دژ مرگ

در همون ساعات سرنوشت ساز که کلیه‌ی مرگخواران در حال سر و کله زدن با بند و بساط ِ دژ مرگ بودن، در همون ساعات کوتاه ِ غفلت اعضای لیست از اربابشون، در همون ساعات ِ حیاتی...

- شیرینی ناپلئونی ِ مامان؟

مروپی در زد و وارد شد و بعد:
- فرشته‌ی معصوم مامان؟!

لرد کف ِ اتاق نشسته بود و نجینی رو غلغلک می‌داد و نجینی هم با غلت‌های قلعه‌افکن‌ش تقریباً کف اتاق رو با خاک ِ گور ِ سالازار یکی کرده بود. لرد همین که دید مادرش وارد شده، از جاش بلند شد و به دو اومد که مادرشو بغل کنه:
- مامـــــی!

مروپی که اصلاً انتظار چنین رفتاری رو نداشت، خودشو به زور از بغل بچه‌ش کشید بیرون:
- تــام؟! حالت خوبه؟ بشین روی تخت ببینم شیر و شکر ِ مامان. تب نداری که. آیلیــــــــــــــــــــــــــــن! فشارسنج بیارید! قرص تب‌بر بیارید! شفادهنده بیاریـ...

- مام! مامان! ما حالمون خوبه. ما خیلی حالمون خوبه! ما انقدر حالمون خوبه که می‌خواستیم در مورد لیست و عروسی باهاتون صحبت کنیم...

همین که حرف لیست اومد وسط، مروپی یهو آروم شد:
- در مورد لیست چی می‌خواستید بگید شکلات‌شیری ِ مامان؟

آیلین که با اولین فریاد مادر ِ ارباب خودشو به اتاق ِ لرد رسونده بود، ناخواسته آخرین دیالوگ‌های لُرد و مادرش رو شنید.
- علف ِ آبشش‌زای دریایی بود، به نرگس ِ جادویی هم آراسته شد!

و یک لحظه فکر کرد:
- اگر این یک پرونده بود، از انگیزه‌های تخریب وسایل دژ و تغییر حال ِ لُرد شروع می‌کردیم. خب، از تمام محفلی‌ها که بگذریم، کی از این دو تا بیشتر از همه سود می‌بره؟

- تق تق تق!

صدای مروپی گانت از پشت در به گوش میرسه: پسر ِ گل ِ مامان؟! تویی؟

لینی سعی میکنه کلمات محبت آمیز مادر گرام ارباب رو هضم کنه و به همون صورت جواب بده:

- سوالی از جانب شما ریش سفید دانای مرگخوار... آخ!

در سه ثانیه ی عجیب، در به سرعت باز میشه و مشتی از توش بیرون میزنه و یکراست رو صورت لینی فرود میاد. در انتهای این 3ثانیه، مشت به داخل اتاق برمیگرده و صدای آه و ناله ی لینی تنها برهم زننده ی سکوت میشه.

- مادر گرام ارباب، آخه چرا؟ اوخ.

لینی شروع به ماساژ دادن صورتش میکنه و یک قدم به عقب برمیداره تا بار دیگه مورد هجوم مروپ قرار نگیره.

- ریش سفید؟ کجای من شبیه اون دامبلدور ِ پیر و خرفته؟ گیسوان مشکی منو تا حالا ندیدی؟ کروشیو بر تو باد لینی!

لینی با دیدن طلسمی که از زیر در رد میشه و به سمتش میاد به سرعت جاخالی میده و درحالیکه با دو تا دستاش، قلب نداشته شو گرفته، یک قدم به راست برمیداره تا کلا جلوی در نباشه.

- خب مادر گرام ارباب، من منظورم معنای ظاهری ریش سفید که نبود، معنای اندرونیش بود. آی! :hyp:

در باز میشه و پشه کشی رو قسمت سمت چپ صورت لینی کوبیده میشه. لینی با دستش محکم صورتشو میگیره و درست جلوی در وایمیسه و میگه:

- ریش سیاه دانای مرگخواران بگم خوبه؟

- ریش؟ من ریش دارم به نظرت؟

شیشه ی بالای در از جا کنده میشه و مشتی آب روی سر لینی خالی میشه و اونو خیس میکنه. لینی که از ناراحت کردن مادر گرام ارباب، به شدت ناراحته و وضعیتشو در خطر میبینه آخرین تلاشش رو هم برای رفع سوء تفاهم میکنه.

