کارگاه داستان‌نویسی

روحِ همیشه گریانِ دستشویی، کنار پنجره نشسته بود و طبق معمول لحظه‌ی مرگش را مرور می‌‌کرد. هنگامی که پس از گریه‌‌های فراوان تصمیم گرفته بود برگردد و حساب دخترک را کف دستش بگذارد (البته مرگ باعث نشده بود که این کار را نکند!) ، با قدم‌های محکم و مطمئن از دستشویی بیرون آمده بود و... همین. مرگ مسخره‌ و تحقیرآمیزی در دستشویی مدرسه.

به یاد می‌آورد که همیشه میرتل گریان نبود. سال‌ اول ورودش به هاگوارتز، هنگامی که وارد راونکلاو شده بود، به خودش خیلی می‌بالید. تقریبا همه‌ی نمره‌هایش کامل بود. به یاد آوردن این گونه خاطرات گاهی باعث بهتر شدن حالش می‌شد، گاهی هم باعث می‌شد تاسف و ناراحتی وجودش را پر کند و دلش به حال خودش بسوزد.

امروز هم از همان روزهایی بود که میرتل خودش را بغل کرده بود و در حالی که به شدت احساس بدبختی می‌کرد به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده بود. قطره‌های آب از شیرهای خراب دستشویی با ریتم منظمی به سنگ سفید و ترک خورده می خورد. تنها همین صدای چک چک آب بود که سکوت حاکم بر دستشویی طبقه‌ی اول را مختل می‌کرد، اما کمی بعد صدای هق‌هق آرامی به آن پیوست. صدایی که انگار صاحبش داشت به سختی برای پنهان کردنش تلاش می‌کرد.

میرتل با کنجکاوی سرش را برگرداند و پسرک لاغر و بلندی را دید که بی‌توجه به علامت ورود ممنوع، وارد دستشویی می‌شود. صورت استخوانی پسرک تقریبا هم‌رنگ صورت میرتل، سفیدِ سفید شده بود. تنها نقطه‌های رنگی روی صورتش، نوک بینی‌ و دو چشم سبزش بود که از شدت گریه قرمز شده بودند. حتی اگر میرتل پسرک را نمی‌شناخت، می‌توانست به راحتی از موی طلاییش تشخیص دهد که یک مالفوی است و گریه کردن سردسته‌ی قلدرهای مدرسه در یک دستشویی دخترانه از عجیب‌ترین چیزهای ممکن بود.

- من می‌دونم تو کی هستی!

این جمله را میرتل با صدای جیغ‌جیغی درحالی که زیرلب می‌خندید به دراکو گفت.
دراکو با بی‌حوصلگی رویش را برگرداند. می‌خواست شیر آب را باز کند تا صورتش را بشورد و هرچه سریع‌تر از آن‌جا بیرون برود، اما انگار دستانش از فرمان او پیروی نمی‌کردند. توان راه رفتن را هم نداشت. بدنش می‌لرزید، اما میرتل نمی‌توانست تشخیص دهد که از ترس یا ناراحتی. دراکو دیگر نتوانست جلوی خودش را بگیرد. هق‌هق آرام و خفه‌ی پسر به گریه‌ی بلندی تبدیل شد.دستانش را لبه‌ی روشویی گذاشت و اجازه داد اشک‌هایش فرو بریزند.

میرتل با صدای شلاق مانندی از پنجره به سمت دراکو شیرجه زد. با همان خنده‌ی ریزش که هیچ‌وقت معلوم نبود از ذوق است یا از عصبانیت گفت:

- چی شده؟ از اذیت کردن آدما اونقدر خسته شدی که اومدی این‌جا گریه کنی؟

- تو هیچی نمی‌دونی! پس محض رضای خدا خفه شو.

لحظه‌ای به خود آمد و فهمید که کجاست. در یک دستشویی دخترانه، کنار روح جیغ‌جیغوی یک دختر لوس. دراکو گریه می‌کرد، اما هنوز آن‌قدر ضعیف نشده بود که مشکلاتش را به روح یک ماگل‌زاده بگوید! نباید به خودش اجازه می‌داد بیشتر از این ضعف نشان دهد. به چشمان سبز خود در آینه نگاهی انداخت، چشمان سبز یک مار خطرناک. چشمان پدرش، لوسیوس مالفوی، را در آینه می‌دید که با تاسف به او خیره شده است؛ ناامید، مثل همیشه.

شش سال تمام بود که سعی می‌کرد نشانه‌هایی از رضایت در پدرش پیدا کند و تا الان ناموفق بود. البته که همه فکر می‌کردند پدر قدرتمند و پرنفوذ دراکو همیشه پشتیبان و حامی اوست. تنها خود دراکو بود که هیچ وقت احساس نمی‌کرد پدرش از داشتن چنین پسری خوش‌حال است.

دراکو می‌دانست که قوی‌تر از این است که در دستشویی دخترانه قایم شود و گریه کند. موج قدرت و اراده‌ در بدنش دوید و شخصیت چیره‌ی دراکو را دوباره زنده کرد.

