معجون در حال آماده‌سازی است

آزادنویسی شبانه

۳.۳

ویکتوریا

از زبان سابیس

خاکسترنشین شده اند. اجساد تکه تکه شده ای که شاید نه خواهان ایمان بودند و نه مبارزه با آن. و انگل ها، آن ها در آن وقفه ی کوتاه بین فرو ریختن و آتش لولیدند تا مامنی جدید بیابند. چه هستند آن ها؟ نفرین قلب سیاه از دست رفته ام؟ یا نفرین بی گناهان از هم گسسته؟
به این فکر می کنم در حالی که در مزرعه ی سابق آتلورم. دارم سامانش می دهم. شاید چون از قلعه ی بیابانی ام خسته شده بودم. و شاید چون خاطره ی این خانه ی مزرعه ای متروک که با رنجش دیرینه ام از آتلور همراه شده، رنجم می دهد.
گاه در اینجایم و گاه در قلعه ام. کاکتوس های بزرگم را هم نمی توانم به حال خود رها کنم.

حیوانات در آغل هایشان به خواب رفته اند و گیاهان به نوازش هایم بی میلند. آن ها مثل من شب زی نیستند. حضورم را مثل رویایی مبهم حس می کنند. و من به آن ها نیاز دارم. می خواهمشان تا روحم را نرم کنند. تا محبور نشوم جنین وار در گوشه ای تاریک جمع شوم و بلرزم.

من حالم خوب است. می دانم. فقط ترسیده ام. از روحی که شاید پشت این علف ها، در پس مرداب نگاهم می کند. با چشمانی که هم آلوده به خشمند و هم غم. روح قلب سیاه.
وقتی می سوخت، صدای فریاد دردآلودش را نشنیدم؟ او می خواست که من نجاتش دهم و من فقط می توانستم به او نگاه کنم، با غمی که در گلویم غده شده و نفس هایم را بریده بود.

قلب سیاه، آیا به راستی گناه از تو بود؟ این تو بودی که مرا واداشتی خواسته یا ناخواسته از غم بنوشم و سیراب شوم؟
یا این سبک بالی ناشی از مرگ تو تنها باور آغشته به دروغ من است؟
اما من می خواهم آن خدای پر نوری باشم که آرزویش را دارم، حتی شده با نیرنگ.

یا نه؟
آیا این قلب سرخ جدید که در سینه ام می تپد، همین حالا هم سنگین نشده؟ آیا بار گناه بر آن آرمیده؟
و من سعی نکردم تاوان بدهم، حتی اگر چنان که باید صادقانه نبود؟
سرم را به طرفین تکان می دهم. نمی خواهم بندهایی از گذشته مرا به عقب بکشد.

اما می خواهم بدانم. آیا زمانی وجود داشته که زنگار بر روحم ننشسته باشد؟ با قلب سیاه در سینه ام یا بدون آن؟
آیا قبل از اولین خلق، من پاک بودم؟
آیا می توان نفسی که در عدم می رود و می آید را معصوم نامید؟ عدم را نمی توان رنج داد. نمی توان از غمش نوشید. نمی توان وادار به وجود کرد.

و آرزوی من فقط خدایی پر نور بودن نیست. این را با دردی در وجدانم به خاطر می آورم، طوری که انگار حق ندارم آرزوی دیگری داشته باشم.
اما من می خواهم که آن ها دوستم داشته باشند و نه با عشقی که یک مخلوق به خدایش دارد. با همان عشقی که بین خودشان جاریست. آیا ممکن است آن ها، حتی شده برای لحظاتی مرا فقط سابیس ببینند؟
آه، قلب سرخم از فکرش به لرزه می افتد.

و در این لحظه او را در نور کم جان ماه می بینم. سرش را از زیر آب راکد مرداب بیرون آورده و با احتیاط به من نگاه می کند. او، موجودی که نباید اینجا باشد. یک سایرن.
موهایش قهوه ای سوخته اند. و چیزی آزاردهنده در آن هست، چون نه آن قدر تیره است که سیاه باشد و نه آن قدر روشن که با آسودگی قهوه ای بنامی اش. و چشمانش. درشت و به رنگ آبی اقیانوس با برق نقره ای ماه در آن وقتی که کامل است.

من:
"تو از اقیانوس تا اینجا را شنا کرده ای. می دانی که انسان ها و خون آشام ها چه قدر به شما سایرن ها علاقه مندند. ممکن بود به دامشان بیفتی."

او شناکنان جلو می آید و احتیاطی که صورتش را اندکی منقبض کرده بود، از او رخت می بندد و لبخندی نرم بر لبانش می نشیند. انگار که چیزی در صدایم آرامش کرده باشد.
"اسم من ویکتوریاست، سرورم."

من هم جلو می روم و لب مرداب می نشینم.
"ویکتوریا، چرا این کار را کردی؟"

می خندد. صدای ظریفش مثل نغمه ای سنگینی شب را می شکند.
"سرورم، کسل شده بودم."

حالا بسیار به من نزدیک است. طوری که می توانم دستم را دراز کنم و لمسش کنم.
او چشمان درشت آبی اش را به من می دوزد و لبخندی کج و شیطنت بار به لب می آورد.
"وقتی یک موجود کسل می شود، دست به کارهای خطرناکی می زند. چه مخلوق باشد و چه خالق. این طور نیست، سرورم؟"

من با جدیت به او نگاه می کنم.
"این چیزی نیست که بخواهی آن را دستمایه ی شوخی کنی."

دهانش نیمه باز می ماند و ابروهایش با حالتی درمانده بالا می رود.
"لطفا مرا ببخشید، سرورم. من فقط یک ماهی کوچک کم سن و بی تجربه ام. نفهمیدم دارم چه می گویم."

من:
"خودم تو را برمی گردانم."

ویکتوریا:
"سرورم، می شود بمانم؟ جشن سایرن ها که قرار است در نوکترنال کتدرال برگزار شود، نزدیک است."

من:
"باشد. اما باید نزدیکم بمانی و دیگر دنبال ماجراجویی نروی."

چشمانش برق می زند و لبخندی حجیم بر لبانش می نشیند. من دستانم را دراز می کنم و او را می گیرم و از آب بیرون می کشم و در حالی که او دستانش را دورم حلقه کرده، به سمت خانه ی مزرعه ای می روم.
آب از تنش به ردایم و به تنم رسوخ می کند. و من حضورش را حس می کنم. ویکتوریا. در حالی که من غرق در درون خود بودم، او ناگهان در برابر چشمانم ظاهر شد و مرا به دنیا بازگرداند. اما حالا انگار دنیایی که در آن هستم، مثل سابق نیست. با وجود مرطوب او در آغوشم شکل دیگری به خود گرفته. با رایحه ی اقیانوسی که با خودش آورده.
شاید مراقبت از این نیمه ماهی کنجکاو افکار دردآلود را مدتی از من دور کند.

به او لبخند می زنم، اما با اخم کوچکی در میان ابروهایم. او با آن لبخند کج شیطنت بارش پاسخم را می دهد.
"این طوری نباشید، سرورم. اخم آلود بودن ویژگی شما نیست، متعلق به شاه مالخازار است."

من:
"تو که تا به حال او را ندیده ای."

ویکتوریا:
"تعریفش را شنیده ام."

من:
"او اخم آلود نیست. فقط کمی زودرنج است."

ویکتوریا:
"منظورتان زودخشم است؟"

من:
"این هم درست است."

ویکتوریا با گونه هایی که سرخ شده اند:
"خیلی هیجان دارم که او و شاه گابریل و بقیه را در مهمانی ببینم."

