شبی از شب‌های ریونکلاو

برادر حمید در حالی که داره موهاش رو میکنه و صورتش رو خراش میده
-من نمیزارم , سدی تو یک چیزی بگو تو که همه جا همراه من بودی تو ارزشی بازیا , تو خاله بازیا , تو بچه بازیا .......
سدی برای رد گم کنی میپره وسط حرفش : این حرفا فایده ای نداره باید به فکر راه حل بهتری باشیم
حمید با گریه : هر فکری میکنین به پناهگاه من کاری نداشته باشین
کریچر: عجب کله خرابی هستی ها نمیشه که رو هوا تالار بسازیم
رزی: خوب تالارمون رو یک جای دیگه بسازیم حمید گناه داره
حمید با سر تائید میکنه
کریچر: نمیشه مگه شهر هرته یک جای دیگه بسازیم فقط یک راه میمونه برامون
همه: چه راهی؟
کریچر: همگی توی پناهگاه حمید زندگی کنیم
حمید دوباره کولی بازی در می یاره
-- بابا اینجا خصوصیه من جلوی شما معذبم شاید بخوام یک کاری بکنم شما نفهمین
همه:
حمید:
کریچر: حالا باید اینجا رو آماده کنیم خیلی کثیفه در ضمن آدم حس بدی بهش دست میده... حس نا امنی .

-داشتي ميگفتي كريچر چي كار بايد بكنيم؟
كريچر كه تعجب كرده بود:ما؟!هيچي....نه....يعني هر كار تو بگي!
وينكي با لبخند:نه ديگه،من كه اينجا غريبم،تو بگو.
كريچر:هان؟!باشه....خوب...خوب....ما اين جا ...ما..
وينكي:بگو ديگه!
كرچر:آخه هيچ كس گوش نميده.
وينكي:چرا من گوش ميدم ،اما يه لحظه صبر كن.
به اطراف نگاهي مي كند.و تمام توان فرياد ميزند:آهاي بچه ها ...دو دقيقه ساكت باشين ....كريچر ميخواد حرف بزنه.
همه با شنيدن فرياد او از جا پريدند و به سمت او برگشتند.وينكي با عصبانيت خاصي گفت:مثلا كريچر ميخواد حرف بزنه ها!ما اومديم تالارو بسازيم،پس....(رو به كريچر با لبخند)حالا همه گوش ميدن!
كريچر با تعجب:مرسي...خوب ما نميتونيم تالارو اينجا بسازيم،اينجا اصلا محكم نيست و با يه فوت خراب ميشه.پس چي كار ميتونيم بكنيم؟!
همه:نميدونن چي بگن!
كرچر:خوب معلومه!ما اين پايگاه رو خراب ميكنيم! و ستون هاي تالارو روي اون بنا ميكنيم!
وينكي شروع به دست زدن ميكند كه ناگهان صداي گريه اي شنيده شد ،همه برگشتند و با تعجب ديدند كه برادر حميد در حال گريه كردن است....

برادر حمید در حال موعظه ادی و آویه
-- ببینید فرزندان من طلا یا طِلا چیزی نیست که بخوایید به خاطرش از هم جدا شید شما باید به فکر بچتون باشین
راستی کوچولو چند سالشه؟
ترق .......ترق.......گوم( دو تا صدای پتک بعد صدای پایین ریختن آوار)
الکسا و انیتا در حالی که هر کدوم یک کلاه ایمنی زرد و یک کلنگ دستشونه به صورت متقارن میافتن وسط مخفیگاره برادر
آنیتا و الکسا: ygrin:
کریچر از اون بالا:عالیه یک دفعه چه تند کندین
انیتا که از شوک بیرون اومده با خوشحالی : به برادر حمید رسیدیم , ما برادر حمید پیدا کردیم( تریپ به آب رسیدیم)
همه ی بچه ها از خوشحالی میپرن پایین تا برادر حمید رو از نزدیک ببینن
کریچر از اون بالا : هی شما برگردین بالا ,
همه: تو بیا پایین
کریچر: وینکی تو بیا بالا
وینکی: تو بیا پایین