اشک‌های خشک‌شده‌ی روی صورتش را پاک کرد. به سمت میرتل برگشت و با لحن تهدیدآمیزی گفت:

- اگر یک کلمه، فقط یک کلمه از چیزی که دیدی به کسی بگی، خودم از مرگ برت می‌گردونم و دوباره با دستای خودم می‌کشمت.

برای گرفتن جواب صبر نکرد. باید قبل از این که کسی او را می‌دید به برج خودشان بر می‌گشت. با قدم‌های تند به سمت در رفت و بدون این که پشت سرش را نگاه کند بیرون دوید.

تایید شد.

گام بعدی: گروهبندی

دراکو با ناراحتی تمام گریه میکرد.او نمی خواست کسی او را ببیند برای همین به ان دستشویی قدیمی امد همان جایی که هری سه سال پیش باسیلیسک را از طریق ان پیدا کرد.او که هالا مامور امبریج بود از همه بیشتر از ان ترس داشت که مبادا او را ببیند. دراکو در همین فکر ها گریه میکردکه ناگهان صدای کسی را شنیدکه گفت:سلام دراکو با ترس برگشت وگفت:کیه؟میرتل گفت:منم.می خوام بدونم چرا نا راحتی؟دراکو بغضش ترکید و با گریه گفت:از عذاب وجدان. :چه طور؟ :من همیشه ماگل زاده ها رو مسخره میکردم.اما پدرم برایم قصه ای تعریف کرد:در 16 سال پیش زمانی که لرد سیاه قدرت داشت من یکبار از او سرپیچی کردم او هم مرا در یکی از خیابان های ماگل ها من رو گیر انداخت که ناگهان یک ماگل زاده خودش را روی من انداخت وطلسم او به ان ماگل زاده خورد و من غیب شدم. :خوب اینکه چیزی نیست میتونی اول از همه از هرمیون خودمون معذرت خواهی کنی. :فکر خوبیه. مافوی رفت وتا از ماگل زاده ها عذر خواهی کند.

هوم...خب داستانتون کمی برای داستان بودن کوتاه بود ولی این مشکل اصلیش نیست. از نظر ظاهری نوشته خیلی تو همه.بهتره بین جملات دیالوگی و توصیفات به اندازه یه اینتر فاصله بندازین و دیالوگ را رو به وسیله خط تیره مشخص کنین تا متنتون زیباتر و شکیل تر ه نظر بیاد.نوشته تون با این شکل خوندنش سخته.نکته بعد اینه که قبل از ارسال هم یه دور دیگه روی نوشته بازخوانی داشته باشین.غلط های تایپی و نگارشی تو نوشته دیده میشه.
و دیگه اینکه سوژه رو اونجور که باید پرورش ندادین.داستان رو خیلی سریع پیش بردین و از روی قسمت هایی که نیاز به توضیح بیشتر داشتن پریدین.جاهایی که توصیف بیشتر خالی از لطف نبودن.عمل پدر دراکو یعنی لوسیوس چندان از شخصیتی که ازش می شناسیم هماهنگ نیست.اون تا لحظه آخر روی اصالت تعصب داشت و تحت تاثیر اون دراکو هم با ماگل زاده ها دشمن شده بود.این قسمت از پستتون چندان برای خواننده ملموس نیست. اگر لوسیوس خودش رو به مشنگ زاده ها مدیون می دونسته پس برای چی باهاشون طی سال های متمادی این همه مشکل داشته و حالا یه دفعه از این کارش پشیمون شده؟چون به نوعی گفتن این مطلب به دراکو می تونه نشون دهنده عذاب وجدانش باشه و و جود این تضادها می تونن برای خواننده گیج کننده باشن.و دیگه اینکه این موضوع انقدر روی دراکو می تونه تاثیر گذار باشه که به خاطرش به این شکل گریه کنه؟کمی غیر قابل باوره پسری که از نظرش ماگل زاده ها لیاقت مردن رو دارن یک مرتبه دچار چنین انقلاب فکری بشه.
این قسمت از پستتون که دست بر قضا سوژه ی اصلی داستانتون هم هست خوب پرورش پیدا نکرده و یک علامت سوال بزرگ برای خواننده باقی گذاشته.نظرم اینه برگردین و بیشتر روی زوایای داستانتون کار کنین.

تایید نشد.

بغض دراکو ترکید و صدای ارام گریه ی او در دستشویی پیچیده شد....................

این اولین بار نبود که او داشت گریه میکرد............بار ها به اینجا می امد و گریه میکرد و فکر میکرد هیچ کس این کار او را نمی فهمد....................
شاید او واقعا حق داشت این فکر را بکند...............
او نمیدانست در تمام این مدت میترل دارد او را نگاه میکند.............
هرچه باشد او یک روح بود و به راحتی میتوانست مخفی شود.............
او در تمام این مدت به این فکر میکرد که چرا هر روز دراکو به اینجا می اید و گریه میکند؟
دراکو میدانست که اگر کسی این ماجرا را بفهمد حتما برایش گران تمام خواهد شد.....................
شاید هم کسی باور نمیکرد....................
دارکو ......و.....گریه.........؟
بالاخره میترل طاقت نیورد...........!
نزدیک چیزی که دمه دستش بود رو گیر اورد و محکم پرت کرد تو سر دراکو.......

