بریده ای از خاطراتِ

هیچ کس نمی دانست اولین نفری که آن جوکِ بی مزه را برای تعریف کرد، کدام شکلک بود. فقط نتیجه اش بود که تاریخ‌ساز شد.
از آن روز، کمرِ این بیچاره دیگر راست نشد. نه بخاطر اینکه ستون فقراتش مشکلی پیدا کرده باشد. نه، اتفاقاً ستون فقراتش از بسیاری از شکلک‌های دیگر هم سالم‌تر بود. مشکل از خنده بود. خنده‌ای که مثل سکسکه به جانش افتاده بود و ول‌کن هم نبود.

یک لحظه صاف می ایستاد، بعد یادِ یک تکه از همان جوک می افتاد و تا کمر خم می شد. چند ثانیه بعد با هزار بدبختی دوباره خودش را جمع‌وجور می‌کرد، نفس عمیقی می‌کشید و قیافه‌ای به خودش می‌گرفت که یعنی «تمام شد.»
ولی تمام نشد؛ باز هم یک قسمتِ دیگر یادش آمد. ووی ووی ووی

شکلک ها مدتی سعی کردند به دستورِ کدخدایشان که ایشون بودند، آرامَش کنند. سعی کرد با خنده ملایم، جو را آرام کند. پنج دقیقه تمام بدون هیچ واکنشی روبه‌رویش ایستاد؛ شاید خنده از رو برود. آنقدر پلک زد که پلک هایش از کار افتادند و تبدیل شد به . آنقدر چشم هایش را چرخاند که چشم هایش رفتند مرخصی استعلاجی. آنقدر خشن بغل می کرد که نزدیک بود پیچ هایش هرز شوند. کلی خودزنی کرد. که مغرور بود و می خواست توانایی اش را اثبات کند، آمد نمایش اجرا کند، که در اواسطِ راه توسطِ که به این شکل در آمده بود، از صحنه پرت می شود بیرون. چند تایی از شکلک ها پس از این پست دیگر به حالتِ قبل‌شان باز نگشتند و و ماندند. چند دفعه جنگ طلبی کرد و بعدش رفت خجالت بکشد تا بیاید و خجالتش را رنگ کند.

هم آمده بود. ها هم بودند. محفلی ها هم تا رایحه تاریکی به مشام‌شان خورد آمدند تا مرگخواران را این‌ طوری بغل کنند و به راه راست هدایت؛ اما که هری پاتر را دیده بود، حاضر نشد بغل شود و چوبدستی اش را بیرون آورد و ندای «دِ بمیر دیگه لا مصب!» سر داد. دابی هم فریاد زد: «دابی بد!». دامبل بدو بدو رفت سراغِ مرگخواران و هر کسی را می دید بغل می کرد و آنقدر فشار می داد که پدرِ استخوان های طرف در می آمد. سیریوس هم که اوضاع را بر وفقِ مراد می دید، چوبدستی در نیاورد و شکلکِ را روی صورتش نصب کرد تا روی خدمتگزارانِ تاریکی را کم کند. از آن طرف بلاتریکس سیریوس را دید و گفت: «من مگه اینو نکشته بودم؟» پس راه افتاد به سمتِ پسرخاله اش اما وسطِ راه لیز خورد و سیریوس یهویی این شکلی شد

اما با دیدنِ تلاش مفتضحانه بقیه شکلک ها فقط ووی ووی وویِ خنده اش بیشتر می شد.

آخرِ سر، شورای عالی شکلک ها جلسه ای تشکیل داد و بعد از سه ساعت بحث، چهار ساعت مشورت و یک ربع سکوت معنادار، رأی نهایی صادر شد:
نقل قول:

از آن روز به بعد، هر وقت کاربری او را وسط پستش می‌گذاشت، شکلک‌های دیگر می‌فهمیدند که باز هم قرار است این موجود بینوا باید تا زمانی که کاربری در آن صفحه حضور دارد، مثل فنر معیوب، هی خم شود، صاف شود، خم شود، صاف شود...

و احتمالاً خودش هم دیگر یادش نباشد اصلِ جوک چه بوده؛ فقط خنده مانده بود، مثل بدهی‌ای که هیچ‌وقت تسویه نمی‌شود.

ووی ووی ووی

توی دنیای بزرگ شکلک‌ها، همه از زندگی‌ خودشون راضی بودن و کار مخصوص خودشون رو انجام می‌دادن.
که یک کارگر ساده بود، هر روز برای تخریب ساختمون‌ها می‌رفت و با ضربه‌های دقیق سرش، دیوار‌ها رو می‌ریخت. دونده‌ی ماهری بود؛ همیشه یا داشت مسابقه‌ی دو می‌داد، یا درحال تمرین کردن بود. یک مبارز حرفه‌ای بود و توی مسابقه‌هاش، ملت به این شکل تشویقش می‌کردن. پارتی‌کن مملکت بود و همیشه به عنوان دی‌جی یا رقاص به مهمونی‌ها دعوت می‌شد. حتی می‌شد برادرایی که اینطوری با هم دعوا می‌کردن رو دید؛ که البته همیشه با اردنگی‌ای که از طرف مادرشون به این شکل می‌خوردن، دعواشون تموم می‌شد.

اما یه جایی دور از همه، توی جنگل‌های ترسناکی که شکلک‌های وحشی زندگی می‌کردن و پر از جونورهای خطرناک بود، یه کلبه‌ی کوچیک قرار داشت.
توی این کلبه‌ی کوچیک، یک شکلک تنها و غصه‌دار زندگی می‌کرد؛ این شکلک که از شدت تنهایی، افسردگی گرفته بود و بی‌حوصله شده بود، کسی نبود جز... !