یک ربع بعد
کریچر که الان پایینه : هه چه باحال من الان پایینم ولی هنوز هیچیم نشده
برادر حمید یک گوشه داره سرش رو میزنه به دیوار و با خودش یک چیزایی میگه
کریچر: بچه ها ما توی این زمین سست نمیتونیم دوباره تالارمون رو بسازیم به یک زمین محکم احتیاج داریم
رزی و دزی دارن مثل ندید بدیدا عکسای رو دیوار رو نگاه میکنن
- این چه نازه آدم دلش میخواد لپاش رو بکشه
ادی و اوی هم دارن بحث میکنن و هر از چند گاهی ادی موی اوریل رو میکشه
آنیتا هم دفترچش رو در اورده و داره مشخصات پناهگاه رو مینویسه تا در صورت لزوم برای دادن مجوز اقدام کنه
و خلاصه هر کی به یک کاری مشغوله و کریچر رو به حساب نمی یاره اما
وینکی: داشتی میگفتی کریچ باید چیکار کنیم

از اون طرف...
مک بون با ناراحتی داره به چو نگاه میکنه و آه حسرت میکشه:
_ هی ... روزگار!... تازه می خواستیم با چو هم بوق!... اما حیف که دیگه تالاری نمونده... هیییییی!!
اکتا و بینز و الک و یونا و وینکی و کریچر و خلاصه تمام ملت ریونی هم که میبینن یه نفر خواستار تالاره، و حرف دلشون رو زده، با خوشحالی میگن:
_ ها ایول!... آنیتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا؟!... داری در می ری، کلک؟!
آنیت در جا وایمیسته و میگه:
_ کی، من؟!... نه !!... دارم میرم هافل!!.. اونجا سرژ هست! یه ذره پارتی بازی میکنه، منم اونجا بخوابم!!
کریچر ابروهاش رو می ندازه بالا و میگه:
_ خوابگاه هافل مختلطه!... اوتو هم اونجایه!... حالا میخوای بری، برو!
آنیتا به حالت استیصال در می یاد و با خشم پاشو به زمین میکوبونه و غر میزنه:
_ اه... پسره ی چیز!... معلوم نیست چرا لج افتاده... به جهنم!... همینجا کفه مرگمو میذارم!
و همه اونجا ولو میشن و می خوابن!

ساعت: 3 نصفه شب!!

ملت ریون در خواب هستند و یدفعه انیت از خواب می پره و داد میزنه:
_ آهای!...من یه فکری دارم!!
همه به حالت اینکه یکی بهشون سوزن زده باشه، از خواب میپرن و نفری یه دونه میزنن تو سر آنیت! بعد وینکی میگه:
_ تازه داشتم خواب کریچر رو میدیدم!... زود کارتو بگو برم ادامش بدم!!
آنیت بشکنی میزنه، و در حالی که داره قدم میزنه، میگه:
_ خیله خب... بابا ما اینجا دو تا جن داریم!... کفتر با نفوذ داریم!... روح داریم!... نواده ی ریون داریم!... نایت الف داریم!... جونور 5 پا داریم!... یه ماگل داریم!... یه دیان داریم!... دو تا بیناموس داریم!...چند تا ارزشی داریم!... یه خرخون داریم!... یه خواننده و یه خوشگل و یه راجز داریم!... یکی داریم که میگه خیلی پارتی داره!... من رو دارین که ولدی بهم پیشنهاد میده مرگخوار بشم، شوور ویزیرم و بچه ی دامبل!... بابا اینهمه آدم!!!...
ملت به حالت خنگولی و" که چی؟!" بهش نگاه میکنن! آنیت یکی میزنه تو پیشانیش و میگه:
_ الهی همتون جریوس مکزیمم بشین!... بابا خودمون تالار رو میسازیم!... اما ایندفعه مهندسی ساز!... که دیگه با یه هوار، نریزه پایین!... چطوره؟!
همه با نگاه" اینم بد فکری نیست" به همدیگه نگاه میکنن و بلاخره کریچر میگه:
_ درسته!... این فکر خیلی خوبیه!... پس باید مهندسی ساز باشه... یعنی باید فندانسیون هم داشته باشه!
وینکی و دیان و پتونیا و پری دریایی، چون خیلی بچه های کوچولو و خجالتی ای بودن، حرفشون رو سرافینا میگن، اونم داد میزنه:
_ خب فندانسیون چی هست حالا؟!
کریچر میره یه کلاه از اونایی که مهندسا میذارن رو سرشون، رو میذاره رو سرش و میره رو کول کفی سوار میشه و در حالی که مثل آنیت لحن موعظه گرانه داره، میگه:
_ فندانسیون!... یعنی اینکه اونجایی رو که قراره روش ساختمون بنا کنیم و رو کلی بکنیم تا بتونیم برای ساختمونمون، زیر سازی بکنیم!!