و من تپش های قلبش را که تند شده اند، حس می کنم. و شور زندگی را.
او در آغوشم است. با برگ های سبز بزرگی که به دور بالاتنه اش پیچانده و با ریسمانی از ساقه ها بر جای خود نگه داشته. و با دم ماهی پر از پولک های سبزآبی براق‌. به خودم می فشارمش و وارد خانه می شوم.

گادفری:
"عزیزانم، نوتیف کامنت ها برای این خون آشام در باکس ها به نمایش درنمی آید. اگر کامنتی زده اید و من ندیده ام و پاسخ نداده ام، از شما عذر می خواهم."

--

میان برنامه

گادفری و مربا

گادفری که حالا درون الهامات داستانی فرو رفته، با نگاهی به دوردست:
"تئودور جان، آن مربای گیلاس نبود. ترکیب به و گل بود.

و تو فکر نمی کنی چیزی تاریک در رابطه با مربا هست؟ در آن شیرینی و چسبناکی اش که بر چانه ام سرازیر شد و هنوز مانده.
در آن شیشه ی سنگینش که وقتی می خواهی در یخچال بگذاری اش، تهدید به افتادن و شکستن می کند.
در آن دربش که به تو تلقین می کند نمی داند او را بسته ای یا نه.
در آن مکانش در طبقه ی بالای یخچال که می گوید شیشه را به اندازه ی کافی عقب نگذاشته ای و ممکن است بیفتد و بشکند.

شیشه مربا چیست؟
آیا لرد سابیس نیست؟
خدای اعظم نوکترنال کتدرال که حیات دنیا به او وابسته است.
او از شیرینی خود به مخلوقاتش حیات می بخشد، اما نه بدون دلهره.
هر گاه او در معرض درد و نابودیست، دنیایش و مخلوقاتش هم به سمت ویرانی می روند."

آزادنویسی شبانه

۳.۱

هرگز بخشیده نشده

از زبان گادفری

خون. نه جاری شده از رگی شکافته. بلکه تنها بطری هایی که با نظم در یک صندوق قرار گرفته اند.
آن سمت خیابان در گوشه ای نیمه تاریک ایستاده ام و به صف خون آشام هایی که می خواهند از بانک خون بگیرند، نگاه می کنم. خون آشام های عادی و غیر اشراف زاده و سلطنتی باید در صف بایستند تا بتوانند به اندازه ی مشخصی خون دریافت کنند. اما خون آشام های طبقات بالاتر جامعه ی نوکتیرا به صف نیاز ندارند و همچنین از لحاظ خون دریافتی محدودیتی برای آن ها نیست. شاه مالخازار این را یک تبعیض نمی بیند. او چنان قید و بندی را چیزی مختص به طبقات پایین تر می بیند، چون عقیده دارد طوفان از آن ها بلند می شود. اشراف را به باور او باید طور دیگری کنترل کرد. با ریسمان هایی نامحسوس. با نرمی ای که نیش هایش مثل بوسه است. او می گوید فساد اشراف طوفان نیست، قارچ است و باید به شیوه ی خاص خودش آن را کنترل کرد.
او این شیوه را روی من هم پیاده کرده. اجازه داده با خانواده ام رزالی، لوسیندا و پطروس در مرز وقت بگذرانم، اما بدون مشارکت در برنامه های آن ها. بدون شرکت در پروژه ی خون آشام های آزادشان.

صدای ناقوس کلسایی در نزدیکی بلند می شود. خون آشام های داخل صف صندوق هایشان را روی زمین می گذارند و به سمت معبد می شتابند تا نیایش کنند. من نیز پشت آن ها روان می شوم.

اینجا هم باید صف ایستاد. راهب مقداری خاکستر چوب را به یاد خداخون آشامان درگذشته کف دستانمان می گذارد و ما آن ها را نزدیک دهانمان نگه می داریم و دعا زمزمه می کنیم. از خدایان می خواهیم که ما را یاری کنند از گناه دور بمانیم، که فقط خون شرور بنوشیم، که نیش در رگ فرو نبریم.

امشب راهب اعظم آتلور است که مراسم را در این معبد هدایت می کند. می دانستم که می آید. به همین دلیل به این حوالی پا گذاشتم. می خواستم او را اینجا ببینم. بین خون آشام های عادی. یک مدعی فرشتگی در میان خون‌نوش های نااشرافی.
او آنجا ایستاده، در برابر میز مخصوص و مجسمه های قرار گرفته بر آن. موهای بلند و سیاهش از روی شانه هایش سرازیر شده. یک ردای سیاه ابریشمی با تکه دوزی های نقره ای پوشیده. نقره ای هایی که انگار تکه ای از خود پیشینش هستند. قبل از اینکه شعله ی عشق مثل خارهایی در تنش فرو روند.

صف جلو می رود و به او می رسم. او به من لبخندی ملایم می زند. می داند که برای دیدن او آمده ام و نه دعا. زمانی با او عناد داشتم. چون نمی خواستم او را نزدیک شاه مالخازار ببینم. اما حالا خوشحالم که کنار اوست. او مثل یک ستون برای سرورم است. ستونی که من سست تر از آنم که باشم.
دستانم را دراز می کنم. او خاکستر را بر کف آن ها می ریزد. من به سمت یک نیمکت می روم و روی آن می نشینم. دستانم را نزدیک دهانم می برم و شروع می کنم به دعا، در حالی که نگاهم به آتلور است. به این فکر می کنم که خونش چه طعمی دارد. فرشته ای سقوط کرده که هرگز کاملا بخشیده نشده.

--

آزادنویسی شبانه

۳.۲

روحی که خواهیم ساخت

از زبان گادفری

با آتلور به پشت بام معبد آمده ام. ما به آتش سوزانی نگاه می کنیم که از جای جای این سرزمین برخاسته و مثل خورشیدی ویرانگر شب را چو روز نور بخشیده. این شعله ها برای از بین بردن اجساد حادثه ی اخیر است. با مرگ قلب سیاه انسان های بسیاری از درون تکه تکه شدند و کمی بعد معلوم شد اجسادشان به انگلی مرگبار آغشته شده. سوزاندن جنازه ها بلافاصله آغاز شد، اما انگل ها فرصت پیدا کردند به تن های عده ای بخزند.
آنچه رخ داد، انسان ها را بیش از نژادهای دیگر در وحشت، درد و نابودی فرو برد‌، اما فکری که اکنون به جانشان افتاده، شاید حتی ویرانگرتر باشد. ترس از تکرار دوباره ی این حادثه و این بار شدیدتر و وسیع تر از قبل.

من در حالی که به رقص انعکاس شعله ها در چشمان خاکستری آتلور نگاه می کنم:
"راهب آتلور‌، چه فکر می کنید؟ آیا این اقدام عمدی قلب سیاه است یا به شکل غیر ارادی رخ داده؟"

صورت آتلور منقبض می شود.
"نمی دانم چه فکری داشته باشم، گادفری. هر دو احتمال مرا می ترسانند."

من:
"مرا نیز."

کمی مکث می کنم و بعد:
"حال لرد سابیس چه طور است؟"

آتلور:
"عزادار از دست رفتگان است، اما از دیگر لحاظ خوب است. در نامه اش به من گفته حس می کند از یک زندان آزاد شده. قلب سیاه را به عفونتی تشبیه کرده که از شر آن خلاصی یافته. می گوید به یادش اشک می ریزد، اما خواستار بازگشت آن به حیات نخواهد بود."

