قلعه‌ی روشنایی!

خلاصه: پروفسور دامبلدور با ویلبرت توی اتاق ضروریات گیر کرده، محفلی ها هم عصبانی شدن و حمله کردن به درِ اتاق ضروریات. در هم لجش گرفته و همه شونو قورت داده، و هرکدومشون رو انداخته توی اتاقی که آرزوش رو دارن. با این تفاوت که تک تک اتاقا پر از هزاران نیوته.

اتاق دامبلدور

هما‌ن‌طور که داشتند هر کاری که داشتند می‌کردند را می‌کردند، صدای وز وز یک پشه توجهشان را جلب کرد. خرمگس عظیم‌الجثه‌ای، تقریبا به اندازه‌ی یک نیوتِ کامل، در هوا بال بال زد و روی ریش پروفسور دامبلدور نشست. پروفسور دامبلدور هم که فوبیای حشرات داشت، یکی از آن اسلحه های بنگ بنگ دهنده‌ی مشنگی از جیبش در آورد، "یی‌هاو"یی گفت و با هفت عدد گلوله‌ی ناقابل مگس را از پا در آورد، غافل از اینکه چشم نیوت هم آن وسط مسط ها له و لورده شده بود. این یعنی چی؟ یعنی نیوت در این یک اتاق نبود و از این به‌بعد نمی‌توانست نطق کند.

ممنون که خواندید و شبتان گل‌باران.

اتاق هری

لحظات شورانگیزی بود. مردمی که سال‌ها به یک چهره‌ی مبارز و مردمی احتیاج داشتند، حالا قهرمان‌شان را یافته بودند و نور عدالت، دادخواهی و برادری همه‌شان را در بر گرفته بود. جوجه عنتونین ها اشک شوق می‌ریختند و نیوت‌چه ها بالا و پایین می‌پریدند و سیریوس ها روی موتور ها تک‌چرخ می‌زدند. سال‌ها بود که زخمش درد نگرفته بود. همه چیز عالی بود.

این مردم حاضر بودند برای او بجنگند و در راه آرمان او بمیرند. هری آرزو نکرد کاش نیوت هم بود تا این موفقیت را با هم جشن بگیرند، و این را به این خاطر می‌گویم که در جریان اتفاقاتی که پس از این می‌افتد باید صراحتا آگاه باشید که هری چنین آرزویی نکرد. هری دستانش را بالا گرفت، گام های یک‌صدای مردمانش را گوش کرد و فریاد کشید.
_برای روشنایی!
_برای روشنایی!
_برای عشق!
_برای عشق!

هری خیل جمعیتی را احساس کرد که هجوم می‌آوردند تا علاقه و برادری‌شان را به او ابراز کنند، دستانی را احساس کرد که او را بالا می‌کشیدند و تا بخواهد به خودش بیاید، خیل جمعیت او را روی دست‌های هزاران نفر بلند کرده بود. به آسمان آبی رنگی که حتا یک تکه ابر هم در آن غوطه نمی‌خورد خیره شد، گزش شیرین آفتاب را روی صورتش احساس کرد و اجازه داد روشنایی، آرامش و گرمای خوشایندِ خانواده او را در خود غرق کند. هری احساس می‌کرد پیدا شده است. هری احساس می‌کرد سفر به پایان رسیده است.

تنها چیزی که در آن لحظه خلوص شادی‌اش را خدشه دار می‌کرد، فقدانِ خانواده‌ی واقعی‌اش بود. در جریان اتفاقاتی که پس از این می‌افتد باید صراحتا آگاه باشید منظور از خانواده‌ی واقعی هری اعضای محفل است نه نیوت.

بهم خوردن تعادلش در هوا را احساس کرد و بعد، درحالی‌که صدای قهقهه‌ی خودش را می‌شنید، پاهایش را دید که روی زمین فرود آمدند. هری در محاصره‌ی دوستان بود. پس از سال‌ها، موفق شده بود هشیاری مداوم را متوقف کند، احساس می‌کرد از بدنش جدا شده است.

هشیاری مداوم.
هشیاری مداوم.
اتفاقی که پس از این افتاد، هری را با خشونت به بدنش برگرداند.