چند لحظه ی بعد...
همه یه مشت بیل و کلنگ گرفتن دستشون و دارن زمین رو میکنن، غافل از اینکه مخفیگاه برادر حمید هم زیر همونجا ساخته شده!!

-آلبوس ... آلبوس ... کجایی؟
دومبول یهو از حالت به حالت در مییاد و میگه: آه ... ای جان دلم .. بله؟ من اینجام ...
آنیتا: مامان اینجا چیکار میکنه؟
مینروا مییاد کنار دامبل وایمیسته و خشنانه و خشن ناک و خشن انگیز (خشانت رو در حد آوریل فرض کنین ) میگه : بیدار شدم برم آب بخورم افتادم تو حوضک ... نه یعنی چیزه! بیدار شدم اومدم آب بخورم دیدم نیستی
دامبلدور: اتفاقاً در حضور بچه ها داشتم اونارو به امر ازدواج دعوت میکردم! همونطوری که من مزدوج شدم و اینگونه خوشبخت گشتم ...
مینروا: آلبالو ... همه زنا که مثه من نیستن
بعد دست شوهرشو میگیره و به طرف خونشون حرکت میکنه! دومبول هم مثل یه پسر بچه خوب پشت اون راه میفته!

دومبول میره و تنها چیزی که میمونه اعضای ریون با تالار خرد و خمیرشونه!
-خب بچه ها، شوما میگین چیکار کنیم؟
آنیتا: من که میرم هافل ... مطمئنم اجازه میدن شب رو اونجا باشم!
الکسا: من که راهی ندارم جز اینکه بگیرم اینجا بخوابم!
میره و روی یه تخت سنگ دراز میکشه و خروپفش به جای اینکه بره هوا میره تو زمین!
آوریل: یعنی عروس گلم کجا میتونه باشه؟
رزی: چه ربطی داشت الان؟
آوریل: خب ما باید شب رو کنار هم باشیم! دقت کردین مهمونی هم نیومده بود؟
بینز:خب، کم کم باید منتظر اظهاریه دادگاه باشی!
آوریل: وای نگو نگو دلم، بی اون نمیتونه ... بی اون نمیتونه ...

آوریل همینجور داشته میگریده که در آن انتها، جایی که آسمان به زمین رسیده بود؛ نوری رو میبینه! از بچه ها خداحافظی میکنه و به طرف اون در حرکت و تکاپو میفته! بلاخره به اونجا میرسه و متوجه میشه که اون نور برادر حمید بوده! آوریل سرعتش رو بیشتر میکنه و به اون نزدیک میشه و میگه: برادر ببخشید اوقاتتون رو به هم میریزم! شوما خبری از عروس من ندارین؟
حمید: من از پناهنده های به درون خانه ام همواره مطلعم ...
آوریل که ذوق کرده بود: یعنی ادی اونجاست؟ میشه منم پناهنده شم؟
حمید: بزار ببینم! هووووم ... خب هوا رو به تاریکی گذاشته! بفرمایید ...
آوی هم قسم میخوره و از پشت وارد خانه میشه!

