معجون در حال آماده‌سازی است

ازونجایی که چون در حال غرق شدن بودن، شرایط خیلی سخت بود برای فکر کردن ، واسه همین برای این که واقعا بتونن به نتیجه‌ای برسن نیاز داشتن انواع و اقسام فکرها رو به کار بگیرن. اول با دست کشیدن زیر چونه. بعد با حتی بیشتر دست کشیدن زیر چونه. بعد با دست کشیدن بر کله. حتی با عینک گذاشتن تا بیشتر تیریپ بچه متفکر به خودشون بگیرن. یکی حتی سعی می‌کنه ادای "یافتم" در بیاره بلکه ذهنش خجالت بکشه و واقعا یه چیزی براش رو کنه. ولی حدس بزنین چی می‌شه؟ هیچ‌کدوم افاقه نمی‌کنه.

برای همین جادوگران که گشنه‌ی اثبات برتری جادوگران در بین تمام سایت‌های ایفای نقش هری پاتری در کل دنیا بودن ، حالا داشتن مقدمات منقرض شدن خودشون رو مهیا می‌کردن. آیا این بود آرمان‌های جادوگران؟ آیا باید در مسیر اثبات برتری، به کل از رو زمین محو می‌شدن؟

نـــــــــــــه!

نباید اینطور می‌شد!

ولی خب داشت می‌شد.

کشتی دیگه به طور کامل غرق شده بود و همه به خاطر دعوا بر سر اندک چوب‌هایی که روی آب مونده بودن ، داشتن از سر و کله‌ی هم بالا می‌رفتن که باعث می‌شه چوب بشکنه یا چون توانایی تحمل وزن این همه آدمو نداره، همگی با هم برن زیر آب و قلپ‌قلپ‌کنان آب اقیانوس نوش جان کنن. خلاصه که اوضاع خیلی خیط بود.

در همین حوالی که شهروندان جادوگران به جای دست و پا زدن ، تصمیم می‌گیرن سرنوشت شوم خودشون رو بپذیرن و آخرین بای‌بای‌هاشون رو با همدیگه کنن بلکه در اون دنیا دوباره همو ملاقات کنن و حداقل اونجا ثابت کنن بهترین سایت ایفای نقش هری پاتری در دنیا هستن، یکهو یه موج چنان بلندی از راه می‌رسه که حتی اونایی که اندک امیدی برای زنده موندن در دل داشتن هم حالا دیگه به کل ناامید می‌شن.

- جزیره!

اما در ناامیدی بسی امید است! چرا که توجهشون به جزیره‌ای دورافتاده در همون اطراف جلب می‌شه که به نظر تنها راه نجاتشون میومد.

یه راه؟ این وسط تنها کاری که ملت جادوگران بدون چوبدستی می‌تونستند بکنند، دعا کردن بود. ازونجایی هم که پبامبرشون باهاشون تو کشتی بود یک راه داشتند، پیامبرشون رو قربونی می‌کردند که سالم سالم بره تو شکم یه نهنگی و سالهای سال اونجا زنـد... صبر کن ببینم، این داستان برای یه جای دیگه بود. کجا بودیم؟ آها، راهی که داشتند که این بود که دست به ریش مرلین بشن که شاید یه فرجی بشه و بتونند از ناکجاآباد نجات پیدا کنند و به ادامه ثابت کردنشون برسند.

ازونجایی هم که ملت جادوگران خیلی به هم نزدیکن ، لحظه‌ای ذهنشون تلپاتی کرده بود و تمامی این تحلیل‌ها در خودآگاه جمعی همشون منعکس شد و رد نگاهشون گرفته شد به سمت مرلین که سعی داشت جیمز رو از سر و کول پوک پیرش بندازه پایین. پیرمرد بیچاره از دست جیمز که خلاص شد(باور کنید نمی‌خواید بدونید چطوری؟ که باید بگم ممنون خودت چطوری؟ )، سرش رو آورد بالا و حواسش رو داد به ملتی که حالا به او نگاه‌ می‌کردند و هی همدیگه رو برای پیش‌قدم شدن هل می‌دادند. انقدر این هل دادن‌ها ادامه دار شد که فلور با صدای افسون ‌انگیزش انداختند وسط‌.
- اهم، اهم. خب... دل اگر جادوگران‌شناسی همه در رخ مرلین بین، به مرلین شناختم به ریشش قسم جادوگران را!
و درحالیکه می‌دونست تمام امیدش برای وز نشدن موهای تازه اتو کشیده‌ش معجزه‌ی مرلین و ریشش بود، به زانو دراومد.
- تو ای مرلین ریش بزرگ، حاجتی داریم. روایش کن.

