پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

261
نفر همین الان آنلاین‌اند 111 نفر در «انجمن»
1 عضو 260 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

39 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

اتاق بوسه

نوع تاپیک: رول‌نویسی گروهی

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 1 کاربر مهمان
جادوگر
تولد نقش
1405/05/21
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:58
عضویت
1405/05/19
پست‌ها
52
یک مرغ بریانی جلویش بود. و مقداری نوشیدنی کره ای در لیوانش. آنتونین سر میز شام بود، و تام هم آنجا بود. و رابستن و رودولف. داشتن حرف می‌‌زدند و برای تغییر دنیا برنامه می‌ریختند و می‌خندیدند. همه چیز ممکن به نظر می‌رسید. شومینه فضا را گرم کرده بود و شیرینی نوشیدنی روی تندی مرغ حس بهشت می‌داد. و بعد رابستن چیزی راجع به مدل موی آنتونین گفت.
- این وضعیت مسخره بودن میشه. باید آرایشگاه رفتن بشی!

آنتونین با همان خنده به کله ی بزرگ راب اشاره کرد.
- دیگ به دیگ می‌گه روغن...

می‌خواست بگوید روغن سوخته؛ ولی انگار یک تکه استخوان در حلقش گیر کرده بود.
آنتونین نمی‌توانست نفس بکشد. رو به جلو خم شده بود و تلاش می‌کرد با چشمانش از دوستانش کمک بخواهد ولی نگاه همه‌شان سرد و سوزان بود. همه جا سرد بود.

همه جا سرد بود و نفسش بالا نمی‌آمد. اما اینبار از ترس بود. روی زمین دراز کشیده بود و می‌دانست در ماموریتش گند زده. تام...نه، لرد سیاه بالای سرش بود و چوبدستیش به سمتش اشاره رفته بود.

- من رو ببخشید سرورم! دیگه ناامیدتون نمی‌کنم.

لرد لبخند می‌زد. سرد...
- مطمئن می‌شم یادت بمونه آنتونی! کروشیو!

درد در بدن آنتونی پیچید و روی زمین افتاد. بدنش می‌ لرزید و چند قطره ی اشک از چشمانش سرازیر شده بودند. روی همان فرش کهنه بود‌. هنوز تلویزیون روشن بود هر چند ترانه اش فرق کرده بود.
- مرا ببوس..مرا ببوس...برای آخرین بار...خدا تو را نگهدار...که می روم به سوی سرنوشت.

و یک نفر بالای سرش داشت زمزمه می‌کرد.
- بهار ما گذشته، گذشته ها گذشته...روم به سوی سرنوشت.

آنتونین به کتونی های مقابلش نگاه کرد و دختر روی زانوهایش نشست تا به او نزدیک تر باشد.

هرمیون گرنجر...کسی که آنتونین یکبار مجروح کرده بود کنارش بود و جوری به او لبخند می‌زد که آنتونین حس مرغ بریان درون خاطره‌اش را داشت. چشمانش گشاد شده بود و برای اولین بار با وحشت خالص به دیوانه ساز نگاه می‌کرد. چون آواز درون تلویزیون چه خوانده بود؟ برای آخرین بار؟

- حالا فوت کن!

افرادی که لایک کردند

مرگخوار شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/06
آخرین ورود
امروز ساعت 00:14
عضویت
1405/07/02
پست‌ها
47
خلاصه

