کارگاه داستان‌نویسی

یک پسر که نامش فرد بود از آن دور داد زد:

-هرمیون! رون رو خبر کن، اسنیپ یه کار هایی داره میکنه باید دنبالش بریم.

هرمیون از ترس به خود لرزید! گویا دوست نداشت دنبال دردسر برود. هر لحظه زمین و زمان برایش گنگ تر میشد، پس نگاهی با معنا به لب های خندان فرد و جرج کرد اما بدون آن که آن ها بفهمند که معنای این نگاه چیست به سرعت هرچه تمام تر روی علف های محوطه ی هاگوارتز دوید. گویا علف هارا چند ماهی بود که کوتاه نکرده بودند. با سختی هرچه فراوان خود را به پله های نقره ای رساند. از آنجا که میدانست رون همیشه در حال خوردن است پس به سمت تالار حرکت کرد. هنوز به تالار نرسیده بود، راهرو خیلی خلوت بود. به طوری که فقط صدای کوران باد شنیده میشد. در آن هوای سرد و ساکت توان دویدن را نداشت. در راه شوالیه های سنگی را تماشا میکرد. وقتی دید که دم در تالار اصلی میباشد، با لبی خندان وارد شد. هیچ کس به جز یک نفر که داشت ران مرغ را میخورد نبود. به سمت او رفت، دستش را روی شانه ی او گذاشت. با صدای نرم و لطیفش آرام گفت:

-رون، پاشو بیا.

در محوطه!

هر چهار نفر آن ها به دنبال اسنیپ حرکت میکردند. اسنیپ با گام های بلند و با استوار حرکت میکرد. به طوری که هیچ کس نمیفهمید چه کار انجام میدهد. هرمیون جلوتر از همه حرکت میکرد، همین گونه حرکت میکردند که ناگهان به چیز عجیبی برخورد کردند. اسنیپ وارد یک اتاق شد. پر سرعت میرفت. هرمیون به بقیه آرام گفت:

-بیاید.

هر چهار نفر دنبال هرمیون به حرکت در آمدند. آن ها هم وارد اتاق شدند و پشت یک چمدان بزرگ پنهان شدند. صدایی آرام میگفت:

-عزیزم، لیلی مهربونم، خیلی دوستت دارم.

هرمیون از لا به لای چمدان ها نگاهی انداخت. اسنیپ به آینه ی نفاق انگیز نگاه میکرد. اسنیپ باز هم گفت:

-متاسفم. اما اگه پروفسور مک گوناگل و دامبلدور بفهمن منو از این مدرسه میندازن بیرون. ریداکتو!

ناگهان آیینه ی نفاق انگیز خرد شد و روی زمین ریخت. هرمیون نگاهی به فرد کرد و آرام گفت:

-مثلا میخواست چیکار کنه؟

فرد ویزلی لحظه ای سرش را خاراند و با صدایی آرام گفت:

-خوب من چه میدونستم؟

و ناگهان فرد پا به فرار گذاشت و هرمیون، جرج و رون دنبال او دویدند تا درس عبرتی برای دیگران شود!

-------------------------
امیدوارم تایید شه


ظاهر پستتون خوب بود. اشکالات ویرایشی داشت ولی کم بود.

بیشتر اشکال هاتون برای بخش نگارش و جمله بندی بود که اونها هم بعد از ورود به ایفای نقش و رول نوشتن، با درخواست های نقد درست میشه.

اول فکر کردم میخوای مثل کتاب بنویسی که هری و رون و هرمیون همش دنبال اسنیپ بودن که مبادا سنگ جادو رو بدزده. ولی این هم جالب بود. خوب بود.

اما سوژه ات جای پرورش بیشتری داشت. یه مقدار سریع پیش رفت. میشد توصیف های بیشتری از صحنه، از حالات افراد و ... کرد.
روی اون قسمتی که اسنیپ جلوی آینه بود بیشتر میشد مانور داد.

