جادوگران | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
خوش آمدید، Guest
نمایش پروفایل
ویرایش پروفایل
آگاهیرسانیها
جغددانی 
خروج‹
کمک میخوای؟ از هری بپرس!
آنلاینها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز
×
کمک میخوای؟ از هری بپرس!
×
آنلاینها
8 کاربر(ها) آنلاین هستند (7 کاربر(ها) در حال مرور انجمن هستند)
6
مهمانان
2
اعضا
×
کارت قورباغه شکلاتی
کارت قورباغه شکلاتی
پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران
×
شبکه پرواز
به شبکه پرواز خوش آمدید! شومینهها و دودکشها را باز کنید...
شلام
مسئولین دادگاه محترم مستقل از دولت بوژبوژی و قورقوری کودتا
درخواست دارم یک عدد حکم تخلیه برای وزارت سحر و جادو صادر کرده و در این 4 روز باقی مانده از عمر دنیای جادویی حق مردم را به آن ها بازگردانده و کرسی وزارت را در اختیار منتخب مردم قرار دهید.
با تشکر فراوان
وزیر قانونی و منتخب؛ مورفین گانت
مسئولین دادگاه محترم مستقل از دولت بوژبوژی و قورقوری کودتا
درخواست دارم یک عدد حکم تخلیه برای وزارت سحر و جادو صادر کرده و در این 4 روز باقی مانده از عمر دنیای جادویی حق مردم را به آن ها بازگردانده و کرسی وزارت را در اختیار منتخب مردم قرار دهید.
با تشکر فراوان
وزیر قانونی و منتخب؛ مورفین گانت
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
هورکراکس را به خاطر بسپار؛ ولدمورت مردنیست!
دالاهوف چکشش را بر روی میز کوفت و گفت: کوفت! جلسه رسمیست! همگی ببندید!
ملت "هوووووی" کنان بسمت دالاهوف گوجه پرت کردند و او پس از انجام حرکات ماتریکسی و جا خالی دادن از گوجه ها گفت:
_ میدونم بابا! اون دلوروس مرد نما! منو چیز خور کرد و الکی وعده و وعید قضاوت داد ولی بنده بر خود واجب میدانم که در برابر این حتک حرمت بزرگ سکوت نکنم! این مرلین کبیر یک مرتد است و باید اعدام شود! بیاریدش تو پدرسوخته رو!
مرلین کبیر اومد تو و دیوانه سازها دستشو به صندلی بستن و یکی از دیوانه سازها رفت سمت دالاهوف و روبوسی کردن انگار همو میشناختن که البته نزدیک بود روح دالاهوف از بدنش کشیده بشه بیرون که چند نفر کمک کردن از تو دهن دیوانه ساز ذکر شده درش آوردن!
بعد از اینکه دالاهوف از دهن رفیق دیوانه سازش در اومد گفت:
_ مرلین کبیر، ای مرتد و ای مفسد فی الارض، از خودت دفاع کن!
مرلین کبیر: برو بابا مدرکت چیه؟
دالاهوف: ایناست:، صحبت های خودته:
مرلین: بابا ملت! من خودم خود دینم! دین مقدس جادوگرها خود منم! کتاب مقدستونو خود من نوشتم! حالا مرتد چیه! من خودم که نمیتونم مرتد باشم!
دالاهوف: چرا نمیتونی تو خودتم میتونی مرتد باشی! هیشکی نمیتونه به دین ما اهانت کنه حتی خود تو! تو غلط کردی به مرلین و کتاب مقدس ما و خدای ما توهین کردی! هیشکی نمیتونه! اعدامش کنید!
ملت "هوووووی" کنان بسمت دالاهوف گوجه پرت کردند و او پس از انجام حرکات ماتریکسی و جا خالی دادن از گوجه ها گفت:
_ میدونم بابا! اون دلوروس مرد نما! منو چیز خور کرد و الکی وعده و وعید قضاوت داد ولی بنده بر خود واجب میدانم که در برابر این حتک حرمت بزرگ سکوت نکنم! این مرلین کبیر یک مرتد است و باید اعدام شود! بیاریدش تو پدرسوخته رو!
مرلین کبیر اومد تو و دیوانه سازها دستشو به صندلی بستن و یکی از دیوانه سازها رفت سمت دالاهوف و روبوسی کردن انگار همو میشناختن که البته نزدیک بود روح دالاهوف از بدنش کشیده بشه بیرون که چند نفر کمک کردن از تو دهن دیوانه ساز ذکر شده درش آوردن!
بعد از اینکه دالاهوف از دهن رفیق دیوانه سازش در اومد گفت:
_ مرلین کبیر، ای مرتد و ای مفسد فی الارض، از خودت دفاع کن!
