و تنها کسی هم که می‌تونست بدون عذاب وجدان و با خوشحالی تمام برای کودکان و بچه‌های مهد کودکی خوراکی و نوشابه و تنقلات و آجیل و هله و هوله و اره و اوره و شمسی کوره بیاره، لیلیث بود. البته لیلیث هم گاهی اوقات ناراحت می‌شد. از اینکه مثلا چرا کودک بیچاره پوکی استخون داره و استخونش کلسیم کافی نداره؟ لیلیث هم از اینکه کلسیم کافی به بدنش نمی‌رسید ناراحت می‌شد بالاخره...
حالا اینکه چرا پوکی استخون کودکان دیاگون، منجر به نرسیدن کلسیم به لیلیث می‌شد، قضاوتش با اونایی که پیگیر پرونده‌های جنایی هستن.

اصلا چرا باید به یک چیز مجانی توجه می‌شد؟ یعنی کسی نبود که بیاد اونجا و بگه تنها چیز مجانی، پنیر سر تله موشه و اونم مجانی نیست و بهاش جون خود موش بیچاره‌س؟ اینا همه‌ش تقصیر زندگیه. زندگی که ملت رو می‌کشونه دنبال خودش و همیشه دم از خوشی و خوشبختی و کلی چیزای خوب خوب می‌زنه و وقتی کلی براشون دویدی و دویدی و یهویی رسیدی و رسیدی... کاشکی نمی‌رسیدی! چون متوجه می‌شی همه اینا همون پنیر مجانی سر تله بوده.

لیلیث هم که متوجه داستان پنیر و تله و زندگی دویدن و راه رفتن و نرسیدن و عشق و این داستانا نبود، صداش رو بلندتر کرد تا بلکه شاید از این مکان جذاب به نون و نوایی برسه. بالاخره مهد کودک بود دیگه... لیلیث دنبال مهر و محبت و اینا بود. دنبال بچه بازی که نبود.
- کی اینجا میاد باهاش بازی کنم که کیک و نوشابه بهش بدم!

شاید هم بود.

ماندانگاس با هزار بدبختی و تقلا خودش را مرتب کرد. چشمانش از نفوذِ آن شی گردِ قهوه‌ای رنگ می‌سوخت! البته سوزش چشمانش قطعا به پای حالت تهوعش نمی‌رسید. این‌بار قبل از اینکه به سمت پله ها راه بیفتد، چوب دستی‌اش را از جیبش بیرون آورد.

-اگه فقط گیرتون بیارم... یه کاری میکنم هفت اسمونِ جادوگران به حالتون گریه کنن.
-چیکار می‌خوای بکنی؟
-می‌خوام کاری کنم هفت آسمون- صبر کن...

ماندانگاس با تعجب به سمتِ صدا برگشت. این صدا، صدای یک بچه نبود. بلکه صدای یک بزرگسال بود! او با بهت و ترس رویش را به سمت صدا که دقیقا از بغل گوشش می‌آمد چرخاند و با دیدنِ لبخندِ گشادِ لیلیث، جیغِ بنفشی زد که تنِ تمام شئ های گردِ قهوه‌ای رنگی که آن بالا انتظارش را می‌کشیدند را لرزاند.

-تو دیگه کی‌ای!
-من؟ لیلیثم. بذار ببینم کارتمو پیدا می‌کنم...

لیلیث با دستِ صورتی/طوسی ربات گونه‌اش دستی به جیبش کشید و یک کارت قرمز رنگ را بیرون آورد. روی کارت با خط بزرگی نامِ لیلیث هک شده بود درحالیکه یک میکروفون در دستانش نگه داشته بود.



-این منم، این عکسو وین تازگیا برام درست کرده پس منم تصمیم گرفتم به عنوانِ کارت ویزیتم ازش استفاده کنم.

ماندانگاس به سختی چهره‌ی متعجبش را از روی دستانِ رباتی لیلیث گرفته بود و حالا با دیدنِ عکس، حتی بیشتر از پیش تعجب کرده بود. او به ارامی قدمی به عقب برداشت و زیر لب زمزمه کرد.

-اگه برای دزدی اومدین، هرچی که هست و نیست برای شما! من میرم که راحت باشین.
-چی؟ ولی من که برای دزدی نیومدم! نکنه اشتباه اومدم؟ ای بابا... سگِ من داشت بویِ بچه ها رو می‌کشید. بهم گفت اینجا پر از بچه‌س!

لیلیث درحالیکه جمله‌اش را تکمیل می‌کرد، نایلونِ پر از خوراکی که در دستش قرار داشت را بالا آورد.