ادی در حالی که پنگوئنی راه میرفته به استقبال آوریل مییاد!
آوی: ببین چی به سر عروس گلم اورده ...
ادی: چی؟ تو اینجا چیکار میکنی؟ حمید ... یا جای من اینجاست یا جای این!
حمید: نو که اومد به بازار کهنه میشی تو ... بفرما، در بازه!
ادی: نه حمید جان ... مشکلی نیست! به خاطر شوما یه جوری تحملش میکنم!

_____________________________________________
بوقیدن در این رول ارزشی همانا و از دست دادن شناسه همانا ...

بچه ها من به شدت دچار خستگی شدم و دلم می خواد یه انفجار راه بندازم .... با اجازه!! :YGRIN:
-----------------------------------------------------------------------------
وینکی که داشت به فکر بکرش فکر می کرد می ره و یه جایی توی خوابگاه دخترا واسه ی خودش پیدا می کنه و خودشو به خواب می زنه تا کسی شک نکنه ....

------------------------ نصف شب ------------------------------------
یه هیبت تیره و تار از خوابگاه دخترا میاد بیرون ...
------------------------- فردا صبح --------------------------------------
- بوقیا فکر کردین چی؟ فکر کردین شهر هرته؟! ... اصلا چی فکر کردین ... اصلا فکر دارین که فکر کردین؟ ... اصلا مگه مغز دارین که بخواین فکر کنین؟! ... یعنی که چی ... اصلا می دونین این جا کجاست؟! ... اصلا می دونین چی میگین؟! ... اصلا می دونین کی هستین؟! ... اصلا می دونین این کاراتون یعنی چی؟! .... اصلا می دونین که با این کاراتون آبروی هر چی ریونکلاییه بردین؟ ... اصلا می دونین با این کاراتون آبروی ریونکلاو که هیچ آبروی هاگوارتزیا رو بردین؟! ... بووووووووووووووووووق ... اصلا می فهمین چی میگین؟! ... هر کی از راه می رسه یه کاری می کنه ... حداقل کاشکی یه کار خوب می کرد ... هر کی از راه می رسه می زنه همه ی تالار رو ارزشی تر می کنه!! ... بووووقیا .... اصلا شما مطمئنین ملت ریونی هستین؟! .... بووووقیا خودتونین؟! ... من دیگه زدم به سیم آخر .... یعنی واقعا از این کارا خسته نمی شین؟! ... اصلا هدفتون چیه که بی خودی همین جوری فقط وقتتونو هدر می دین؟! .... فکر کردین چی؟! ... فکر کردین مدرسه مدیر نداره؟! ... فکر کردین هر کی هر کیه؟! ... بابا دیگه گنجیشکم بود عقلش می رسید ... اندازه ی یه نخوده گندیده تو اون کلتون مغز نیست ... نخود که سهله اصلا فکر کنم توی اون مغزتون بووووووقم نباشه ... اصلا خلا هستش ... اعصابمو ریختین به هم ... از همتون بدم میاد ... فکر کردین چی؟! ... فکر کردین شهر هرته؟! .... نه خیر آقاجان نه خیر ... این جا آستاکبار داره .... این جا مدیر داره .... همین جوری که نیست هر کاری دلتون می خواد توش بکنین که ... بووقیا ... بوووق صفتا .... بوووق کله ها .... بوووووووووووووووووق
دامبلی که ریش سفیدشو تو مشتش گرفته بود و داشت دونه دونه می کند و هی مشتشو به طرف تالار ریونکلاو تکون می ده ... خیلی عصبانیه و صورت سفیدش شده عینه گل سرخ حتی موهای برفیشم قرمز شدن و داره می ترکه ... هیچی نمونده که بترکه ... عصبانی و عصبانی تر می شه تا این که ....


