آنتونین دالاهوف
از کره آبی
شناسه بستهشده
- تولد نقش
- 1396/10/10
- آخرین ورود
- شنبه 19 مهر 1399 22:11
- عضویت
- 1385/07/03
- پستها
- 2608
سوژه جدید
شب بود. مه بود. همه جا به جز کافه ها غرق تاریکی بود. کافه ها اما پر از نور و سرور و شادی بود. تضاد عجیبی بود. در میان سیاهی و تاریکی محض؛ ... نورهای منتشر شده از کافه ها مثل چراغ در شب میتابیدند. مردی سیاه پوش و بلند قامت روی لبه سنگی دریاچه هاگزمید نشسته بود و سنگریزه ها را با بیخیالی به درون دریاچه می انداخت.
طبق معمول تعطیلات شروع شده بود و جادوگران بهمراه معشوقه هایشان به هاگزمید آمده بودند تا تفریح کنند. همه مشغول تفریح و خوشگذرانی بودند به جز عده ای قلیل. عده ای قلیل که اکثرشان مرگخوار بودند. یکی از مرگخواران همین مردی بود که با ردا و کلاه سیاه جادوگری تنها رو به دریاچه نشسته بود.
او خیلی ناراحت بود چون حتی بعضی از دوستان مرگخوار خودش نیز موفق شده بودند شریکی برای این روزها پیدا کنند. به عنوان مثال همین ایوان روزیه که شبیه اسکلت بود. حداقل او دختری شبیه عروس مرده را برای خود دست و پا کرده بود و بقول دوستانش مخ زده بود ولی مرگخوار قصه ما حتی عروس مرده ای را هم نتوانسته بود پیدا کند.
دلیل داشت. حتی عروس مرده نیز از او میترسید. او شبیه مرگ بود. ظاهرش بسیار ترسناک بود. بعید بود حتی عروس مرده دوست داشته باشد دوباره بمیرد و با مردی شبیه مرگ همراه شود. مرگخوار سیاه پوش در افکارش غوطه ور بود که از دور کلاه و شنلی سیاه و متحرک را دید که به سمتش می آمد. طبق عادت دستانش به درون جیبش رفت و چوبدستیش را سفت فشرد. منتظر بود تا در صورت هرگونه رفتار مشکوک بلافاصله چوبدستیش را بکشد و طلسم مرگ را زمزمه کند اما...
هر چه شخص سیاه پوش نزدیکتر میشد خیال مرگخوار راحت تر میشد. آن شخص اندام و هیکل درشتی نداشت و بیشتر شبیه ساحره ها بود. هر چه ترس مرگخوار کمتر میشد تعجبش بیشتر میشد. شخص تازه وارد آمد و آمد تا به نزدیکی مرگخوار رسید و با صدای زنانه شروع به صحبت کرد: ...
شب بود. مه بود. همه جا به جز کافه ها غرق تاریکی بود. کافه ها اما پر از نور و سرور و شادی بود. تضاد عجیبی بود. در میان سیاهی و تاریکی محض؛ ... نورهای منتشر شده از کافه ها مثل چراغ در شب میتابیدند. مردی سیاه پوش و بلند قامت روی لبه سنگی دریاچه هاگزمید نشسته بود و سنگریزه ها را با بیخیالی به درون دریاچه می انداخت.
طبق معمول تعطیلات شروع شده بود و جادوگران بهمراه معشوقه هایشان به هاگزمید آمده بودند تا تفریح کنند. همه مشغول تفریح و خوشگذرانی بودند به جز عده ای قلیل. عده ای قلیل که اکثرشان مرگخوار بودند. یکی از مرگخواران همین مردی بود که با ردا و کلاه سیاه جادوگری تنها رو به دریاچه نشسته بود.
او خیلی ناراحت بود چون حتی بعضی از دوستان مرگخوار خودش نیز موفق شده بودند شریکی برای این روزها پیدا کنند. به عنوان مثال همین ایوان روزیه که شبیه اسکلت بود. حداقل او دختری شبیه عروس مرده را برای خود دست و پا کرده بود و بقول دوستانش مخ زده بود ولی مرگخوار قصه ما حتی عروس مرده ای را هم نتوانسته بود پیدا کند.
دلیل داشت. حتی عروس مرده نیز از او میترسید. او شبیه مرگ بود. ظاهرش بسیار ترسناک بود. بعید بود حتی عروس مرده دوست داشته باشد دوباره بمیرد و با مردی شبیه مرگ همراه شود. مرگخوار سیاه پوش در افکارش غوطه ور بود که از دور کلاه و شنلی سیاه و متحرک را دید که به سمتش می آمد. طبق عادت دستانش به درون جیبش رفت و چوبدستیش را سفت فشرد. منتظر بود تا در صورت هرگونه رفتار مشکوک بلافاصله چوبدستیش را بکشد و طلسم مرگ را زمزمه کند اما...
هر چه شخص سیاه پوش نزدیکتر میشد خیال مرگخوار راحت تر میشد. آن شخص اندام و هیکل درشتی نداشت و بیشتر شبیه ساحره ها بود. هر چه ترس مرگخوار کمتر میشد تعجبش بیشتر میشد. شخص تازه وارد آمد و آمد تا به نزدیکی مرگخوار رسید و با صدای زنانه شروع به صحبت کرد: ...
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!











ادامه بدین!