من:
"امیدوارکننده است.

حال آن خون آشام، آدرین چه طور است؟"

ابروان آتلور در هم می رود.
"حالش هیچ خوب نیست. آن حادثه که رخ داد، تنش شروع کرد به لرزیدن. او کف و خون بالا آورد و فغان کرد. از اعماق سینه اش ضجه می زد و التماس می کرد که به نور برگردیم. می گفت نابود می شویم، بی آنکه اثری از ما بماند."

حس می کنم چیزی در قلبم فرو می ریزد.
"این جمله. منظورش چه بود؟"

آتلور:
"به گمانم می گفت هم جسممان را از دست می دهیم و هم روحمان را. ویرانی کامل."

من:
"یعنی ممکن است اگر روح وجود داشته باشد، حیاتش بسته به قلب سیاه باشد؟
اگر هر کدام از ما بمیریم، همراه با جسممان روحمان هم ویران می شود؟
شاید روحمان همین حالا هم مرده باشد؟
و آن بیچاره هایی که تکه تکه یا بیمار شدند، آن ها هم روحشان را از دست دادند؟"

آتلور:
"اگر این ها واقعیت داشته باشد، به این معناست که ما باید تاوان حفظ عقلانیت و به جنون نرفتن را با عدم پرداخت کنیم."

نگاهش را روی من متمرکز می کند‌.
"اما گادفری، ما نباید ناامید شویم. حتی اگر روح داشته باشیم و آن روح در معرض نابودی باشد یا نابود شده باشد، ما هنوز می توانیم روح دیگری به دست آوریم. از مهم ترین چیزی که داریم. از خاطراتمان."

سخنانش مثل نور تاریکی قلبم را نوازش می کند. لبخند به لب می آورم.
"بله، راهب آتلور. من هم دوست دارم این طور فکر کنم. و می خواهم در این مسیر کنارتان باشم.

می دانید، ما در فاجعه فرو رفتیم. سوگوار شدیم. اما دراین میان من هم مثل لرد سابیس از چیزی نجات پیدا کردم. از سر در گمی.
شاید قلبم هیچ گاه نتواند بین زندگی در مرز و در نوکتیرا یکی را انتخاب کند. اما حداقل حالا فهمیده ام مبارزه با آیین های قدیم چیزیست که وجودم خواهان آن است."

آتلور هم لبخند می زند.
"خوشحالم که این را می شنوم، گادفری عزیزم."

جلوتر می آید و دستم را می گیرد.
"می توانم درخواستی از تو بکنم؟"

من:
"البته."

آتلور:
"می شود به آمالثورا بروی و با تئودور ملاقات کنی؟
می دانی، قبل از آن حادثه شاه گابریل از او خواسته بود نزد لرد سابیس برود و او را تشویق به غلبه بر تاریکی اش و بیرون راندن قلب سیاه کند، اما از آزمایشگاه خبر آوردند که آدرین بدحال شده و بی قراری می کند و خب، تئودور تنها کسیست که می تواند او را تا حدی آرام کند. بنابراین شاه گابریل خود رفتن به نزد لرد سابیس را به عهده گرفت و تئودور نزد آدرین رفت.

حالا تئودور احساس ناکامی می کند. چون نه توانسته در آن لحظات کنار لرد سابیس باشد و نه توانسته آدرین را آن طور که باید آرام کند.
و در رابطه با شاه گابریل، تئودور فکر می کند او نباید سوزاندن قلب سیاه را در برابر چشمانش می دید. می گوید این وحشت درونی اش از لرد سابیس را بیشتر کرده."

من:
"متوجهم، آتلور عزیزم."

دستش را می فشارم.
"من نزد تئودور نازنینمان می روم و سعی می کنم آرامش کنم."

آتلور:
"از تو بسیار ممنونم."

آزادنویسی شبانه

۲.۵۴ (پایان جلد دوم)

حتی شده بیمار

از زبان ماتئو

به یاد می آورمش. قلب سیاه را. وقتی سرم را روی سینه ی لرد سابیس می گذاشتم. تپش هایش را می شنیدم. لمس می کردم. مثل یک موسیقی با من حرف می زد. یک غمکده بود. تمام دردها در آن جمع شده بود. دردهای لرد سابیس و مخلوقاتش.
می دانستم که او گاه از آن منزجر می شود. گاه سنگینی اش برای او بیش از حد می شد. رنج مثل قیر سیاه در آن جمع می شد و گریزی از آن نبود. قلب سیاه باید تغذیه می شد.
و من دوستش داشتم. چون مثل لرد سابیس از من بیزار نبود. بله، او، لرد سابیس از من نفرت داشت. من فرشته ای بودم که بر حسب اتفاق خلق شده بود. وقتی او یک بار مجنون شده بود و سعی کرده بود قلب سیاه را از سینه اش بیرون بکشد. اما آن قدر شهامت نداشت که به طور کامل انجامش دهد. آن را تا نیمه بیرون کشیده بود، در حالی که انگشتانش را مثل چنگال در قلب فرو برده بود.

من این ها را به خاطر دارم. چون در همان لحظاتی که قلب سیاه از ترس و درد می لرزید و خون قیرآلودش بر زمین می ریخت، من داشتم داخل آن شکل می گرفتم.
بله، من این گونه خلق شدم. از وحشت و رنج قلب سیاه. و منفور لرد سابیس شدم و محبوب قلب سیاه.

اما حالا او، قلب عزیزم مرده است.

هق هق می کنم و اشک می ریزم.
من داخل یک قلعه ام، در اعماق اقیانوس. اینجا مخفیگاه ماست. مخفیگاه مومنان به آیین های قدیم. لورنس و الیرا مقابلم ایستاده اند و دارند درباره ی اتفاقاتی که افتاده، می گویند. ویرانی ها، تلفاتی که به بار آمده.

الیرا:
"خون آشام ها، جادوگران و سایرن ها جان سالم به در برده اند، اما تعداد زیادی از انسان های عادی کشته شده اند."

رنگ از رویش محو می شود.
"وحشتناک است، سرورم. من پنهانی به بالا رفتم و از نزدیک دیدمشان. آن ها از درون منفجر شده اند.

حق دارید سوگوار باشید و اشک بریزید. اما به این فکر کنید که آن ها بیهوده قربانی نشدند. حالا ما بیش از هر زمان به احیای آیین های مقدسمان نزدیکیم."

لورنس پوزخند می زند.
"الیرا‌‌، لرد ماتئو به خاطر آن بیچاره هایی که ترکیده اند، گریه نمی کند. او سوگوار خودش است. تنها عشقی که او در این دنیا داشت، قلب سیاه بود. حالا هیچ چیز برایش نمانده."

لورنس از من انزجار دارد. همان طور که از آیین های قدیم. او فقط به من خدمت می کند تا به هدفش برسد، به پادشاهی نوکتیرا.

الیرا با لحنی امیدوارانه:
"اما سرورمان ماتئو به ما گفتند وجود قلب سیاه و لرد سابیس به هم گره خورده. لرد سابیس هنوز زنده است. پس حتما قلب سیاه هم کاملا نابود نشده. تنها جسمش از دست رفته و روحش هنوز در قید حیات است."

لورنس:
"و شاید هم گفته های لرد ماتئو مهملاتی بیش نبوده."

الیرا با لحنی سرزنشگرانه:
"لورنس!"

من با صدایی خش دار و گرفته:
"اشکالی ندارد، الیرا. بگذار لورنس از من، از این دلقک‌فرشته بیزار باشد. آنچه اهمیت دارد، این است که ما کنار هم باشیم و ادامه دهیم. چه قلب سیاه از دست رفته باشد و چه نه، ما باید اهدافمان را دنبال کنیم.

