باهوش و سیاستمدار
کوچهی دیاگون هنوز زیر نور غروب آفتاب، جان داشت. مردم از اینسو و آنسو میگذشتند، صداها در هم میپیچید، اما آنگاه که من – لوسیوس مالفوی – قدم در خیابان گذاشتم، انگار فضا مکث کرد. سکوتی کوتاه، سنگین و ناپیدا، مثل سایهای روی شانهی شهر افتاد.
لباس مشکی مخملمانندم در باد آرام تکان میخورد. نشان نقرهای خاندان مالفوی روی یقهی بلند لباسم، درخشش سردی زیر آفتاب نیمهجان داشت.
موهایم – بلند، نقرهای و بینقص – مثل شمشیری صیقلخورده پشت سرم افتاده بود. هر گامم، موزون و مطمئن.
اما در نگاه اول، من فقط پسری دوازدهساله به نظر میآمدم...
و فقط احمقها، فریب ظاهر را میخورند.
مقابل مغازهی اولیوندر ایستادم. تابلوی قدیمی با حروف محو شدهی طلایی، در نور غروب رنگی از خاطره داشت.
دستگیرهی در را لمس کردم. سرد بود. شبیه پوست مارهای زیرزمینهای مالفوی.
زنگولهی بالای در صدا داد.
صدا، بلند نبود. اما انگار طلسمی شکست.
هوا سرد شد. نفس در سینهام ایستاد. وارد شدم.
مغازه تاریک بود. قفسهها پر از جعبههایی که بوی چوب و جادو میدادند.
از پشت یکی از قفسهها، مردی پیر، با موهای سفید و چشمانی چون شبنم منجمد، قدمزنان نزدیک شد. اولیوندر.
لحظهای به من خیره شد. چشمهایش، بیش از آنکه بفهمند، میسنجیدند.
«آه...» صدایش خشدار و آهسته بود. «پسرِ... مالفوی. مشتاق دیدارت بودم، لوسیوس.»
من فقط سر تکان دادم. لازم نبود خودم را معرفی کنم.
در خاندان ما، نام، همهچیز است. و نام من، قبل از ورودم آمده بود.
او با دستان لرزان، چند جعبه پایین آورد.
اولی با چوبگردویی از قلب راش و پر ققنوس بود. امتحان کردم. مغازه لرزید، جعبهای شکست.
دومی با چوب گیلاس، هستهی رگ اژدها. چوبدستی از دستم در رفت و به دیوار کوبید.
سومی، سکوت.
«نه...» زمزمه کرد. «نه هنوز.»
او بالا رفت، جعبهای که لایهای از خاک روی آن نشسته بود را پایین آورد. با احتیاط. با احترام.
«این... سالهاست که منتظر مانده. نارون. موی تکشاخ. سخت، انعطافناپذیر. مناسب کسانی که قدرت را نمیطلبند... بلکه آن را میسازند.»
دستم را دراز کردم. انگشتم که چوبدستی را لمس کرد، صدایی در ذهنم پیچید.
"لوسیوس..."
قلبم مکث کرد. تاریکی دور من حلقه زد. بویی آشنا. خاکستر. مار. مرگ.
او بود.
"با این ابزار، نه تنها جادو میکنی، که آینده را مینویسی. باهوش باش. سیاست داشته باش. تو از آنِ ما هستی."
چوبدستی، مثل موجودی زنده، خودش را در دستم جا داد. پوست دستم را لمس کرد و دردی گذرا از ساعدم گذشت، مثل بوسهای از آتش.
اولیوندر با نگاهی لرزان گفت: «او شما را انتخاب کرده، آقای مالفوی.»
من فقط لبخند زدم. سرد.
«طبیعیست. ما هیچگاه منتظر انتخاب نمیمانیم. انتخاب را وادار میکنیم که به سراغمان بیاید.»
در را باز کردم. صدای زنگ دوباره پیچید. اما اینبار، گویی مغازه خم شد، تعظیم کرد، از وحشت یا احترام، فرقی نداشت.
وقتی از مغازه بیرون زدم، سایهای روی شانهام لغزید.
هیچکس نمیدیدش. اما من احساسش میکردم.
لرد ولدمورت
همیشه آنجاست، پشت ذهنها، در لابهلای تاریکیها.
و من… حالا ابزاری داشتم تا به او نزدیکتر شوم.
ردایم را محکمتر به دور خود پیچیدم و در سکوت، کوچهی دیاگون را ترک کردم.
---
خیلی خوب نوشته بودی، فقط حواست باشه که دیالوگها رو باید به زبون محاوره بنویسی و نه کتابی. یعنی درست همونطور که خودمون با هم حرف میزنیم.
تایید شد.