بـــــــــــــــــــــــوووم!!!



تالار ریونکلاو که مثل یه برج بلند بالا تا یه ثانیه ی پیش ایستاده بود یهویی می ره رو هوا و بعد پودر می شه و میاد رو زمین ....

بله این است خشم دامبلی!!

همه ی تالار پودر می شه و چیزی ازش باقی نمی مونه جز ... چند تا عضو ارزشی که واستادن و نمی دونن چی بگن ... فقط و فقط دارن نیگا می کنن

دزیره : وااااااااااای خدا جونم چی شد؟!!
بینز : نمـی دونم دزی جوووون خیلی بده ... خیلی بد ...
آنیتا : بابا ... بابا .. چی کار کردی؟!
دامبل : همون کاری که باید!!
آنیتا : بابا ...
دامبل : حقتونه ... حقتونه ... اعصابم رو به هم ریختین ... اصلا اعصاب برام نذاشتین ... حقتونه ... اعصاب ندارم ... ملت ارزشیه ریون .... که چی؟! ... یه مدت مد می شه فعالیت کنین همه فعال می شن بعد موتوراتون از کار میفته ... فکر می کنین جادوگران جواته ولش می کنین ... مگه ریون چه گناهی کرده که این جوری باهاش رفتار می کنین؟! ... آهای مگه این جا فکر کردین کجاست که هی مجرد و متاهل می شین ... این جا جای این کارا نیست ... من دیگه اعصاب ندارم شناسه های همتون رو بلاک می کنم ... اصلا از مدرسه اخراجتون می کنم ... شهر هرت که نیست ... قانون داره ... مقررات داره ... هر کی ام این چیزا حالیش نیست بزاره بره ... شرش کم ... راه باز جاده دراز!!

و بچه های ریون اواره و بیچاره و سرگردان توی محوطه ی هاگوارتز باقی موندن تا این که ....

ادامه دارد!!

----------------------------------------------------------------

این همه ی دق دلیای من بود که گفتم و خیالم راحت شد ... دیگه برین خوش باشین!!! و هر کاری دوست داشتین بکنین ... خالی شدم ....

جادو مستقيما به سمت تازه عروس و تازه داماد (!) رفت و... ترق!! روي صورتشون منفجر شد! ملت هم به مدت پنج دقيقه داشتن سرفه مي كردن و دستشون رو تو هوا تكون مي دادن تا دود از بين بره. وقتي دود از بين رفت و نگاهي به دزيره و بينز انداختن، از خنده منفجر شدن. صورت و موهاشون سياه شده بود و وضعيت وحشتناكي پيدا كرده بودن.
بينز از جاش بلند شد و گفت:
- مهموني تعطيله!! ببينيد چه بلايي بر سر اولين مهموني عمرمون و همين طور عروس گلم اومده!
دزيره: دقيقا!
بعد بينز به اين حالت: در اومد و ادامه داد:
- فهميدم! وايستين ببينم! چيه؟! از حسودي داشتين مي تركيدين كه اين كارو كردين؟ با شمام جان و اكتا!
جان: نه بينزي جون!
اكتا: ما غلط بكنيم!
وينكي كه لبخند بزرگي زده بود با خودش گفت:
- نمي دونستم اين همه استعداد دارم!
و بعد به سمت خوابگاه دخترا رفت تا ليستي از كارهايي كه مدت ها مي خواست با چوب دستي انجام بده، تهيه كنه.

اونور!
دزيره در حال نصيحت كردن دختراست تا دست از حسودي بردارن.
دخترا:
بينز هم داره دنبال جان و اكتا مي كنه.

يك ساعت بعد
دزيره و بينز ديگه خسته شدن و باهم به سمت اتاقشون ( يا بهتره بگيم اتاق هاشون چون بين تخت ها ديوار كشيده شده!!) مي رن. پسرا هم بند و بساط رو جمع مي كنن و مي رن خوابگاهشون. اين وسط فقط مي مونه دخترا كه ديانا بيدار مي شه و اونا رو هم بيدار مي كنه تا بقيه ي خوابشون رو تو خوابگاه بكنن.