شاه مالخازار و شاه گابریل متوقف نخواهند شد. آن ها تبلیغات وسیعی راه خواهند انداخت و انسان های مرده را فدائیان اهداف خودشان معرفی می کنند. آن هایی که جانشان رفت تا نظم و ثبات باقی بماند.
و ما، به هرج و مرج نیاز داریم تا لرد سابیس را از آن خود کنیم. و آشوب به دست نمی آید، مگر آنکه پیوند بین شاه مالخازار و شاه گابریل شکسته شود و این دو دشمن هم شوند.

بازی ما تازه شروع شده."

و با گفتن این جملات سرم را بالا می آورم و از سقف شیشه ای به آبی اقیانوس نگاه می کنم. حسی مثل عشق را دارد.
سرورم، سابیس من ناامید نمی شوم. اگر قلب سیاه دیگر نباشد، من تو را مال خود می کنم. و تو به من عشق خواهی داد، حتی شده بیمار.

آزادنویسی شبانه

۲.۵۳

قلب سیاه می میرد

از زبان سابیس

صداهایی اطرافم. در نیمه تاریک. لوی است. و مالخازار و گابریل. آن ها دارند با هم حرف می زنند. یا شاید هم با من. درباره ی پس زدن یک هدیه می گویند. یک پا.
غوطه ورم. از یک طرف در نوری که می خواهد مرا بسوزاند و از طرفی در تاریکی ای که دارد منجمدم می کند. ندایی از گذشته‌. کوهی از دست ها، پاها و چشم ها. در آستانه ی رفتن به گور. هرچند دردشان با من می ماند و مرا قدرت می بخشد.
اما نه، نمی خواهمش.
سینه ام تیر می کشد. قلب سیاهم مچاله می شود. دردی که می خواهد حیات بخشد و من دورش می کنم. دردی که از من نیست. از یک عضو جدا افتاده است. این غم. بله، این رنج. آیا آن ها متوجه نیستند که من همین حالا هم آن پا را پس زده بودم؟ در همان نخستین لحظه. هنگامی که از تن جدا شد و موجی از نیرو در روحم دمیده شد، اما من از درون فریادی بی صدا کشیدم تا آن را از خود جدا کنم. و این تقلا. این جنگ بین من و قلب سیاه. بین خواستن و نخواستن.

همین است. آن فکری که قبلا به سراغم آمده بود. انگار که قلب سیاه چیزی جدای از من است. موجودی با اراده ی خود. مشتاق رسوم قدیم. تشنه ی نوشیدن از درد.
حالا هم نور نابود می کند و هم تاریکی. هم آتش می سوزاند و هم یخ.
اگر من قلب سیاه نیستم، پس چه هستم؟ فقط یک خانه برای سکنای آن؟
کاش می شد بخوابم و از یاد ببرم. بگذارم قلب سیاه به چیزی که می خواهد، برسد. این گونه یک درد می رود و فقط یک درد دیگر می ماند. رنجی که از آن من است، می رود و فقط رنج آن پا می ماند.
از حالت نشسته درمی آیم و داخل تابوت دراز می کشم. اما آن ها دوباره به سراغم می آیند. صدایشان فلزیست که بر تن شیشه ای ام می کوبد، اما می توانم بفهمم چه می گویند. درباره ی آن خون آشام نقص عضو شده می گویند. آدرین. می گویند باید پایش را به او برگردانند، اما اگر چنین کنند و او بمیرد، بدل به یک قدیس می شود. می گویند برخی همین حالا هم فکر می کنند که او یک قدیس است. می گویند من باید ثابت کنم که چنین نیست. که او فقط یک موجود بیچاره ی گمراه است. باید هدیه اش، رنجش را پس بزنم.

به هق هق می افتم. آیا نمی توانند ببینند که دارم ویران می شوم؟ لوی. آیا او نمی گفت که روحش به من گره خورده؟ مالخازار. نمی گفت که مرا بخشیده و می خواهد دوستم بدارد؟ گابریل. باشد، او از من انزجار و نفرت دارد. آتلور. او اصلا اینجا نیست. کجاست؟
از لوی این را می پرسم. می گوید آتلور در نوکتیرا مشغول سازماندهی انتقال مردم به پناهگاه ها است. می گوید مردم نوکتیرا، آمالثورا و منطقه ی مرزی، سراسر دنیای نوکترنال کتدرال دارند به پناهگاه ها فرستاده می شوند تا از بلایای طبیعی احتمالی در امان بمانند. فجایعی که ممکن است در صورت پس زدن هدیه ی دردآلود توسط من ایجاد شود.
لوی با چشمان ملتمس به من نگاه می کند و می گوید آن درد را که مال من نیست، به صاحبش برگردانم. می گوید چیزی را که هم من و هم او به آن وصلیم را از خودم بکنم و دور بیندازم.

با شنیدن این جمله انگار تنم ناگهان خشک می شود. چیزی که من و لوی هر دو به آن وصلیم. من با جسم و روح و او با عشقش.
اما می گوید عشقش به من بیشتر از آن است و می خواهد من بمانم، نه آن. می گوید چیزی را جای آن خواهد گذاشت، چیزی که مرا اسیر نخواهد کرد. می گوید که نترسم و آن را از خودم بیرون بکشم، که قدرتم از آن سرچشمه نمی گیرد، که روحم از آن جداست.

نفس هایم به شماره می افتند. باشد. می خواهم باورش کنم. دستم را روی سینه ام می گذارم. می خواهم انجامش دهم. فکری در ذهنم جرقه می زند. اینکه آن ها جایگزینی برای من پیدا کرده اند. کسی که به جای من با این دنیا پیوند بخورد و آن را نگه دارد. وحشت در گلویم می پیچد. مرگ است که در من می پیچد. که به من نزدیک شده، در من حلول کرده، بی آنکه بفهمم.

اما با این حال باید انجامش دهم. اگر چنین نکنم، کابوس هایم رنگ واقعیت به خود می گیرند. و عشق. تنها بیمارش برایم می ماند. مرده اش. اما من زنده اش را می خواهم.

نفس عمیقی می کشم و انگشتانم را مثل چنگال در سینه ام فرو می برم و آن را، قلب سیاه را بیرون می کشم و بر زمین می اندازم.
لوی در حالی که هق هق می کند، یک قلب سرخ را جلو می آورد و در سینه ام فرو می کند و بعد شعله ای را از دستش به سمت قلب سیاه می فرستد. قلب سیاه به آتش کشیده می شود، در حالی که مالخازار، گابریل، لوی و من به آن خیره شده ایم.
و ناگهان همه چیز شروع می کند به لرزیدن. صدای غرشی مهیب. و قلعه که بر ما فرو می ریزد.

جلد دوم مجموعه تقریبا تموم شده. 🤩
احتمالا فقط دو بخش دیگه بهش اضافه کنم.