همانطور که تلو تلو می‌خورد تا بایستد، سرش را بالا گرفت و در میان نور لطیف و طلایی رنگ خورشید، چیزی دید که برای همیشه زندگی‌اش را تغییر داد. درست روبه‌رویش، با فاصله‌ی چند بند انگشت، سه نیوت ایستاده بودند. هری نفسش را حبس کرد، تلاش کرد چشمانش را ببندد اما نتوانست. احساس می‌کرد بدنش یک لباس فضانوردیِ مشنگیِ بی‌کیفیت است که نمی‌تواند فشار هوای درون و بیرونش را درست تنظیم کند. چرخید تا فرار کند، اما در سمت دیگرش هم چند نیوت انتظارش را می‌کشیدند.

همه چیز با سرعتی دیوانه‌وار تبدیل به کابوسی تب‌دار و دهشتناک شده بود. قطعه های واقعیت بر سر پسر برگزیده فرو می‌ریختند، هری داشت زیر بار آرزوهایش دفن می‌شد. روحش داشت در آتش این حقیقت که در بهترین چند دقیقه‌ی عمرش روی دستِ هزاران نیوت حمل می‌شده است می‌سوخت. همه‌ی نیوت ها هم‌زمان دست هایشان را بالا گرفتند و فریاد زدند.
_برای عشق! برای روشنایی!

دهانش باز نمی‌شد تا جیغ بکشد. هوا بوی نیوت می‌داد و هری گیر افتاده بود.

- اونی که سرور و پادشاهمونه پاتره. اونی که اسنیچ رو درسته می‌خوره پاتره.
- هری ! هری! می‌شه من صدات رو ضبط کنم؟ نیوت فقط با صدای تو می‌خوابه.
- پسر برگزیده!

هری در میون انبوهی از آدم ها و حیوونات، مشنگ و غیر مشنگ، تلفیق آدم و حیون، پیر و جوون، نیوت و یوآن، ایساده بود و همه‌ی این آدم ها تشنه‌ی سخنرانی های شورانگیزش بودن. توی اتاث ضروریات دوباره سیاهی قدرت گرفته بود و افسانه‌ی پسر برگزیده هنوز خواهان داشت.
هری غرق در لذت مرکز توجه‌هات بودن، متوجه‌ی تک و توک نیوت اون وسط نشد و همین بی توجه‌ی منجر به سقوطش شد.

- همه‌ی اونایی که اینجا جمع شدین.

جمعیت سکوت کرد. صدای جیغ آنتونین کوچک خاموش شد. همه به هری زل زده بودن و انتظار کلمات گهربارش رو می‌کشیدن.

- گرچه تعداد ما کمه و لشکر سیاهی انتها نداره اما من به همه‌ی شماها که بی‌ادعا از همه چیزتون گذشتین و برای دنیای آزادتر می‌جنگین، اعتماد دارم. شاید خیلی از شماها و حتی خودم من زنده بر نگردیم اما...

سخنرانی‌ش با شیون هواداران زیادش قطع شد. اندکی صبر کرد و جمعیت سوگواری کنن و بعد دوباره شروع کرد.
- نه نه. دوستان من ناراحت نشوین. هر اومدنی رفتنی داره. رفتن من هم همینجا کنار شماهاییه که زندگی‌تون رو بگیرن آزادی‌تون رو نمی‌گیرن. این آخرین باره که دوشادوش همدیگه می‌جنگیم. من به شما قول می‌دم اسم تک تکمون به عنوان مبارزان با سیاهی بر جریده‌ی عالم حک می‌شه.

جمعیت یکصدا "حک می‌شه" رو فریاد زدن. چند نفری لایو رو متوقف کردن تا اشک روی گونه‌هاشون رو پاک کنن. اینفلونسرهای اینستاگرامی با سرعت مشغول هشتک منو پسر برگزیده زدن برای چهارهزار لایک بیشتر و اجاره خونه‌ی عقب افتادشون بودن. توییتری‌ها از دست رفتن این سرمایه‌ی سترگ رو بهم تسلیت می‌گفتن و یوتیوبرها فارغ از غوغای جهان گیمشون رو می‌زدن.
هری هم لذت می‌برد. بلاخره حرفش رو باور کرده بودن. بلاخره دیده بودن که سیاهی برگشته و این توهم خودش نیست.
- پس با من همراه باشین تا یکبار برای همیشه سیاهی رو ریشه کن کنیم. این جامعه رو برای دشمنی که به همه‌ی خونه‌هامون نفوذ کرده و ناموسمون رو به خطر انداخته ناامن کنیم. بیاین تا دست در دست هم بزنیم تو دهن سیاهی‌ها و نشون بدیم که هیچ غلطی نمی‌تونه بکنه. بیایین باهم مستضعفان رو نجات دهیم!

