گیلدروی لاکهارت
از در درآمدم و من از خود به در شدم
جادوگر
- تولد نقش
- 1405/05/21
- آخرین ورود
- دیروز ساعت 23:58
- عضویت
- 1405/05/19
- پستها
- 52
یک مرغ بریانی جلویش بود. و مقداری نوشیدنی کره ای در لیوانش. آنتونین سر میز شام بود، و تام هم آنجا بود. و رابستن و رودولف. داشتن حرف میزدند و برای تغییر دنیا برنامه میریختند و میخندیدند. همه چیز ممکن به نظر میرسید. شومینه فضا را گرم کرده بود و شیرینی نوشیدنی روی تندی مرغ حس بهشت میداد. و بعد رابستن چیزی راجع به مدل موی آنتونین گفت.
- این وضعیت مسخره بودن میشه. باید آرایشگاه رفتن بشی!
آنتونین با همان خنده به کله ی بزرگ راب اشاره کرد.
- دیگ به دیگ میگه روغن...
میخواست بگوید روغن سوخته؛ ولی انگار یک تکه استخوان در حلقش گیر کرده بود.
آنتونین نمیتوانست نفس بکشد. رو به جلو خم شده بود و تلاش میکرد با چشمانش از دوستانش کمک بخواهد ولی نگاه همهشان سرد و سوزان بود. همه جا سرد بود.
همه جا سرد بود و نفسش بالا نمیآمد. اما اینبار از ترس بود. روی زمین دراز کشیده بود و میدانست در ماموریتش گند زده. تام...نه، لرد سیاه بالای سرش بود و چوبدستیش به سمتش اشاره رفته بود.
- من رو ببخشید سرورم! دیگه ناامیدتون نمیکنم.
لرد لبخند میزد. سرد...
- مطمئن میشم یادت بمونه آنتونی! کروشیو!
درد در بدن آنتونی پیچید و روی زمین افتاد. بدنش می لرزید و چند قطره ی اشک از چشمانش سرازیر شده بودند. روی همان فرش کهنه بود. هنوز تلویزیون روشن بود هر چند ترانه اش فرق کرده بود.
- مرا ببوس..مرا ببوس...برای آخرین بار...خدا تو را نگهدار...که می روم به سوی سرنوشت.
و یک نفر بالای سرش داشت زمزمه میکرد.
- بهار ما گذشته، گذشته ها گذشته...روم به سوی سرنوشت.
آنتونین به کتونی های مقابلش نگاه کرد و دختر روی زانوهایش نشست تا به او نزدیک تر باشد.
هرمیون گرنجر...کسی که آنتونین یکبار مجروح کرده بود کنارش بود و جوری به او لبخند میزد که آنتونین حس مرغ بریان درون خاطرهاش را داشت. چشمانش گشاد شده بود و برای اولین بار با وحشت خالص به دیوانه ساز نگاه میکرد. چون آواز درون تلویزیون چه خوانده بود؟ برای آخرین بار؟
- حالا فوت کن!
- این وضعیت مسخره بودن میشه. باید آرایشگاه رفتن بشی!
آنتونین با همان خنده به کله ی بزرگ راب اشاره کرد.
- دیگ به دیگ میگه روغن...
میخواست بگوید روغن سوخته؛ ولی انگار یک تکه استخوان در حلقش گیر کرده بود.
آنتونین نمیتوانست نفس بکشد. رو به جلو خم شده بود و تلاش میکرد با چشمانش از دوستانش کمک بخواهد ولی نگاه همهشان سرد و سوزان بود. همه جا سرد بود.
همه جا سرد بود و نفسش بالا نمیآمد. اما اینبار از ترس بود. روی زمین دراز کشیده بود و میدانست در ماموریتش گند زده. تام...نه، لرد سیاه بالای سرش بود و چوبدستیش به سمتش اشاره رفته بود.
- من رو ببخشید سرورم! دیگه ناامیدتون نمیکنم.
لرد لبخند میزد. سرد...
- مطمئن میشم یادت بمونه آنتونی! کروشیو!
درد در بدن آنتونی پیچید و روی زمین افتاد. بدنش می لرزید و چند قطره ی اشک از چشمانش سرازیر شده بودند. روی همان فرش کهنه بود. هنوز تلویزیون روشن بود هر چند ترانه اش فرق کرده بود.
- مرا ببوس..مرا ببوس...برای آخرین بار...خدا تو را نگهدار...که می روم به سوی سرنوشت.
و یک نفر بالای سرش داشت زمزمه میکرد.
- بهار ما گذشته، گذشته ها گذشته...روم به سوی سرنوشت.
آنتونین به کتونی های مقابلش نگاه کرد و دختر روی زانوهایش نشست تا به او نزدیک تر باشد.
هرمیون گرنجر...کسی که آنتونین یکبار مجروح کرده بود کنارش بود و جوری به او لبخند میزد که آنتونین حس مرغ بریان درون خاطرهاش را داشت. چشمانش گشاد شده بود و برای اولین بار با وحشت خالص به دیوانه ساز نگاه میکرد. چون آواز درون تلویزیون چه خوانده بود؟ برای آخرین بار؟
- حالا فوت کن!



یــــــــــــــــس!