آنتونین دالاهوف به دست یکی از بی‌شمار دیوانه‌ساز زندان آزکابان، به اتاق بوسه برده می‌شود. اتاقی که عناصر عجیبی در آن دیده می‌شود. مثلاً فرش قرمز ایرانی و تلویزیونی قدیمی که خواننده‌ای در آن آهنگ "دل من می‌لرزه واسه بوسه از لبات" پخش می‌کند. دیوانه‌ساز به بوسیدن آنتونین اقدام می‌کند. آنتونین در حرکتی عجیب که همیشه روش نجاتش از مخمصه و خفت شدن بوده، یعنی با زانو وسط پای حریف کوبیدن، سعی می‌کند خود را از بوسه‌ی مرگ نجات بدهد و در این فرایند صدای شکستن و جیغ دیوانه‌ساز به گوشش می‌رسد. اما نمی‌داند همه‌ی این‌ها حاصل توهم بوده است که دیوانه‌ساز برای خوشمزه‌تر کردن بوسه روی ذهنش پیاده کرده یا واقعاً برای اولین بار در تاریخ این حرکت، شاید حتی موثرتر از افسون دشوار اکسپکتوپاترونوم، روی یک دیوانه‌ساز اثر می‌کرد و فقط باید یک بار دیگر و محکم‌تر ضربه را می‌زد؟ در این فاصله، دیوانه‌ساز چندین بار به خاطرات او حمله‌ور می‌شود و به او اجازه نمی‌دهد به حفره‌ای که پشت سر دیوانه‌ساز به‌عنوان راه فرار دیده پناه ببرد.


صدای آشنای محیط و گرمای آن (بهتر است بگوییم سرمایی که از سردی بوسه کمتر بود و در نتیجه گرم حس می‌شد) به او این حس را القا می‌کرد که دیوانه‌ساز شُل کرده. پس زانو را بالا آورد و دومی را محکم‌تر از قبلی نثار دیوانه‌ساز کرد.

- فوت کن! فوت کن پسر!

دیوانه‌ساز خم شد و عقب عقب رفت تا اینکه روی تخت افتاد و زوزه کشید.

اما آیا همه‌ی این اتفاقات واقعی بود؟

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط بارتی کراوچ در 1405/8/28 21:14:01
پشتیبان ارباب تاریکی باشید تا به دنیای جادوگری شما آسیبی نرسد.
شاغل زندانی آزکابان جادوگر مدیر دیوان جادوگران جادوآموخته
تولد نقش
1403/01/24
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:10
عضویت
1403/01/23
پست‌ها
730
تمام تصوراتش خیال خامی بیش نبود. پیش از رسیدن به حفره، دیوانه‌ساز به سمتش برمی‌گردد و راهی که آنتونین خیال می‌کرد بزودی آزادی‌اش از اتاق بوسه را رقم می‌زند، بار دیگر توسط دیوانه‌ساز سد می‌شود.

اما سد شدن راه تنها اتفاقی نبود که در آن لحظه رخ می‌دهد، دیوانه‌ساز حمله‌ی بعدش‌اش به خاطره‌ای دیگر از آنتونین را نیز ترتیب می‌دهد. خاطره‌ای که در آن برخلاف حقیقت که با دیدن سد شدن راهش توسط دیوانه‌ساز متوقف شده بود، این‌بار به دویدنش ادامه می‌دهد. صدای جیغ و فریاد از هر سو برمی‌خیزد و واکنش آنتونین تنها قهقهه‌ای است که همراه دیگر مرگخواران آسمان را می‌شکافد.

چوبدستی‌اش به سمت نزدیک‌ترین چادر هواداران کوییدیچ نشانه می‌رود و رگباری از آتش به سمتش پرتاب می‌کند. شعله‌های آتش در جای‌جای کمپ هواداران مسابقه کوییدیچ بین تیم ملی بلغارستان و ایرلند مشاهده می‌شود و آنتونین یکی از مرگخوارانی بود که در این حمله حسابی در حال لذت بردن از آزادی‌اش بود.

اما طولی نمی‌کشد که پاهایش از حرکت می‌ایستد و آتشی که خودش برافروخته بود، هر لحظه به او نزدیک‌تر می‌شود. حرارتی که آتش به سویش روانه می‌کرد را به خوبی می‌توانست احساس کند. آتش گسترش پیدا می‌کند و آنتونین خودش را می‌بیند که به درون آتش کشیده می‌شود و پوست بدنش شروع به سوزش می‌کند.

در یک چشم بر هم زدن آتش و حرارتی که در حال سوزاندنش بود از بین می‌رود و سرما و تاریکی اتاق بوسه جایگزین آن می‌شود و خودش را در حالی میابد که بر روی زمین زانو زده است و عرق سردی بر پیشانی‌اش ظاهر شده است.