مرلین که تازه دو گالیونیش افتاده بود، یک Ah no, here we go againی سر داد‌. زیرشلواری راه‌راهش رو از زیر رداش بالا کشید و آماده شد. ریشش رو داد بالا تو هوا چرخوند، انگشت پیرش رو زد تو اقیانوس و کشید به ابروهای پرپشتش، شونه هاش رو داد بالا و یک پاش رو داد عقب. لِی‌لِی کرد و پشتک زد و درحالیکه به هوا می‌جست و می‌قِرید ، یکی از ریشاش رو از جا کند.
- فرزندانم متاسفانه باید اعلام کنم ازونجایی که همین الان کل آب آبی اقیانوس رومون خالی شد، ریش بنده‌ سیگنالاش از کار افتاده و ممکنه فکر کنید خب بذار خشکش کن که باید بگم بخاطر هوای شرجی اقیانوس خشک هم نمیشه.

ملت جادوگران آنی قیافه هاشون از و خشم به مرحله پذیرفتن رسید که با توجه به موقعیتی که داشتند سریعا دوباره به برگشتند و فکر یه راه دیگه رو کردند.

خلاصه: اعضای جادوگران که گشنه‌ی ثابت کردن این بودن که سایت جادوگران بهترین سایت ایفای نقش دنیاست، با کشتی راهی ناکجا آباد میشن. اما وسط اقیانوس، یه صخره یخی با همر کشتی و چوبدستی‌هاشون رو می‌شکونه. حالا جادوگرانی‌ها بدون چوبدستی و با کشتی شکسته، وسط اقیانوس گیر افتادن.

- من بهتون گفتم اون صخره مشکوکه! اگه گوش داده بودین الان بدون چوبدستی وسط آب گیر نکرده بودیم!

ملت که به سختی از تیکه‌های کشتی آویزون شده بودن، با چشم غره به غر زدن‌های تلما واکنش نشون میدن. دلفی آهی میکشه و جای خالی صخره نگاه میکنه.

- اقیانوس عاشقم شده! کشتی‌مون رو خراب کرد تا من رو در آغوش بگیره!

طولی نمی‌کشه که تاتسو با شنیدن این حرف تغییر رنگ پیدا می‌کنه. از سفید به زرد، از زرد به قرمز ، از قرمز به سبز ، از سبز به صورتیو از صورتی به بنفش تبدیل میشه.

آخر سر هم تلاش های بقیه برای ساکت کردنش جواب نمیده. و تاتسو با عبور موفقیت آمیز از تمام موانعی که جلوش بود و پرت کردن اونا به درون دهن باز ایوا که مستقیم به معده‌اش راه داشت ، به دلفی می‌رسه.

- چی چی میگی؟ یعنی چی اقیانوس عاشقته؟

تاتسو با بغض کاتاناش رو که سعی داشت بالای آب نگه داره، نشون میده.

- به‌خاطر عشق و عاشقی شما کاتانای ما زنگ بزنه خوبه؟!

- چشم دیدن خوشبختی من و خواستگارم رو نداری؟

بقیه که متوجه دعوایی که داشت بین دلفی و تاتسویا می‌شن، برای مداخله جلو میان.

- بشینین سر جاتون ببینم! الان وقت دعوا نیست. باید اول یه راهی برای زنده مونده پیدا کنیم!

جیمز که دید تاتسویا اونجوری ایوا رو مثل شیرشاه بلند کرد و بچه حسودی بود میخواست که یک نفر اونم بلند کنه .
و بمثل همیشه رفت سراغ مرلین چون ننه باباش که نبودن و تنها کسی که براش مونده بود مرلین بود که به اون لقب "فرزند موردعلاقه توربوپلاس پرومکس دابل چارژر" داده بود.