با این حال، تایید شد!

سال اولیا از این طرف

به نام خدای یکتا

سکوت...و باز سکوت ، چیزی که مدت ها بود سرایش را فرا گرفته . گاهی خودش هم از آن خسته می شد. اما نه ، به آن عادت داشت. سرش سنگین بود.گویی گوش هایش با هوا پر شده.با هر ضربان قلبش به درد می آمد ، انگار که اسید در رگ هایش جریان داشت. ده سالی می شد که خودش را برای این روز آماده می کرد. اوایل سعی داشت تصورش کند.اینکه چه باید بکند! چه طور باید با آن کنار بیاید! مسئولیت او در برابر تصویری از یک دشمن قدیمی به عنوان یک استاد یا...
یا نه ، نه... شاید تصویری سبز از یک رویا بود! شاید حقی که باید به او می رسید. گوشه ی لبانش خشک شده و دستانش روی میز آبنوس و خاک گرفته آنقدر جلو و عقب کشیده شده بود که پوستش را ساییده کند.
چشمانش را بست. اخرین چهره ی آن گوزن را به یاد می آورد. این آن چیزی نبود که باید آرامش می کرد. چشمانش را باز کرد و دوباره بست و این بار خانه ای ویرانه و تاریک به ذهنش آمد. دوباره امتحان کرد ، این بار تابوتی سیاه به ذهنش امد که روی آن گل های سفید حلقه زده بود..نه..نه این نبود! مشت محکمی به میز کوبید و بلند شد. باید انجامش میداد. تردید نکرد و از اتاقش خارج شد. در را محکم کوبید و به سمت سرسرا به راه افتاد. با قدم هایی محکم و خشن.
روز اول سال تحصیلی جدید بود. انتظار شلوغی و نشاطی را که باب میلش نبود را می کشید ولی قلعه ساکت تر از همیشه می نمود. شاید اشکال از خودش است . شاید او صدایی نمی شنود جز قهقه ی شیرین و لطیف دختری که در راهرو های سنگی می دوید و صدایش می کرد... «سوروس...بدو..بدو..منو بگیر...اگه میتونی منو بگیر..بدو بدو..هههه...بیا..هههه»
باز گلویش را فشرد. بغض لعنتی. نه ، امروز نه. هر زمان دیگر ولی امروز نه. سر پیچ یکی از راهرو ها صدای خش خش آشنایی امد. نیم نگاهی انداخت و فیلیچ را دید که آخرین جارویش را قبل از ورود دانش اموزان به پایان می رساند.پیر مرد تاس و لاغر با دیدن او مکثی کرد و با حرکت سر احترام کوتاهی گذاشت و بعد با بد عنقی همیشگی از او دور شد. با رفتن او در چوبی زمختی در انتهای راهرو نمایان گشت. و صدای خنده ی دخترک از پشت آن در می آمد! صدای نفاق بود. پژواک یک رویا...
در را باز کرد و وارد انبار شد. اتاقی خاک گرفته و کثیف ، پر از وسایل بلااستفاده که با تارهای باریک نفرت انگیز و درخشان عنکبوت های قلعه مزین شده ؛ و در گوشه ای دنج از پشت پارچه ای مندرس صدای او می آمد! «سوروس...سوروس ... » نفسی به عمق تاریکی ذاتش کشید و نیم لبخند سردی زد...«لی لی! » پارچه را کنار زد. آیینه ی نفاق انگیز رو به رویش بود و تصویری از لی لی اونز کوچک که موهای بلندش تاب می خورد و نگاه سبزش برق میزد. لی لی لبخند زنان صدایش می کرد و هر بار صدایش کلفت تر و بالغ تر می شد. تصویر دخترک مقابل چشمش رشد می کرد و تبدیل به زن زیبا و برازنده ای می شد که همچنان با لبخند صدایش می کند. دست لرزانش شیشه ی سرد را لمس کرد و با لذت به آن چشم دوخت. حال خودش را هم می دید ؛ اما آراسته تر و شاید آرام تر از آنچه همیشه بود. تصویر خود را در آن می دید که چه طور به سمت لی لی می رفت و با انگشتان لاغر و کشیده اش موهای قهوه ای روشنش را نوازش می کرد ، و لی لی که ثانیه ای بعد در آغوشش بود!!
خون داغ به مغزش هجوم اورد . دیگر تحملش را نداشت قدرتش را جمع کرد و پارچه را دوباره انداخت. با نفرتی که ریشه در عشق داشت از تصویر انزجارآور رویایش دور شد و با همان قدم های بلندش به سرسرا رفت . روی صندلی ش در انتهای میز اساتید نشست. سنگینی نگاه دامبلدور پیر را به وضوح حس می کرد ولی چشم به او نمی انداخت می دانست چه منظوری دارد و نمی خواست پاسخی به او بدهد. در بزرگ سرسرا روی پاشنه چرخید و سال اولی ها وارد شدند. قد و نیم قد...مانند گندم های سن زده غرق در تعجب با چشم صحنه را می خوردند. نگاهشان از میز های پر از غذا به سقف سحرآمیز و به شمع های معلق سالن می چرخید و در آن میان ...
او نجا بود، قد کوتاه و لاغر...شبیه پدرش بود اما می توانست حدس بزند که چشمان مادرش را دارد.و جای زخمی که زیر موهای نامرتبش پنهان شده؛ او آنجا بود...هری جیمز پاتر. فرزند لی لی و جیمز...
هری به عنوان سال اولی مقابل میز اساتید ایستاد و نگاه کش داری به او کرد. نمی توانست چشم از او بردارد. در دلش نفرت موج میزد ، از کالبد هری که یک جیمز کوچک را نشان میداد...
و عشق می جوشید در نگاه سبزی که نگاهش می کرد. یک سال اولی آسیب پذیر. او انجا بود..هری پاتر!
نفس عمیقی کشید و پسرک را نگاه کرد که روی چهارپایه می نشیند و کلاه گروهبندی را روی سرش می گذارد. «گریفندور»...
مانند پدر و مادرش... اسنیپ نفس عمیقی کشید و در امتداد نگاه دامبلدور و یاد لی لی زیر لب گفت. «از او محافظت خواهم کرد ...آرام بخواب لی لی»