- خیال می‌کنی آن‌چه شنیدی درد حاصل از ضربه‌ی تو به یک دیوانه‌ساز بود؟

امید آنتونین برای چاره‌ساز بودن ضربه‌اش پر می‌کشد. دیوانه‌ساز هرگز از آن ضربه دردی متحمل نشده بود و تمام مدت او را به بازی گرفته بود. با این حال یک لحظه لحن صحبت دیوانه‌ساز و یادآوری فریادی که پیش‌تر از او برخاسته بود آنتونین را به شک می‌اندازد. نکند اتفاقا ضربه‌اش کارساز بوده است و فقط به‌اندازه‌ی لازم کافی نبوده است؟
مرگخوار شاغل جادوگر مدیر دیوان جادوگران جادوآموخته
تولد نقش
1404/09/12
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:43
عضویت
1404/09/12
پست‌ها
623
اما مگر هیچ‌کس واقعا می‌دانست که دیوانه‌سازها چه هستند؟

آنتونین مطمئن نبود آن چه کرده است چه نتیجه‌ای به دنبال خواهد داشت. اما وقتی چنان در بدبختی فرو رفته باشید که هر راه دیگری را بهتر از سرنوشتی که پیش رویتان است بدانید، دست به هر کاری می‌زنید.

آنتونین تنها از واکنش دیوانه‌ساز در لحظه این برداشت را می‌کند که راهکارش حتما کارساز بوده است. فریادی که از دیوانه‌ساز برخاسته بود به قدری دردناک بود که گویا تمام خاطرات خوشی که در عمرش جمع‌آوری کرده بود و تنها غم و ویرانی را در وجود صاحبانشان به جا گذاشته بود، حالا به ناگاه آزاد شده بودند.

آنتونین هرگز خیال نمی‌کرد روزی فرا رسد که شاهد چنین واکنشی از یک دیوانه‌ساز باشد. در تمام این سال‌ها چنان ترسی از دیوانه‌سازها در جامعه‌ی جادوگری وجود داشت که تنها طلسم چاره‌ساز برایشان سپر مدافعی بود که اوج اقدامش دور کردنشان بود. طلسمی که دیوانه‌ساز را نابود کند؟ وجود نداشت. طلسمی که دیوانه‌ساز را زخمی کند؟ وجود نداشت. طلسمی که حداقل آسیبی به دیوانه‌ساز وارد کند؟ باز هم وجود نداشت.

پس آنتونین کاری را کرده بود که هرگز در تاریخ رخ نداده بود. از همین غفلت استفاده می‌کند و دیوانه‌ساز را دور می‌زند تا حفره‌ای که برای خروج پشت دیوانه‌ساز قرار داشت نمایان شود. همان ورودی‌ای که او را محکوم کرده بود در آن‌جا با آن دیوانه‌ساز حبس شود تا زمانی که کل روحش توسط دیوانه‌ساز بلعیده شود.

همان‌جا بود. تمام مدت پشت دیوانه‌ساز مخفی شده بود، در حالی که همان‌جا بود. درست با فاصله‌ی کوتاهی از دیوانه‌ساز. آنتونین بی‌درنگ به حرکت در می‌آید و تقریبا به سمت حفره می‌دود.
🦅 Only Raven 🦅
شاغل زندانی آزکابان جادوگر مدیر دیوان جادوگران جادوآموخته
تولد نقش
1403/01/24
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:10
عضویت
1403/01/23
پست‌ها
730
آنتونین تنها تیری در تاریکی رها کرده بود و امیدوار بود همان‌طور که به دفعات این روش جواب داده بود، این‌بار نیز نتیجه‌ی مشابهی به همراه داشته باشد. فضای اتاق این‌گونه نبود که در قفلی داشته باشد تا حتی به کنار راندن دیوانه‌ساز نیز سودی به همراه نداشته باشد و تا ابد در آن‌جا حبس بماند. بلکه تنها مانعی که برای خروج داشت خود دیوانه‌ساز بود. هر اقدامی برای فرار تنها باعث می‌شد دیوانه‌سازی که برای بوسیدنش مامور شده بود، به کار خودش سرعت بخشد.