مرلین کبیر: برو بابا مدرکت چیه؟
دالاهوف: ایناست:، صحبت های خودته:
مرلین: بابا ملت! من خودم خود دینم! دین مقدس جادوگرها خود منم! کتاب مقدستونو خود من نوشتم! حالا مرتد چیه! من خودم که نمیتونم مرتد باشم!
دالاهوف: چرا نمیتونی تو خودتم میتونی مرتد باشی! هیشکی نمیتونه به دین ما اهانت کنه حتی خود تو! تو غلط کردی به مرلین و کتاب مقدس ما و خدای ما توهین کردی! هیشکی نمیتونه! اعدامش کنید!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
آنتونین دالاهوف هویجوری واسه خودش تو خیابون راه میرفت که ییهویی دو نفر که نقاب مرگخواری به چهره شون بود دستاشو از پشت گرفتن و انداختنش رو یه جاروی سیاه مدل 2011 آذرخش و گازشو گرفتن و رفتن. 
حالا هر چی آنتونین میگفت بابا من از خودتونم اونا گوش نمیکردن.
بعد از چند دقیقه دو شخص مذکور که یکی پشت و یکی جلوی آنتونین نشسته بود جارو را فرود آوردند، یک گونی سر آنتونین کشیدند و او را کشان کشان به دادگاه شماره 10 وزارتخانه آوردن. گویا بعد از اینکه مرگخوارا قدرت بلامنازع جامعه جادوگری شده بودند این دادگاه را به خود اختصاص داده بودن.
قاضی دادگاه که روفوس اسکریم جیور بود یک گوشکوب را روی میز کوبید و گفت: پدرسوخته ها همه ساکت شید. دادگاه رسمیست.
روفوس به متهم یعنی آنتونین کمی نگاه کرد و بعد به دادستان یعنی رز ویزلی گفت که متهم را تفهیم اتهام کن.
رز ویزلی: مرگخوار آنتونین دالاهوف شما متهم به استعفا از مرگخواران هستید.
آنتونین: بابا اون که مال خیلی وقت پیش بود! من اعتراض دارم!
قاضی: پدرسوخته تو که خودت نمیتونی اعتراض کنی باید وکیلت اعتراض کنه.
آنتونین: من که وکیل ندارم!
روفوس: دندت نرم باید میگرفتی!
آنتونین: خب من نتونستم ولی شما باید یه وکیل تسخیری برا من میذاشتید!
روفوس: بیشین بینیم باوووو! وکیلم کجا بوده!
آنتونین: نمیشه لرد وکیل من بشه؟
روفوس: چی؟ لرد ولدمورت بزرگ خودش شاکی اصلیه!
آنتونین: خب پس اگه وکیل ندارید من خودم باید اعتراض کنم دیگه!
روفوس: اعتراض وارد نیست. دادگاه تا الان سرش شلوغ بوده الان وقت کرده رسیدگی کنه پدرسوخته! اصلا دادستانم لازم نیست حرف بزنه دیگه. من خودم همین جا بدون محاکمه محکوم اعلامت میکنم. نگهبانا بیاین ببرید این پدرسوخته رو.
همون دو شخص مذکور بطرف آنتونین دویدند و بعد از اینکه با یک جسم سخت به سرش زدند او را بردند.
یک سال گذشت ...
آنتونین اعدام شد تا درس عبرتی برای بقیه مرگخواران شود.
حالا هر چی آنتونین میگفت بابا من از خودتونم اونا گوش نمیکردن.بعد از چند دقیقه دو شخص مذکور که یکی پشت و یکی جلوی آنتونین نشسته بود جارو را فرود آوردند، یک گونی سر آنتونین کشیدند و او را کشان کشان به دادگاه شماره 10 وزارتخانه آوردن. گویا بعد از اینکه مرگخوارا قدرت بلامنازع جامعه جادوگری شده بودند این دادگاه را به خود اختصاص داده بودن.
قاضی دادگاه که روفوس اسکریم جیور بود یک گوشکوب را روی میز کوبید و گفت: پدرسوخته ها همه ساکت شید. دادگاه رسمیست.
روفوس به متهم یعنی آنتونین کمی نگاه کرد و بعد به دادستان یعنی رز ویزلی گفت که متهم را تفهیم اتهام کن.
رز ویزلی: مرگخوار آنتونین دالاهوف شما متهم به استعفا از مرگخواران هستید.
آنتونین: بابا اون که مال خیلی وقت پیش بود! من اعتراض دارم!
قاضی: پدرسوخته تو که خودت نمیتونی اعتراض کنی باید وکیلت اعتراض کنه.
آنتونین: من که وکیل ندارم!
روفوس: دندت نرم باید میگرفتی!
آنتونین: خب من نتونستم ولی شما باید یه وکیل تسخیری برا من میذاشتید!
روفوس: بیشین بینیم باوووو! وکیلم کجا بوده!
آنتونین: نمیشه لرد وکیل من بشه؟
روفوس: چی؟ لرد ولدمورت بزرگ خودش شاکی اصلیه!