- گیسو مشکیه دانای مرگخواران چطور؟

لینی با سکوت عجیبی که ایجاد میشه به شدت میترسه. نگاهش به سرعت اینور و اونور درو از نظر میگذرونه تا ببینه اینبار از کجا قراره کتک بخوره، بعد پاورچین پاورچین سمت مخالفو نشونه میره و شروع به دور شدن از در میکنه که ...

- واای!

درست لحظه ای که چیزی نمونده بود لینی از آستانه ی در دور بشه و راشو بکشه و یه جا دیگه بره، چوبی از زیر در بیرون میاد و براش جفت پا میگیره و لینی با صدای پاقی پخش زمین میشه. لینی همونطور که رو زمین پهن شده آروم میگه:

- اصن خودم جون میکنم میفهمم ماجرا چیه.

- چون تو گفتی
- اگه نریم چی کار می کنی مثلا؟
- فوش جادویی بدم؟

لینی، تفنگ به دست حاضر شد و دستی به گردنش کشید که شترق صدا داد و ایوان را غش داد! (آرایه ها: سجع، طنزینگی! )

بعد به زور مشت و لگد، چند نفر اجیر شدند که زندانی ها را ببرند.

همان لحظه، لرد سیاه، که کلا علاقه زیادی به دخالت در کار های مرگخوار ها دارد؛ ظاهر شد و در حالی که پوست صورتش را نوازش می کرد؛ گفت:
- چه خبرا؟

لینی دست به سینه ایستاد و نچ نچ کرد.
- ارباب، هیج می دونین که اگه من این پست رو واسه نقد ببرم چی می گن؟ می گن این متناسب با شخصیت شما نیست. یه جور دیگه بگین.

لرد با بی توجهی توضیح داد که چگونه در حالی که می واست به خرید "پودر انسان برای مار های 40 تا 50 ساله" برو؛ حرف های آن ها را شنیده است. بعد هم با دیدن چهره های وحشت زده لینی ادامه داد:
- چیه؟ انتظار داری برات وقت تایین کنم برای درست کردنشون که مثل همیشه یک هفته باشه؟ نه خیـــــر! هر وقت حوصله ـت گرفت درست کن؛ یار گلم! :kiss:

لرد رفت و لینی مبحوت ماند. امکان داشت رابطه ای بین این رفتار عجیب لرد و خراب شدن ناگهانی وسایل وجود داشته باشد؟ البته که نه! کاملا معلوم بود که نویسنده برای طولانی شدن رول از ان ها استفاده کرده است؛ مگر نه جناب نویسنده؟

البته شاید هم رابطه ای وجود داشت.

لینی تصمیم گرفت که فکر خودش را خسته نکند و این مسئله را با چند مرگخوار در میان بگذارد. چرا باید به خودش زحمت فکر دادن و نتیجه گیری بدهد وقتی که در همین اتاق بغلی گیس سفید دانا، مادر پیر ارباب نشسته بود؟

سوژه جدید

...لینیییییییییییی!پاشو بیا اینجا ببینم.این چه وضعشه؟
لینی وارد یکی از سلول های میانی شکنجه گاه میشه و به ایوان نگاه میکنه که با نارضیاتی دست هاش رو به کمرش زده و وسط اتاق راه میره. به محض اینکه لینی پاش به داخل اتاق میرسه ایوان شروع به گله و شکایت میکنه: این چه وضعیه لینی؟این دستگاه چرا کار نمیکنه؟

و با لگد به دستگاه شکنجه ای میکوبد که از جنس چوب بلوط مرغوب ساخته شده و یک سفید بی و نام و نشان هم در وسطش برای شکنجه شدن به وسیله بسته شده است. زندانی هم با ناراحتی میگه: من الان درست نیم ساعته که اینجام و هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده.من خودمو واسه بدترین شکنجه هاتون آماده کرده بودم ولی الان فقط دارم به قدم زدن این اسکلت نگاه میکنم!زود باشین یه کاری بکنین.وجدان کاری چیزی بدی نیست!