دراکو برگشت داد زد و گفت : کی بود؟
میترل گریه کنان گفت: من بودم احمق کله پوک!
چرا همیشه میای اینجا و گریه میکنی؟
دهن دراکو تا زمین باز شد و گفت : مگه تو میدونی؟
میترل با صدای جیغش گفت :بعله ! هر روز.............
قیافه ی دراکو دیدنی بود...........انگار بهش گفت زندگیت نابود شده که البته میشه گفت شده............
.
.
.
میترل داد زد: چرا گریه میکنی ؟
دراکو من من کنان گفت: اممممممممممم اصلا به توچه ربطی داره! و غر زنان رفت به طرف در که بره بیرون......
میترل جیغه کوچولویی زد و دمه در و با اشفه گفت: اگه نگی چرا میرم به همه این ماجرارو میگم!
دراکو که میخواست بزنه لهش کنه فهمید اون فقط یه روحه پس زدنش هیچ فایده ای نداره..........
:vay:
از میترل پرسید : الان از من چی میخوای؟
میترل با نیشه باز جواب داد: چرا گریه میکردی !همین!
دراکو که دید هیچ فایده ای نداره یه گوشه نشست و اه بلندی کشید............
میترل رفت بقلش نشت و گفت منتظرم.....
دراکو خودشو اونور تر کشید و گفت : به خاطر هرمیون ! من عاشقشم !
تحمل ندارم ببینم هری و با اون دوسته جینجرش رون باهاش دوست صمیمین !
میترل شاخ در اورد و گفت: هرمیون؟
دراکو با افسوس گفت: اره ! حالا دیگه همه چیرو فهمیدی !
میترل به من من کردن و افتاد و گفت: مگه تو........؟ اون یه.........؟ اصلا میفهمی داری چی میگی؟
دراکو با خودش گفت((به توچه!))
میترل که فهمیده بو دراکو بدجور عاشق شده نشست بقلش و سعی کرد دلداریش بده! و از اونجاییم که دراکو ازش متنفر بود خیلی شیک و مجلسی بلند شد و به طرف خوابگاهش رفت.............................................
و دوباره ی در بین راه هری و رون و هرمیون را در کنار هم دید................




اوه خدا!شما با خط مستقیم قهرین آیا؟!
توی سایت چنین چیزی معمول نیست که یه پست به طور کامل با خط کج نوشته بشه.در واقع زمانیکه نیازه روی قسمتی از پست تاکید بشه از خط کج استفاده میشه.
لحن پست شما یک دست نیست.ابتدای پست رو با لحن ادبی آغاز کردین وناگهان باقی پست رو با لحن محاوره ادامه دادین!این قشنگ نیست و برای خواننده آزار دهنده است. صحیحش اینه لحن پست یک دست و یکپارچه باشه.
و نکته بعد اینکه اینهمه چند نقطه؟علت به کار بردنش چی بوده؟ابتدای به امر عرض کنم خدمتتون صحیحش سه نقطه ست نه چند نقطه!
از سه نقطه برای ایجاد حالت مکث و وقفه استفاده میشه درجایی از پست که نیازه برای خواننده یه وقفه و حالت سکون ایجاد بشه تا حس و حال اون قسمت بهتر به خواننده منتقل بشه اما شما از این علامت به صورت بی رویه و کاملا بی دلیل تو هر خط استفاده کردین و این یه امتیاز منفیه.
و مورد بعدی که باید بهش اشاره کنم استفاده از شکلک هاست.شکلک ها فقط مختص پست های طنز هستن و مورد استفادشون برای انتقال حس و حال شخصیت هاست.در واقع نویسنده با کمک اونها از توصیف قسمتی از حالات شخصیت ها معاف میشه.ضمنا در استفاده از شکلک ها باید نهایت دقت رو به کار برد.استفاده بی رویه از شکلک ها خوندن پست رو می تونه حتی نامفهوم و خواننده رو گیج کنه.ضمن اینکه استفاده از شکلک ها در جملات غیر دیالوگی بسیار با احتیاط باید انجام بشه.شکلک اخری شما در مکان کاملا نامناسبی استفاده شده. وقتی دراکو سه تفنگدار مشهور رولینگو میبینه دیگه نیازی نبود از این شکلک استفاده کنین.

با این وصف ایده تون در مورد عشق دراکو به هرمیون جالب بود.ایراداتی که تو پست شما مشاهده میشه به نظرم میتونه تو ایفا و با خوندن پست نویسنده های خوب رفع بشه پس با ارفاق تایید شد!

گام بعدی: سال اولیا از این طرف!