نطق غرای هری که تموم شد، جمعیت با شور و شوق تشویقش کرد. و بعد پشت سرش راه افتاد تا همه‌ی اون کارهایی که گفت رو انجام بدن. تا جامعه رو با ناامن کردن، امن کنن.

در بٌعد دیگری از همان اتاق، همراه با کسانی که همراهش نبودند، تک افتاده بود.

طبق عادت، برای شناسایی مکان ناکجاآبادگونه‌ای که به طور اتفاقی واردش شده بود، ابتدا وضعیت فیزیکی‌اش را چک کرد.
جایی‌اش نشکسته بود.

چندباری مشت‌هایش را باز و بسته کرد و پس از بستن چشم‌هایش و کشیدن نفسی عمیق، بند کوله‌اش را محکم چسبید و لب‌هایش را بر هم فشرد.

گشودن چشم‌هایش، همزمان شد با چشم در چشم شدن با چشم‌های درشت و شیرین موجود کوچکی که از آن پایین مشتاقانه نگاهش می‌کرد و صاحبشان، جویدنی‌ای که در دست داشت را با عجله می‌جوید.

با برگردانده شدن سرش به دنبال یافتن منبع صدای لاینقطع دارکوبی که از همان لحظه‌ی اول ورود صمعش را درگیر و توجهش را به خود جلب کرده بود، سنجاب کوچک، گویی که آب داغ رویش ریخته باشند با ذکر ممتد «پیکوپیکو» هراسان و با عجله به گوشه‌ای دوید و بین بوته‌ها گم شد.

اینجا بود که نگاهش به درختان قد راست کرده در سر تا سر اتاق افتاد. بالای هر کدام از درخت‌ها یک خانه‌ی درختی خوش‌ساخت و دلنواز و با ناز جا خوش کرده، و نردبان طنابیِ آویزان شده از هرکدام، جوزفین را به سوی خود فرا می‌خواند.

داخل هرکدام از خانه‌ها، از هر چیز باب طبع جوزفین و مورد علاقه‌اش محسوب می‌شد، انباشته شده بود. کتاب‌های ماجراجویی، طبیعت، و حتی مجلات چرت و پرت طفره‎زن که خوراک تند کردن شعله‌ی آتش بودند.
کنسرو لوبیا و قارچ مهرام، پشه‌بندهایی که پاره نشده بودند و قمقمه‌هایی که نشتی نداشتند و شلوار راحتی‌هایی که سر زانویشان از فرط زمین خوردن‌های مکرر پاره نشده بود.
و هزاران چیز جالب‌تر از این که جوزفین هنوز کشفشان نکرده بود. شاید می‌توانست با زیر رو کردن ناممکن‌ترین جاهای اتاق می‌توانست یک زمان برگردان برای خودش پیدا کند.
شاید هم کیف جادویی نیوت اسکمندر را.
کیفی که تا بی‌نهایت درش همه چیز چپانده شده بود. شاید دنیای دیگری داخل کیف بود، یا شاید هم کیف داخل دنیایی دیگر.

جوزفین اما خیلی هم در آن اتاق تنها نبود. دیری نپایید که شامپانزه‌هایی کیوت، با شکل و شمایل نیوت، از بالای درخت‌ها نمایان شدند و با لبخند ترول‌وار و نیش باز شده از این سر تا آن پایشان، پاس و پاسکاری چیزی در دستشان.
جوزفین چشم‌هایش را تنگ کرد ات بهتر بتواند ببیند؛ و ناگهان سر جایش خشکش زد.
کیف نیوت اسکمندر کبیـــر بود که بین پنجه‌های شامپانزه‌های نیوت‌چهر فرود می‌آمد ول داده می‌شد.

جوزفین می‌خواست اول از همه از محتویات آن کیف سر درآورد.
جوزفین برنمی‌تابید که یک مشت شامپانزه‌ی نیوت‌چهره از او جلو بزنند.

جوزفین خود را وسط بازی شامپانزه‌گونه‌ی شامپانزه‌ها انداخت تا کیف جادویی را بقاپد و بعد از خود صاحبش، نیوت، دومین کسی باشد که از محتویات آن به طور کامل سر در می‌آورد.

اتاق دامبلدور

-هووووی!
-فهمیدی بابا جان !
-آره پروف !ولی به نظر من اون صحنه خطا بود !
-نه بابا جان داورای اینا مثل ناظرای ما هستن ! بسیار مجرب حتما یچیزی میدونن !

ناگهان دو بازی بازیکنان یقه به یقه شدند .