- بابا مرلین، بابا مرلین.
- جانم فرزندم؟
- من رو بلند کن.
- هان؟ چه چه میگویی فرزند موردعلاقه توربوپلاس پرومکس دابل چارژر؟
- میگم من رو مثل تاتسویا که ایوا رو بلند کرد اونجوری بلند کن و به همه بگو که من فرزند موردعلاقه توربوپلاس پرومکس دابل چارژر ام.
- اما فرزندم من کمرم درد میکنه تو رو بخوام رو دستم بگیرم شاید اخترین حرکت عمرمون باشه... میگم چطوره دستتو بالا ببرم بگم هرکه من مرلین اویم این جیمز مرلین اوست؟
- نه خب اونجوری انگار برنده مسابقات کشتی شدم، من رو بگیر دستت ببر بالا. تازه من که وزنی ندارم کلا ۵۰ کیلو ام.
- تو ۵۰ کیلویی؟ تو راحت ۱۵۰ کیلویی

مرلین که فهمید با این حرفش اعتماد به نفس جیمز که در حد فرزند موردعلاقه توربو پلاس پرومکس سوپردابل چارژر بود رو رسوند به جیمز سیریوس پاتری که خانواده اش رفتن و تنها مونده اومد جمعش کنه.

- منظورم اینه برای منی که سال هاست دست به وزنه و دمبل نزدم تو ۱۵۰ کیلویی مگرنه من که میدونم تو ۴۸ کیلویی، اون روز اصن دیدم وقتی رفته بودی رو ترازو رزالین اومد پاشو گذاشت رو ترازو که وزنت بره بالاتر.
- جدی بابا مرلین؟ از شنبه نه از فردا باید با هم بریم باشگاه منم باید یکم وزن بگیرم پس

تاتسویا نمی‌دونست اونجا چیکار می‌کرد می‌خواست بره توی یه سوژه‌ی دیگه ولی کاتانا نتونست درست انتخاب کنه. توی اون بدبختی که یکی از همر می‌خورد و یکی از دابی از شدت ضربه‌ها گیج شد و این دقیقا بهترین فرصت برای جادوگران بود!

یه تاتسویای گیج بهتر از یه تاتسویای هوشیار نقشه می‌کشید!

همون لحظه بود که همشون توسط گرداب خورده شدند! هیچکس دوست نداشت خورده بشه ولی یه نفر بود که خیلی دوست داشت همه‌چی بخوره! درحالی که قلپ قلب شنا می‌کرد خودش رو به سختی رسوند به ایوا، بغلش کرد و مثل شیرشاه گرفتش بالا و ایوا به محض دیدنِ اون همه گردابِ خوشمزه نقشه رو فهمید و به این صورت به گرداب حمله کرد!

قضیه دیگه اونقدر خیط شده بود که کسی حتی حال جیغ و داد هم نداشت؛همه وایستاده بودن و به چوب دستی های دو تکه شده زل زده بودن،انگار نه انگار که وسط اقیانوس تو کشتی سوراخ سوراخ دارن غرق میشن.

دابی هم اون وسط گفت:
_دابی باید جوراب هاشو نجات بده تا آزاد بمونه،دابی آزاد ، دابی خودخواه.

بعد با یه حرکت جوراب ها رو به هم گره میزنه و سمت اسنیپ که اون بالا نشسته بود و داشت از سیگارش پک می‌گرفت پرتاب میکنه.

جوارابا مستقیم میخوره وسط صورت اسنیپ؛اسنیپ که با خوردن جوراب تو صورتش حالش اومد سر جاش با عصبانیت میگه:
_این کدوم موجود احمقیه که جورابشو سمت من پرت میکنه؟پاتر!؟تویی؟حتما تویی،میدونم تویی!حتی توی این وضعیتم دست از این لوس بازیا برنمیداری!
به خاطر این حماقتت ۱۰ امتیاز از گریفیندور کم میشه.

همون موقع دامبلدور از پشت یه ستون میاد بیرون و میگه :
_بخاطر این هدف گیری دقیق جناب پاتر، گریفیندور ۱۰۰ امتیاز میگیره.