خیلی کار جالبی کردین که این جریان رو ربط دادین به قبل از گروه بندی هری اونم به این شکل که هنوز سال تحصیلی آغاز نشده.

برای زیبا تر شدن متن، بعد از هر یکی دوتا پاراگراف با اینتر متون رو از هم جدا کنید. هم شکیل تر میشه هم خوندنش راحت تر. البته باید حواستون باشه دو پاراگراف که از نظر محتوایی شباهت زیادی به هم دارن رو جدا نکنید. ممکنه توی ذوق خواننده بخوره.

تایید شد!

سال اولیا از این طرف

پروفسور اسنیپ باردای بلند و سیاهش در حال راه رفتن در راه روه های هاگوارتز بود که چشمش به در نیمه باز افتاد و به داخل نگاه کرد.هری پاتر را دید که به آینه ای بلند با ترک هایی کوچک نگاه میکرد. اول فکر کرد که به داخل شود و هری را پیش دامبلدور ببرد ولی بعد تصمیمش عوض شد.فکر کرد که شاید به طور اتفاقی به آینه نگاه کند و آرزویش را ببیند پس به دخمه اش باز گشت.وارد دخمه اش شد و روی صندلی نشست و با خود فکر کرد:اگر به آینه نگاه کند یا آرام می شود یا عصبانی تر او بلند شد و به طرف اتاق رفت.
در را باز کرد به طرف آینه رفت اما ناگهان صدایی شنید.کسی داشت از آنجا رد می شد.او دامبلدور بود.او رد شد و اسنیپ نفس راحتی کشید.یه سمت آینه ی نفاق انگیز رفت و به آن نگاه کرد.لی لی پاتر را دید که با لبخندی دلنشین و چشم های زیبای بسته به او تکیه داده است....
-اسنیپ
ناگهان قلب اسنیپ درسینه فرو ریخت.دامبلدور آنجا بود.
-اشکال نداره سوروس هر کسی دوست داره بزرگترین آرزوش رو ببینه
-آره....بجز من
و باسرعت زیاد به دامبلدور شب بخیر گفت به دخمه اش باز گشت.