و دیوانه‌سازها خواب نداشتند، خستگی یا حواس‌پرتی برایشان تعریف نشده بود تا یک لحظه غفلت فرصتی برای فرار مهیا کند. نتیجه‌ی همه‌ی این‌ها این بود که فرار از اتاق بوسه غیر ممکن بود. هیچ جادوگری در طول تاریخ هرگز قادر به گریختن از این سرنوشت که از مرگ نیز بدتر بود نشده بود.

پس به خیال آنتونین، کنار راندن دیوانه‌ساز کافی بود تا حداقل از اتاق بوسه بگریزد. باقی‌اش آسان‌تر نبود. او هنوز در زندان آزکابان بود که با دیوانه‌سازها بعنوان نگهبانان آن احاطه شده بود. اما وقتی پایانِ راهِ حضور در اتاق بوسه واضح بود، چنگ انداختن به هرگونه راه فراری حتی اگر به شکست منجر می‌شد، احتمالا بهتر از ماندن در آن‌جا بود.

شاید استثنا قائل می‌شدند. برای تنها جادوگری در تاریخ که توانسته است از اتاق بوسه فرار کند.

شاید این‌گونه خیال می‌کردند این نشانه‌ای است بر آن‌که حق او بوسیده شدن توسط یک دیوانه‌ساز نیست. به هر حال هر سرنوشت دیگری نیز نصیبش می‌شد، حتی اگر حبس ابد می‌بود، بهتر از آن بود که طعم بوسه‌ی دیوانه‌ساز را بچشد. برای همین دست به این کار زده بود.
جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1398/05/26
آخرین ورود
دیروز ساعت 21:44
عضویت
1382/10/21
پست‌ها
1726
بوسه‌ی دیوانه‌ساز ابتدا طعم برتی بات جلبک روی سنگ قبر می‌داد اما چند ثانیه که گذشت، بیشتر شبیه به این بود که دالاهوف لب‌هایش را روی لیوان روحی یخِ برفک‌زده‌ی تازه از فریزر بیرون کشیده شده گذاشته باشد و دیگر نتواند از آن جدا شود؛ همچون عشق‌های سمی که سرمایش تا عمق وجودت را می‌سوزاند اما نمی‌توانی از آن جدا شوی.

روح داشت از بدنش خارج و به بدن دیوانه‌ساز وارد می‌شد. در آن موقعیت، تنها یک راه به ذهن حالا از کارافتاده‌ی دالاهوف رسید.

نقل قول:
فلش بک:
صحنه‌ی اول

قلدر مدرسه او را کنار دریاچه خفت کرده بود و می‌خواست برتی بات شکلاتی‌اش را از چنگش بیرون بکشد. دالاهوف در یک حرکت تمرین‌شده، زانوی راستش را میان دوپای قلدر کوباند و پا به فرار گذاشت. در حین فرار درحالیکه کمی دلش برای آن قلدر سوخته بود داد می‌زد: فوت کن فوت کن.

صحنه‌ی دوم

دو تا از محفلی‌ها دالاهوف 25 ساله را در انتهای کوچه گیر انداخته بودند و چوبدستی‌اش هم خلع شده بود. دوتایی به سمتش آمدند و دالاهوف که حالا دیگر حرفه‌ای شده بود، دستش را روی شانه‌ی هر دو گذاشت و جفت زانو را نثار دو نفر کرد.
درحالیکه چوبدستی‌اش را برداشته بود، قبل از آپارات گفت: فوت کن فوت کن.
شاید این واکنش، در واقع حافظه‌ی عضلاتی بود که از کودکی تا به این سن تعداد زیادی از آدم‌ها را مورد عنایت قرار داده بودند؛ اما بهرحال در آن لحظه این شانس را داشت که این عادت زشتش، او را از مرگی حتمی و ناخوشایند نجات بدهد.

صدای خواننده هنوز به گوش می‌رسید: دل من می‌لرزه، واسه بوسه رو لبات، واسه بوسه رو لبات.

تق!!! درست در جایی که باید خورد و صدای شکستن غم‌انگیز دیوانه‌ساز و جیغ بنفش او فضای اتاق بوسه را پر کرد.
زمان ما رسیده است، برادران و خواهران من! دیگر در خفا نخواهیم بود! صدایمان را خواهند شنید و این صدا کرکننده خواهد بود!