-براشون خوراکی و نوشابه آوردم.

شایعات مبنی بر این است که ماندانگاس قبل از بلند شدن پنج، شش دقیقه‌ای به حال خودش گریه کرد.
- اگه صورتای شما کره تسترال‌های فسقلی رو روی دیوار تاریخچهٔ بلک‌ها پرس نکر-

صورت ماندانگاس از قرمزیِ رژ لب تانکس به قهوه‌ایِ شکلات لوپین تغییر یافت. گویا سگ‌ها کار پوشک عوض کردن بچه را تمام کرده بودند و با خرسندی زباله‌ها را به طرفی پرت کرده بودند (طرفی= بر و دماغ رفیقمون، دانگ).
به‌هرحال سگ حتی اگر بلد باشد پوشک بچه عوض کند، باز هم سگ است دیگر! از کجا بداند سطل زباله چیست! حتی دانگ شانس آورده بود گربه پوشک را عوض نکرده بود، وگرنه الان پنجه‌هایی پوستش را می‌کندند تا آن مادهٔ قهوه‌ای رنگ را زیرش دفن کنند-هر چند بعید می‌دانم در آن صورت هم ذات درونی این دانگ ما از همانی که بود کثیف‌تر می‌شد.

ماندانگاس مثل دیوانه‌ها خودش را به زمین و دیوار می‌مالید تا تمیز شود. بیچاره از ترس چشیدن آن شاهکار حتی نمی‌توانست دهانش را برای ناسزاهای رکیک تر باز کند!

- چرا اینجوری می‌کنه... کیکه دیگه! کیکه، فقط زشت شده... هنوزم که نام نام!   
یکی از بچه مرگخوارها با سردرگمی این را پرسید. بقیه هم با او موافقت کردند و با تعجب به تقلاهای ماندانگاس چشم دوختند. 

- آها فهمیدم... تو کیک بادوم زمینی بود، شاید حساسیت داره!   
- شایدم نمی‌خواد با خامه چاق شه؟ شاید تو رژیمه!    

ماندانگاس با قدم هایی آرام به پله ها نزدیک شد تا به طبقه بالا برود. اما جلوی پله ها متوقف شد و به کف زمین نگاه کرد. به نظر می‌آمد چیزی روی زمین ریخته است. ماندانگاس خم شد تا ببیند ایا همین اول کاری چیز دندان گیری پیدا کرده است یا نه:
- کارت بازی؟ کی این کارت ها رو ریخته کف زمین؟

صدای بچه‌گانه خفه ای به گوش رسید که گفت:
- کدوم بوقی کارت بازی ریخته جلوی پله ها؟ من گفتم لگو بریزین!

صدای بچه‌گانه دیگری جواب داد:
- هییییییش...آروم تر صدامونو میشنوه و میفهمه که ما خونه‌ایم. چیکار کنم لگو پیدا نکردم!

ماندانگاس پوزخندی زد و همان طور که تصمیم گرفت کارت ها را نادیده بگیرد پایش را روی آنها گذاشت تا از راه پله بالا برود، اما به محض تماس کف کفشش با کارت‌های پخش شده کف زمین کارت بازی های انفجاری همچون مین ضد نفر شروع به ترکیدن کردند!

ماندانگاس که سوزش عمیقی در ناحیه انتهایی پاهایش حس میکرد خودش را به روی پله ها پرتاب کرد و تمام فحش‌های رکیکی که از اول زندگی تا به امروز یاد گرفته بود را فریاد کنان به زبان آورد!

از بالای پله ها صدای سوتی نظرش را جلب کرد. همان طور که پاهای سوخته اش را با دست باد میزد روی پله ها ایستاد و نگاهی به بالای آن انداخت. در تاریکی آن بالا میتوانست چهره یک نفر را در کنار وسیله‌ای گرد و بزرگ تشخیص دهد.
- آهای کی اون بالاست؟ با زبون خوش بیا پایین.

صورتی که در بالای پله ها در میان تاریکی به زور قابل تشخیص بود لبخند شومی زد و گفت:
- من که نمیام ولی الان رفیقم میاد پیشت.

ماندانگاس با چشم های ریز شده اش که به بالا خیره مانده بود متوجه شد آن شئی بزرگ و گرد پاتیلی سیاه و سنگین است که دسته آن به طنابی بسته شده که از سقف آویزان است و با سرعت به طرف صورتش در حرکت است! قبل از آنکه ماندانگاس عملی فرصت داشته باشد تکانی بخورد پاتیل سنگین با صورتش برخورد کرد و او را از روی پله ها به عقب پرتاب کرد و باعث شد با پشت به روی باقی مانده کارت های بازی انفجاری روی زمین بیفتد و آن ها را هم بترکاند!
- آیییییییییی...لعنت به ریش مرلین! دعا کنین دستم بهتون نرسه!