- های هوار! اوهو اهو اهو! ای وای!

صدای گریه کردن دراکو تقریبا تا دو کریدور آنطرف تر می رفت.

- اهو اهو اهو! هی وای بر من! اهو اهو!
- زهر مار! این چه وضع گریه کردن پسرجون؟
- کـــــی اونجـــــــاس؟

دراکو همزمان که چوبدستی اش را از جیب ردایش بیرون می کشید پشت دیوار یکی از اتاقک های دستشویی خزید و دوباره فریاد زد:

- کـــــی اونجـــــــاس؟
- منم.
-

جیغ دوم دراکو احتمالا به خاطر بیرون زدن صورت میرتل از دیوار بود. یک قدم عقب تر پرید و با عصبانیت داد زد:

- اینجا چیکار می کنی؟ توالت تو که اونور قلعس، اینجا هم آدمو راحت نمی ذاری!
- به من چه، خودت کنجکاوم کردی. با اون گریه ت! عین کسایی که «می خواستن بزرگترین جادوگر قرن رو از طریق احضار کردن یه عالمه مرگخوار از کمد غیب شونده ی اتاق ضروریات به قتل برسونن ولی بعدش می فهمن کمده خرابه و هیچ جوره تعمیر نمیشه» گریه می کردی!
- جانم؟!
- هیچی، مدل گریه کردنتو می گفتم.
- آهان.

میرتل در هوا چرخی زد و بعد دوباره به دراکو نزدیک شد. چهره ی غمگینش را ورانداز کرد و گفت:

- حالا چه مرگته؟
- هیچی، فقط هیچ ایده ای به ذهنم نمی رسه.
- این که کاری نداره، گردنبند طلسم شده رو امتحان کردی؟ ریختن سم تو نوشیدنی های اون پروفسور چاقه رو چی؟
- بله؟!
- چته چرا عین تسترال نگا می کنی بهم؟

دراکو آهی کشید، این روح مزاحم از جان او چه می خواست؟ چرا هیچ کس نمی توانست به او برای نوشتن یک رول درست و حسابی و تایید شدن کمک کند؟ اصلا آن عکس که درمورد سورس و لیلی و آینه ی نفاق انگیز بود و کلی به او ایده می داد چه ایرادی داشت که تا خواست چیزی بنویسد عوضش کردند؟ آه دیگری کشید و چشم از میرتل برداشت، شاید زل زدن به شیر آب ایده بخش تر باشد.

تایید نشد.

تایید نشد.
تو افتضاحی!

تایید نشد.
هنوز خیلی مونده تا تایید شی، به عنوان کلاه گروه بندی نظرم اینه که باید صدتا رول دیگه بنویسی تا رات بدیم.

افکار مزاحم دراکو را از درون می خوردند. عصبانیتش به اوج خود رسیده بود و میرتل دوباره شروع به گریه کرده بود. دست آخر چرخی زد و با یک حرکت سریع طلسم مناسبی که برای میرتل درنظر گرفته بود را اجرا کرد.

- ودی وزی!

قیافه ی میرتل درهم رفت و شروع به جیغ زدن کرد. ناسزایی به دراکو گفت و با نهایت سرعت از آنجا دور شد.

- آخیش. حالم بهتر شد! به درک اصن مگه بیکارم برگردم ایفا و اینا؟ همین جا تو هاگوارتز باشم به اون گندزاده هه تیکه بندازم بیشتر حال میده، ایول میرتل!

این را گفت و او هم از دستشویی بیرون دوید.

اگر بیکار نیستی پس برای چی میای پست می زنی تو کارگاه؟مگه بیکاری؟!اصلا بگو میخوام اسنیپ آزاری کنم!ده امتیاز از گریفندور کم میشه!

تایید شد!

گام بعدی:سال اولیا از این طرف!

برای ورود به ایفای نقش باید یه نمایشنامه یا داستان کوتاه بر مبنای این عکس بنویسید.

توضیحات: دراکو مالفوی در حال گریه کردن در دستشویی درحالیکه میرتل گریان تلاش میکنه به ناراحتیش پی ببره.

* سعی نکنید مثل کتاب بنویسید. خلاقیت به خرج بدید. اگه هم سوژه ـتون مثل کتاب شد سعی کنید نحوه ی اتفاقات رو تغییر بدید.

چه دلیلی داره که دراکوی مغرور و اصالت پرست چنین گریه میکنه بدون اینکه توجهی به حضور روح سرگردان در کنارش داشته باشه؟آیا در اون لحظه فکر میکنه تنهاست؟آیا جز روح دخترک شخص دیگری در اون لحظه نظاره گرش بوده؟

قلم در دستان شماست.ذهنتون را باز بذارید و اجازه بدین داستان در ذهن شما آزادانه شکل بگیره.
اتفاق و مکالماتی که در این فضا و بین این دو نفر رخ میده رو به تصویر بکشید.نکته مهم اینکه لازم نیست اشخاص نمایشنامه تون رو به همین دو نفر محدود کنید. اینکه چه افرادی وارد داستان میشن کاملا به ابتکار خودتون بستگی داره. آزاد هستین یک داستان طنز یا جدی بنویسید. انتخاب با شماست.