تصویر تغییر اندازه داده شده
جادوگر
تولد نقش
1405/05/21
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:58
عضویت
1405/05/19
پست‌ها
52
دالاهوف جلو رفت و تلاش کرد لرزش شانه‌هایش را کنترل کند. او قدی بلند داشت ولی بلندی دیوارها کوچک نشانش می‌داد. هوا سرد بود. بخاری با تمام پت پتش نمی‌توانست به میزان کافی اتاق را گرم نگه دارد. تلویزیون توی اتاق برای خودش ادامه می‌داد.
- دل من می‌لرزه! واسه بوسه رو لبات.
- واسه بوسه رو لبات!

دالاهوف با شنیدن صدای مردی از کنارش نفسش را حبس کرد. سال‌ها زندگی به عنوان یک شکارچی و یک "برقرار کننده" غریزه‌ای تیز را به عنوان هدیه ماندگار به او داده بود. سریعا برگشت تا مشتی به سمت او بزند اما دستش را در جا نگه داشت.

جنازه ی مردی که به دیوار تکیه داده بود را با چشمان خودش دیده بود." ریموس لوپین" از زیر کلاه شنل، با لبخندی شیطانی به او خیره شده بود و داشت دستش را به سمت گردنش پیش می‌برد. اما دالاهوف هنوز سریع بود. مشتی که قبلتر به خاطر شوک متوقف کرده بود را با نیرویی کشنده به سمت سر لوپین پرتاب کرد‌.

مشتش در صورت گرگینه فرو رفت و در آن حل شد. تصویر مثل انعکاس آسمان در دریاچه موج برداشت و از هم پاشید و در عمق آن سیاهی صورتی بدون چهره هویدا شد. آنتونین دستش را با بیشترین سرعت عقب کشید و لوپین به حالت اولیه‌ش برگشت. با پوزخندی روی لب و چشمانی گرسنه. دست آنتونین در اثر یخ زدگی بی‌حس شده بود.

- حالا که نیازش داری چوبدستیت کجاست!

دالاهوف با چشمانی تحقیرگر به دمنتور خیره ماند و جوابش را نداد. ترسیده‌ بود اما با این حس زندگی‌کرده بود. آن را به چیزهای دیگری تبدیل کرده بود و به دیگران برگردانده بود.

- این یه مجازاته.

لبخند شیرین دمنتور بر چهره ی جنازه چندش آور به نظر می‌رسید و سرمای چشمانش استخوان سوز بود.
- هر بار یه خاطره ی خوب ازت می‌گیرم و به جاش سر یه زخم رو برات باز می‌کنم. قراره بهمون خوش بگذره.
جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1398/05/26
آخرین ورود
دیروز ساعت 21:44
عضویت
1382/10/21
پست‌ها
1726
سوژه جدید




نمای داخلی سردترین و تاریک‌ترین راهروی آزکابان پیش روی ماست. راهرویی که در انتهای آن، نه خبری از چهارپایه و طناب دار است، نه خبری از صندلی برقی و مرگ با شوک الکتریکی. حتی شاید بهتر می‌دانستیم همچون دوران تسلط ماگل‌ها بر جادوگران، ما را به آتش می‌سوزاندند.

نه. هیچ یک از این‌ها انتظارمان را نمی‌کشد. یکی از بدترین انواع مرگ‌ها در اتاق انتهای راهرو منتظر ماست. اگر لایق حکم اعدام باشیم، یک بوسه کارمان را یکسره می‌کند. بوسه‌ای طولانی و بی‌توقف. بوسه‌ای که طی آن، بی‌خبر از میدان‌ها و چهارراه‌های جورواجور شهر و به دور از هرگونه هیاهو، دیوانه‌سازی رویمان خم می‌شود و تا می‌تواند مک می‌زند.

دلمان نمی‌خواهد چنین مرگی را تجربه کنیم، اما نیرویی ما را به جلو حرکت می‌دهد. گویی دستی نامرئی پشتمان را می‌فشارد و زیر گوشمان زمزمه‌های چندش‌آوری می‌کند. "برو... مقاومت فایده نداره..."