توی این موقعیت دابی هم باز داشت سرش رو می‌کوبید به تیکه چوب های باقی مونده از کشتی و میگفت:
_دابی بد،همش تقصیر دابیه
همون موقع بود که به علت کوبش های چکش وار دابی نصف دیگه کشتی هم رفت زیر آب و فقط یه مقدار مونده بود تا کشتی غرق بشه.

پروفسور اسنیپ که بالای دکل بود آخرین پک به سیگارش رو زد و گفت:
_لیلی منتظرم باش که دارم میام ، عشق زندگیم منتظرم باششششش.
و بعد تاراپپپپ خودشو از بالای دکل انداخت پایین ولی متاسفانه مثل یه گونی سیب زمینی با ارشه کشتی برخورد کرد.

و همون موقع بود که جامعه جادوگری زدن زیر خنده .

اسنیپ که به شعورش برخورده بو گفت:
_ساکت شید من استاد شما هستم.
یهو چشمای اسنیپ اندازه نعلبکی شد.
_نخندید احمقا، اون جا رو نگاه کنید،اون چیه؟!

همه برگشتن به عقب و به جایی که اسنیپ اشاره میکرد نگاه کردن.
از اون سمت یه چیزی مثل گردآب داشت بهشون خیلی سریع نزدیک می‌شد.
همه شروع کردن به جیغ زدن یهو گردآب اومد و همشون رو بلعید.

در حالی که بلبشویی تو کشتیِ از هم گسیخته در جریان بود، دابی بالاخره بعد از مذاکرات فراوان با کوه یخ، دو جورابیش میفته که قرار نیست نتیجه خوبی عایدش بشه. پس بعد از غواصی به عمق اقیانوس تا دو تا جورابیش که افتاده بود رو برداره و دوباره تو پاش کنه تا دابی جن آزاد بشه ، یکراست به کشتی برمی‌گرده که دیگه تا اون موقع نصفش تو آب رفته بود.

- دابی کاپیتان کشتی بود. دابی نتونست کشتی رو نجات داد. دابی بهتر بود نبود تا دید کشتیش به گل نشست.

دابی اونقد سرشو می‌کوبه به اندک چوب‌های کف کشتی که اونام مقاومتشون بر اثر ضربه‌های چکش پایین اومده بود که همون بخشی از کشتی که هنوز غرق نشده بود هم با سرعت بیشتری و با هر ضربه‌ی سر دابی بهش، بیشتر تو آب فرو می‌ره.

این وسط فقط اسنیپ بود که معلوم نیست کِی، موفق شده بود بادبان کشتی رو فتح کنه و ازون بالا سیگار بکشه و هی دود بده بیرون.
- آه لیلی. می‌بینی؟ می‌بینی چطور تاریخ داره خودش رو تکرار می‌کنه؟ می‌بینی عشق به پاترها همیشه تهش نابودیه؟ تو که اون‌طور پرپر شدی، حالام نوبت این کشتیِ زبون‌بسته‌س. کشتی‌ای که یه جن خونگیِ پاتر دوست هدایتش کنه، معلومه سرنوشتی جز غرق شدن نصیبش نمی‌شه.

و اسنیپ از اون بالا می‌دید که چطور جامعه‌ی جادوگران هم‌چون مرغای پرکنده دارن ازینور به اونور می‌رن تا تکه چوبی پیدا کنن برای پناه بردن به روش. تازه جک با وجود این که کنار رز رو تخته چوب جاش می‌شد، اما همون پایین موند تا تبدیل به مجسمه یخی بشه.

اسنیپ با دیدن این صحنه دردناک دوباره یاد عشق خودش به لیلی میفته و میاد چوبدستیشو در بیاره تا یه کاری کنه که نمی‌گیم اون کار چیه چون قرار نیست فرصت انجامشو پیدا کنه اونم به خاطر این که کوه یخ ول نکن‌تر از این حرفا بود و بلافاصله بعد از دیدن این که بالاخره یه جادوگری واقعا قصد داره با چوبدستیش یه کاری کنه، فریاد می‌زنه:
- موهاهاهاها. چوبدستی بی چوبدستی!