بچه بانز چند ساعتی منتظر آمدن دزد شد ولی اتفاقی نیافتاد. صدایی از هیچکس در نمیامد.
او که حوصله اش سررفته و از این همه انتظار کشیدن خسته شده بود فریاد زد:
- پس این دزدا کجان؟ سه ساعته منتظرم!
- هیس! سه ساعت کجا بود؟ پنج دقیقه بیشتر صبر نکردی.

این را یکی از کودکانی گفت که والد یا والدینش به او خواندن ساعت را یاد داده بود. بچه بانز که متوجه اشتباهش شده بود دوباره برگشت و سرجای خود مستقر شد. به هر حال بچه بود و کم تحمل.
همین موقع صدای باز شدن در آمد.

- سلام؟ کسی اینجا نیست...

ناکهان همه ی بچه ها با هم فریاد زدند:
- نه ما هیچ کدوم اینجا نیستیم.

و کاملا و صد در صد خیال دزد را راحت کردند که اینجا نیستند!
دزد که طبق معمول ماندانگاس فلچر بود، اول می خواست پا به فرار بگذارد ولی بعد از کمی تحلیل و تجزیه متوجه شد تن صداهای زیر نمی تواند متعلق به یک بزرگسال باشد، پس خطر لو رفتن را به جان خرید و همانجا ماند.
- گفتین کسی اینجا نیست؟
- نیستیم دیگه مشنگ!
- چند دفعه می خوای بپرسی آخه؟

ماندانگاس به ملافه ای که تکان تکان تکان می خورد و غر میزد خیره شد و طی یک حرکت سری ملافه را کنار کشید و با بچه ای کم سن و سال مواجه گشت.

-امم... ببخشید داری چی کار می کنی؟
- نمی تونی منو ببینی مگه نه؟ من نامرئیم!... از من بترس!

دانگ با تعجب، بچه ای را که چشمانش را محکم بسته بود و هیچ جا را نمی دید؛ دور زد. فرزند خوانده ی بانز، بچه ی واقعی او نبود که بخواهد مثل خودش نامرئی باشد و کودک این حقیقت تلخ را نمی دانست.
چه موقعیتی بهتر از الان برای دزدی؟! حالا که محفلیان محفل را رها کرده یا بهتر بگویم، دست کودکان قنداقی که دهانشان بوی سیر... معذرت می خواهم بوی شیر و کله ی شان بوی قرمه سبزی می داد؛ سپرده بودند دیگر جای نگرانی برای ماندانگاس نبود.

- دارم میام بچه ها!

البته اگر می دانست که جلوتر چقدر تله برایش گذاشتند می فهمید کاملا هم جای نگرانی است.

خلاصه: مرگخواران با نیتی پلید، سعی کرده بودند تا با گرفتن سرپرستی بچه های کوچک ارتش خودشان را قوی کنند. هر مرگخوار یک کودک را کاملا شبیه به خودش تربیت کرده بود. اما مرگخواران و لرد در اثر حادثه ای نابود شدند. حالا بچه مرگخوارها به محفل حمله کرده اند. اما هیچ محفلی انجا نیست.

----

-ارباااااب.
-آروم باش رز. ارباب اینجا نیست.
-اوه هکتور. همین الان محفلی هارو دیدم که داشتند تله پورت میکردند. قبلش به چند تا دزد پول دادند تا وارد خونه بشن و مارو بگیرن. باید کاری کنیم اونا واقعا خطرناکن و اسلحه دارن.
-همم. پس وقتشه وارد عمل شیم به سبک تنها در خانه.
-عه بلا جون تو هم دیدی؟
-به. اینو باش. ناراحت شدم از حرفت.
-تا چندشو دیدین؟
-من تا سه شو دیدم.
-مگه بیشتر از سه هم داره؟
-تو دیگه خیلی عقبی داوشم. من تا شیش شو دیدم.
-نه بابا.

کم کم بحث بالا گرفت و صحبت از فن فیکشن های تنها درخانه و سایت ایفای نقش تنهاگران هم به میان آمد که بلاتریکس با نعره ای حواس همه رو به سمت خودش جمع کرد.