-ببین اون مرد حکم نیوت رو داره که مخالفه خطاس ولی این خطاس .

ویدیو چک شروع شد بازیکن حریف لگدی به فابیو بورینی زد و خودشو انداخت . ولی داور خطارو به نفع حریف گرفت .

-ولی پروفسور! واقعا خطا به نفع مشکی قرمز هاس!
-نه پدر جان نبود ! داور بهتر می‌فهمه !
-باشع بود !
-الوووووو ! با شمام !
-بابا جان چیزی گفتی ؟
-نه !
-آخه صدایی آمد !
-منم باو چکار میکنید !
-بابا جان چرا خجالت می‌کشی حرفی داری بزن !
- نه پروف مرلینی من نبودم !

چشم نیوت تو ریش پروف گیر کرده بود . و در همان حال تخمه های سیاهی روی ریش چسبیده بود .
پروفسور دستی به ریشش کشید و متوجه چیزی شد !و از جا پرید !

-بابا جان مارو زهر ترک کردی!

چشم نیوت رو زمین افتاده بود و غر میزد .
-دو ساعته دارم صدات میکنم !
-پس صدای تو بود بابا جان ! تو چشم کدوم بدبختی هستی !

چشم حالت غمگینانه ایی گرفت.
-دست رو دلم نذار که خونه !,
-این کیه پروف ؟
-منم عین شما بابا جان !
-آی ام نیوت آیز! اند یو ؟
-منم زبون شما رو بلد نیستم ولی اگه کسی مارو نشناسه امام اولشو نمی‌شناسه !
-چه جاهلی !
-منم ویلبرتم !
-خب ی راهی پیدا کنید ازین جا بریم بیرون !
-متاسفانه بابا جان در از پشت قفله و کسی بیرون نمیتونه بره!

ویلبرت حالت متفکرانه ایی به سرش . رو به پروفسور کرد.

-چیشد که اینطور شد بابا جان !
-والا من بودم اکبرو اصغراینا کریم آقامونم بود !
-کریم ؟ کدوم کریم بابا جان !
-کریم آق منصور !
ویلبرت به گفتگوی اونا پایان داد .
-میگی چیشد یا نه؟
-بابا ما یعنی نیوت کامل بعد چند وقت از جزایر بلاک اومدیم یکی مارو قورت داد اینور اونور پرت شدیم به خودم اومدم دیدم تو ریش دامبلدورم!
-الان یه سوال! میتونی با اعضای دیگت مثل مغز ارتباط برقرار کنی یا نه؟

چشم ، نگاه چقد این خنگه ایی به ویلبرت کرد و گفت.

-أره .
-پس بکن.

چشم خودشو بست و مدیتیشن طور نشست و بعد از چند دقیقه خیلی آروم خودشو باز کرد .

-خب چیشد.
-توووی دروازه چه گلی میزنه! بیا بالا جان ببین طاق رو!

ویلبرت توجهی نکرد و ادامه داد.
-دِ زبون باز کن!
-چشم میگه تنها شدی ! مغز میگه‌گور پدرش ! چشم میگه زنگو منطق میگه دوست دخترش!
-منو مسخره کردی
- نخیر تو منو مسخره کردی ! دِ آخه چشم مگه مغز داره که تو از من میخوای کار مغزو انجام بدم و از طریق الکترون های هوا به بُعد پنجم فضا برم و با ذهن دیگری ارتباط برقرار کنم؟

دیگه حرفی برای گفتن نبود .

-بابا جان ها بیاین با آرامش این بازی رو نگاه کنید! براتون Ps5 گرفتم بزنیم بریم بازی گاد آف وار ! نوبتی! اول هم ما!

ویلبرت و چشم حرفی برای گفتن نداشتن و دامبلدور وقت رو غنیمت میشمرد و از بچه ها نهایت همنشینی رو میکرد . و اما نکته مثبت این بود که چشم حداقل پیدا شده بود و پیش دامبلدور و ویلبرت بود .
اما از اتاق دامبلدور بگذریم ! در جایی دیگر ماجراهای جالبی بود ...