سال‌ها توی تنهایی و افسردگی زندگی می‌کنه و هیچ دوستی نمی‌یابه. تا اینکه یک روزی از روزهای شکلکی، که داشت از جنگل رد می‌شد، توی مسیر تنگ و تاریک و ترسناک گم میشه و ناخودآگاه به کلبه‌ی می‌رسه... که همیشه تنها بوده و تو عمرش هیچ دوستی نداشته، از اینکه بالاخره با یک شکلک دیگه آشنا شده بود، خوشحال میشه.
اون دوتا خیلی زود با هم دوست می‌شن. که نمی‌خواست رفیقش بی حوصله و ناراحت باشه، سعی میکنه خوشحالش کنه.
اون دوتا با همدیگه زمان می‌گذرونن؛ اینجوری بالش بازی‌می‌کنن، با همدیگه نوشیدنی می‌خورن و کلی خوش می‌گذرونن.

بعد از چند روز، تصمیم می‌گیره به شهر برگرده. ولی چون نمی‌خواست دوباره تنها بمونه، اونم با خودش به شهر می‌بره. اونجاست که با شکلک‌های دیگه آشنا میشه و دوست‌های زیادی پیدا می‌کنه.

بعد گذشتن مدت‌ها، تبدیل به میشه و همیشه رقصان و شادان توی شهر شکلک‌ها‌ با دوست‌هاش زندگی می‌کنه.

میگن خنده باعث افزایش عمر میشه، اما آیا هر خنده‌ای باعث افزایش عمر میشه؟ یا بعضی خنده‌ها باعث کاهش عمر میشن؟ پزشک‌ها اشتباه می‌کنن یا هنوز همه مدل‌های خنده رو بررسی نکردن؟ برای مثال این شکلک رو در نظر بگیریم:

اگر یه روز از یه جا رد بشم و ببینم یکی اینجوری داره می‌خنده و اینقدر دهنش رو باز کرده که ۹۰ درصد صورتش تبدیل به دهن شده، قطعا با یه آواداکدورا خلاصش می‌کنم. خب الان چی شد؟ این خنده باعث کاهش عمر طرف شد دیگه! پس نتیجه می‌گیریم که جمله «خنده عمر رو زیاد می‌کنه» به اندازه کافی دقیق نیست. به قول شخصیت‌های جی جی کی، باید یه سری شرط و تبصره و ماده و بند بهش اضافه بشه که فهمیدنش پنج اپیزود طول بکشه.

اولا که بنفش باشی. اگر بنفش باشی و بخندی، هم رنگ قشنگی داری، هم کی جرأت می‌کنه بره به موجودی که صورتش بنفشه اعتراض کنه؟ اصلا شاید گونه جدیدی از حیات باشی. شاید هم مالیات جمع کنی. هیچ‌کس ریسک نمی‌کنه.

دوما که ریش پروفسوری داشته باشی تا همه بدونن داری به یک کشف علمی مهم می‌خندی. مثلاً همین الان اثبات کردی چرا هاگوارتز چهار گروه داره و پنج گروه نداره. یا فهمیدی چرا باسیلیسک با وجود نداشتن دست، هیچ‌وقت از نبود دست شکایت نکرده. خلاصه باید معلوم باشه خنده‌ات پشتوانه پژوهشی داره.

سوما چشمات کمی بادومی باشه که هرگونه اعتراض بهت بلافاصله وارد حوزه‌های بسیار حساس سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، بین‌المللی، بین‌سیاره‌ای و بین‌کهکشانی بشه و طرف مقابل ترجیح بده اصلاً وارد بحث نشه.

چهارما ترجیحاً زمانی بخندی که یکی رو تهدید به مرگ کردی، اون فرد هم رفته از خود مرگ درخواست کمک کرده، مرگ پرونده رو بررسی کرده، فرم‌های مربوطه رو مهر زده، بعد سرش رو بالا آورده و دقیقاً با همین قیافه بنفش بهش خندیده. اونجاست که طرف متوجه میشه امید یک مفهوم تزئینی بوده.

پنجما مهمه که اندازه دهنت از قوانین هندسه اقلیدسی پیروی نکنه. هرچه فاصله دو گوشه دهنت به مرزهای جغرافیایی نزدیک‌تر باشه، اعتبار خنده بیشتره. طبق آخرین تحقیقات وزارت سحر و جادو، این شکلک هنگام خندیدن می‌تونه همزمان سه استان، دو گوسفند و یک مفهوم انتزاعی رو ببلعه.

و دقیقاً در همین شرایطه که خنده باعث افزایش عمر میشه. چون هیچ موجود زنده‌ای جرأت نداره بهت نزدیک بشه و عامل مرگت بشه.

نه‌تنها دل دارن، بلکه اونا هم داستان‌های مختلف و هیجان‌انگیز خودشون رو دارن!

تو این تاپیک شما قراره در پست‌های تکی، هر چیزی که می‌نویسین رو به شکلک‌ها ربط بدین یا برای هر شکلک یا شکلک‌هایی که می‌خواین داستان بسازین یا حتی ماجراهایی که اونا در دنیای شکلکی خودشون دارن رو تعریف کنین.

پس مادامی که رول شما ارتباطی با شکلک‌ها و دنیای اونا پیدا می‌کنه، اینجا جاییه که باید برای نوشتنش بیاین!

منتظر داستان‌های شما درباره‌ی این شکلک‌های دوست‌داشتنی که دنیای نوشتار رو رنگی و زیبا می‌کنن هستیم.

پ.ن: ایده‌ی این تاپیک در واقع از کدخدایان هاگزمید یعنی ملانی استانفورد و تلما هلمزه که نشد که بشه که خودشون تاپیک رو بزنن.