آزادنویسی شبانه

۲.۵۲

هدیه ای برای پس زدن

از زبان گابریل

خسته ام و ترسیده. آن را در انعکاس چهره ام در آینه می بینم. مهم نیست چه قدر آرام، خونسرد و رها به نظر برسم. من حتی به این فکر کردم که مدتی همه چیز را رها کنم و کارها را به دست دومینیک مورن بسپارم. اما همین هم نگرانم می کند. اگر بروم و برگشتن برایم سخت تر بشود، چه؟

و چرا ناگهان این طور احساس خرد شدن به من دست داده؟ بعد از تمام آن به عمق رفتن ها و به سطح آمدن ها چه چیز تازه ای در رنج پیش رو هست؟
من هرگز او را ندیدم.‌ آدرین خون آشام. به عمد نزدش نرفتم. اما تئودور برایم از موهای خاکستری و بلندش و چشمان آبی و آرامش و کتاب مرموزش گفته، طوری که می توانم او را تصور کنم. در واقع تصویر او در ذهنم پدیدار می شود، بی آنکه بخواهم.
تئودور نباید درباره ی او با من حرف می زد. نباید از لبخندهای صبورانه ی او می گفت. از دعاهای زیر لبش، تنهایی اش، غمش و تنها تسلایش که انگار آن کتاب با حروف غریب است.

تئودور از او پرسیده آن کتاب چیست و آدرین پاسخ داده رهنمون های رستگاریست که توسط لرد سابیس نوشته شده. با شنیدنش فقط توانستم لبخندی محزون به لب آورم. لرد سابیس، این موجود گمگشته ی غرق شده در تاریکی چه طور می توانسته رهنمون رستگاری بنویسد؟
با این حال فکر آن کتاب اسیرم کرد. از مالخازار درباره اش پرسیدم و او اظهار بی اطلاعی کرد. از او خواستم درباره اش با لرد سابیس حرف بزند. گفت لرد سابیس نیمه بیهوش است و حواس درستی ندارد. به او گفتم بالای سرش بنشیند و منتظر فرصت مناسب بماند و هر گاه حواسش لحظه ای به دنیا برگشت، درباره ی آن کتاب از او سوال کند. مالخازار با شگفتی به من خیره شد. به او گفتم باید تا می توانم درباره ی لرد سابیس بفهمم. او گفت بی جهت نسبت به او حساس شده ام، او چیزی نیست جز یک موجود کهن با قدرت هایی که برایش دردسرساز شده اند. به او یادآوری کردم خودش هم گاه فکر می کند لرد سابیس خدای اعظم این دنیاست. با خونسردی پاسخ داد اگر باشد هم هنوز همان موجود کهن بیچاره است. به او گفتم همین مرا می ترساند. او شرارت تراوش می کند، بی آنکه بخواهد. غمش، تنهایی اش. همه ی این ها به چرک آلوده شده‌.
در هر حال مالخازار کاری که خواستم را کرد و در لحظه ی مناسب درباره ی آن کتاب از لرد سابیس سوال کرد. لرد سابیس گفت چیزی در مورد این کتابی که او می گوید، به خاطر نمی آورد. من دستور دادم کتاب را از آدرین بگیرند و نزد لرد سابیس ببرند تا او آن را از نزدیک ببیند. به سادگی موفق نشدند کتاب را از آدرین بگیرند. آدرین اشک می ریخت و التماس می کرد که کتاب را نبرند. تئودور دستان او را گرفت و به او قول داد کتاب را برمی گردانند. آدرین در چشمان تئودور نگاه کرد و حرفش را باور کرد. کتاب را نزد لرد سابیس بردند و او آن را میان دستانش گرفت. روی جلدش، روی صفحاتش دست کشید و به هق هق افتاد. مالخازار از او پرسید آیا چیزی به یاد آورده؟ آیا این کتاب متعلق به خودش است؟ اما لرد سابیس جواب نداد. فقط هق هق و اشک و بعد هم به خواب رفت. در نهایت مالخازار به من گفت این کتاب را فراموش کنم. شاید فقط چیزی مثل دفتر خاطرات بوده برای لرد سابیس و او با دیدنش یاد گذشته اش افتاده و غم بر او مستولی شده.
گذشته ی لرد سابیس. رهنمون های رستگاری. وقتی این دو را به هم گره می زنم، حس می کنم دارم از یک پرتگاه سقوط می کنم.

و حالا، ذهنم به آن کتاب چنگ انداخته و به لرد سابیس، در حالی که خود در آستانه ی فرو بردن دستانم در خون هستم. در حالی که حتی اطمینان ندارم آیا این خون نور می آورد یا تباهی.
کسی به در اتاقم ضربه می زند. خدمتکار است. می گوید تئودور به دیدنم آمده. با شنیدنش چیزی در اعماق سینه و گلویم به حرکت درمی آید. البته که تئودور می آمد. اما من چه دارم که به او بگویم؟
به خدمتکار می گویم که بگذارد او داخل شود و تئودور وارد می شود. با صورتی گرفته و لبخندی تصنعی بر لب. با چشمانی سوگوار. او جلو می آید، به سمت من که کنار پنجره ایستاده ام و تعظیم می کند و مقابلم زانو می زند.

من:
"تئودور، می دانم برای چه آمده ای. اما با حرف هایت فقط درد مرا بیشتر خواهی کرد. اگر خدمتگزار وفادار منی، خاموش بمان و هیچ نگوی."

تئودور:
"اگر خدمتگزار وفادار شمایم، نباید سخن را در سینه حبس نکنم؟ سرورم، آنچه قصد دارید بر آن مبادرت ورزید، گودالیست که همه ی ما را بیش از پیش در تاریکی فرو می برد.
فایده ی این عمل چیست که پای قربانی شده را به آدرین برگردانید و او بمیرد و بیش از این چهره ی یک قهرمان را به خود بگیرد؟
همین حالا هم خیابان ها پر از زمزمه شده. آدرین، خون آشام مومنی که از خود به خداوندگار اعظم نوکترنال کتدرال بخشید، شکنجه های سخت را متحمل شد و در نهایت مرگ را پذیرفت."

من:
"این طور نخواهد شد، تئودور. ما آدرین را زنده نگه می داریم."

تئودور:
"اما چه طور، سرورم؟ نکند منظورتان از زنده نگه داشتن چیزی مثل نگه داشتن او در وضعیت نباتی است؟ این چه تفاوتی با مرگ خواهد داشت؟"

من:
"لوی در این مدت روی قدرت های خودش و لرد سابیس تحقیقاتی به عمل آورده. او می تواند چیزی بیش از زندگی نباتی به آدرین بدهد."

تئودور:
"سرورم، آنچه درباره اش می گویید، فقط بدل کردن آدرین به یک عروسک کوکی تحت فرمان لوی است. فقط لرد سابیس می تواند به مردگان حیات ببخشد و موجودات زنده را از مرگ برهاند. اما او اکنون در وضعیت پایداری نیست و حتی اگر بود هم دیگر قدرت هایش مثل سابق کار نمی کرد و ممکن بود نتواند آدرین را نگه دارد."

من:
"تئودور، ما نمی توانیم بگذاریم آدرین یک اهداکننده باقی بماند."

نگاهش را بالا می آورد و در چشمانم خیره می شود.
"متوجه نیستید، سرورم؟ آدرین با یک پای به اجبار وصل شده به بدنش هم همچنان یک اهداکننده باقی خواهد ماند. حتی اگر موفق شوید او را زنده نگه دارید، همچنان یک اهداکننده باقی خواهد ماند."

با شنیدن این جملاتش حس می کنم بادی سرد غباری از خاکستر سیاه را در وجودم به حرکت درمی آورد. با صدایی لرزان می گویم:
"از این جا برو، تئودور."