سال جدید داشت شروع میشد...
حدود 24 ساعت دیگه شور و شوق تحصیل و تدریس به هاگوارتز بر خواهد گشت...
دامبلدور که تو سرسرای بزرگ روی صندلیش نشسته بود تازه یادش افتاد که کلاه گروه بندی رو تمیز نکرده...
رو به اسنیپ گفت میشه خواهشا زحمت تمیز کردن کلاه رو بکشی؟
اسنیپ با اشاره ی سر جواب مثبت داد.
اما معجونی اشتباه خورده بود .
یادش رفته بود کلاه گروهبندی کجاس...
به سمت انبار پیش میرفت.
وقتی وارد شد هراسان بود.اصلا یادش نمیومد کلاه چه اندازه ای هست...
با فکر کردن به این موضوع سرش گیج شد...روی صندلی خاک گرفته ای نشست.
روبروش رو نظاره کرد...
کلاه که بماند...حتی یادش نمیومد کجا اومده...
بلند شد...چند قدم به جلو برداشت...پارچه ای خاک گرفته روبه روش خود نمایی میکرد...
سیوروس پارچه رو از عرش به فرش اورد...
وای....چی میبینه..!!!!
ناگهان تماااام خاطراتش رنگ و بو گرفت....
لی لی در اغوش سوروس....
چند دقیقه ای به اینه نگاه میکرد..........
دوس نداشت نگاهش رو برداره......
.............

هوم...مشکل عمده پست شما داشتن وقفه های بی دلیل و استفاده بی رویه از اینتره.استفاده مکرر و بی دلیل از اینتر میتونه برای خواننده آزار دهنده باشه همینطور استفاده از سه نقطه برای ایجاد حالت وقفه و سکون استفاده میشه تا حس و حال رو بهتر بتونه به خواننده القا کنه اما تو پست شما به صورت مکرر و ناموجه ازش استفاده شده درجاهاییکه اصلا نیازی به این کار نبود.
لحن پست یک دست نیست.شما برای نگارش داستان یا باید لحنتون محاوره باشه یا ادبی در حالیکه تو پست شما از هر دوش استفاده شده و این یه امتیاز منفی برای پست محسوب میشه.
شخصیت پردازیتون در خصوص اسنیپ چندان خوب از کار درنیومده.اسنیپ شخصیت باهوش و نکته سنجی بود ولی اسنیپ پست شما از شدت فراموش کاری شبیه نویل لانگ باتم شده!
مسئله بعدی پرش از روی سوژه ست.سوژه رو خیلی ناگهانی جلو بردین و توصیفات و فضاسازی صحنه تون کم هستن.به ویژه وقتی اسنیپ رو به روی آینه می ایسته خواننده توقع داره بیشتر از این حرفا به احساسات و حالت اسنیپ پرداخته بشه.بالاخره این بزرگترین راز زندگی این شخصیت بود که باعث شد مسیر زندگیش بکل عوض شه.
نقل قول:

وای....چی میبینه..!!!!

شما دارین از دهان سوم شخص داستان رو روایت می کنین ولی این عبارت رو چه کسی به زبون آورده؟شما!و شما توی این داستان نیستین شما فقط روایت کننده ش از دهان شخص سوم به نام اسنیپ هستین.هیچوقت بدون دلیل نویسنده رو وارد پستتون نکنید چون تمرکز خواننده رو به هم می زنه و از زیبایی پست کم میکنه.

تصور میکنم بهتر باشه برگردین و بیشتر روی داستانتون کار کنین.

تایید نشد.

پژواکِ صدای برخوردِ پاشنه‌ی کفشِ سوروس اسنیپ با آخرین پله‌های راه‌پله‌ی قدیمیِ هاگوارتز به سویِ زیرزمین، جایی که کمتر دانش آموز یا حتی استادی آن را دیده و یا راجع به آن شنیده، در آن سکوتِ مطلق، به هیچ وجه هارمونی نداشت. قدم‌های اسنیپ اما ریتمِ منظمی داشت، هر قدم با سرعت و شدتِ یکسانی با قدمِ دیگر به زمین می‌آمد.. این همان نظمِ خاصِ "اسنیپی" بود. زندگی به سبکِ اسنیپ، زندگیِ دلچسبی نیست.

ذهنش عاری بود از هرچیز، جز "مقصود"ـش که او را در این نیمه شب به پایین‌ترین طبقاتِ هاگوارتز کشانده بود. او می‌خواست دوستی قدیمی را ببیند. دوستی که از خیلی دوست‌هایی که همیشه نداشته بود، بهتر بودند.. دوستی که به او چیزِ خاصی را نشان می‌داد.