-آیــــــــ نفســــــــ کشـــــــــ. حواسا جمع باشه. دشمن خیلی به ما نزدیکه. تعدادشون هم زیاده ولی چیزایی که ننه بابای مرگخوارتون یادتون دادن رو فراموش نکنید و مطمئن باشین که میتونیم شکستشون بدیم. قدم اول برید و همه جای این خونه رو پر از تله بکنید. تیله، ترقه، سیم برق، آرد و گچ، سوزن و پونز، طناب و چمدون کتاب، توپ بولینگ و دستگیره ی داغ از همش باید استفاده کنیم تا نتونن مارو بگیرن.
مرگخوار بچه ها به سمت اتاق ها و کمد ها رفتند تا از هر وسیله ای که میتونن برای دفاع از خودشون استفاده کنن. اولین نفر بانزبچه بود که ملافه ی سفید روی خودش انداخت تا وقتی ملافه برداشته میشه دزدا از نامرئی بودن اون زهره ترک بشن.

- کیشته... عه! میگم کیشته! چرا کیشته روی اینا اثر نداره؟

"کیشته" گفتنها بی فایده بود و سگها هر لحظه نزدیک و نزدیک تر میشدن. دلشون لک زده بود برای یه آدم تر و تازه، ولی بخاطر هیجانی شدن صحنه، آهسته آهسته جلو میرفتن.
زندگی لیلی از جلوی چشمش گذشت. درست لحظه ای که خودشو آماده بلعیده شدن کرده بود، صدای داد بلاتریکس بچه بلند شد.
- چه غلطی میکنین؟ بیاین اینجا ببینم!

سگها سر جاشون قفل شدن. همین یه لحظه کافی بود تا لیلی دوستاشو برداره و فرار کنه. تا سگها بخوان برای غذای از دست رفته شون ناله کنن، بلاتریکس بچه دمشونو کشید و پرتشون کرد پیش رودولف بچه.
- ماموریت جدید. پوشک رودولف بچه رو عوض کنین.

سگها هاج و واج موندن. پوشک بچه به قدری بد بو بود که اصلا نمیشد نزدیکش شد. ولی اونا سگ وحشی بودن. خطرناک بودن و درنده. میتونستن بجای پیروی از یه بچه، همه بچه ها رو یه لقمه چپ کـ...

- کروشیو.

ظاهرا نمیتونستن. با درموندگی دستمال به دهنشون بستن و دستکش پوشیدن، و رودولف بچه رو بردن برای تعویض. مرگخوار بچه ها خوشحال بودن که بالاخره میتونن نفس بکشن و به نقشه بلاتریکس بچه آفرین گفتن. بلاتریکس بچه خیلی دلش میخواست بمونه و به این تعریفا گوش بده، ولی آتش انتقام درونش هر لحظه قویتر میشد.
- ماموریت جدید؛ دنبال محفلیا میگردیم!

بچه مرگخواران به سگ های درنده و وحشتناکی که مشغول بو کشیدنشان بودند خیره شدند.

همه ساکت بودند تا اینکه لیلی دستش را برای ناز کردن سگ ها دراز کرد.

- اخی ! چه نازه ! ایوان به نظرت گشنشونه؟

ایوان لبخندی زد و دستش را تکان داد

نه لیلی نباید بهشون دست بزنی

لیلی به ایوان توجهی نکرد.

- چرا نباید بهشون دست بزنم؟! اونا خیلی نازن و به نظر من هم گشنشونه

سپس دنبال سگ ها راه افتاد ولی سگ ها هم جلوتر میدویدند

لیلی با اخم دنبال سگ ها کرده بود و می خواست به آنها دست بزند. ناگهان سگی برگشت و با خشم دست لیلی را

گاز گرفت لیلی اخ کوچکی گفت

-دیدی ایوان اون سگ های خونگی خیلی گرسنشونه

- اونکه سگ خونگی نیست احمق! اون یک سگ وحشی است. داره سعی میکنه تو رو بخوره! ازش دور شو!

ایوان چه بچه باشد چه نه، همیشه باهوش است.

لیلی از سگ ها دور شد و جنی را بغل کرد.

- راست میگی! جنی به نظر تو گشنشونه؟

جنی با ترس به سگ ها اشاره کرد

-..ا اره اون..ا گرسن..شونه

لیلی اخمی کرد و داد زد

-برید برید کیشته

اما سگ ها توجهی نکردند و در حال نزدیک شدن بودند

بچه بلاتریکس خودشو با کارتک جمع میکنه و سریع به موج حمله اضافه میشه. بچه مرگخوار ها که هرکدوم سوار سگی شده بودن وارد خونه شده و هرکدوم به یه سمتی حجوم میبردن ولی نکته جالب این بود که هیچ محفلی توی خونه نبود!