لینی نگاهی به وسیله کرد و محض خالی نبوده عریضه کروشیویی هم به سمت جادوگر سفید فرستاد تا زیاد بیکار نباشد!بعد مشغول بررسی وسیله شد.چند دقیقه بعد سرش را بالا اورد و گفت: خیلی عجیبه.این دومین مورد خرابی وسیله های شکنجه است تو امروز.

ایوان میخواست چیزی بگوید که در همان لحظه:
...لینی،گیوتین چرا گیر کرده؟
...لییییینییییی این مغز سوراخ کن خودکار خراب شده.کار نمیکنه.اینجا چه خبره؟
...آره راست میگه قضیه چیه؟

لینی دستش را روی گوش های گذاشت و چند دقیقه بعد با صدایی که سعی میکرد آرامش بخش باید گفت:همه تون آروم باشین.بذارین ببینم تو چه موقعیتی هستیم.به نظر میرسه همه وسیله های اینجا از کار افتاده.من به عنوان مسئول دژ مرگ در مورد همه چیز تحقیق میکنم.نگران نباشین.حالا زندانی ها رو ببرین به دخمه هاتون تا من ببینم وسایل امروز چشونه!

× پست پایانی × (کپی رایت بای ارباب)


بلا تو راه تصمیم میگیره که علاوه بر چشم بند به چیز دیگه ای مثل گوشبند هم نیاز داره و در کمال تعجب همگان رز متوجه این موضوع میشه و هندزفری ای رو که آهنگ بلندی از توش بلند میشه رو تو گوشای بلا میذاره.

بلا علی رغم حس اینکه گوشش داره از این صدای بلند کر میشه جلوتر میره و بالاخره لولوخورخوره تغییر شکل میده و لرد ولدمورت ظاهر میشه که مثل دفعه ی قبل دنبال سلسیتنای عزیزش میگرده.

- ریدیکولوس!

مندی از اون طرف شیرجه ای میزنه و لولوخورخوره رو داخل جعبه برمیگردونه. بلا بعد از اتمام عملیات هندزفری و چشم بندو در میاره و رو به بقیه میگه:

- قربانی بیارین! فقط مونده امتحان کردنش و مطمئن شدن از عملکرد درستش!

ساعت ها بعد:

- اوه این یارو چقد احمقه!

مرگخوارا بساط تخمه و شکوفه و پفک و چیپس و امثالهم رو جلوشون پهن کردن و مشغول تماشای قربانی ای هستن که همچون بلبل داره براشون اعتراف میکنه و دافنه هم سریعا ازش یادداشت برداری میکنه.

مرگخوارا بسیار از کار خودشون راضی و خرسند هستن و با غرور به ابتکار خلاقانه شون خیره شدن.

- اینجا فقط یه مشکل وجود داره، من دلم لک زده واسه شکنجه کردن ملت، بهتر نیست وسایل قبلی رو بازسازی کنیم و در آخرین مرحله اونارو سراغ لولوخورخوره بفرستیم؟ یعنی اول یکم شکنجه شون کنیم و حال کنیم و آخر سر اگه چیزی نگفتن بندازیمشون جلو لولوخورخوره. نظرتون؟

همون موقع در باز میشه و ایوان و آنتونین و فنریر درحالیکه وسایل شکنجه شده ی قدیمی ولی از نو ساخته شده رو حمل میکنن وارد میشن.

- آخ جوووون!

لرد که از دریچه ای مخفی تمام مدت مرگخواراشو زیر نظر داشته، لبخند رضایتی میزنه و مرگخواراشو با شکنجه گاه جدیدشون تنها میذاره ... اونا کارشونو خوب انجام دادن!


× پایان سوژه ×

رزرو

بعد منتظر می شه. همین جوری منتظر می شه. اما لولوخورخره بیرون مگه می آد؟

برای همین، ایوان که همین چند لحظه پیش سر و هم شده بوده؛ می ره داخل ِ کیسه!

فلور از جهنم تماس می گیره و می پرسه: چجوری اون کارو کرد؟

آماندا جواب نمی ده. دافنه هم جواب نمی ده. آما... بلاتریکس هم جواب نمی ده. برای همین، فلور، زنگ می زنه ناسا- جادوگری و از آندرو مدا می پرسه.

