تد ریموس لوپین
از دور شبیه مهتابیام.
ماگل
- تولد نقش
- 1386/07/11
- آخرین ورود
- پنجشنبه 22 تیر 1396 23:55
- عضویت
- 1386/07/10
- پستها
- 1495
- فکر نمیکنی دیر کرده؟
بیل ویزلی سرش را بالا گرفت و به ساعت چوبی پشت پیشخوان نگاه کرد.
- تازه ساعت نه شده! حتی منِ کارمند بانک هم به این نمیگم دیر.
تدی بی توجه به او, زیر لب چیزی گفت و به قدم زدن در عرض کله گزار ادامه داد.
کافهی قدیمی و خاک گرفته, خالی بود. حتی تک مشتریهای معمولا پنهان شده پشت کلاه ردای سفری هم آنجا نبودند و بیل آن را مدیون تمهیدات صاحب کافه بود که آنجا را در اختیارشان گذاشته بود.
- تو واقعا.. واقعا هیچی حس نکردی بیل؟
- شرایط من با شما فرق داره, ماه روی من اثری نداره.. هیچوقت نداشته.
- یعنی باور کنم که این چند روز چیزی درونت عوض نشده؟حواست قویتر نشده؟ زوزههای دعوتشونو نشنیدی؟ یا مثلا حس بویاییت ...
و سکوت کرد, روی یکی از نیمکتها نشست و سرش را در میان دستانش گرفت. انگار هزاران گرگ با ریتمی خطرناک در سرش زوزه میکشیدند, هزاران گرگی که هر شب که یک لایهی نورانی به هلال ماه اضافه میشد, صدای آنها هم بلندتر میشد..نزدیک تر میشد. هزاران گرگی که از او فقط یک درخواست داشتند.
- من.. میترسم.
اعتراف تدی صادقانه بود.
گریفیندور به انتخاب شجاعترین جادوگرها شهرت داشت, آنهایی که کلهشقتر از بقیه بودند, جادوگرانی که از خطر کردن, ابایی نداشتند.
و تنها یک گریفیندوری واقعی معنی اعتراف همگروهیش به ترس را میفهیمد.
اعتراف تدی صادقانه بود و بیل به خوبی آن را درک میکرد.
چیزی که ویزلی ارشد را آزار میداد, تماشای استیصال کسی بود که معمولا دیگران را در شرایط سخت دعوت به آرامش میکرد و در سختترین شرایط هم سعی میکرد مثبت اندیش باشد.
کنارش نشست و دستش را روی شانهی تدی گذاشت.
- می فهمم..
تدی سرش را که هنوز میان دستانش بود, تکان داد.
- هیچکس نمیفهمه بیل..
- منم حس کردمش.. نه به شدت تو یا گریبک.. ولی حس کردمش.
چشمان تدی با تردید به دنبال تائید لحن گوینده به چشمانش خیره شدند.. جایی که پنهان کردن دروغ, ساده نبود.
- صداها رو هم شنیدی؟ بوی شکار چی؟..
مکث کرد و با صدایی لرزان ادامه داد:
- بوی خون؟
بیل سرش را تکان داد.
- نه.. فقط یه نیرویی رو حس میکنم که قبلا هم بود ولی انقدر قدرت نداشت.
- نیروی ماه.. دیگه واقعا دیر کرده بیل.
- شاید اتفاقی براش افتاده!
صدای سومی پاسخ هر دو را داد, صدایی که بی توجه به محتوای پیام, لبخند کمرنگی را روی لبهای لوپین جوان نشاند.
گری بک ما رو پیچوند داداش.. من و روباهه دیدیمش با اسنیپ میچرخه و خلاصه حرفاش خیلی جالب نبود.. ما برگشتیم خونه گریمولد ببینیم پروف بازم میگه با اینا همکاری کنیم یا نه. تو هم اونجا نمون.. معلوم نیست گریبک با چند تا مرگخوار سر و کله اش پیدا شه. به زودی میبینمت!
گرگ نقره ای لحظه ای بعد از تحویل پیام جیمز ناپدید شد. در تاریک - روشن کافه, بیل پرسشگرانه به همراهش چشم دوخت.
- من هنوز یه ماموریت دارم که باید انجامش بدم.
- اما تو که نمیدونی! دامبلدور شاید الان بخواد استراتژیش رو عوض کنه.
تدی کولهاش را از روی زمین برداشت, روی دوشش انداخت و به جایی که سپرمدافع برادرش ناپدید شده بود نگاه کرد. گویی که ذرات معلق نقره ای رنگ باقیمانده از آن, پیش چشمانش مرئی بودند.
- بیل .. نقشه ی دامبلدور هر چی باشه, تو خیلی خوب میفهمی من باید چیکار کنم, چرا باید برم, چرا مهمه که این گرگینه های شورشی رو پیدا کنم.
بیل اعتراضی نکرد.
- چطوری میخوای پیداشون کنی؟
انگشت سبابهاش را به سمت شقیقهاش گرفت.
- صداها رو دنبال میکنم.
- عین دیوونه ها!
هر دو خندیدند هر چقدر هم عجیب بود که در این شرایط بتوان خندید.