مرحله بعد: گروهبندی
کوچهی دیاگون هنوز زیر نور غروب آفتاب، جان داشت. مردم از اینسو و آنسو میگذشتند، صداها در هم میپیچید، اما آنگاه که من – لوسیوس مالفوی – قدم در خیابان گذاشتم، انگار فضا مکث کرد. سکوتی کوتاه، سنگین و ناپیدا، مثل سایهای روی شانهی شهر افتاد.
لباس مشکی مخملمانندم در باد آرام تکان میخورد. نشان نقرهای خاندان مالفوی روی یقهی بلند لباسم، درخشش سردی زیر آفتاب نیمهجان داشت.
موهایم – بلند، نقرهای و بینقص – مثل شمشیری صیقلخورده پشت سرم افتاده بود. هر گامم، موزون و مطمئن.
اما در نگاه اول، من فقط پسری دوازدهساله به نظر میآمدم...
و فقط احمقها، فریب ظاهر را میخورند.
مقابل مغازهی اولیوندر ایستادم. تابلوی قدیمی با حروف محو شدهی طلایی، در نور غروب رنگی از خاطره داشت.
دستگیرهی در را لمس کردم. سرد بود. شبیه پوست مارهای زیرزمینهای مالفوی.
زنگولهی بالای در صدا داد.
صدا، بلند نبود. اما انگار طلسمی شکست.
هوا سرد شد. نفس در سینهام ایستاد. وارد شدم.
مغازه تاریک بود. قفسهها پر از جعبههایی که بوی چوب و جادو میدادند.
از پشت یکی از قفسهها، مردی پیر، با موهای سفید و چشمانی چون شبنم منجمد، قدمزنان نزدیک شد. اولیوندر.
لحظهای به من خیره شد. چشمهایش، بیش از آنکه بفهمند، میسنجیدند.
«آه...» صدایش خشدار و آهسته بود. «پسرِ... مالفوی. مشتاق دیدارت بودم، لوسیوس.»
من فقط سر تکان دادم. لازم نبود خودم را معرفی کنم.
در خاندان ما، نام، همهچیز است. و نام من، قبل از ورودم آمده بود.
او با دستان لرزان، چند جعبه پایین آورد.
اولی با چوبگردویی از قلب راش و پر ققنوس بود. امتحان کردم. مغازه لرزید، جعبهای شکست.
دومی با چوب گیلاس، هستهی رگ اژدها. چوبدستی از دستم در رفت و به دیوار کوبید.
سومی، سکوت.
«نه...» زمزمه کرد. «نه هنوز.»
او بالا رفت، جعبهای که لایهای از خاک روی آن نشسته بود را پایین آورد. با احتیاط. با احترام.
«این... سالهاست که منتظر مانده. نارون. موی تکشاخ. سخت، انعطافناپذیر. مناسب کسانی که قدرت را نمیطلبند... بلکه آن را میسازند.»
دستم را دراز کردم. انگشتم که چوبدستی را لمس کرد، صدایی در ذهنم پیچید.
"لوسیوس..."
قلبم مکث کرد. تاریکی دور من حلقه زد. بویی آشنا. خاکستر. مار. مرگ.
او بود.
"با این ابزار، نه تنها جادو میکنی، که آینده را مینویسی. باهوش باش. سیاست داشته باش. تو از آنِ ما هستی."
چوبدستی، مثل موجودی زنده، خودش را در دستم جا داد. پوست دستم را لمس کرد و دردی گذرا از ساعدم گذشت، مثل بوسهای از آتش.
اولیوندر با نگاهی لرزان گفت: «او شما را انتخاب کرده، آقای مالفوی.»
من فقط لبخند زدم. سرد.
«طبیعیست. ما هیچگاه منتظر انتخاب نمیمانیم. انتخاب را وادار میکنیم که به سراغمان بیاید.»
در را باز کردم. صدای زنگ دوباره پیچید. اما اینبار، گویی مغازه خم شد، تعظیم کرد، از وحشت یا احترام، فرقی نداشت.
وقتی از مغازه بیرون زدم، سایهای روی شانهام لغزید.
هیچکس نمیدیدش. اما من احساسش میکردم.
لرد ولدمورت
همیشه آنجاست، پشت ذهنها، در لابهلای تاریکیها.
و من… حالا ابزاری داشتم تا به او نزدیکتر شوم.
ردایم را محکمتر به دور خود پیچیدم و در سکوت، کوچهی دیاگون را ترک کردم.
---
خیلی خوب نوشته بودی، فقط حواست باشه که دیالوگها رو باید به زبون محاوره بنویسی و نه کتابی. یعنی درست همونطور که خودمون با هم حرف میزنیم.
تایید شد.
مرحله بعد: گروهبندی
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط هری پاتر در 1404/1/19 19:50:01
«قدرت نه در فریاد، که در سکوتیست که دیگران را وادار به اطاعت میکند...»
[پیوسته در سایه، اما همیشه در بازی]
[پیوسته در سایه، اما همیشه در بازی]








چقدر کتاب!"