اتاق زاخاریاس_قسمت سوم

صدای بلند زنگی در تمام سفینه شنیده شد و تمام پنج بازیکن به سرعت غیب و کنار میزی در کافه تریا ظاهر شدند.صفحه چتی جلوی همه اعضا ظاهر شد و سیریوس شروع به صحبت کرد:






کریچر و سیروس مدام به همدیگر تهمت میزدند و دعوا میکردند و پروفسور و زاخاریاس دور میز نشسته بودند.پروفسور رویش را به زاخاریاس و گفت:


زاخاریاس اصلا دلش نمیخواست پروفسور را بکشد.شاید میتوانست تک تک اعضای محفل را بکشد اما پروفسور را نه.پروفسور مثل پدر او بود و کشتن او یک جنایت بود.اما در حال حاضر باید بین سیریوس و کریچر یک نفر را انتخاب میکرد.پروفسور به او اعتماد کرده بود و میتوانست با خیال راحت رای دهد.به بررسی گزینه ها پرداخت.سیریوس با بازی آشنا بود و به راحتی میتوانست ایمپاستر را تشخیص دهد.همچنین موتور داشت و میتوانست اگر زاخاریاس را در حال کشتن کسی دید سریع دکمه جلسه اضطراری را بزند.اما کریچر یک جن بود.علاقه ای به بازی نداشت و در طول بازی فقط زمین را با وایتکس ضد عفونی میکرد.کریچر یک طعمه راحت بود:




عجز و لابه های سیریوس که تلاش میکرد خودش را نجات دهد هیچ فایده ای نداشت.آیکون I voted روی صورت همه افراد حاضر نمایان شد و سیریوس با موتورش از سفینه بیرون انداخته شد.عبارت Sirius was not an imposter در بیرون سفینه نمایش داده شد و پروفسور و کریچر به سمت مخالف هم رفتند.زاخاریاس چوبدستیش را در آورد و دستی روی آن کشید.مرلین هم نمیتوانست کریچر را نجات دهد.

ادامه دارد...

به محض اینکه پاش رو توی اتاق گذاشت، انگشتای برهنه‌ش فرو رفتن توی دونه‌های نرم شن. شنی که تا حدی آفتاب بهش تابیده بود تا گرمیش ته دل آدم رو پر از خوشحالی کنه اما نه اونقدر داغ که نتونی بیشتر از پنج ثانیه یه جا وایسی.

ایده‌آل.

لونا چشماشو بست و چرخید، وقتی که وایساد، حس کرد دونه‌های برف کم کم لابه‌لای موهاش می‌شینن و روی گونه‌هاش آب می‌شن.

عطر پودینگ وانیلی توی اتاق پیچیده بود و خنده ی زنگوله‌مانند پریای ماه هم توی گوشش مثل موسیقی می‌پیچید.

لونا خیلی خوشحال بود اما دوست نداشت تنها کسی باشه که از این بهشت لذت می‌بره. کی می‌دونست تا چقد دیگه دووم داشت؟ یه دقیقه؟ یه ساعت؟ یه سال؟

کاش یکی بود که باهام پودینگ می‌خورد و قلعه ی شنی- برفی می‌ساخت.

به محض رد شدن این فکر از ذهن لونا، میزی با رومیزی سرخ مخملی به همراه نیوتی در پشتش ظاهر شد. انواع و اقسام پودینگ‌ها، کاپ‌کیک‌هایی با طرح نیوت و لیوان‌های نوشیدنی کره ای روی میز چیده شده بودن.

لونا یه لحظه لبخند زد ولی بعدش، از فکر این همه غذا برای دو نفر و همه ی بچه‌های گرسنه ی بیرون، غمگین شد.

بلافاصله سه تا نیوت خردسال صندلی های کنار لونا رو پر کردن و همگی شروع کردن به خوردن پودینگ و کاپ کیک.



حساب زمان از دست لونا در رفته بود. چند وقت بود که با نیوت‌ها در اتاق بازی می‌کرد؟ قلعه‌های شنی‌-برفی ساختن، با نیوت‌های خردسال لی لی بازی کرد و با نیوت‌های بزرگ، مجله خوند. با آکاردئونی خیالی، همراه کیف نیوت موسیقی نواخت.

وقتی روی زمین ولو شد، لحافش گلای بنفشه بودن. باد خنک سپیده‌دم موهاش رو نوازش کردن. نیوت لحظه ای از موسیقی نواختن دست کشید و یه پتو روی دختر خفته انداخت.

"اتاق گابریل"

گابریل برای اینکه از دست نیوت خلاص بشه به سمت دری که در اتاقش بود رفت، بازش کرد و بدون لحظه ای تفکر وارد اتاق روبه رویش شد!

-ای محفلیون عزیز! ای دلاوران! ای شواللیه های روشنایی! ما تا آخر ایستادیم.

صدای تایید جممعیت محفلی ها فضارو پر کرد.

-میجنگیم برای روشنایی! میجنگیم تا آخرین نفس!

