب،بالاخره هر کار کوچکی در جای خودش ارزشمنده . بنابراین چوبدستیم رو بیرون کشیدم و جلوم نگه داشتم و آروم توی مسیری که ایگور در برگ ها ایجاد کرده بود به راه افتادم .
سه چهار متر جلوتر بهش رسیدم . با یه نفر ناشناس که اونم کلاه شنلش رو روی صورتش کشیده بود حرف می زد . سر یه چیزی چونه می زدن . در یکی از فرعی های کوچک و تنگ ناکترن مخفی شدم و به حرفاشون گوش دادم . ظاهرا ایگور می خواست یه سری جنس به یارو قالب کنه . می دونستم اونجا،این وقت شب،اونم ناشناس ، شکلات قورباغه ای نمی فروشه . حتما یه چیزی در رابطه با جادوی سیاه بود .
-نه داداش! اینقدر نمی ارزه .
-قیمت من همینه ، اگه نمی خوای می تونی بری و به ارباب بگی که من چیزی بهش نمی فروشم .
-تو جرات این کارو نداری....چطور می تونی جلوی ارباب وایسی؟
ایگور چیزی رو که دستش بود داخل کیسه ای انداخت و راه افتاد که برگردد . ناشناس که شاید مرگخوار بود دست او را گرفت و گفت:
-باشه بابا،همین قدر می خرم .
دیگه کافی بود . وقتش بود که بتی بریسویت قهرمان وارد معرکه بشه!
از توی کوچه پریدم بیرون و درست جلوی پای اون یارو خریداره فرود اومدم . هر دو مرگخوار بسته های توی دستشون رو پرت کردن کنار و با چوبدستی به سمت من حمله ور شدن . یه کم فکر کردم...موقع دوئل باید چی کار کنم؟!فکر اینجاشو نکرده بودم! اولین وردی رو که به ذهنم رسید گفتم:
-وینگاردیوم له ویوسا!
همزمان دو تا نور سبز به طرفم اومد . قبل از اینکه بتونم جعبه ای رو که بلند کرده بودم توی سر یکی بکوبم -مثل هری و دوستاش تو سال اولشون-هر دو تاشون به من خورد،و من مردم ...
-خب بعدش چی شد؟
این رو بچه بالداری با یه حلقه طلایی بالای کله ش پرسید . گفتم:
-خب مردم دیگه! الانم که اینجام .
نگاه خصمانه ای به بچه انداختم . چرا همیشه این سوال رو می پرسید؟!
-شما ها کار و زندگی ندارین؟پاشین برین توی حیاط . فکر کنم دامبلدور داره یارکشی تیم فوتبال بهشت رو تموم می کنه . برین کمک بدین بهش . یه بازی حیثیتی با تیم ولدمورت و مرگخوارای مرحوم داره . د بلند شین برین دیگه!
همه بچه هایی که به قصه م گوش می کردن بلند شدن و همون طور که غر می زدن از تو اتاق من بیرون رفتن . مدت زیادی بود که داشتم خاطره تعریف می کردم و حسابی خسته شده بودم .دستی به بالم کشیدم و حلقه طلایی ام رو مرتب کردم . به سمت اتاق خوابم به راه افتادم تا یه چرتی بزنم .

باورم نمیشد، شخصی ناشناس از درون شنلش بسته ای درآورد و رو به کارکاروف گفت: بیا اینم اون جنسایی که خواسته بودی فقط مراقب باش با معجونای دیگه ت غاطی نشه که ابر کشنده ست، دو ثانیه ای میکشه. البته اون یکی جنسه با لمس نمیکشه، فقط دو سه هفته بیهوش میکنه تازه حافظه رو هم طوری از بین میبره که اصلاح ناپذیره. فوق العاده نیست؟

- حالا چه قدر پولشه؟

- 600 تا باید پیاده شی.

- چه خبره مگه؟ 300 گالیونم زیاده.

- نه داداش مشتری نیستی بهت میگم بهترین جنسه میگی 300 تا؟ حالا باشه 570 بده ولی عمرا اگه پایین بیام.

ناگهان تصمیم گرفتم. حمله کنم برای همین طلسمی به سوی مرد ناشناس شلیک کردم: سکتوم سمپرا

بلافاصله تمام بدنش پر از جراحت های عمیقی شد و خون از آن بیرون پاشید.

کارکاروف مرا به خاطر افسون سرخوردگی که روی خودم اجرا کرده بودم مرا ندید اما به خاطر طلسمی که شلیک کرده بودم فهمید کسی آن جاست و به سرعت طلسم بدن بندی شلیک کرد که به من خورد و اثر کرد.

کارکاروف ابتدا شخص ناشناس را طلسم کرد: پتریفیکوس توتالوس وسپس شروع به از بین بردن طلسم من کرد. وقتی کارشتمام شد آمد و طلسم سرخوردگی من را نیز باطل کرد.