اونورتر
وينكي تو دستشويي نشسته. ( به دوعلت:1- كسي مزاحمش نمي شه-2- فكرش باز مي شه!) ليست كارهايي كه مي خواد انجام بده آماده كرده و تو فكره كه فردا شب كدومشون رو اول انجام بده.
وينكي:

ادامه دارد... اصلا قابل ادامه دادن هست؟؟

دزیره عصبی نشو،به عروسی ربطش میدم.(البته سعی میکنم.:دی)
****************
وینکی توی خوابگاه دختر ها روی تخت خسته ای که به او داده بودند نشسته بود که صدای جیغ و شادی بقیه را شنید.ناگهان الکسا را دید که با سرعت دوید و ایستاد روی تخت.بقیه هم او را دنبال کردند و با دیدن الکسا که روی تخت ایستاده و آماده حرف زدن بود، ساکت شدند.الکسا کاغذی را از توی جیبش دراورد و گفت:"اهم...اهم...بدینوسیله همه دختر های خوابگاه ریونکلاو را به مهمتنی روز فلان در ساعت فلان دعوت میکنیم.در این مهمانی داشتن چوبدستی الزامیست و ...وای بچه ها مهمونی کی حاضره بیاد؟
همه:ما! و همه دویدند سراغ لباسهایشان تا یک لباس درست و حسابی برای مهمانی پیدا کنند. وینکی پرید جلوی الکسا و گفت:الکسا ،میگم ،لباس داری به من قرض بدی واسه مهمونی؟! الکسا:ها؟!مگه تو هم دعوتی؟
وینکی:(تعجب)نیستم؟ الکسا:مگه نشنیدی؟همه دختر های خوابگاه ....نگفته که جن های خوابگاه که....برو بخواب.
وینکی:یعنی من نیستم؟!!!! (آوریل از ان طرف):خوب نه دیگه وینکی!گیر نده برو یه فعالیتی بکن تا ما میریم حاضر بشیم.
وینکی رفت و روی تختش نشست و به این فکر کرد که او واقعا چیزی برای این مهمانی ندارد،نه لباس،نه چوب جادو،نه جاروی پرنده!چقدر به او ظلم میشد.ناگهان فکری به ذهنش رسید،از خوابگاه برای پیدا کردن کریچر بیرون رفت!بالاخره او را پیدا کرد و گفت:سلام ،کریچر ببین این چه وضیتیه؟!همه مهمونی دعوتن به جز من که یه جن هستم! تازه اگه هم دعوت بودم،نه لباس دارم واسه مهمونی ،نه چوب جادو،ما نیاز به یه انقلاب داریم،یه ایده و شروع جدید، واسه اینکه جن ها چوب داشته باشن.چرا ما باید مظلوم باشیم؟ به حرف اونا گوش بدیم و هزار تا چیز دیگه؟
کریچر:(تعجب)ها!!!!!!!؟خوب ،من ،نمیدونم. وینکی:خوب ببین من یه جنم ولی دلیل نمیشه جوب جادو نداشته باشم و جادو نکنم.اونوقت همه بهم دستور بدن،درسته؟ کریچر:(تعجب) وینکی:پس میای بریم الان واسه خودمون و بقیه جنها چوب جادو بخریم؟
کریچر:(تعجب)الان من کار دارم،تو برو من اگه بتونم بعدا میام بریم از جنها حمایت کنیم. باشه؟ وینکی:باشه.خوب خوش بگذره،فعلا!
کریچر:خداحافظ
قبل از رفتن به مغازه برای خرید چوب جادو ،فکری به ذهنش رسید،برداشتن چوب جادوی یکی از بچه ها به صورت مخفیانه.اما با خود فکر کرد که کار درستی نیست ،پس راهش را کج کرد به طرف کوچه دیگون و مغازه الیوندر. رفت داخل و گفت:سلام،حال شما؟من یه چوب دستی میخوام!
صاحب مغازه:(تعجب)واسه کی؟ - برای خودم - اما طبق قانون...
وینکی:میدونم اما....و همه ماجرا را برای او تعریف کرد.فروشنده هم دلش سوخت و یک نمونه از چوب دستی هری پاتر را که شکسته و نصفه بود ،به او داد. وینکی چوب جادو را گرفت و به طرف مغازه خیاطی به راه افتاد:دی....باید خیلی مخفیانه از چوب دستی محافظت میکرد،باید آن را برای مواقع ضروری نگه میداشت. پس از خرین لباس،برگشت به هاگوارتز.همه به مهمانی رفته بودند و او توی خوابگاه تنها بود،لباس جدیدش را پوشید،چوبدستی اش را مخفی کرد و به طرف مهمانی به راه افتاد....
رفت و یک گوشه نشست و از دور به دزیره سلام داد. خیلی دوست داشت که از چوب جدیدش استفاده کند،برای همین مخفیانه آن را از جیبش دراورد و.... ترق
صدایی در تالار پیچید و همه نگاهها به طرف وینکی برگشت...
(اگه خواستین و تونستین خوشحال میشم ادامه بدینش،فقط چوبدستیموزیادلو ندین ،چون میخوام واسه خودم نگهش دارم،واسه مواقع ضروری جنها هم نیاز به چوب جادو دارن. منم یه چوب جادو میخوام،مرسی)