دوباره صدای جیغ فضارو پر کرد.

-ای مردان من! ای زنان من! ما ب...
-اهمم!

تمام سالن به سمت صدا برگشتند.اما هری که هنوز در جو بود شروع به سخن گفتن کرد.

-ای بزدل گستاخ! ای خائن ای دشمن روشنایی! چطور جرئت کردی به این جمع بیایی؟ چطور جرئت میکنی در این جمع روشنایی، حرف من را قطع کنی؟ ای رسوایی عالم! ای آدم تاریک! از جمع ما بیرون برو!
-

گابریل کاملا عادی منتظر بود تا هری چشماش رو باز کنه و به گابریل نگاه کنه اما هنوز زود بود!

-ای گستاخ! چطور جرئت میکنی از دستور من سرپیچی کنی؟ چطور؟

اما ایندفعه گابریل تنها نبود! صدها محفلی به هری زل زده بودند.

-ای محفلی های من! ای شوالییه های روشنایی! این گستاخ را به سزای اعمالش برسانید!

مدتی گذشت. هری منتظر صدای سم اسبان، غلاف شمشیر ها و خنجر ها بود.

-ای محفلی ها! با شمارش من...حمله!

گابریل صبرش سرازیر شد و به سمت منبری که هری روش ایستاده بود رفت.

-هری از خر شیطون بیا پایین! من از محفلم...بیا بگیر این کتابو بخون، بعدش دستور حمله بده!

هری اروم اروم چشماش رو باز کرد و گابریل و محفلی هایی که بهش زل زده بودن نگاهی انداخت.

-امم...ای سربازان روشنایی، چِشده؟
-
-خب...محفلی های م...

اما هری با دیدن چهره ی عصبانیه گابریل تصمیم گرفت حرفش رو ادامه نده.

-خب گابریل من!
-اهممم!
-...بدش ببینم!

اتاق پومانا تنها اتاق بدون نیوت بود. شاید چون از نظرش نیوت خطر نبود. که خب اشتباه می‌کرد. نیوت خطر بالفطر بود با کیفش. خوشبختانه ذهن پومانا طرف کیف نیوت نرفته بود و متوجه‌ی خطراتش هنوز نشده بود و برای همین، آرامش داشت.

چاقوهای اتاقش کند بودن و کره هم نمی‌بریدن. تابلو ها به طرز امنی به دیوار محکم شده بودن که حتی اگه قیامت شد هم نیوفتن.
- الان احتمال مرگمون منفی صد درصده.

و با امنیت خاطر بلند شد تا چایی بریزه و از نوشیدنیش نهایت لذت رو ببره. و آتشی که چایی روش بود سرد بود. اتاق چوبی نبود و امکان آتش گرفتن نداشت. خود نوشیدنی اونقدر داغ نمی‌شد که خطر سوختن داشته باشه.

- همه چی آرومه. من چه قد در امانم.

حتی بسامد های تک تک مصالح اتاق حساب شده بود که با بسامد صداش هماهنگ نشه و پایین بریزه.

- حیف که گابریل اینجا نیست و از امنیت لذت ببره!
کاش حداقل پروفسور بود و اجرای ایده‌ی اتاق امنم رو می‌دید و کل خونه‌ی گریمولد رو تجهیز می‌کرد.

پومانا یادش بود که پرفسور گم شده و باید بره دنبالش برگرده ولی می‌ترسید از اتاق امن بیرون بره و بمیره. پس نشست همونجا و از امنیت و چایی‌ش لذت برد.

اتاق زاخاریاس_قسمت 2

آدمک زرد زاخاریاس در قسمت شرقی سفینه از داخل کانال کولر درآمد.نگاهی به اطراف کرد و به سمت انبار سفینه حرکت کرد.این قسمت از سفینه بسیار شلوغ بود و هر از گاهی کسی از اینجا رد میشد.گاهی هری جیغ میزد و بعضی وقت ها هم ویلبرت این قسمت مینشست و ساز میزد.راهی برای کشتن پیش رو نداشت اما ناگهان دستش به دکمه sabtage خورد و نقشه کل سفینه در برابرش ظاهر شد.نگاه زاخاریاس به علامت رعد افتاد.دستش را به دستش چسباند و گفت:
-آره خودشه.وقت یه عملیات ایمپاستریه.

ناگهان هری جیغ کشید و گفت:
-آی زخممممممم.