وقتی چهره ی من را دید گفت : چرا اومدی کوچه ی ناکترن؟ مگه برای شاگردا ممنوع نیست؟

سپس چوبدستی ام را گرفت و بعد طلسم بدن بند را باطل کرد.
رو به او کردم و با عصبانیت گفتم :خودتون چرا داشتین اون چیزارو میخریدین؟ برای کشتن کی؟ از بین بردن حافظه ی کی؟

- پسر ابله من نقشه داشتم، میخواستم خودمو خریدار جا بزنم ...

ناگهان طلسم شکنجه گردی کارکاروف را به زمین انداخت و بلافاصله طلسم دیگری او را بی هوش کرد، دو مرگخوار نقابدار بلافاصله از مغاره ای بیرون پریدند و فرد ناشناس را که از قرار معلوم همدست معجون مرکب پیچیده خورده ی شان را که کم کم داشت به حالت عادی برمیگشت را به مغازه بردند.

من هم بی درنگ چوبدستی ام را برداشتم و برای دوئل آماده شدم.

4 مرگخوار از مغازه بیزون پریدند و چویدستی شان را به سوی من گرفتند. بیشتر از آن بودند که من از پسشان بر بیایم برای همین سریع بمب تقلبی را که از مغازه فرد و جرج خریده بودم انداختم. وقتی داشتم بمب را می انداختم طلسم شکنجه گر یکی از مرگخوار ها از کنارم رد شد اما به محض انفجار همه پرت شدند و تابه خود بیایند دو نفر را خشک کردم : پتریفیکوس توتالوس .. پتریفیکوس توتالوس اما دو مرگخوار دیگر بلند شدند و همزمان دو طلسم مرگبار به سمتم فرستادند که باعث ترکیدن دیواری شد که تازه جلوی خودم پدید آورده بودم. از پشت گرد و غبار دیوار شروع به فرستادن پشت سر هم طلسم کردم :
استوپفای
ایمپدیمنتا
اکسپلیارموس

چوبدستی یکی از آن ها رها شد و آن را گرفتم اما دیگری هنوز سالم بود.

- ایمپدیمنتا
- کروشیو

دو طلسم به هم خورد و منحرف شد.

- کروشیو .. سکتوم سمپرا
- آوادا کداورا

دو طلسم اول به هم خورد و منحرف شد اما طلسم دوم من او را نقش زمین کرد و بدنش پر از خون شد. پس از به هوش آوردن کارکاروف اول میخواستم خودم را غیب کنم اما هنوز یک جلسه بیشتر در کلاس جسم یابی شرکت نکرده بودم پس تصمیم گرفتم تا خود هاگوارتز بدوم کارکاروف هم بلافاصله پس از به هوش آمدن غیب شده بود.

-"سلام ایگوری همونطور که فکر می کردم تو اینجایی می دونستم می خوای دوباره برای لرد خدمت کنی"


-"تو کی هستی از زیر شنل نامرئی بیا بیرون بزدل"


-"ای بابا تو هم که مارو نمی بینی زیر پاتو نگاه کن"

ایگور در حالی که به زیر پاش خیره شده بود گفت:"تو اینجا چی کار می کنی پف پفی کوچولو برگرد به هاگ ورود به اینجا ممنوعه..."

-"اگه ورود به اینجا واسه شاگردای هاگ ممنوعه واسه مدیر هاگ ممنوع نیس!؟"


-"خوب می دونی یه مشکلاتی هست که باید حل بشن ... اون چیه اونجا"

آرنولد بدون نگاه کردن به پشت سرش گفت:"معلومه آسپ مری و چندتا محفلی دیگه من اونارو با پاترونوس مطلع کردم این جادوی قدیمی خیلی بدرد می خوره نه ایگوری؟"

-"ااااا می دونید بچه ها من اومده بودم اینجا این کوچولو رو برگردونم مدرسه همیشه بدون مجوز از مدرسه خارج می شه و میاد اینورا که..."


مری:"آره جون خودت تو که تو مغازه بورگین نبودی نه؟"

آسپ:"الان وزیر با گلگو دیگران می رسه..."

در همان لحظه صدای قدم های گلگو به گوش رسید و آسپ ادامه داد:"رسیدن کارت تمومه ایگوری"

ایگور در حالی که نمی تونست جلوی خنده اش رو بگیره گفت:"وای الان من باید در برم نه"

در همان حال یک جرقه ی آبی از چوب مری بلند شد و به ایگور خورد،طناب کلفتی دور دست و پای ایگور پیچید و او را بی حرکت ساخت.

-"اینجا چه خبره ازتون توضیح می خوام آقای پاتر و خانم باود"این صدای هوکی بی کفایت ترین وزیر جادوگری بود؛در جواب او مری گفت:"من توسط آرنولد مطلع شدم که اینجا خبراییه بعد از خبر دادن به شما همراه آسپ از محفل تا اینجا آپارات کردیم و حالا ایگور رو می بینیم که از فروشگاه بورگین یه چیز هایی خریده و بیرون اومد..."