خب از قبلی بهتر بود. هر چند تغییراتش اندک بود و باز هم جای بیشتری واسه پرورش داشت.

با این حال، تایید شد!

سال اولیا از این طرف

پروفسور اسنیپ با ردای بلند سیاهش در حال پایین امدن از راهرو بود که در اتاقی را دید و به آرامی در را باز کرد اما بعد ایستاد.فکر کرد که اگر به آینه نگاه کند چه چیزی در انتظارش است برای همین با سرعت به دخمه اش باز گشت.او در فکر فرو رفت.در این فکر بود که آِیا کار درستی کرده؟ یا دارد از حقیقت فرار می کند.به این فکر می کرد که اگر کسی او را ببیند چه می شود؟
اما خودش می دانست که اینه آرزوی دیرینه اش را به او نشان می دهد.اینکه استاد درس دفاع در برابر جادوی سیاه شود هم آرزویی به آن بزرگی نبود.
اسنیپ بلند شد می دانست که دارد از حقیقتی بزرگ فرار می کند پس....به سمت در اتاق آیینه رفت و در را باز کرد.آیینه ای را دید که نصفش با پارچه ای پوشانده شده بود.به سمت او رفت و پارچه را برداشت.خوب به آ یینه ای که کمی شکسته بود نگاه کرد وخود را در کنار لی لی پاتر مادر هری پاتر دید که با چشم های بسته و خنده ای دلنشین به او تکیه داده است.اسنیپ افسوس می خورد که چرا آن شب زودتر به آنجا نرسید.اسنیپ آرام چشم هایش را بست و با اندوه غم و افسوس به دخمه اش بازگشت.


نمی دونم تایید کنم... یا نه...
ببین، نوشته خوب، نوشته ای هست که هم سوژه اش خوب پرورده شده باشه، یعنی خوب بال و پر گرفته باشه و هم توصیفات خوب و مناسب و به جایی داشته باشه. ملاک من برای تایید کردن، بجز یه سری چیز های دیگه، این دوتاست.

الان نوشته شما بد نیست، اما من فکر می کنم که اگر یک مقدار بیشتر روش کار کنی و یک نمایشنامه دیگه بنویسی، بهتره. حالا یا همینو تغییرش بده، یا کلا یکی دیگه بنویس.

پس فعلا تایید نشد!

و اما ازت چی میخوام:
دیالوگ مهم نیست. بستگی به خوده فرد داره. بعضیا جوری می نویسن که کلا نوشته شون به دیالوگ نیاز نداره. بیشتر توصیفیه متنشون. من میخوام روی همون توصیفات یک مقدار بیشتر کار کنی.

و مورد بعد اینکه سعی کن خلاقیت بیشتری در پرداختن سوژه به خرج بدی. نه اینکه اتفاقات عجیب غریب بیفته، ولی یه جوری که از این حالت یک نواخت خارج بشه. دو تا پست قبل از تو، نمایشنامه های خوبی هستن که هم می تونی برای ظاهر پستت هم محتواش، ازشون بهره ببری. نه اینکه بیای همونو بنویسیا! :)

سوالی داشتی از طریق پیغام شخصی می تونی بپرسی.