با صدای جیغ بلند هری فیوز کل سفینه پرید و سفینه برای همه در تاریکی فرو رفت.اما نه برای ایمپاستر ها.سیریوس با موتور هارلی داویدسونش به سمت اتاق electrical گاز داد و نیوت هم دوان دوان همراه نیفلرش راه افتاد اما زاخاریاس منتظر قربانی اصلیش بود.کسی که مرلین باید او را نجات میداد!
گابریل کتابش را بست و به سمت قسمت شوتینگ انبار راه افتاد.برای او کمبود نور مهم نبود.تنها چیزی که برای او اهمیت داشت،انجام تک به تک task ها بود.گابریل سوت زنان اهرم را گرفت و کشید.تمام آشغال های سفینه به سمت بیرون رفتند و ماموریت تمام شد.زاخاریاس معطل نکرد.چوبدستیش را به سمت گابریل گرفت و گفت:
-آواداکداورا!

گابریل روی زمین افتاد و بدنش در خون غلتید.زاخاریاس چوبدستیش را داخل جیبش برگرداند و پیروزمندانه به جسد نگاه کرد.دیگر ایمپاستر شدن برای او غیر عادی نبود.الان زمان کشتن بود...

ناگهان زاخاریاس از جای خود کنده شد و به سمت کافه تریا کشیده شد.فردی یک جسد دیده بود و آن را اطلاع داده بود.الان نوبت جر و بحث سر جسد بود.





جمله harry has voted در صفحه نمایش ظاهر شد و پشت آن پروفسور و کریچر هم رای دادند.نیوت میدانست که بدجوری گند زده.او ساکت روی صندلی نشسته بود و تنها به دست هایی که برای را دادن به او بالا میرفت نگاه کرد.علاوه بر رز،سر کادوگان،گابریل و ویلبرت هم کشته شده بود و اعضای محفل از بیرون کردن خائنان هیچ ابایی نداشتند.زاخاریاس نمیخواست مثل نیوت رسوا شود.پس همرنگ جماعت شد.

کریچر و نیوت به skip voting رای دادند اما رای زاخاریاس و سیریوس و هری و پروفسور انتخاب کرده بودند تا نیوت بیرون انداخته شود.نیوت از پنجره به بیرون پرت شد و عبارت newt was the imposter نشان داده شد.اکنون که یارش ار از دست داده بود،باید دقت بیشتری میکرد.

ادامه دارد....

این داستان لب نیوت

سلول به سلول نیوت در تمام اتاق ضروریات پخش شده بود و هرجا نگاه میکردی نیوت بود و بس.نیوت دیگر با سرکادون بود و هنوز به دنبال راه حل برای خارج شدن از اونجا بودن یا شایدم نه خارج شدن! خلاصه در جایی دیگر و بزرگتر اکبر و پژواک غمگینانه نشسته بودن و داشتن به سرنوشت خودشون پی میبردند .نیوت لب به آنجا رسید به امید پیدا کردن نیوتی دیگر ولی با پژواک و اکبر رو به رو شد.

-هوی
هوی
هوی
هوی

پژواک با شنیدن صدای هوی نا خود آگاه شروع به کار کرد .اکبر توجهش به صدا جلب شد .
-توه کی هستی؟
-آی آم نیوت اند یو؟
-آی ام اکبر بات مای فرندز سل می اَک استار !
-اند می پژواک بات مای فرندز سل می پژِی اکو! نایس تو می تی یو!
-نایس تو می تی یو تووو!
-وات دو یو وانت ؟
-دنبال خودومم!
-چی تاک میکنی ؟چطور میشه یکی دنبال خودش باشه!
-میشه !
-اَکی این از فرند های پویان ایناست هی ایز کامینگ فور وی ایسگاه!
-چی میگی پویان کیه؟ سریع بگین من کجاست!
-تو اینجایی؟
-نخیر ...یعنی آره من اینجام ولی اینجا نیستم!یعنی شاید اینجا باشم ولی نیستم انگار!
-
-
-ببین بزار بهت بگم ! من اینجا من اونجا من همه جا!

و دستاشو باز بسته میکرد.

-

اکبر که قفل کرده بود ولی پژواک جواب میداد.

-بیو تیت رو خوندی؟
-چه حرفا چه چیزا آدم شاخ در میاره! از کی تا حالا من اونو چک میکنم؟
-نمیدونم شاید رفتی چک کردی؟
-نکردم!
اردم
دم
م
-کردی
اردی
دی
ی
-اصلا به منچه !
چه
ه
.
.