تئودور دستانش را بالا می آورد و پایین ردایم را می گیرد.
"نمی روم، سرورم. نمی توانم بگذارم به خون آلوده شوید. آیا شما شاه آمالثورا نیستید؟ آنکه از خون دوری می کند و آب آهن می نوشد؟"

به سمتش خم می شوم. به چشمان سیاه پر از خواهشش نگاه می کنم.
"ما باید پای آدرین را به او برگردانیم، تئودور. چاره ای جز این نداریم. اما اگر می خواهی او را نجات دهی، او، من، خودت و همگی مان را، فقط یک راه هست. نزد لرد سابیس برو و از او بخواه بر تاریکی درونش چیره شود. که با تمام توان سعی کند هدیه ی آدرین را پس بزند.
اما آیا او با وضعیت فعلی اش موفق به انجام این کار خواهد شد؟ و حتی اگر بتواند، آن قدر ضعیف نمی شود که دنیایمان فرو بریزد؟"

آزادنویسی شبانه

۲.۵۱

پیوندی برای مرگ یا رستگاری

از زبان تئودور

بوی خون. دست هایم به آن آغشته اند. مدتیست که دیگر نمی توانم گوشت بخورم. و رایحه ی برکه. آن را از یاد برده ام.
چه طور کارم به اینجا رسید؟ من فقط یک قورباغه بودم که کنار آب آواز می خواند.
قلبم با شور تپید، وقتی آتلور وارد زندگی ام شد. وقتی به قورقورم گوش سپرد و دست نوازش بر سرم کشید.
من هنوز به دیدنش می روم، با اینکه او مثل یک غریبه به چشمم می آید. من سعی می کنم در پس موهای سیاه و ردای تاریکش، موهای یشمی و ردای نقره ای سابقش را ببینم.
و می دانم من نیز برای او غریبه ام. قورباغه ی سابقی که حالا در آزمایشگاه دست در گوشت و خون می برد.
من از دردهایم می گویم و او از دردهایش و بعد انگار دوباره همان خود سابق می شویم. به دام افتاده در گردابی که می خواهیم آرامش کنیم. گاه وسوسه می شویم همه چیز را رها کنیم و به زندگی مان در مزرعه برگردیم. اما انگار چیزی در تاریکی این بازی ای که دخیلش شده ایم، ما را وسوسه می کند به ماندن. انگار نمی توانیم این سیاهی را رها کنیم، بی آنکه ذره ای نور در آن بپاشانیم.

ساعاتی از نیمه شب گذشته. از نوکتیرا برمی گردم. دوباره برای حرف زدن با آتلور رفته بودم. می دانم که نیل کمی حسادت می کند. اما او درک می کند. نیاز دارم آتلور را از نزدیک ببینم. که مطمئن شوم از دستش نداده ام. که بدانم چیزی از گذشته هنوز در او هست. و هنوز در من.

نیل بر یک کاناپه نشسته. در نور نیمه جان شمع ها. دستانش را باز کرده و بر لبه ی تکیه گاه کاناپه گذاشته. صورتش اندکی رو به پایین است. موهای قهوه ای روشنش از روی شانه هایش سرازیر شده اند. یک ردای کرم رنگ به تن دارد با تکه هایی فیروزه ای در آن. مرا به یاد چیزی می اندازد که هنوز درونش با آن درگیر است. گذشته ای که با شاه گابریل داشته و حالی که سعی دارد آن را به قبل پیوند بزند. من تشویقش می کنم که بیشتر با شاه گابریل حرف بزند. خارج از دربار و در خلوت خودشان. نیل هم باید حس کند که هنوز چیزی از گابریل سابق در وجود شاه آمالثورا هست.

وقتی متوجه حضورم می شود، نگاهش را بالا می آورد و لبخند می زند. انگار که سنگینی وجودش اندکی سبک شده باشد. به سویش می روم و کنارش می نشینم. دستانش را در دستانم می گیرم.
"نیل عزیزم، حالت چه طور است؟"

نیل:
"خوبم تئودور. وقتی تو را می بینم، خوبم."

من:
"اوضاع در دربار چه طور است؟ شاه گابریل دوباره چیزی در رابطه با آدرین نگفت؟"

نیل:
"نگفت، اما در نگاهش دیدم که این موضوع سر در گمش کرده. او نمی خواهد به قبل برگردد. نمی خواهد مرگ بیاورد. می خواهد رنج کمرنگ باشد، اما درد می کشد از اینکه دوباره درد به ارمغان آورده."

من:
"اما نیل جان، او در هر حال دارد انجامش می دهد. نمی خواهد عقب بکشد. دکتر بنجامین به من گفت فردا باید پای قطع شده را با یک روش تهاجمی به آدرین پیوند بزنیم."

نیل نگاه غم آلودش را به من می دوزد. من ادامه می دهم:
"در تمام این مدت نگاهم بر آدرین بود. از اولین شبی که او را به آزمایشگاه آوردند. او همیشه آرام و مصمم بوده."

صدایم بی قرار و رنج آلود می شود.
"اما او درد می کشد، نیل. و می ترسد. برای آرام کردن خودش، آن کتاب که حروف غریب دارد را در آغوشش می فشارد و اشک می ریزد و دعا می کند.
آه، نیل."

دستانم را از دستانش بیرون می کشم و بالا می آورم.
"من با این دست ها او را زجر دادم. این ها به خون او آلوده اند و قرار است فردا شب او را به مرگ بنشانند.
اما من نمی توانم تحمل کنم. نمی توانم ببینم که آن چشمان آبی، گاه آرام و گاه ترسیده، اما همیشه مصمم خالی از حیات شوند."

چهره ی نیل منقبض می شود و نگرانی در چشمانش می نشیند‌.
"می خواهی چه کنی، تئودور جان؟"

من با لحنی قاطعانه:
"می خواهم او را بگریزانم."

رنگ از چهره اش محو می شود.
"اما این یک خیانت است."

من:
"مجبورم انجامش دهم، نیل. تحمل مرگ او، حتی اگر خودم در آن دخیل نشوم، برایم دردآورتر از مرگ خودم خواهد بود."

نیل به لرزه می افتد.
"تئودور، خواهش می کنم. این حرف ها را به زبان نیاور. تو گابریل را در آن دوران قبل ندیدی. که چه طور سر قطع می کرد و تن را به آتش می کشاند."

قطرات عرق بر پیشانی اش نشسته و کلمات را به سختی ادا می کند.
"او تو را می کشد، تئودور."

چشمانش از وحشت گشاد می شود. دستم را بالا می آورم و روی صورتش می گذارم.
"آرام باش، نیل."

نیل:
"قول بده این کار را نمی کنی."

بدون اینکه به چشمانش نگاه کنم:
"قول می دهم."

نیل:
"به چشمانم نگاه کن و بگو."

نگاهم را بالا می آورم و به چشمان سبز روشنش می دوزم. لحظاتی مکث می کنم و بعد:
"نمی توانم، نیل. متاسفم."

و از جایم بلند می شوم و به سمت درب عمارت می روم. نیل به دنبالم روان می شود و مرا از پشت می گیرد.

من:
"رهایم کن، نیل. خواهش می کنم."

نیل:
"نمی توانم بگذارم بمیری. اصلا چه طور می توانی این کار را با من بکنی؟ تو وارد زندگی ام شدی، گذاشتی لطافت روحت را بچشم و حالا می خواهی ترکم کنی؟"

من:
"آن لطافت دارد می میرد، نیل. فقط یک شبح کمرنگ از آن مانده و اگر بگذارم آدرین بمیرد، آن شبح هم به کل نابود می شود."

نیل:
"ما می توانیم با همدیگر از اینجا برویم. به آن جزیره در اقیانوس آن سوی نوکتیرا. آنجا می مانیم و دیگر کاری به شاهان و خدایان و فرشتگان نوکترنال کتدرال نخواهیم داشت."