ردِ دست‌هایش بر دیوارِ راه‌پله، مانده بود و بر روی موهایِ چرپ و روغن‌ زده‌اش، نشانِ واضحی از گرد دیده می‌شد. همه‌ی این‌ها به چیزی که آن پایین انتظارش را می‌کشید، می‌ارزید.. کمی آرامش، فقط کمی، بعد از "این همه سال".

چند پلّه‌ی آخر را دوتا یکی و با عجله‌ای نامتوازن طی کرد و در پاگرد پیچید. بویِ خاکی چند صد ساله به مشام می‌رسید، و برای ورود به فضایِ دالانِ طویلِ روبرویَش، چگ انداخته و تارهای چسبناکِ عنکبوت‌هایی که شاید سال‌ها در سکوت آرمیده و کشته بودند را پاره کرد. در انتهای دالان، اتاقی قرار داشت بدون هیچ‌گونه دَر، و با چارچوبی نتراشیده.. واضح بود که این اتاق بعدها، و بدونِ زیباییِ عادیِ هاگوارتز ساخته شده بود.. شاید برای پنهان‌سازیِ چیزی که حقیقت را پنهان می‌کرد. جنون می‌آفرید.
در درگاهِ بی‌درِ آن اتاق، ناگهان خشکـش زد؛ برای اولین بار در طی آن راهِ طولانی‌یی که آمده بود، با این پرسش روبرو شده بود که چرا؟ چرا این همه راه را، بعد از این همه سال، این همه سخت برای آن‌که در خاطرات غوطه‌ور خواهد شد، پایین آمده تا "آن" را ببیند.. آن شیئی که در مدرسه، نانوشته، ممنوعه بود و به ظاهر از آن خارج شده بود اما، استادِ محرمِ پرفسور دامبلدور می‌دانست.

نمی‌دانست. واقعاً نمی‌دانست. چرا آن‌جاست؛ چرا که این حماقتِ دردناک را تجربه کرده بود. کاش می‌دانست. دستـش را به درگاه تکیه داد و با دستِ دیگرش پیشانی‌اش را مالید. حالا آمده بود، عشق آورده بودتش، خاطرات، یک یاد، هر چی.. هر چی که آورده بودَش، دیگر مهم نبود. آن‌جا بود.

اسنیپ واردِ دخمه‌ی کوچکِ نموری شد و همزمان انگار بُتی شکسته شده و ترسی ریخته بود. اسنیپ با همان وقارِ همیشگی‌اش، با قدم‌هایی منظم و سریع، به سمتِ آینه دوید. آینه بر روی پایه‌ای از جنسِ بلوطِ جنگلِ سیاه، بلوطِ هاگوارتز، در سکوت به نظاره نشسته بود و گویی منتظر بود تا با تصویرِ درونش، اسنیپ را ببلعد. روی آینه، پرده‌ای ضخیم و رنگ و رو رفته افتاده بود. پرده‌ای با طرحی کهن، که احتمالاً از یادگارهای مدرسه است. دستش را جلو برد. پتو را آرام، با احتیاط و چون شیئی شکننده در دست گرفت و کشید. پرده همچون دیواری فرو ریخت. صدای برخوردش با کفِ سرد و سنگیِ دخمه، صدایی خفه اما مهیب کرد. ظاهرِ آینه، به طرز شگفت‌انگیزی نو بود. اسنیپ از شگفتی برخود لرزید، صدایی نامفهوم از دهانش برخاست. آن چهره‌ی قدیمی، که روزهایِ سال‌های خیلی دور، ساعت‌ها به آن خیره می‌شد، بی تغییر به او خیره مانده بود. او تنها به حاشیه‌ی آینه نگریسته بود و این چنین برخود لرزیده بود، خدایان می‌دانستند ثانیه‌ای بعد چه خواهد شد. یادی که سال‌ها خفته در زیرِ آوار مانده بود، بر می‌خاست؟ چشمانی که جز اندک رخ‌دادهایی هیچ‌گاه اشک ندیده بود، اشکین می‌شد؟ وجودش، مملو از "لیلی" می‌شد؟

هیچ کس نمی‌دانست.. اسنیپ، و عشقی دیرین در آن دخمه‌ی نمور یک دیدارِ تلخِ عاشقانه داشتند..

اسنیپ با چهره ای درهم که آمیخته به بغض و خشم بود روبروی آینه ایستاد. آینه ای خاک گرفته و کهنه که ترک بزرگی روی آن به چشم میخورد.
تنها خودش و اتاق خالی پشت سرش را در آینه میدید اما دلیل آمدن به این اتاق چیز دیگری بود.
کم کم تصویر اسنیپ و اتاق در آینه محو شد و جایش را به صحنه ای عجیب داد.اسنیپ با صحنه ای روبرو شد که اصلا فکرش رو نمیکرد.
تصویر لیلی اوانز و جیمز پاتر برروی آینه پدیدار شد.
لیل در آغوش جیمز با لبخندی از روی عشق و آرامش روبروی سوروس اسنیپ ایستاده بود.