_ پس اینا کجا رفتن؟!
_ شاید داخل اون کیکه قایم شدن!

ملت مرگخوار توجهشون به کیکی که وسط پذیرایی قرار داشت جلب شد و همگی دورش هلقه زدن.

_ کیک نام نام؟

_ نه رودولف. ممکنه توش زهری چیزی ریخته باشن و بخوان مارو مسموم کنن بعد تو گونی کننو پخ پخمون کنن...
_ بلاتریکس بچه... اروم باش. محفلیا از اینکارا نکردن و نمیکنن. شاید میخوان عذر خواهی کنن مثلا...

_ کیک نام نام؟

_ نمیدونم رودولف. اصلا حس خوبی به این کیک ندارم. بنظرم...
_ کیک نام ناااام.

رودولف که نتونسته بود جلوی معدشو بگیره روی کیک شیرجه زد و شروع به خوردنش کرد.
چیزی نگذشت که رودولف به تنهایی کل کیک رو تموم کرد و روی زمین دراز کشید.

_ خب دیگه. اینم از کیک. حالا همه مرگخوارا جمع شین و کل خونه رو بگردید. نباید بزاریم محفلیا از دستمون در برن!

ملت مرگخوار آماده حرکت شده و گشتن تازهشروع کرده بودن که توجه بچه بلاتریکس به سمت بچه رودولف رفت.
_ رودولف! چرا حرکت نمیکنی پ؟

بچه رودولف هیچی نگفت.

_ رودولف با توام. راه بیوفت دیگه همه روزو وقت نداریم که.

بچه رودولف همچنان سکوت کرد ولی اینبار اشک رو گوشه چشماش جمع شد.

_ رودولف چیزی شده؟ نه مثل اینکه یچیزیت شده. گفتما که به اون کیک دست نزن. گفتما که نمیشه به محفلیا اعتماد کرد.
_رودولف جون بکن بگو چت شده دیگه...

بچه رودولف درحالی که اشک از گوشه چشماش شروع به ریختن کرده بود اروم اروم برگشت و پشتشو به سمت ملت کرد و بلافاصله بچه مرگخوار ها با دیدن صحنه دهنشون باز موند و کرک پرشون ریخت.
پوشک بچه رودولف ده برابر شده بود و به رنگ قهوه تیره تغییر رنگ داده بود. بلافاصله هم بویی شدید کل فضارو در بر گرفت که همه سگ های وحشی بیهوش شدن.

_ حاجی مثل اینکه این یکی جدیده، شیمیایی زدن، بو باقالی میده. بزن ماسکو...

بچه بلاتریکس با دیدن این حجم از آمادگی که در بین دسته‌ی سگ‌های وحشی و بچه‌های مرگخواران موج می‌زد جوگیر می‌شه و دستور حمله رو سریعا صادر می‌کنه.
- با دستور من حمله رو آغاز می‌کنیم.

بچه بلاتریکس با نگاهی مشتاق منتظر آغاز حمله بود که خب رخ نمی‌ده. با این فرض که صداش به گوش ملت و سگ‌ها نرسیده مجددا تکرار می‌کنه.
- گفتم با دستور من حمله رو آغاز می‌کنیم.

بچه‌های مرگخواران و سگ‌ها از شدت ذوق سرجاشون بالا و پایین می‌پریدن، ولی حرکتی رو به جلو مشاهده نمی‌شه و فقط به بچه بلاتریکس زل زده بودن.

- چرا نمی‌فهمین شماها؟ می‌گم با دستور من حمله رو آغاز می‌کنیم.
- باشه خب چرا می‌زنی؟ قبول کردیم تو دستور بدی دیگه.
- چرا هی تکرار می‌کنی که تو می‌خوای دستور بدی؟ فقط دستور رو بده دیگه.
- نکنه بلد نیستی دستور بدی؟ بگو یک دو سه حمله تا شروع کنیم.

بچه بلاتریکس که تازه دو گالیونیش افتاده بود که دستور حمله رو به درستی صادر نکرده، بعد از افزودن روش صحیح دستور دادن به دستور زبانش و محو کردن بچه مرگخوار آخر از روی هستی، گلویی صاف می‌کنه.
- یک... دو... سه... حمله!

با صادر شدن دستور حمله، بچه مرگخواران و سگ‌های وحشی که هیچی از نقشه متوجه نشده بودن چنان به سمت خانه گریمولد هجوم می‌برن که بچه بلاتریکس زیر دست و پا می‌مونه و چند تن دیگه هم اون وسط تلف می‌شن تا این که بالاخره در ورودی می‌شکنه و لشگر به داخل محفل هجوم می‌بره!