ا وااااااااااه!!! الکسا من تورو میکشمت...بچه چیه دیگه...
============================
5 روز بعد دزیره و بینز(بچه به بغل) از بیمارستان میان بیرون که برن به هاگوارتز...
بینزی: عزیزم خوشحالی که صاحب یه دختره مامانی شدیم؟
دزیره: اوه راستی!!! یادم رفته بود..
دزیره به حالت خیلی خیلی خشمگین میره به سمت نویسنده که یه مشت نثارش کنه...اما فورا کارگردان جلوشو میگیره..
*********
کارگردان: بابا ...خانم جولی...بی خیال شید...
دزیره : اااای نفس کش... بچه هرو باید حذفش کنی...
نویسنده: من بوووق اگه این کارو نکنم..
دزیره: آهان حالا خوب شد...

دزیره میره به سمت بینز و دختررو برمیداره پرت میکنه به سمت نویسنده و چند نفر میان و بچه رو برمیدارن میبرن...
بینزی: نــــــــــــه!!
دزیره: کـــوفت!! دهنتو ببند...بوووقی!!!
بینز:

کارگردان به نویسنده: بوووقی؟ دیدی گفتم ؟ دیدی آنجلینا جولی بدش اومد؟!؟!!
نویسنده:

نویسنده حالا داستان رو پاکش میکنه با پاک کن(!) دزیره و بینز هم یه هو پاک میشن از اونجا...برمیگردند به مجلس عروسی...

آوریل: یه دل میگه...برم برم...

===================
ملت اگه مثل این الکسای بووووق... بوووقی بازی در بیارین میکشمتون...

بالاخره انتظارها به پایان رسید و آن عروسی لوس و مسخره و چرت تمام شد!


**********************************در شب***********************
کارگردان: چی چی رو در شب غلط کردی همینم مونده به خاطر پخش فیلمای غیراخلاقی اعدامم کنن! نمی گیریم آقا! نمی گیریم! از اول! ضبط میشه....3...2...1! صدا! دوربین! حرکت!