و یه همری می‌زنه رو سطح اقیانوس که موجش در تار و پود چوبدستی همه‌ی جادوگران نفوذ می‌کنه و همه‌ی چوبدستی‌ها رو از وسط به دو نصف مساوی تقسیم می‌کنه.

کوه یخ که حسابی از کرده‌ی خودش راضی بود، شروع می‌کنه به فرو رفتن در عمق اقیانوس تا از دیده‌ها پنهان شه و هم‌زمان زمزمه می‌کنه:
- بای بای ما رفتیم. بای بای ما رفتیم.

و جادوگران بدون چوبدستی در وسط اقیانوس با یه کشتی غرق شده رها می‌شن.

دابی، داب داب گویان سرش به زیر آب رفت اما دابی جنی نبود که با این آب ها غرق بشه پس شنا کرد و شنا کرد تا به طرف چکش رسید.
- چکش دابی رو باید زد. چکش نباید کشتی رو زد. تو کشتی جادوگر جماعت نشست، اگر عصبانی شد دابی کارو نتونست کرد.

اما چکش از رو نرفت پس سر راهش هم خودش رو زد، هم دابی رو، هم کشتی رو! کشتی هر لحظه بیشتر در آب فرو می‌رفت، آب به بیشتر نقاط نفوذ کرده بود و هر کسی به سمتی فرار می‌کرد یا به چیزی چسبیده بود که غرق نشه‌. به هر حال اونا جادوگر بودن، تو دنیای ووشیا نبودن که بخوان یهو سوار شمشیر بشن و برن به دور دست ها. همه ی جارو ها هم آب خورده بود و دیگه بدرد پرواز نمی‌خورد.

- دست کم اِرث شیکای بی نظیری داره. اوه مای گاد لوک ات می، دارم سیکس پک در میارم.

دراکو دستی دراز کرد و پسرش که همچنان در حال شمردن گالیون های بر آب رفته ش بود رو از زیر آب بیرون میکشه.
- عقلتو از دست دادی بچه؟ میدونی با چه خون جیگری بزرگت کردم؟

خواهران بلک هر کدوم یک طرف تیکه ی چوب شناور رو گرفته بودن و در حال بحث های همیشگی باهم بودن.
- بچه اومده میگه خاله م دنبال من و شوهرم با کروشیو و آوادا افتاده خب خواهر گلم مشکلت چیه؟ تو دیگه با خواهر زاده خودتم مشکل داری؟
- بچه‌ت با اون سلیقه‌ش آبرو هفت خاندانمون رو برد، تازه الان به خودت هیچی نمی‌گم چون جونمون به یه تخته بنده وگرنه...اوا نازی دراکو خاله رو ببین چه ناز بچه ش رو نجات داد.

دابی اما همچنان سعی داشت با همر زبون نفهم به یه توافق منصفانه برسه اما خب...همر ها که گوش شنوا نداشتن!

همر یکی زد تو سر خودش، یکی زد تو سر کشتی. دوباره یکی زد تو سر خودش، این‌دفعه دوتا زد تو سر کشتی. خلاصه انقدر زد و زد تا بالاخره کمر کشتی بدبخت زیر بار این ضربه‌ها شکست... اونم چه شکستنی!

- اوه مای گاد... منو بگو فکر کردم اومدیم یه کشتی لاکچری! اینکه با چندتا اتک ساده دیستروی شد! چه بی‌کلاس!

ویولا در حالی این دیالوگو گفت که با یه دستش نرده یه نیمه از کشتی واژگون شده رو گرفته بود و با دست دیگه‌ش داشت یه فنجون قهوه رو با خونسردی تحسین برانگیزی سر می‌کشید.

یکم اونور‌تر از ویولا، نیمفادورا دیده می‌شد که نیم‌تنه پایینی بدنشو شبیه نیمه‌ پایینی بدن نهنگ کرده بود و درحالی که باله‌های دمشو برای ریموس لوپین تکون می‌داد چشمک می‌زد.
- جوووون... آقا پسر، نهنگت بشم عنبرم می‌شی؟
- آه نیمفادورای عزیزم، فقط عنبر شکلاتی!

