گابریل ترومنold
از اِدنفیلد_لندن
ماگل
- تولد نقش
- 1396/04/28
- آخرین ورود
- جمعه 23 شهریور 1397 13:23
- عضویت
- 1396/04/24
- پستها
- 8
کارگاه نمایشنامه نویسی تصویر شماره 3
باز خاطرات گذشته زنده شد و زخم های کهنه رو برای اسنیپ تازه کرد، لیلی هم بازی کودکی و اولین و اخرین عشق زندگی سیریوس بود.
اسنیپ همان طور که در آینه خیره شده بود صدای پایی در پشت سرش شنید و گفت:
_آلبوس تویی؟؟
_ بله سِوِروس. میبینم آینه جادویی تو را شیفته خودش کرده.
اسنیپ با دامبلدور موافق بود تنها چیزی که ارامش بخش بود به یاد اوردن خاطرات لیلی بود.
دامبلدور با ارامش خاصی گفت: سِوِروس، میدونم لیلی برات خیلی عزیزه ولی این اینه...
اسنیپ حرفش رو قط کرد و گفت: من خودم بهتر میدونم این اینه چه بلایی سر ادم میاره.
_ پس اگه میدونی چرا هنوز وایسادی و از اینه دل نکندی.
اسنیپ چن ثانیه مکث کرد و بعد برگشت و چنان غرق در ماتم بود که دامبلدور لحظه ایی حس کرد که اینه بر روی اسنیپ تاثیر گذاشته. به طرف اسنیپ رفت تا او را سر پا نگه دارد ولی اسنیپ دست ردی به سینه اش زد و رو زمین نشست، خاطراتش به سرعت از جلو چشمانش عبور میکرد .
دامبلدور که خم شده بود و کنار اسنیپ وایساده بود گفت: تو قوی تر از اونی که یه اینه هم چین کاری با تو بکنه به خودت بیا.
این بار حالت چهره اسنیپ عوض شده بود، این بار خشمگین تر از همیشه رو به دامبلدور کرد و با و خشم و غضب گفت: دوبار روح از بدنم جدا شد و هر بار ارزوی مرگ داشتم ولی موندم نمیدونم چرا،جیمیز تنها دلخوشیم رو از من گرفت و تام اونو به کام مرگ برد.
_ولی سِوِروس، جیمز بی تقصیره اون کار اشتباهی نکرد اون زندگی شادی رو برای لیلی درست کرد مگه تو همینو نمیخاستی ، خودت بهتر میدونی کی رو باید سرزنش کنی.
اسنیپ با دامبلدورموافق بود ولی به رو نیاورد و از زمین بلند شد رو بهش کرد و گفت: همیشه از جیمز طرفداری میکنی منو لیلی ارزوهای بزرگی داشتیم که همشو از بین برد. اگه اگه جیمیز نبود هری به من میگفت پدر ولی ......
_تمنا میکنم منطقی باش، جیمز هر کاری کرد خوشبختی رو برای لیلی فراهم کرد ولی کسی که لیلی رو به کام مرگ کشوند جمیز بود؟؟؟
_نه ولی....
_ولی نداره دیگه.گذشته ها گذشته، ما باید از هری مراقبت کنیم تو قدیمیترین دوست مادر هری هستی. تا حالا به چشم های هری نگا کردی چه شباهت بی نقصی داره.
اسنیپ که حالا از خشمش کاسته شده بود با به یاد اوردن چشم های لیلی یه کام اروم شده بود گفت: بله و این دلیل کمک من به هری برای مقابله با تام هستش.
دامبلدور لبخند ملیحی زد و دستش رو رو شونه اسنیپ گذاشت و به طرف در رفت و گفت:ما باید برای نجات هری هر کاری بکنیم چون اون تنها امید ماست حتی باید در این راه بمیریم.
_بله من حداقل از تنها یادگار لیلی مراقبت میکنم حتی اگه با جونم باشه.
_دامبلدور به طرف اسنیپ برگشت :من به تو شکی ندارم چون تو این کارو از روی علاقه به هری انجام میدی.
دامبلدور از اتاق خارج شد و اسنیپ ماند با غم های گذشته که هر روز دردناک تر میشد ولی با دیدن هری این درد و غم تموم میشد چون هر بار به چشم های هری نگاه میکرد به یاد لیلی میفتاد و ارامش رو پیدا میکرد.
درود فرزندم
دیالوگ هات خوب بودن، توصیفات و فضاسازی هات هم باعث میشد خواننده بتونه خودشو جای شخصیت ها بذاره؛ گرچه به نظرم میتونستی بیشتر از توصیف کنی. یادت باشه بعد از دیالوگ اونو با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کنی و اون ها رو به یک شکل بنویس.
دامبلدور به طرف اسنیپ برگشت .
- من به تو شکی ندارم؛ چون تو این کارو از روی علاقه به هری انجام میدی.
دامبلدور از اتاق خارج شد و اسنیپ ماند با غم های گذشته، که هر روز دردناک تر میشد ولی با دیدن هری این درد و غم تموم میشد چون هر بار به چشم های هری نگاه میکرد به یاد لیلی میفتاد و ارامش رو پیدا میکرد.
مطمئنم این اشکالات توی فضای ایفای نقش حل میشه.