وقتی آندرو هم جواب نمی ده؛ فلور غرولند کنان، یک پاترونوس می فرسته که حاوی ـه جواب ـه. بروبکس ِ مرگخوار هم دو ساعت تو شک می مونن که بیل ویزلی چجوری اومده توی خانه ریدل ها؟

تازه وقتی که بیل می گه که "اون کیسه طلسمی مثل ِ طلسم ِ کیف ِ مامان دوز ِ هرمیون داره که خیلی بزرگ ـش می کنه"؛ دوگالیونی ِ مرگخوار ها میفته که بــــــعــــــله. اوشون پاترونوس بودن.

چند لحظه بعد، ایوان که جمجمه تا لگن ـش ترک خورده بوده؛ با لولوخرخره بیرون می آد. لینی جیغ می زنه و می پره توی جیب ِ الا دورابلک و قایم می شه و صدایی مثل ِ "وای! اعلامیه ِ روزی که من و مندی دیگه توی یک جبهه نیستیم." به سرش می زنه تا بلکه این کابوس تموم بشه.

ایوان که مات و مبهوت مونده بود؛ به لولوخرخره نگاهی می کنه تا ببینه که لینی از چی می ترسه. همون لحظه، لولو خان رو میندازه زمین و در حالی که جمجمه ـش رو نگه داشته؛ جیغ میزنه: وای! کمبود ِ کلسیم! حالا من چی کار کنم؟

بعد، می پره. اون قدر که میره تو هوا و هیچ کس دیگه نمی دونه تا کجا می ره.

بلاتریکس، که چشم بندی رو گذاشته بود؛ تصمیم می گیره تا قضیه رو تموم کنه و میره یک راست به طرف ِ این موجود!

-خیلی خب، ما الان به یه جعبه ی بزرگ شفاف نیاز داریم که بتونیم این لولو خورخوره رو بندازیم توش تا وقتی که به قربانی ها نشون میدیم، فکر کنن همین الان میاد کنارشون!

بلاتریکس نگاه تحقیر آمیزی به لینی که این حرف رو زده بود میندازه و میگه:
- این که کاری نداره، بیا! اینم از جعبه!

با تکان چوبدستی بلاتریکس، هوای کنارش موجدار میشه و جعبه ی مذکور با تکان بعدی چوبدستی وی پدیدار میشه.
-آفرین بلا

- برین لولوخورخوره رو بیارین ببینم؛ باید دستورات ارباب رو انجام بدیم!

مرگخواران با دیدن قیافه ی خشمگین بلاتریکس خودشون رو جمع و جور میکنن و به سمت کیسه میرن ولی با یادآوری اینکه داخل میسه لولوخورخوره منتظر اون هاست، مکث میکنن!
-پس چی شد؟ هیچکدومتون جرئت نداره با یه لولو خورخوره مواجه بشه؟

مرگخوار ها سوت زنان به سمتی رفتند و سعی در نشنیده گرفتن حرف بلاتریکس داشتند که با صدای فریاد بلاتریکس در جای خود میخکوب شدند!
- کجا به شر و بدبختی؟ لینی، زود باش اون کیسه رو باز کن تا خودم تبدیل به بزرگترین ترست نشدم!

لینی سرشو پایین میندازه و و به سمت کیسه ی حامل لولوخورخوره میره و با ترس شروع به باز کردنش میکنه. بعد از باز کردن در کیسه، چند قدم به عقب میره و همراه با بقیه ی مرگخواران منتظر دیدن ترسش میشه!

مرگخوارا یکی یکی از اتاق خارج میشن و تو شکنجه گاه جمع میشن. تمام وسایل شکنجه گاه زنگ زده بودن و حتی تعدادی از اونا کاملا به رنگ آجری در اومده بودن و خرده جنازه هاشون اطراف ریخته بود.

مرگخوارا با آهی که از عمق قلب نداشته شان بلند میشد به دیدار اتاق رفتن. به یاد شکنجه های خوفناک و جان گدازی که همه روزه در اینجا انجام میدادن فک کردن. با این فکر لبخندی رضایت بخش و برقی شیطانی تو چشمای همه شون نقش بست.