می‌خواهیم برگردیم و به او بگوییم "هر چه بخواهی به تو می‌دهم اما از خیر ما بگذر..."

اما انگار هیجان او را بیشتر می‌کنیم و زمزمه‌ی دیگری از او می‌شنویم که می‌گوید: "من فقط همین یک چیز را از تو می‌خواهم... برویم آن پشت و ..."

اضطراب و یأس به حدی رسیده که دیگر نمی‌خواهیم ادامه‌ی حرف‌هایش را بشنویم. تسلیم سرنوشت خود می‌شویم و آهسته در انتهای راهرو به تنها اتاقی که سمت راستمان می‌بینیم زل می‌زنیم.

اولین چیزی که نگاهمان را به خود جلب می‌کند، فرش پارسی لاکی غبارگرفته و تکیده‌ای است که کف اتاق را می‌پوشاند. در گوشه‌ای از اتاق، تلویزیون سیاه‌رنگ 30 اینچی خسته‌ای را می‌بینیم که خاموش، منتظر تماشای قربانی بعدی است. یک تخت فلزی رنگ و رورفته با یک تشک دونفره کهنه کنار دیوار به چشم می‌خورد که ملحفه‌ای گل‌دار روی آن کشیده‌اند. یک بخاری گازی با لوله‌ی آلومینیومی پیچ‌خورده می‌بینیم که روشن است و پت پت می‌کند. پنکه سقفی هم دارد اما خاموش است و ظاهراً استفاده‌ای ندارد. آن وسط هم سفره‌ای یکبار مصرف پهن است و چند شیشه نوشابه نیمه‌پر (خانواده و تک‌نفره) خودنمایی می‌کنند.

گویی دستی نامرئی تلویزیون را روشن می‌کند. مردی تپلو و سیبیل‌دار با عینک سیاه آن وسط صفحه تلویزیون ایستاده و دارد برایمان می‌خواند:

روی رقص شاپرک، زیر بارون چشات
دل من میلرزه واسه بوسه رو لبات؛ واسه بوسه رو لبات


همه چیز روشن است. قرار است کارمان تمام شود.

------------


نویسنده از "ما" می‌کشد بیرون و بالاخره معلوم می‌شود "او" چه کسی است. آنتونین دولوهاف، از خطرناک‌ترین مرگخواران لرد ولدمورت به اتاق بوسه احضار شده بود. در چهارچوب ایستاده بود و منتظر بود قدم بعدی برایش برداشته شود.

صدایی در اتاق بلند می‌شنود: Give me some sugar
زمان ما رسیده است، برادران و خواهران من! دیگر در خفا نخواهیم بود! صدایمان را خواهند شنید و این صدا کرکننده خواهد بود!

تصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
آخرین ورود
چهارشنبه 14 بهمن 1394 19:04
عضویت
1393/05/16
پست‌ها
350
فلورانسو مبايلي كه فادرش خريده بود به دست گرفت.

- عه يه پيام داريم از..تسترال اول. آهنگ پيشواز معرفى کرده:
1- تسترال دنیا ديگه مثل تو نداره.
2- دوستت دارم منه تسترال
3- تسترالى تسترالى امشب دلم مست توئه.
جشنواره ى تستراله و تخفیف ميدن، کدوم رو بخرم؟
- فلو فادرمون نيست، آهنگ مى خواى چى کار؟

فلورانسو سرش را به زير انداخت و گفت:

- راست ميگى..ولى خب مگه روونا مبايل داره؟
- بابا روونا يکى از بنيانگذاران هاگوارتزه، يعنى يه 1100 نداره؟
- امم..داره، لابد داره. خب اسم روونا رو تو دفتر چى نوشتى؟
- روونى جون.

و فلورانسو شروع به جستجو کردن با صداى بلند نمود.

- روباه مکار، کلاغ پر طلايى، قاصدک، گرگی، ديگ، دربون سبیل قشنگ، روونى جون..پيدا کردم.

و درحالى که انگشتانش را محکم به صفحه گوشى مى کوبيد، شماره را گرفت.
ديد..ديد..دود..دود..
بووووق..بوووق

- أأأألووووو؟
- امم..الو سلام خوبی؟ :aros:

بووووق

- قطع کرد. بى ادب!
- دوباره بگیر!