آهنگ رمانتیکی از ناکجا‌آباد پلی شد. نیمفادورا پرید توی آغوش باز ریموس اما از اونجایی که به دلیل نهنگی شدن نیمه‌پایینی تنش، غول‌آسا شده بود، ریموس با افکت له شدن اسلایم، زیر نیمفادورا له شد. (از طرف پروفسور اسنیپ: )

از اونور صحنه، سیریوس بلک، این سگ سیاه زشت و کریه‌المنظر دیده می‌شد که از غم له شدن رفیق شفیق شکلاتیش مونده بود چه شکلاتی به سرش بگیره که تصمیم گرفت اولین و آخرین راهکار زندگیشو به کار بگیره و با موتور سیکلتش روی دودکشای در حال غرق شدن کشتی تک‌چرخ بزنه. که البته چون دست فرمونش داغون بود، موتور درحال تک‌چرخ زدن از روی دودکش نیمه غرق شده کشتی سُر خورد و باعث شد بلک با کله بیفته داخل دودکش! آخی! (از طرف پروفسور اسنیپ: )

این وسط تنها کسی که دنبال راهکار بود ولی ای کاش که نبود کاپیتان دابی بود.
- کاپیتان دابی باید این کشتی رو نجات داد! کاپیتان دابی نذاشت کشتی‌ای که خودش کاپیتانش بود غرق شد! تا داب داب دابی رو داشت غم نداشت!

با تشکر از حمایت دورا. بریم که داشته باشیم افتتاح اولین سوژه تاپیک رو.



خانواده‌ی بزرگ جادوگران سوار یه کشتی بزرگ شده بودن که وسط اقیانوس در حال حرکت به سمت ناکجاآباد بود. شاید بپرسین چرا؟ چون اونا گشنه‌ی این بودن تا ثابت کنن جادوگران بهترین سایت ایفای نقش در دنیاست و نظیر نداره.

حالا در حالی که آسمون صاف و آبی و آفتابی و حسابی پروازکردنی بود و اقیانوس هم اونقد آروم بود که حتی موجا حال نداشتن خودی نشون بدن، ناگهان کوه یخی احساس می‌کنه داره به ابهت اقیانوس توهین می‌شه که اینقد بی‌چالش داره یه عالمه جادوگرو از روی خودش عبور می‌ده.

پس تصمیم می‌گیره به خودش یه تکون، دو تکون، چوبدستیتو بتکون ... چیزه یه قری به کمرش بده تا کشتی که خیال می‌کرد با آسودگی خاطر می‌تونه از کنار کوه یخ عبور کنه، بفهمه که اشتباه کرده و ازین خبرا نیست.

به محض برخورد کشتی با کوه یخ، کشتی چنان ضربه‌ای بهش وارد می‌شه که چند تا ممد جادوگر و فاطی ساحره که در لبه‌های کشتی بودن تلپی میفتن تو آب تا شنا یاد بگیرن و بقیه هم می‌فهمن که ای دل غافل سفر بی‌خطرشون حالا بهشون اردنگی زده.

- کوهه در واقع تخم یه جانوره که داره می‌شکنه تا موجود داخلش به دنیا بیاد!

تلما اینو بعد از بررسی‌های سریعی که از وضعیت موجود می‌کنه فریاد می‌زنه که باعث می‌شه همه ابرو بندازن بالا که این حرفا چیه تلما خانوم، کوه یخ کجا و تخم جانور کجا. با این حال توجهشون رو به کوه یخ معطوف می‌کنن که واقعا داشت ویبره می‌رفت و نمی‌شد نادیده‌ش گرفت! کوه یخ ناگهان ترک برمی‌داره و از یه ورش یه دست با چکش بیرون می‌زنه که همرزنان با چکشش می‌کوبه بر هر گوشه‌ی کشتی که می‌رسه.

- دیدین کم بی‌راه نگفتم.

واقعا هم کم بی‌راه نگفته بود و حالا که دنیا به روی پیش‌بینی تلما لبخند زده بود ، نوبت تلما بود تا تلافی ابرو بالا انداختنای بقیه رو در بیاره. اما خیلی وقت نداشت این حالت کول رو حفظ کنه، چون کوه یخ واقعا داشت با همر می‌زد تو سر و کله‌شون که خیلی بدا به حال سرنشینان کشتی بود.