(فلش بک)

دفتر مدیر مدرسه

-سوروس...
-بله پروفسور...
دامبلدور کتابی که درحال ورق زدنش بود بست و درحالی که آنرا سرجایش بین کتابهای متعدد کتابخانه اش قرار میداد گفت:
-مطمنی که امشب میخوای ببینیش؟
اسنیپ بی حرکت روی صندلی اش ماند و کوتاه گفت:
-بله
دامبلدور روی صندلی پشت میزش نشست، دستانش را طبق معمول درهم گره کرد و زیر چانه اش گذاشت و گفت:
-ولی فکر نمیکنم امشب شبِ مناسبی برای اینکار باشه...تو حالت...
اسنیپ سریعا روی صندلی اش چرخید و با چشمانی که خشم درونش را به روشنی نشان میداد به دامبلدور خیره شد و حرفش را قطع کرد.
-شما سه شب پیش به من قول دادید که هروقت بخوام لیلی رو بهم نشون میدین و من الان میخوام اونو ببینم.
دامبلدور لحظه ای مردد ماند و سپس لب گشود:
-درسته ،درسته...اما اون شب تو میخواستی خودکشی کنی و من واسه آروم کردنت اینو گفتم.
اسنیپ به حالت اولش برگشت و دوباره صدایش بی روح شد.
-میخوام ببینمش...
دامبلدور سری از روی تاسف تکان داد و گفت:
-میدونم نمیتونم نظرت رو عوض کنم ولی باید بهت هشدار بدم که حتی یک درصد هم فکر نکن امشب با صحنه ی خوبی روبرو خواهی شد.
از روی صندلی اش بلند شد و ادامه داد:
-من فقط قول دادم که لیلی رو بهت نشون بدم و مطمنم امشب اون رو خواهی دید

تا جاییکه یادم میاد تصویر در مورد زمان بود که اسنیپ تصویر خودش و لیلی رو تو آینه میبینه نه لیلی رو در آغوش اسنیپ.

بگذریم.توصیفات صحنه های خوبی دارین و این یه امتیاز مثبته.همینطور بین دیالوگ ها و توصیفاتتون توازن برقراره. با این وصف به نظر می رسه شما هم با اینتر میونه ی چندان خوبی ندارین!البته مختص شما نیست کلا به نظر می رسه تازه واردینمون با اینتر رابطه خوبی ندارن!
ته بعضی از جملاتتون هم از علایم نگارشی مثل نقطه استفاده نشده و این میتونه برای خواننده کمی گیج کننده باشه چون فکر میکنه جمله نصفه رها شده و ادامه داشته.
نکته دیگه اینکه جملاتی که بیانگر موقعیت های مکانی و زمانی هستن که شخصیت ها توش قرار میگرند رو بولد کنین تا خواننده متوجه بشه قسمتی از متن نیستن.

و ایراد بزرگ پستتون اینه که سوژه در جای خوبی تموم نشد.فلش بک ها تنها می تونن برخی از ابهامات داستان رو برای خواننده رفع کنن همونطور که تو داستان شما فلش بک دلیل اینکه چرا اسنیپ الان رو به روی آینه ایستاده رو توضیح میده ولی این برای اتمام داستان کافی نیست.داستان حداقل اینجا تو فلش بک نمی تونست تموم شه.بهتر بود یه اتمام فلش بک می زدین و حالات اسنیپ رو توصیف می کردین که وقتی با این منظره رو به رو میشه چه حالی بهش دست میده.

به نظر می رسه کمی دیگه باید روی داستان و سوژه تون کار کنین.پس در کمال احترام...

تایید نشد.

-سوروس
این صدای دامبلدور بود که در اتاق پیچید.

سوروس با کمی اکراه پاسخ داد:بله؟ وبا همان لحن خشک وجدی همیشگی ادامه داد:پروفوسور

دامبلدور گفت:می خواهم این اینه را از اتاق من به انبار ببری. و با سر به طرفی اشاره کرد که اینه قرار داشت.

سوروس نگاهی به اینه کرد ولی قبل از انکه بتواند نگاهش را به طرف دامبلدور برگرداند اندازه چشم هایش دو برابر شدند.
فکری از اعماق اقیانوس مغزش مثل ماهی به سطح امد.
-دامبلدور می خواهد اذیتت کند.
مطمئن نبود این فکر از وجود خودش سر چشمه گرفته یا نه.

با حالتی غم ناک به اینه چشم دوخته بود.اولین کلمه ای که روی لب هایش رویید"لی لی" بود.
با خودش کلنجار می رفت که گریه نکند ان هم در حضور دامبلدور;اما خیلی دیر شده بود.
قطره های اشک گونه هایش را خیس کرده بودند.

به همه چیز لعنت می فرستاد.

بعد از مدتی به خودش امد و لی لی را که در اینه سرش را روی شانه های سوروس گذاشته بود فراموش کرد.

اینه را بلند کرد و از کنار دامبلدور گذشت.