ديد..ديد..دود..دود
بووووق..

- هاااا؟
- عزيزم روونى!
- تسترال صفت، برو مزاحم عمه ت شو!

بووووووق

فلورانسو باناباورى روى مبل نشست.

- چى شده فلو؟ :worry:
- ما..ما يه عمه داريم. گفت برو مزاحم عمه ت شو!

دورا کمى سرش را خاراند و بعد با لحنى جدى گفت:

- زنگ بزن بگو يا بگه عمه ما کيه، يا با عخاب من طرفه.

ديد..ديد..دود..دود
بووووووق..

- الو؟
- يا بگو عمه ى ما کيه، يا با عخاب آبجى طرفى.
- آخه خواهر من، عمه ت کيه؟ روونا کيه؟ اشتباه گرفتید. من رونى بازيکن منچستريونايتدم.

فلورانسو گوشى را به سمت دورا گرفت و با بغض گفت:

- ما يه داداش داريم..به من گفت خواهرم.

دورا گوشى را گرفت.

- الو..داداشى!
- الو..ببينيد اشتباه گرفتید.
- داداش نيستى؟
- نه!
- عمه رو نمى شناسى؟
- نه!
- دروخ گو!

و تماس را قطع کرد، کنار فلورانسو نشست و گفت:

- حالا چى کار کنيم؟
- به رووناى واقعى زنگ مى زنیم.

و دوباره به دفتر تلفن خيره شد تا شماره ى درست را بگيرد.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط فلورانسو در 1393/9/7 23:37:58
تصویر تغییر اندازه داده شده


I'm James.
ماگل
تولد نقش
1396/09/11
آخرین ورود
چهارشنبه 12 شهریور 1399 03:53
عضویت
1392/09/14
پست‌ها
533
- من نمیام! نمیام!

دیوانه ساز ها بدون توجه به داد های آنتو، وی را درون سلول انداختند و در را بستند. آنتو به اطراف سلول نگاه کرد و به جز کوهی از کاه و یک میز و یک لپ تاپ چیزی ندید. به سرعت پشت میز نشست و به لپ تاپ نگاه کرد. ناگهان با شگفتی گفت:
- پنج مگ اینترنت؟ یــــــــــــــــس!

چند دقیقه بعد

- چه قدر گرسنه ام ... چرا این بوقیا چیزی نیاوردن بخوریم؟

از پشت میز بلند شد و به سوی در سلول رفت و به حیوان خانگی گیدیون و لیلی، دیوی، نگاه کرد. بعد از چند دقیقه به آرامی دیوی را صدا زد و گفت:
- دیوی؟ پس این غذا چی شد؟

دیوی از زیر کلاهش که تا روی چشمان ندیده اش کشیده شده بود نگاهی به آنتو انداخت. کمی به سلول نزدیک شد و با صدای کلفتش به آنتونین گفت:
- تو آزکابان تو هر سلول یا نت عالی میدن یا غذا ... هردو رو نمیتونن بدن.
- یعنی یا غذای جسم یا غذای روح؟ از دست این روزگار نامرد.

آنتو از در سلولش فاصله گرفت و روی کوه کاه نشست. ناگهان لیلی لونا به همراه دمنتورش نگاهی از در سلول به آنتو انداخت، لبخندی زد و با صدای نازکش گفت:
- عمو؟ هنوز نمیخوای بیای اتاق بوسه؟
- لیلی اونجا غذا میدن؟
- البته عمو.

در خانه ی آنتو اینا

- باید ددی رو نجات بدیم فلو.

فلورانسو در نشیمن خانه شروع به قدم زدن کرد. نیمفادورا نگاهی به فلو انداخت و با بغض به عکس آنتو که روی دیوار بود انداخت.

- یه فکر دورا.
- چه فکری؟
- شاید بتونیم لیلی رو گول بزنیم که فادرو فراری بده. فکر کنم روونا بتونه راضیش کنه.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ارزشی نیمه اصیل!


تصویر تغییر اندازه داده شده

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.