تجدید احساسات شاهزاده...
شنلنش در پشت راهرو پیچ و تابی خورد از نظرها ناپدید شد.هاگوارتز را مرگی خاموش دربر گرفته بود.هیچ جنبه ای نفس هم نمیکشید.انگار تمام دیوار ها چشم و گوش هایشان را به شاهزاده ی هاگوارتز سپرده بودند که در طول راهرو ها قدم بر می داشت.صدای قدم هایش مثل ناقوس مرگی می ماند که همه چیز را – حتی تاریکی را – تحت تاثیر خود قرار داده بود.
ناگهان تمام شد.کفش ها از حرکت ایستادند.دری باز شد و با صدای ارامی به هم کوبیده شد.انگار حالا همه ی نفس های حبس شده بیرون دمیده شد.
در آن سوی در مرد شنلش را از تنش خارج کرد و بر روی کپه ی اشیائ انجا قرار داد.با اکراهی که از هر شب کمتر بود دستان لرزانش را به سمت پرده برد و ان را کشید.
آیینه ی نفاق انگیز در پشت پرده مثل همیشه اماده بود.اماده بود تا شاهزاده را به سرزمین ارزوهایش ببرد.سوروس اسنیپ با چشمانی که بی روحی و سرمایشان را به قطرات درشت اشک داده بودند به ایینه خیره شد و زیر لب زمزه کرد:"لی لی..."سعی می کرد جلوی لرزشش را بگیرد ولی نمی توانست.
شاهزاده ی معجون های هاگواتز، سوروس اسنیپ مثل هر شب به سوی ایینه ی نفاق انگیز شتافته بود اون تمام لحظاتش را در گرو او گذاشته بود.همگان که او را مردی بی عاطفه می نامیدند هیچ وقت نمیداستند در ورای ان موهای چرب که پرده ای بود بر حقیقت چشمانش چه پنهان بود.
دستانش ناخود آگاه مشت شد.لبانش را به سختی گشود و به لی لی که داخل ایینه به او لبخند میزد و برایش دست تکان میداد گفت:"ازش محافظت می کنم.به هر قیمتی که شده.اون چشمای تو رو داره.همون چشمایی که..."
نمیدانست چه قدر گذشت که همان طور به آیینه خیره نگاه میکرد که صدای گام های شتابان و نامرتب فلیچ را شنید.شتابان شنلش را پوشید و با استین ردایش چشمانش را پاک کرد و از اتاق خارج شد.ولی قبل از انکه کامل در را ببندد برگشت و به لی لی نگاهی کرد و زمزه کرد:"خداحافظ..."نگذاشت چیز دیگری او را از رفتن باز دارد فقط دوید و خارج شد.
چند دقیقه بعد از خارج شدن سوروس اسنیپ،البوس دامبلدور از ژرفای تاریکی اتاق به جلوی ایینه رفت و به ان نگاهی کرد.اهی از سر افسوس کشید و در حالی که سرش را با تاسف تکان میداد گفت:"باید تو از اینجا بری.قبل از اینکه...قبل از اینکه کسی رو...دیوانه کنی."سپس با عجز به اریانا و ابروفوث و پدر و مادرش لبخند زد و پرده را بر روی ایینه کشید و از اتاق خارج شد.
قلعه نفسی راحتی کشید...
+امیدوارم خوب شده باشه ^_^



تایید شد!

آفرین. خوب بود. توصیفات خوب و قویی داشت.

سال اولیا از این طرف (گروه بندی)

سلام! خوب هستین؟
می خواستم بگم که این ماجرا در راستای جلد اوله.
پس ببخشید چون می خواستم سوژه م جدید باشه!