من:
"مهم نیست کجا برویم. این کابوس هر جا که بروم، در پی ام خواهد بود و یک لحظه آسوده ام نخواهد گذاشت."

شروع می کند به هق هق.
"خواهش می کنم تنهایم نگذار، تئودور. نگذار بر تابوتت بنشینم و اشک بریزم."

دستانش هنوز مرا محکم در بر گرفته. ضربان بی قرار قلبش را بر پشتم حس می کنم. اشک هایش دارند بر شانه ام می ریزند. غده ی غم در گلویم می شکفد. نباید از نیتم به او می گفتم. می ترسیدم که به تنهایی انجامش دهم و می خواستم او را با خودم همراه کنم. اما من نفهمیده بودم. که گابریل فقط عشق گذشته ی او نیست. کابوس حالش هم هست.

اما من نمی توانم ناامید شوم. باید با شاه گابریل حرف بزنم و او را قانع کنم که فقط برگرداندن پا به آدرین کافی نیست. که اگر آدرین در این راه بمیرد، همچنان می تواند تبدیل به یک نماد برای هواداران آیین های قدیم شود.

آزادنویسی شبانه

۲.۵۰

در تلاش برای رسیدن به نور

از زبان بنجامین

دوباره در این آزمایشگاه. این مکان، مانند معبدی رها شده در گوشه ای از شهر. دیوارهایی که با وجود مرمت ها هنوز وعده ی فروپاشی می دهند. قارچ هایی که بر جای جای آن رشد می کنند. چیزی در اینجاست که آن را به سمت زوال می برد. شاید از خود ساختمان نیست. از اعمالیست که در آن انجام می شود.

می دانم که قدرناشناسم. باید به گذشته فکر کنم. آن زمان که در آسایشگاه شب تاب خون آشامان انسان نوش را ترک عادت می دادم و احساس یک شکنجه گر را داشتم.
اما انگار حالا هم طور دیگری نفرین شده ام.

لوی برای رسیدگی به حال لرد سابیس به مرز رفته و حالا مسئولیت آزمایشگاه با من است. کار روی پروژه ی خون مصنوعی را فعلا کنار گذاشته ایم، اما هنوز حجم پروژه ها زیاد است. انگار شاه گابریل در اقیانوسی از اضطراب برای فهمیدن چیزها افتاده. خون آشام کهن میمون چهره، ماتئوی دلقک فرشته، آتلور، لرد سابیس و بالاخره آن خون آشامی که پایش را در راه لرد سابیس قربانی کرده.
او را از بیمارستان به اینجا آوردیم. در یک اتاق روی تختی گذاشتیمش. جمجمه اش را شکافتیم و آن را برداشتیم تا مغزش آشکار شود. گاه چیزهایی از مغزش را درآوردیم و گاه چیزهایی به آن اضافه کردیم.
و او در تمام این مدت فقط در حالی که دفتری مزین به کلماتی غریب را در آغوش می فشرد، با چشمانی اشک آلود به سقف نگاه می کرد و دعا می خواند.

او پایش را قطع کرده و ما برای برگرداندنش به او داریم چنین رنجش می دهیم. پایی که او خواهان پس گرفتنش نیست.

درب زنگ زده ی فلزی اتاقش را باز می کنم. آن خون آشام، آدرین آرام دراز کشیده و تئودور در حال ثبت علائمش است.

من رو به تئودور:
"اوضاعش چه طور است؟"

تئودور:
"حالش خوب است. ضربان تندش دوباره عادی شده."

من روی یک صندلی کنار تخت می نشینم و به آدرین نگاه می کنم. به موهای خاکستری بلندش که صورتش را قاب گرفته اند و چشمان آبی مرطوبش که به سقف خیره شده اند. دستم را جلو می برم و دستش را می گیرم. با ملایمت صدایش می کنم.
"آدرین؟"

سرش را به سمتم برمی گرداند.

من:
"متاسفم که دوباره باعث وحشتت شدیم."

آدرین با آن صدای قدیس گونه اش که انگار متعلق به این دنیا نیست:
"ترس نبود. یک اشتیاق درمانده بود. این نگرانی که مبادا بمیرم، بی آنکه مسئولیتم در این دنیا را کامل انجام داده باشم."

من:
"آدرین، آنچه در قلبت آرزویش را داری، تنها یک سراب است."

آدرین:
"من آرزویی دارم. اما تو چه طور، دکتر بنجامین؟ نگاهت گمگشته است و از چشمانت، من می توانم درون پر آشوبت را ببینم."

من:
"این گمگشتگی و ماندن در تاریکی بهتر از رفتن به سمت نور اشتباه است."

آدرین دستم را می فشارد و برقی در چشمانش می درخشد.
"اما این نور اشتباه نیست. چرا به آن فکر نمی کنی، دکتر بنجامین؟ روح لرد سابیس، ذات خدایی اش، خالق اعظم این دنیا بودنش، قربانی مرا پذیرفته.
این تقدیر است. طبیعت است."

من:
"هر چه در طبیعت است، درست محسوب نمی شود."

آدرین:
"شما می خواهید با طبیعت جنگ کنید و ذات چیزها را تغییر دهید. اما بدانید که در نهایت موفق نخواهید شد."

چشمان آبی اش را به من می دوزد.
"دکتر بنجامین، نور شما را به خود می خواند. او شما را در آغوش گرمش می گیرد و بر قلب بی قرارتان صلح زمزمه می کند. فقط کافیست آن را بپذیرید."

من:
"آدرین، تو در حق جسمت، ارزشمندترین چیزی که داری، جفا کرده ای. چه طور چنین چیزی ممکن است تو را به رستگاری برساند؟ چه طور اگر من چنین راهی را انتخاب کنم، به نور می رسم؟"

آدرین:
"جسم مهم نیست، دکتر بنجامین. روح مهم است. و تنها در صورتی جلا می یابد که غرور را کنار نهیم و از داشته هایمان دست بکشیم.
لرد سابیس، خدای اعظممان جسم و روح به ما بخشیده و برای نگه داشتن این دنیا و از هم نپاشیدن آن، ما باید از جسممان مایه بگذاریم. تنها این گونه به سعادت خواهیم رسید."

من:
"آدرین، مهم نیست لرد سابیس چه قدر قدرتمند باشد، من نمی توانم بپذیرم که او قادر به خلق چیزی به اسم روح است. روح یا به تدریج بر اثر انباشت خاطرات ما شکل می گیرد و یا وجودش چشمه ی دیگری دارد."

نگاهم را در چشمانش گره می زنم‌.
"ما پیشرفتی در تحقیقاتمان در رابطه با لرد سابیس داشتیم. می دانی؟"

تغییری در حالت صورتش ایجاد نمی شود. حتی یک حرکت غیر ارادی کوچک مثل تنگ شدن مردمک. من ادامه می دهم:
"قدرت های لرد سابیس و آن به اصطلاح فرشتگانش از چشمه ای خارج از این دنیا جاری نشده. هر چه در جسمشان است، از جنس نیروهای همین دنیاست. خورشید، صاعقه، آب، آتش."

آدرین:
"دکتر بنجامین، گمراهی ات قلبم را به درد می آورد. تا دیروز می گفتید نمی توانید به رازهای درون نیروی لرد سابیس نفوذ کنید، نمی توانید چشمه ای در این دنیا برای فرشتگانش پیدا کنید و حالا آمده اید و این حرف ها را به من می زنید؟

علم و تحقیقات شما رقت آلود است. سست است. غیر قابل تکیه. مدام در حال تغییر‌. بی چهره."