اما با یادآوری اینکه چطور اون روزگار به اتمام رسیده و دستگاها پوسیده و به درد نخور شدن و اینکه چند روزیه کسیو شکنجه نکردن دوباره غمی عظیم رو قلب نداشته هان حک شد.

رز بدون توجه به بلا که سایر مرگخوارارو برای مشورت دور خودش فرا میخوند، یه گوشه ی دنجو پیدا کرد و کیسه ای که حمل میکردو اونجا گذاشت. در حالیکه یه گوشش به حرفای بلا بود، مشغول در آوردن استخونای ایوان و سر هم کردنشون شد.

- اول باید یه جا لولوخورخوره رو جاسازی کنیم تا از دستمون فرار نکنه. حتی باید مواظب باشیم قربانیمون نگرخه!

زمزمه ای بین مرگخوارا تشکیل میشه و دافنه زودتر از بقیه میگه:

- نگه داشتن قربانی که اصن کاری نداره! دست و پاشو با قل و زنجیر جادویی محکم میبندیم. فقط میمونه جاسازیه لولوخورخوره!

رز که کارش با استخونا تموم شده، همراه با ایوان ترمیم شده به جمع بقیه مرگخوارا میپیونده.

- بعدشم باید اولین قربانیمونو پیدا کنیم و ببینیم که واقعا با این لولوخورخوره ها میتونیم سریع تر از گذشته ملتو شکنجه بدیم و حرف بکشیم؟ بعدش دیگه کارمون تموم و ارباب هم ازمون راضی!

آنتونین در اقدامی انتحاری با حرکت اسلوموشن پرید جلوی گونی.

- اربـــــــــــــاب...!

لرد که از حرکت آنتونین تعجب کرده بود چوبدستی شو آورد پایین و گردنشو کج کرد.

- آنتونین؟تو باز فیلم مشنگی نگاه کردی؟

آنتونین که دستاشو از دو طرف باز کرده و گردنشو به سمت عقب گرفته بود به حالت عادی برگشت.

- نه ارباب... فقط خواستم اخطار بدم که..

- که چی؟ لابد اینکه اون تو لولو خورخوره ست و ممکنه من بترسم؟ من؟ من و ترس؟ چه فکری کردی؟

بلا که موقعیت رو مناسب دید جلو رفت، چوبدستی شو گذاشت رو شقیقه ی آنتونین.

- آنتونین چه فکری کردی؟ نکنه فکر کردی ارباب واقعا فکر کرده این تو سیب زمینیه؟! کروشیو!

یهو همه ی مرگخوارا به چشمای آنتونین خیره شدن و در عمقش فرو رفتن. دیدن که سیم های مغز آنتونین دارن برق فشار قوی اینور اونور میبرن و چراغ های خطر همه گوشه های جمجمه روشن شده. همین که بلا جوبدستی شو برداشت همه لامپا یکی یکی ترکیدن و چشمای آنتونین لوچ شد و همه مرگخوارا از عمق چشمای آنتونین اومدن بیرون به جز فلور که در پی لوچ شدن چشم آنتونین اون تو گره خورد.
لرد به سمت پایین خم شد و کیسه رو نشونه گرفت و در کیسه رو باز کرد و یه دفعه 12 کیلو سیب زمینی ریخت بیرون.

- که اینطور! زیر سایه ی ارباب، اربابو گول میزنین!

یه دفعه رز که اونوقت تا حالا کسی حواسش بهش نبود و زیر کیسه گیر کرده بود خودشو از زیر کیسه میکشه بیرون و سیب زمینی شروع به تغییر شکل میکنه و مشخص میشه که رز با وجود اینکه خودش لولوخورخوره رو توی کیسه کرده شک داشته و میترسیده که یه وقت سیب زمینی باشه.

لولوخورخوره با حرکتی چرخشی به سمت لرد سیاه رفت و به شکل یه درخت در اومد.

- ارباب؟ شما از درخت میترسین؟

- من؟ نه. کی میگه؟

در همون لحظه درخت کج شد و جایی که لرد چند لحظه پیش وایساده بود افتاد و مرگخوارا برای اولین بار جیغ کشیدن لرد سیاهو دیدن و شروع به خنده کردن.

- خب خب. بسه دیگه. زود این جونور بی مزه رو بردارین ببرین به کارتون برسین.