دستانش را مشت کرد. ناخن هایش پوستش را به نرمی اما با خشونت فشار می دادند. بر اثر این فشار درد خفیفی را حس می کرد. لب هایش را بر هم فشرده بود. اخمی که بر روی صورتش سایه افکنده بود، فشاری به پلک هایش می آورد.
ناگهان حس کرد که پایش در تماس با مایعی، لیز خورد. به زیر پایش نگاه کرد و متوجه معجونی شد که اندکی از آن بر روی کفپوش سنگی ریخته شده است. زیر لب به کسی که باعث ریخته شدن معجون شده است، فحشی داد.
صدایی به گوش رسید. خود را در سایه ی دیوار راهرو مخفی کرد و جلو رفت؛ از اینکه همیشه سیاه می پوشید، راضی بود.
زمانی که به انتهای دیوار رسید، شبحی را دید که به طرف دخمه ها می رفت. پاورچین اما با سرعت به طرفش رفت و او را دیوار چسباند. کوییریل با لکنت گفت :
_ س ... سیریوس! ت ... تویی؟
( مکالمات جلد اول | به علت تکراری نشدن )
سیریوس دوباره صدایی شنید. صدای قدمهای خفیف و کشیده شدن شنل در نزدیکی خود. این یک معنی داشت؛ نامرئی شدن یک فرد. دستش را دراز کرد اما به چیزی بر نخورد. بنابراین مکالماتش را با کوییریل تمام کرد و پشت دیواری رفت.
همان طور که انتظار داشت، بعد از رفتن کوییریل صدای باز شدن دری شنیده شد. از پشت دیوار به آرامی بیرون آمد و بسته شدن در را نگاه کرد. آنطور که به یاد می آورد فقط یک نفر را می شناخت که نامرئی می شد : جیمز پاتر.
تعجبی نداشت که اکنون این شنل دست پسرش باشد.
بعد از گذشت یک ساعت، صدای باز شدن دوباره ی در آمد. پاتر را دید که همراه ... دامبلدور ؟
متوجه رفتن دامبلدور به اتاق نشده بود. بعد از رفتن آنها و ناپدید شدن شان در سایه ی راهروی سنگی، اسنیپ به طرف اتاق به راه افتاد.
در چوبی و طبله زده شده بود. مقداری از رنگش کنده و خشک شده بود. وقتی آن را باز کرد، صدای غژغژی در راهرو پیچید. به سرعت وارد اتاق شده و در را پشت سرش بست.
به اطراف نگاه کرد؛ اتاقی سرد که همانند درش، قدیمی بود. همانند اتاق های خانه های متروکه بود.
نور ماه از پنجره به داخل تابیده می شد و نیمی از فضای اتاق را روشن می کرد.
همانطور که به اطراف می نگریست، چشمانش را نوری زد. نور ماه توسط آینه ای به چشمانش برخورد کرد.
یک آینه که کاملا براق بود و هیچ ترک و شکستگی بر روی آن دیده نمی شد؛ این در اتاقی قدیمی واقعا عجیب به نظر می رسید.
وقتی به نزدیکی آینه رسید، آن را شناخت ... همان آینه ای که آرزو ها را نشان می داد؛ آینه ی نفاق انگیز!
آن را از دیدرس نور مهتاب کنار زد تا نورآن چشمانش را اذیت نکند. به اینکه این آینه، آینه ی نفاق انگیز باشد، شک داشت. اما می دانست که برای فهمیدنش فقط یک راه وجود دارد.
چشمانش را باز کرد و به آن خیره شد. تصویر خودش را دید به همراه ... لیلی. عاشقانه یکدیگر را بغل کرده بودند.
قطره اشکی چکید و با تابش نور ماه بر روی آن، درخشید.
همانند قلب او که از عشقی محضون شده و پوسیده، جان می گرفت و ...
می درخشید.

فکر کنم به احتمال زیاد تایید بشه!
( جو اعتماد به نفس! )


تایید شد!

اعتماد به نفس خوبه، به شرطی که تبدیل به غرور نشه.

نمایشنامه ات خوب بود. تبریک میگم. به نظر می رسه اولین بار نیست که دست به قلم می بری.