نیوت به یه چیزی دقت کرد! به اکوی پژواک ! لحظه ایی به فکر پیدا کردن نیوت اردنگی زد و پیشنهادی به پژواک داد.
-پژی!
-بله!
-دقت کردم به یک چیزی ! بیا یکاری کن!
-چه کاری؟

نیوت تو مغزش درخواست گیتار الکترونیک و دمبله دیمبو و وسایل موسیقی و کنسرت با تعدادی تماشاگر رو کرد ! عجیب بود انگار اتاق ضروریات با فاز دنس حال میکرد برای همین به حرف نیوت لب گوش کرد.اکبر نگاهی با نیشخندی بزرگ کرد و رفت سراغ هَت و سیریوس و زاخار به بالای سن آمدند و سیریوس گیتار الکترونیک رو برداشت و زاخار به سراغ تبل و (همون جایی که پر از تبل و دیسه اسمشو یادم رفته!)و شروع کرد .پژواک رفت سراغ دستگاه میکس و اکبر لیدری جمعیت رو به عهده گرفت .جا برای سوزن انداختن نبود.با ورود نیوت لب جیغ ها به هوا رفت.

-سلام!
الام
لام
ام
م
اوممم پژواک جان لطف کن اکو نده !

پژواک اکوشو برداشت و نیوت لب ادامه داد.
-سلام خدمت طرفدرای گرام و دوست داشتنی!
-عاشقتم بی فانوووووس!
-مرسی از ابراز علاقه خوبتون!
-جووووون میخوامت!

این صدای رودولف بود که از وسط جمعیت میومد!

-من پسرم رودولف!
-فرقی نمیکنه مهم کمالاته!
-بگذریم آهنگی که آماده کردم رفتنت از نیوتن پاتیلو و اسمش رفتنه!بریم!
-بریم حاجی! :1 2 3 4
-رفتنت مثله یه کابوسه رفتنت تو بغله یکی دیگه
کردنت یه بازیچه و حالا ول کردنت رو بدنت عطر نامحرمه
ازت خاطره دارن همه دیگه قلب تو دور از منه دیگه شد مصرف تنت رو مغزمه حتی راه رفتنت

مثله گل بودی قبلنا چقد پژمرده ای امروز
آخه بیمعرفت تو واسه من پر بودی از مرام مگه چی شد تو این یک روز

چقد خل بودی قبلنا ولی حالا چه دلگیری
آخه بیمعرفت من واسه تو پر بودم از رویا مگه چی شد داری میری

چقد غمگینه رفتارات چقد غم داره این دوری .سیریوس گیتارو بالا پایین میکرد و لباشو با صدای گیتار تکون میداد.
چقد غریبه ام باهات عجب همراه من بودی عجب همراه مغروری

چقد غریبه ام باهات عجب همراه من بودی عجب همراه مغروریcrazy1:

[/url]
در همین حال که داشت میخوند صدای اسبی آمد که دو سواره داشت ! اون دو سواره سرکادون و دیگری نیوت با سر و کته آبی رنگش سوار بر اسب بودند .نیوت لب چشمانش غرق در عشق بود انگار عشق سابق خودشو دیده خیلی اسلوموشن طور به بغل طرفدارای خودش پرید نیوت اصلی از روی اسب پایین اومد و روی زمین افتاد و نیوت لب از روی دست هواداران خود پایین اومد و موقع دویدند افتاد عین فیلم مرلین پیامبر.نیوت لب صورتشو برد جلو و نیوت اصلی هم همینکارو کرد .رودولف داشت نهایت لذت از صحنه رو میبرد .ویزلی ها جلوی چشم بچه هاشونو گرفته بودند و کاربر های سیزده سااله و کم سن چشم و گوششون در حال باز شدن بود که نیوت لب ! لبشو چسبوند وه نیوت اصلی !ییکجورایی لبش چسبید جای اولش و اتفاق +18 ایی نیفتاد همانظور که لب های شما سر جاشون هستند.و راوی نویسنده داستان اومد وسط.
-برو خودتو با سجاده مرلین غسل بده و افکار خبیث و بد رو بریز بیرون! آقای کارگردان همون تسبیح رو بده به من.

همانجا کاربر های سیزده ساله که چشم گوششان درحال باز شدن بود انگار زدن به کاهدون و خبری از چیزی نبود.
اشک در چشمان همه جمع شده بود و به افتخار نیوت ها دست میزدند .همه باهم غیب شدن و دیگه خبری از طرفدار و کسی نبود حتی سیریوس و زاخار هم و اکبر و پژواک و نیوت و سرکادون اونجا بودند.
.... این داستان ادامه دارد