بیل ویزلی شک نداشت که ترس تدی صادقانه بود اما ترس یک گریفیندوری واقعی در نهایت پیش شجاعتش رنگ میباخت.
بیل ویزلی سرش را بالا گرفت و به ساعت چوبی پشت پیشخوان نگاه کرد.
- تازه ساعت نه شده! حتی منِ کارمند بانک هم به این نمیگم دیر.
تدی بی توجه به او, زیر لب چیزی گفت و به قدم زدن در عرض کله گزار ادامه داد.
کافهی قدیمی و خاک گرفته, خالی بود. حتی تک مشتریهای معمولا پنهان شده پشت کلاه ردای سفری هم آنجا نبودند و بیل آن را مدیون تمهیدات صاحب کافه بود که آنجا را در اختیارشان گذاشته بود.
- تو واقعا.. واقعا هیچی حس نکردی بیل؟
- شرایط من با شما فرق داره, ماه روی من اثری نداره.. هیچوقت نداشته.
- یعنی باور کنم که این چند روز چیزی درونت عوض نشده؟حواست قویتر نشده؟ زوزههای دعوتشونو نشنیدی؟ یا مثلا حس بویاییت ...
و سکوت کرد, روی یکی از نیمکتها نشست و سرش را در میان دستانش گرفت. انگار هزاران گرگ با ریتمی خطرناک در سرش زوزه میکشیدند, هزاران گرگی که هر شب که یک لایهی نورانی به هلال ماه اضافه میشد, صدای آنها هم بلندتر میشد..نزدیک تر میشد. هزاران گرگی که از او فقط یک درخواست داشتند.
- من.. میترسم.
اعتراف تدی صادقانه بود.
گریفیندور به انتخاب شجاعترین جادوگرها شهرت داشت, آنهایی که کلهشقتر از بقیه بودند, جادوگرانی که از خطر کردن, ابایی نداشتند.
و تنها یک گریفیندوری واقعی معنی اعتراف همگروهیش به ترس را میفهیمد.
اعتراف تدی صادقانه بود و بیل به خوبی آن را درک میکرد.
چیزی که ویزلی ارشد را آزار میداد, تماشای استیصال کسی بود که معمولا دیگران را در شرایط سخت دعوت به آرامش میکرد و در سختترین شرایط هم سعی میکرد مثبت اندیش باشد.
کنارش نشست و دستش را روی شانهی تدی گذاشت.
- می فهمم..
تدی سرش را که هنوز میان دستانش بود, تکان داد.
- هیچکس نمیفهمه بیل..
- منم حس کردمش.. نه به شدت تو یا گریبک.. ولی حس کردمش.
چشمان تدی با تردید به دنبال تائید لحن گوینده به چشمانش خیره شدند.. جایی که پنهان کردن دروغ, ساده نبود.
- صداها رو هم شنیدی؟ بوی شکار چی؟..
مکث کرد و با صدایی لرزان ادامه داد:
- بوی خون؟
بیل سرش را تکان داد.
- نه.. فقط یه نیرویی رو حس میکنم که قبلا هم بود ولی انقدر قدرت نداشت.
- نیروی ماه.. دیگه واقعا دیر کرده بیل.
- شاید اتفاقی براش افتاده!
صدای سومی پاسخ هر دو را داد, صدایی که بی توجه به محتوای پیام, لبخند کمرنگی را روی لبهای لوپین جوان نشاند.
گری بک ما رو پیچوند داداش.. من و روباهه دیدیمش با اسنیپ میچرخه و خلاصه حرفاش خیلی جالب نبود.. ما برگشتیم خونه گریمولد ببینیم پروف بازم میگه با اینا همکاری کنیم یا نه. تو هم اونجا نمون.. معلوم نیست گریبک با چند تا مرگخوار سر و کله اش پیدا شه. به زودی میبینمت!
گرگ نقره ای لحظه ای بعد از تحویل پیام جیمز ناپدید شد. در تاریک - روشن کافه, بیل پرسشگرانه به همراهش چشم دوخت.
- من هنوز یه ماموریت دارم که باید انجامش بدم.
- اما تو که نمیدونی! دامبلدور شاید الان بخواد استراتژیش رو عوض کنه.
تدی کولهاش را از روی زمین برداشت, روی دوشش انداخت و به جایی که سپرمدافع برادرش ناپدید شده بود نگاه کرد. گویی که ذرات معلق نقره ای رنگ باقیمانده از آن, پیش چشمانش مرئی بودند.
- بیل .. نقشه ی دامبلدور هر چی باشه, تو خیلی خوب میفهمی من باید چیکار کنم, چرا باید برم, چرا مهمه که این گرگینه های شورشی رو پیدا کنم.
بیل اعتراضی نکرد.
- چطوری میخوای پیداشون کنی؟
انگشت سبابهاش را به سمت شقیقهاش گرفت.
- صداها رو دنبال میکنم.
- عین دیوونه ها!
هر دو خندیدند هر چقدر هم عجیب بود که در این شرایط بتوان خندید.
بیل ویزلی شک نداشت که ترس تدی صادقانه بود اما ترس یک گریفیندوری واقعی در نهایت پیش شجاعتش رنگ میباخت.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!