تایید شد!
مرحله بعدی: گروهبندی
باز خاطرات گذشته زنده شد و زخم های کهنه رو برای اسنیپ تازه کرد، لیلی هم بازی کودکی و اولین و اخرین عشق زندگی سیریوس بود.
اسنیپ همان طور که در آینه خیره شده بود صدای پایی در پشت سرش شنید و گفت:
_آلبوس تویی؟؟
_ بله سِوِروس. میبینم آینه جادویی تو را شیفته خودش کرده.
اسنیپ با دامبلدور موافق بود تنها چیزی که ارامش بخش بود به یاد اوردن خاطرات لیلی بود.
دامبلدور با ارامش خاصی گفت: سِوِروس، میدونم لیلی برات خیلی عزیزه ولی این اینه...
اسنیپ حرفش رو قط کرد و گفت: من خودم بهتر میدونم این اینه چه بلایی سر ادم میاره.
_ پس اگه میدونی چرا هنوز وایسادی و از اینه دل نکندی.
اسنیپ چن ثانیه مکث کرد و بعد برگشت و چنان غرق در ماتم بود که دامبلدور لحظه ایی حس کرد که اینه بر روی اسنیپ تاثیر گذاشته. به طرف اسنیپ رفت تا او را سر پا نگه دارد ولی اسنیپ دست ردی به سینه اش زد و رو زمین نشست، خاطراتش به سرعت از جلو چشمانش عبور میکرد .
دامبلدور که خم شده بود و کنار اسنیپ وایساده بود گفت: تو قوی تر از اونی که یه اینه هم چین کاری با تو بکنه به خودت بیا.
این بار حالت چهره اسنیپ عوض شده بود، این بار خشمگین تر از همیشه رو به دامبلدور کرد و با و خشم و غضب گفت: دوبار روح از بدنم جدا شد و هر بار ارزوی مرگ داشتم ولی موندم نمیدونم چرا،جیمیز تنها دلخوشیم رو از من گرفت و تام اونو به کام مرگ برد.
_ولی سِوِروس، جیمز بی تقصیره اون کار اشتباهی نکرد اون زندگی شادی رو برای لیلی درست کرد مگه تو همینو نمیخاستی ، خودت بهتر میدونی کی رو باید سرزنش کنی.
اسنیپ با دامبلدورموافق بود ولی به رو نیاورد و از زمین بلند شد رو بهش کرد و گفت: همیشه از جیمز طرفداری میکنی منو لیلی ارزوهای بزرگی داشتیم که همشو از بین برد. اگه اگه جیمیز نبود هری به من میگفت پدر ولی ......
_تمنا میکنم منطقی باش، جیمز هر کاری کرد خوشبختی رو برای لیلی فراهم کرد ولی کسی که لیلی رو به کام مرگ کشوند جمیز بود؟؟؟
_نه ولی....
_ولی نداره دیگه.گذشته ها گذشته، ما باید از هری مراقبت کنیم تو قدیمیترین دوست مادر هری هستی. تا حالا به چشم های هری نگا کردی چه شباهت بی نقصی داره.
اسنیپ که حالا از خشمش کاسته شده بود با به یاد اوردن چشم های لیلی یه کام اروم شده بود گفت: بله و این دلیل کمک من به هری برای مقابله با تام هستش.
دامبلدور لبخند ملیحی زد و دستش رو رو شونه اسنیپ گذاشت و به طرف در رفت و گفت:ما باید برای نجات هری هر کاری بکنیم چون اون تنها امید ماست حتی باید در این راه بمیریم.
_بله من حداقل از تنها یادگار لیلی مراقبت میکنم حتی اگه با جونم باشه.
_دامبلدور به طرف اسنیپ برگشت :من به تو شکی ندارم چون تو این کارو از روی علاقه به هری انجام میدی.
دامبلدور از اتاق خارج شد و اسنیپ ماند با غم های گذشته که هر روز دردناک تر میشد ولی با دیدن هری این درد و غم تموم میشد چون هر بار به چشم های هری نگاه میکرد به یاد لیلی میفتاد و ارامش رو پیدا میکرد.
درود فرزندم
دیالوگ هات خوب بودن، توصیفات و فضاسازی هات هم باعث میشد خواننده بتونه خودشو جای شخصیت ها بذاره؛ گرچه به نظرم میتونستی بیشتر از توصیف کنی. یادت باشه بعد از دیالوگ اونو با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کنی و اون ها رو به یک شکل بنویس.
دامبلدور به طرف اسنیپ برگشت .
- من به تو شکی ندارم؛ چون تو این کارو از روی علاقه به هری انجام میدی.
دامبلدور از اتاق خارج شد و اسنیپ ماند با غم های گذشته، که هر روز دردناک تر میشد ولی با دیدن هری این درد و غم تموم میشد چون هر بار به چشم های هری نگاه میکرد به یاد لیلی میفتاد و ارامش رو پیدا میکرد.
مطمئنم این اشکالات توی فضای ایفای نقش حل میشه.
تایید شد!
مرحله بعدی: گروهبندی
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/25 3:57:33
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/25 3:58:06
ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در 1396/4/25 3:58:06
زنده باد فرزندان هلگا