دامبلدور که متوجه نگاه معنی دار سوروس شده بود,مانعش نشدو فقط با حالتی دلسوزانه در تنهایی تماشایش کرد.

هوم...خب داستان شما هم یکم زیادی بی مقدمه شروع شد.در این حالت یعنی زمانی که داستان بی مقدمه شروع میشه بهتره توصیف صحنه ی بیشتری به کار برده شه تا خواننده از شوک ناگهانی ورود به اصلا ماجرا دربیاد.مثلا کمی بیشتر حالات شخصیت ها و اتاق رو توصیف می کردین و اینکه آینه نفاق انگیز چرا سر از دفتر دامبلدور درآورده و...
نکته دیگه اینکه شما برخلاف بیشتر ورودیا زیادی اینتر به کار بردین.فاصله های غیر قابل قبولی تو نوشته های شما دیده میشه که اصلا نیازی به اون ها نبود.از اینتر بیشتر برای جدا کردن بندها و دیالوگ ها و همینطور ایجاد وقفه برای خواننده استفاده میشه.همینطور جایی که نویسنده با نوشتن چند پاراگراف شامل توصیف صحنه تلاش داره از درهم فرو رفتن جملات وبندها و ایجاد خستگی برای خواننده جلوگیری کنه.
کار دامبلدور در پست شما غیرقابل توجیه و فقط میشه یک جور این کارش رو توجیه کرد که داره از آزار دادن اسنیپ لذت میبره ظاهرا!در حالیکه دامبلدور کتاب موجود مردم آزاری نبوده و این عملکرد با خصوصیات این شخصیت مطابقت نداره.
نکته بعدی اینکه در متن جدی مثل متن شما از شکلک نباید استفاده بشه.شکلک ها در پست های طنز به کار میرن و مکان استفاده از اونها در جملات دیالوگیه.حتی در متن های طنز استفاده از شکلک در قسمت های غیر دیالوگ باید با احتیاط صورت بگیره و از استفاده بی رویه از اونها باید پرهیز کرد چون یه استفاده نادرست از شکلک میتونه از ارزش پست و تاثیر اون کم کنه.
به نظر من شما هم بهتره کمی بیشتر روی سوژه و داستانتون کار کنین.

تایید نشد.

ظهر اون روز هری رو توی تالار هاگوارتز دیده بود و با دیدن اون طبق معمول خاطره لیلی توی ذهنش تداعی می شد . اون روز به همین خاطر حالش گرفته بود . تلاش می کرد به هر چیز دیگه ای فکر کنه تا حواسش از لیلی به طرف دیگه ای پرت بشه اما چیزی به اندازه فکر کردن به لیلی براش خوشایند نبود .
بالاخره تصمیم گرفت به اتاقش بره تا به بهانه تصحیح اوراق شاگرداش فکر اون از سرش خارج بشه . در همین موقع صداهایی به گوشش رسید .
با خودش گفت : (( حتما این صدا از خیالاتیه که توی سرمه ! ))
ولی دید که این صداهای عجیب همچنان ادامه پیدا می کنن . مشکوک شد . از اتاق بیرون اومد و دید که صدا از اتاق کناری به گوش می رسه . یواش یواش داخل اتاق رفت و با صحنه ای شگفت انگیز مواجه شد .
گفت : (( این ام .. کان ن .. ن ... نداره !! حتماً بازم خیالاتمه که از سرم بیرون نمیره . اصلاً مگه میشه ؟؟ ))
اون تصویر خودش رو در حالی که لیلی رو توی بغلش گرفته بود توی آینه نفاق انگیز می دید . مدتی همون جا وایساد وبا دیدن صحنه کمی آرامش پیدا کرد.


در آخر اینو بگو که بعضی از دوستام گفتن که کم نوشتی ولی احساس کردم که به اندازه ای بوده که صحنه رو به طور کامل توصیف کنه . خودم احساس می کنم که دیالوگ کم به کار بردم . خوشحال میشم نظرتونو بدونم . ممنون.

هوم...خب فقط دیالوگ نیست که کم به کار بردین!
حقیقت پست شما خیلی شبیه یه داستان کوتاه نیست.خیلی ناگهانی شروع شد و از روی سوژه خیلی سریع رد شدین و پیش بردینش.ما هم در اینجا نمیگیم یه داستان پرمایه تحویل بدین ولی لازمه صحنه ای که برای نوشتن انتخاب میشه به قدری توضیح داده بشه تا خواننده بتونه اون رو مجسم کنه.حالات شخصیت ها و فضایی که توش قرار دارند و...
نکته دیگه این که تو سایت رویه حاکم بر اینه که بین دیالوگ و بند بالاییش به اندازه یه اینتر فاصله باشه.وقتی دیالوگ رو روی به روی متن میارین کمی خوندنش ممکنه سخت باشه برای خواننده و در نگاه اول اون رو جز متن داستان به حساب بیاره.
به نظر من سوژه شما باز هم جای کار داره.نظرتون چیه برگردین و بیشتر روش کار کنین؟

تایید نشد.