سال اولیا از این طرف (گروه بندی)

مردی بلند قامت وارد اتاقی شد .ردایش بر روی زمین کشیده می شد و گویی زمین را جارو می کرد.ارام ارام و با وقارت تمام به سمت اینه ی زیبا و با شکوهی که در انتهای اتاق قرار داشت رفت و در مقابل ان ایستاد.ناگهان صفحه ی اینه تغییر کرد و زوجیرا نشان میدادکه عاشقانه یک دیگر را می پرستیدند و بغل می کردند.
زوجی که بدون دغدغه ای با عشق به یکدیگر می نگرند. مرد مو های قرمز رنگ همسرش را نوازش می کرو و زن همچنان با لبخند همیشگی اش اور ا نگاه می کرد و حتی یک لحظه را هم از دست نمی داد.


اشک های مرد مقابل اینه مانند نم نم بارون بر زمین می ریخت و علاوه بر گونه هایش زمین را نیز تر می کرد.
کمی عقب رفت تا دیگر صحنه های اینه را نبیند .نمی توانست ...نه...دیگر نمی توانست ...اشکهایش را کنترل کند
ارام و بی صدا اشک می ریخت .عشقش ،تمام وجودش،روحش و همه چیزش ،لیلی دیگر نیست.

اری ان مرد سیوروس اسنیپ بود که سالها به عشق لیلی با زندگی مبارزه میکرد.


تایید شد!
فقط وقتی رولت رو می نویسی، یک بار هم با دقت از روش بخون تا غلط های املایی احتمالیش رو اصلاح کنی.

سال اولیا از این طرف (گروه بندی)

عصبانی بود به این فکر می کرد که هری چرا باید سر راه اون سبز بشه ؟
از لیلی هم ناراحت بود به خاطر اینکه اون رو ول کرده بودو پیش هری رفته بود.
در سالن مدرسه فقط صدای گام های غضبناک یک نفر بود،که آرام آرام سریع می شد.
به یه اتاق رسید وارد اتاق شد،در را بست،دیگه نتوانست تحمل کند.بغضش ترکید و اشک ها بر روی گونه هایش جاری شد.یه سوال بود که توی ذهنش بی جواب بود.چرا برای او باید چنین اتفاقی می افتاد؟چرا لیلی باید او را ترک می کرد؟
در اتاق تاریک این سوالات در ذهنش تکرار می شد.که به اینه نفاق برخورد.چراغ را روشن کرد،اشک ها را از روی صورتش پاک کرد.
توی اینه نگاه کرد خودشو دید توی اینه نفاق در اغوش لیلی به یاد روز هایی افتاد که با وجود و حضور عشقش سپری شد...
با دیدن این تصویر اشک ها سریع تر ریختند.اما چه فایده؟؟؟
دیگر لیلی نبود که او را انگونه در اغوش بگیرد!!!
تحمل دیدن این تصویر را نداشت،روی اینه را با پارچه ای پو شاند و با خود گفت بهتر است این اشک ها را پاک کنم تا کسی نفهمد من برای لیلی گریه کرده ام!!!


خوب بود.

فقط چند نکته رو هم بهتون بگم:
وقتی تصمیم می گیری که نوشته ات رسمی باشه، مثل همینی که نوشتی. دیگه از کلمات محاوره استفاده نکنی بهتره. مثلا:

"دیگه نتوانست تحمل کند"

اینجا بهتر بود می نوشتید "دیگر". هر چقدر نوشته ات یک دست تر باشه، خواننده ارتباط بهتری باهاش پیدا میکنه.

نکته دیگه استفاده از علایم نگارشیه.
یه جاهایی جا به جا گذاشتی، یه جاهایی نذاشتی. مثلا:

"به یه اتاق رسید وارد اتاق شد،در را بست،دیگه نتوانست تحمل کند."

جلمه بالا نوشته شما بود. این شکل درستش:

"به یه اتاق رسید. وارد اتاق شد. در را بست. دیگر نتوانست تحمل کند."

برای جدا کردن جملات، باید از نقطه استفاده کرد؛ که شما از ویرگول استفاده کردی.

بقیه موارد هم انشالله وقتی وارد ایفای نقش بشی و رول بزنی، با درخواست های نقدی که میدی حل میشه.