-"برید دنبال اون پف کوتوله فرار کرد بگیریدش "


همه همراهان وزیر و حتی گلگو دنبال آرنولد رفتند؛وزیر رو به آسپ و مری گفت:"ایگور به خاطر فرمانی از طرف من اینجا اومده بود از این به بعد هر کی بخواد جلوی اونو بگیره بی بروبرگرد تو آزکابانه حتی بدون یه محاکمه ی رسمی"

بعد از این سخنرانی ایگور رو آزاد کرد و با هم به لندن آپارات کردند،مری و آسپ هم مات و مبهوت به هم نگاه می کردند که ناگهان متوجه چیزی شدند آسپ گفت:"آرنولده"

آرنولد سریع خودش را به آنها رساند و نفس زنان گفت:"دوست دارم بدونم کاره کدومتون بود مگه نمی دونید هوکی هم مرگخواره با کوچکترین حرکت علیه لرد و مرگخوراش سر و کارمون با آزکابانه"

مری گفت:"جالبه هوکیم همینو می گفت حلا چی کار کنیم آرنولد؟"

اما دیگر اثری از پف کوتوله ی بنفش نبود

- ببین دانگ! من وقت این چونه زدنای بیخودو ندارم! مشتری نیستی داوش من! میرم میدمشون به سر بارون خون آلود. بهتر از تو قدر این جنسا رو میدونه!

- ژون تو قیمتت شر به فلک میژنه! بارون خونی که شهله، بارون شنگم اژ آشمون بیاد مشتریشو پیدا نمی کونی! بیا و شر عقل بیا، به اشل قیمت بده بریم بابا خماریم ژون تو!

- نمیشه! مرگ تو ضرر می کنم. همینجوریشم دارم زیر قیمت میدم.

مردی که کلاه ردایش را تا روی صورتش کشیده بود، همچنان با جادوگر معتاد درحال چانه زدن بود و از چشمان گرد شدۀ دخترکی سیزده چهارده ساله که کمی دورتر از او به آنچه درون دست های مرد نیمه پنهان بود، می نگریست غافل بود. دخترک قدمی به جلو برداشت و به مرد نزدیک تر شد. با کنجکاوی سعی میکرد چهرۀ مرد را از پس کلاه ردایش تشخیص دهد ولی جرات رو در رو شدن با وی را در خود احساس نمی کرد.

چند دقیقه ای صبر کرد. دو مرد هنوز به توافق مورد نظر خود دست نیافته بودند. دل به دریا زد:
- اهم... اهم!

دو جفت چشم، یک جفت خمار و یک جفت هشیار به سمت او برگشتند. دخترک خواست ادامه دهد:
- ببخشید. ساعت....

که دهانش از حیرت باز ماند. پروفسور کارکاروف، مدیر قدرتمند و بانفوذ هاگوارتز در برابر چشمانش ایستاده بود و همان کسی بود که می خواست مواد مخدر را به ماندانگاس فلچر قالب کند!!!

پروفسور کارکاروف با نگاهی سریع به چشمان دخترک، فورا موقعیت را درک کرد:
- شما اینجا چیکار می کنید دوشیزه لی فای؟ به نظرم لرد سیاه خوششون نیاد که یکی از بچه های تحت سرپرستیش که قراره یه مرگخوار خوب بشه، رو درحال سرک کشیدن توی کار دیگرون و فرو کردن دماغ گنده اش توی کار و کاسبی ملت ببینن!

مورگانا به خود جرات داد:
- بـِ... بـِ... ببخشید پروفسور! ولی گمونم نکنم خوششون بیاد بشنون که یکی از دوستان قدیمیشون داشته تو کوچۀ ناکترن مواد مخدر رد و بدل می کرده. اونم با یکی از محفلیا!!!

ایگور لبخند سردی زد:
- منم دلم نمی خواد ایشون چیزی رو بشنون که خوششون نمیاد. پس باید یاد بگیری دهن گشادتو ببندی. ایمپریو!

چشمان مورگانا حالت طبیعی خود را از دست دادند و بعد از مدت کوتاهی ایگور ورد جدیدی را تلفظ کرد:
- آبلی وی ایت! (obliviate طلسم پاک کردن حافظۀ افراد)

و طلسم را تنظیم کرد طوریکه حافظۀ مورگانا به طور کامل از آنچه در 10 دقیقۀ اخیر دیده بود، پاک شد. ایگور ادامه داد:
- حالا میری به طرف گرینگوتز، از حسابت پول برمیداری و میری برای خودت بستنی می خری. اصلنم به ذهنت نمی رسه که دور و بر ناکترن پیدات شه! فورا!!!

مورگانا همچنان تحت طلسم فرمان و با حالتی خواب زده، از ایگور کارکاروف و ماندانگاس فلچر دور شد.

****************

خوب چیکار کنم؟ انتظار ندارین که یه دانش آموز فسقلی بتونه از پس مدیر هاگوارتز بربیاد که! دارین؟