من مدتی در سکوت به او نگاه می کنم.
"آدرین، تو چه طور می توانی لرد سابیس را خدای اعظم این دنیا بدانی؟ موجودی که این قدر در باطن و ظاهر شبیه به ماست؟ آغشته به غم و گناه و در تلاش برای رسیدن به نور؟"

اشک در چشمانش جمع می شود. لب هایش می لرزد.
"چه طور می توانست خدای ما باشد، اگر طور دیگری بود؟"

آه می کشم. دستش را رها می کنم و از جایم بلند می شوم. رو به تئودور می گویم:
"باید هر چه زودتر به نحوی پایش را به او پیوند بزنیم."

چشمان مشکی تئودور کمی گشاد می شود.
"اما دکتر بنجامین، اگر به زور این کار را انجام دهیم، ممکن است باعث مرگش شود."

من:
"شاه گابریل می خواهد هر چه زودتر به نتیجه برسیم. آشوب در کمین است. آدرین دارد تبدیل به یک نماد می شود، برای تصدیق سخنان آن دلقک، ماتئو. نمی توانیم بگذاریم افراد بیشتری به گروه او ملحق شوند."

تئودور با لحنی غم آلود:
"بله، می فهمم."

آدرین شروع می کند به زمزمه کردن دعاهایش. با صدایی شکسته و لرزان.

آزادنویسی شبانه

۲.۴۹

دوباره شب

از زبان سابیس

گرم نیست، اما تنم عرق آلود است. گابریل و مالخازار را رو به رویم نشسته بر مبل می بینم که دارند صحبت می کنند. اما تصویرشان محو است و صدایشان مبهم. آنچه در ذهنم واضح است، یک خون آشام است که بر تخت دراز کشیده، با پایی از ران قطع شده، با چشمان اشک آلود و لبخندی خشنود بر لب. و پزشکانی که بیهوده سعی می کنند پا را به تنش برگردانند.

موج آن را حس کردم. انگار که یک گوی گرم و درخشان ناگهان وارد قلب نیمه یخ زده ام شد. جریانی از حیات که در رگ هایم جاری شد. قدرت های درونم که نفس کشیدند. و بعد فهمیدم چه فاجعه ای رخ داده.
این چه نفرینیست؟
باید خدایی باشم که این گونه قدرت می گیرد؟ با فقدان مخلوقاتش؟

گابریل و مالخازار چه دارند می گویند؟ روش هایی برای تغییر در مغز آن خون آشام؟ بریدن یک تکه از مغزش؟
چیزی در معده ام حرکت می کند و تا نیمه های گلویم بالا می آید.

یک خون آشام؟
و من که تصور می کردم انسان ها چنین می کنند برای رسیدن به جاودانگی.
یعنی فقط یک عشق بیمار است و نه چیزی بیشتر؟

یک تابوت. بله می خواهمش تا در آن دراز بکشم. چیزی دارد قلبم را در مشتش فشار می دهد. نمی توانم این طور در حالت نشسته بمانم. این سوزش.
نیم خیز می شوم و می خواهم بلند شوم که تلوتلو می خورم. صدای محو گابریل و مالخازار را می شنوم که انگار دارند از من می پرسند حالم خوب است؟
می خواهم بگویم تابوت، اما فقط با صدایی خش دار و گرفته زمزمه می کنم گور.

و ممکن است همین باشد؟ شاید گور آن چیزی باشد که نیاز دارم.
آه، دوباره تصمیمی خودخواهانه. خدایی که هر بار می خواهد خودش را تنبیه کند، دنیا و مخلوقاتش را هم به زیر می کشد.

گابریل و مالخازار دو طرفم هستند و دارند مرا با خود می برند. به داخل یک تالار. آه، یک تابوت. نفس آسوده ای می کشم. مرا داخلش می خوابانند. اما تا دراز می کشم، معده ام پیچ می خورد و چیزی داغ و سوزان بالا می آید و از دهانم بیرون می ریزد.
مالخازار دستمالی از جیبش درمی آورد و دهانم را پاک می کند.
نه، او مالخازار نیست، گابریل است. نگاهش نیمه سرد است، ترکیبی از دلسوزی و انزجار. او نمی تواند مثل مالخازار دوستم داشته باشد، چون از خونم در او نریخته ام. او هنوز آن مراسم تهذیب را از یاد نبرده. و او از من می ترسد. نه از من. از شباهتی که به آرزوهای تاریکش دارم.

چشمانم را می بندم. در یک راهروی بی انتها هستم. من محکومم تا ابد خدا بمانم. تا همیشه قیرآلود. اما من فقط می خواستم تنها نباشم.

طولانیست و در جلو فقط تاریکی. اما شاید جایی در آن نور باشد. با پشتی خمیده دستم را به دیوار می گیرم و سعی می کنم پیش بروم، اما با صورت بر زمین می افتم.
رویم را برمی گردانم. به سقف نگاه می کنم. نور شمع های دیوارکوب چه هاله ی لرزان زیبایی بر آن انداخته اند. شبیه خودم است. دوستش دارم. لبخند به لب می آورم. چرا کمی در خواب فرو نروم؟
روحی عاری از فکر، مثل جسمش در داخل تابوت. اینجا هم پلک هایم را می بندم.

اما ناگهان سوزش عمیقی را در قلبم حس می کنم. فریاد کوتاهی می کشم و چشمانم را باز می کنم. لوی را می بینم که سوزنی قطور را داخل سینه ام فرو کرده. گابریل و مالخازار دستانم را نگه داشته اند.

هق هق می کنم. نگاهم را روی آن ها حرکت می دهم. با آن ها حرف می زنم.
"متاسفم. به خاطر تمام کارهایی که با شما کردم. حق دارید مرا شکنجه کنید."

لوی با چشمانی اشک آلود نگاهم می کند و دستش را روی صورتم می گذارد.
"لرد سابیس عزیزم،
شما بیهوش شده بودید. علائم حیات نداشتید.
خونتان غلیظ تر از آنیست که باید. حتی برای شما. در قلبتان جمع شده. مثل یک باتلاق. دارم روانش می کنم."

و ورود مایعی را از لوله ی متصل به سوزن به قلبم حس می کنم. مالخازار لبه ی یک بطری را بر دهانم می گذارد.
"این را بنوشید. ترکیب یک معجون است با خون گابریل. قبلا اثر خوبی بر بهبود گادفری گذاسته بود. ممکن است..."

چشمانم گشاد می شود و صورتم را برمی گردانم.
"نه، مالخارار. آن را از من دور کن. نمی بینی خون گابریل با تو چه کرده؟ می خواهی آن بلا را سر من هم بیاوری؟"

هر سه ی آن ها به من خیره می شوند. با نگاه هایی اندک ترسیده.
نباید آن را می گفتم. دارم چه کار می کنم؟ مالخازار و گابریل را به جان هم می اندازم؟

لبخندی کوچک به لب می آورم.
"حال خوشی ندارم، عزیزانم. دارم هذیان می گویم."

و دهانم را بر لب بطری می گذارم. اجازه می دهم مالخازار معجون خون آلود را به من بنوشاند.

آسمان شب. ماه کامل. ستارگان درخشان. صاعقه ای با غرش مهیب و نور شدیدی که شب را به روز بدل می کند. پوستم که دارد می سوزد. طلوع نا به هنگام که دارد مرا می کشد.

اما بعد همه چیز آرام می شود. دیگر سوزش نیست. درد نیست. و دوباره شب است.