تایید شد!

اسنیپ در حالی که با عصبانیت از کلاس خارج شد گفت:

-این هری دیگه شورشو در اورده دیگه نمیتونم سر کلاس تحملش کنم باید اساسی در موردش با دامبلدور صحبت کنم .

این را گفت و به سمت اتاقش حرکت کرد .وقتی به دم در اتاقش رسید در را سریع باز کرد و پشت سرش در را محکم بست . روی صندلیش نشست که چیزی توجه اون رو جلب کرد بسته ای در کنار شومنه که کاغذی رو اون بود جلو رفت روی کاغذ نوشته شده بود :
"سفارشی برای پروفسور اسنیپ "

اسنیپ پارچه را برداشت و اینه را دید و گفت :
این دیگه چیه یه شوخیه بی مزه ؟برای چی کسی باید اینه ی نفاق رو برام بفرسته؟

در همین افکار بود که تصویر اینه تغییر کرد و لیلی را در اغوش اسنیپ نشان داد.

اسنیپ با حسرت به صورت لیلی نگاه میکرد .چه قدر که دلش برای اون نگاه تنگ شده بود .

با خودش زمزمه کرد :
لیلی من دوست خواهم داشت برای همیشه. امیدوارم هر جا که هستی در ارامش باشی .
من برای همیشه مواظب پسرت هستم.
روی اینه را پارچه پوشاند.

با خودش در مورد دعوای ها بی مورد با جیمز فکر میکرد .ارزو میکرد که زمان به عقب بازگردد اما ممکن نبود.
اسنیپ دیگه مث قبل عصبانی نبود غم و اندوه صورتش را پوشانده بود و فقط به یه چیز فکر میکرد:
! هری پاتر !


خب این بهتر بود. اما باز هم من فکر می کنم که می تونی بهتر از اینا بنویسی.

با این حال، تایید شد!

دلـــــنگ

صدای زنگ شنیده شد و دانش اموزان مانند سیلی عظیم به سمت در خروجی یورش بردند .

اسنیپ ارام از روی صندلی بلند شد و به سمت در رفت .غمگین و ناراحت در راهرو قدم میزد و چهره اش در هم بود کاملا معلوم بود که چیزی عذابش میداد .به ارامی از پله ها بالا رفت تا به اخرین طبقه رسید . سرش را بلند کرد و قاب روی در را خواند.

"دفتر البروس دامبلدور"

در رو باز کرد و وارد شد . البوس تا اسنیپ را دید به سمت زیرشیروانی برج اشاره ای کرد و گفت:
-اسنیپ میشه لطفا اون جعبه مهمات جادویی رو بیاری ؟
و با گفتن "لطفا" محکمی جمله اش را کامل کرد.

اسنیپ با این که ناراضی بود قبول کرد و به سمت زیر شیروانی به راه افتاد.همین که به زیر شیروانی رسید جسمی بلند را که به دیوار تکیه داده شده بود دید. ارام پارچه رو از روی جسم برداشت .

-آه،اینه ی نفاق انگیز ! فک کنم یه صد سالی هست که اینجا داره خاک میخوره.
همینطور در حال صحبت با خودش بود که تصویر اینه تکانی خورد و شروع به حرکت کرد.
-اه لعنتی . این احتمالا بدترین روز زندگیمه .
این را گفت و قطره اشکی از روی گونه اش لیز خورد و پایین امد اما اسنیپ سریعا اونو با استینش پاک کرد . و با صدای محزون و لرزون و ارامی گفت:

-متاسفم...لیلی ....متاسفم!!!

_________________________________________




تایید نشد!

با اینکه ظاهر پستتون خیلی خوب بود. اما در باطن... می تونست خیلی بهتر از این باشه. خلاقیت بیشتری می تونستید به خرج بدید.

مطمئنا اگر وقت بیشتری بذارید، نمایشنامه بهتری هم می تونید بنویسید