********************در شب! اهم! یعنی ما غلط بکنیم! ما به شب هیچ کاری نداریم! همون شب فرداش!******************

صبح زود بود انوار طلایی خورشید از پنجره به تخت خواب...هووووم؟! اوکی گرفتم! انوار طلایی خورشید بوق می خوردند که به تخت خواب می تابیدند یعنی چه؟! اصلا هم نمی تابیدند! مگه من می ذارم؟ خب... بینز و دزیره هر کدام به صورت کاملا جداگانه در یک تخت مستقل خوابیده بودند یکی این ور اتاق یکی آن ور اتاق یک پتو هم در طول اتاق کشیده شده بود تا یک وقت اتفاق بی ناموسی ای رخ ندهد! البته فقط برای یک شب! بقیه ی شبها دیوار کشیده خواهد شد!
کارگردان:
نویسنده: چته؟! ازینم آسلامی تر؟!
کارگردان: نه! ادامه بده!
دزیره در حالی که چادرش را سرش می کرد : بینز... عزیزم... حالت چه طوره؟! یوآآآآآآآ(صدای خمیازه کشیدن!)
بینز: اهههههههههخشتپ(صدای کش و قوس اومدن!) خوبم عزیزم.... تو چه طوری؟!
دزیره:منم خوبم عشق من! بیا اینور!
بینز:تق تق تق!(صدای کوبیدن به پتو!) یالله آبجی! یالله! ما اومدیم!
دزی: اِوا اِوا! خوش اومدی قشنگم! عزیزم! نور چشمم! (من فکر نمی کنم نیازی به شکلک باشه! شما چی؟!)
بینز:فدات شم! الهی قربونت برم! ای واااای! چرا این جوری شدی؟!
دزی: فکر می کنم دیگه وقتشه!
بینز: وقت چی؟!
دزی: امروز بچه مون به دنیا میاد!
ملت:مااااااااااااااااااااااااااا
کارگردان: ماااااااااااااااااااااااااااااااا
نویسنده:ماااااااااااااااااااااااااااااااااا
من:مااااااااااااااااااااا!
بینز: ایول! مطمئنی نه ماه گذشته؟! من فکر می کنم هنوز یه دو سه روزی مونده باشه ها!!!
دزیره:نه! مطمئن باش!
بینز: اوکی! پس پاشو بریم بیمارستان!
دزیره:باشه! کمکم کن بلند شم!
کارگردان:استاپ کن! کره خر دارم می گم استاپ کن! پدر بوق مگه کری؟! میگم فیلم نگیر!
فیلم بردار: هووومک نه این صحنه عاطفیه!
کارگردان لوله رو برمیداره! فیلم بردار به طور اتومات دوربین رو خاموش می کنه!

****************************در بیمارستان! بخش زایمان!*************
کارگردان: تا تو رو اخراج نکنم آدم نمیشی نه؟! می خوای بگم گیلدی بیاد تا حساب کار دستت بیاد؟!
نویسنده:نه! غلط کردم!
کارگردان: ضبط میشه...3...2...1...حرکت!
****************************در بیمارستان، اتاق انتظار****************
بینز ناراحت و بی قرار به نظر می رسد. مدام بالا و پایین می لغزد(دیدی بلا! دیدی خیط شدی؟! روح که پا نداره! باید در هوا بلغزه!) و بی قراری می کند! گاه گاه به طور دزدکی به اتاق زایمان نگاه....آخ! نزن لامصب! نزن!... او هرگز به اتاق زایمان نگاه نمی کند! هرگز!

********************************یک ساعت بعد*******************
یک پرستار خوشگل.... یعنی یک پرستار از اتاق بیرون می آید و می گوید:مژدگونی بدین بچه تون سالم به دنیا اومد!
بینز:حتما!:bigkiss:
کارگردان:
نویسنده:عمِراً تغییرش بدم هانی!
بینز به داخل اتاق می رود. در آنجا همسر و دختر زیبایش را می بیند و دهانش هشت متر باز می ماند. نیمه ی بالایی بدن دختر الف و نیمه ی پایینی آن روح است! اما نیمه ی پایینی آن شبیه به کسی نیست جز...سر نیکلاس دومیمسی!(نیک بی سر!)....