آنتونین: خب پس اگه وکیل ندارید من خودم باید اعتراض کنم دیگه!
روفوس: اعتراض وارد نیست. دادگاه تا الان سرش شلوغ بوده الان وقت کرده رسیدگی کنه پدرسوخته! اصلا دادستانم لازم نیست حرف بزنه دیگه. من خودم همین جا بدون محاکمه محکوم اعلامت میکنم. نگهبانا بیاین ببرید این پدرسوخته رو.
همون دو شخص مذکور بطرف آنتونین دویدند و بعد از اینکه با یک جسم سخت به سرش زدند او را بردند.
یک سال گذشت ...
آنتونین اعدام شد تا درس عبرتی برای بقیه مرگخواران شود.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
دو زندانی در سکوت به هم زل زده بودند.
نگهبانان قدغن کرده بودند که زندانی ها با هم صحبت کنند و برای سندیت فرمانشان در کنار هر زندانی دو مامور ویژه ایستاده بود.
دیگر خبری از دیوانه سازها نبود. با تصویب جامعه جادوگری و به فرمان رییس جدید وزارت سحر و جادو؛ کینگزلی شکلبولت، دیوانه سازها برای همیشه از دنیای جادوگری کنار گذاشته شده بودند. بعبارتی حکم نابودی آنها صادر شده بود.
زندانی سمت راست که بسیار جوان به نظر می رسید سرانجام دیده اش را از زندانی دیگر برگرفت و به پایین، به جاییکه زنجیرها بر دستانش سنگینی می کردند، نگریست.
چند سال پیش بود. زمانی که رو در روی پدر و مادرش ایستاد و گفت که به جرگه مرگخواران پیوسته. تصویر مادرش ناگهان در جلوی چشمانش جان گرفت.
- مرگخوار! اونم بچه ی من... اوه خدای من... این امکان نداره... نه... محاله!
صدای هق هق مادرش فضای خانه یلاقیشان را پر کرد.
- چرا مادر، من... فرزند شما... آخه چرا گریه می کنی؟ شما باید به من افتخار کنید که تونستم وارد این گروه بشم، جاییکه می تونم درش رشد و ترقی کنم!
پژواک خشمگین پدرش در فضا پیچید:
- رشد و ترقی؟ از کی تا به حال شکنجه و قتل و کشتار، ترقی بحساب میاد؟!
صدایش ناگهان شکست:
- آخه چطور تونستی؟ مگه فراموش کردی...
- زندانی شماره 380 دادگاه شماره 10.
نگهبان سیه چرده ای که این شماره را گفت به سمت زندانی سمت چپ رفت و او را به همراه دو مامور به سمت دادگاه اسکورت کرد.
همین طور که زندانی 380 از جوانک در بند دور میشد، دوباره تصاویری در ذهن زندانی جوان شکل گرفت.
هوا تاریک بود در دور دست زبانه های آتش دیده می شد. پا به پای برادرش با تمام قوا می دوید. به ساحل باتلاق مانند دریاچه که رسیدند شیب تندی ناگهان در جلویشان پدیدار شد و او نتوانست تعادلش را حفظ کند. لغزید و در گل و لای دریاچه افتاد. دیگر توان بلند شدن برایش نماده بود.
برادرش به سرعت خود را به او رساند.
- بلند شو... دارن بهمون می رسن!
- ن... نمی تونم، گیر کردم...
بغض کرد
- اونا مارو می کشن!
و با گفتن این جمله در اوج ناامیدی به چهره ی رنگ پریده برادرش نگریست. نگاه برادر برای لحظه ای روی صورت ترسیده او ثابت ماند.
- نه نمی تونن، اگه ساکت بمونی...
افکارش با صدای زندانبان بهم ریخت.
- زندانی 222، دادگاه شماره 4
زمان برای زندانی جوان به کندی می گذشت. گاه گاه مامور سیاه پوست می آمد و شماره زندانیی را می گفت و او را به سمت دادگاهش هدایت می کرد.
تنها سه زندانی دیگر در اتاق انتظار مانده بودند که بار دیگر قامت نگهبان سیه چرده در آستانه در ظاهر شد. چشمان سرد و بی روحش بر روی لیست اسامی چرخید و سرانجام با صدای سرد و خشکی گفت:
- زندانی 504، دادگاه شماره 10
.
.
.
به سایه خودش که جلوتر از او به سمت مقصد می رفت نگریست. سایه دستان برادرش را دید که او را زیر توده ای از شاخ و برگ های بوته ها پنهان ساخت و سپس بدون لحظه ای مکث به سمت جنگل دوید...
- زندانی 504 در جایگاه شهود قرار بگیرد.
به اطراف نگاه کرد. گردتاگردش کسانی نشسته بودند که بایستی تا ساعاتی دیگر رای خودشان را اعلام می کردند. زندانی 380 را دید که در چند قدمی او بر روی صندلی متهمین بسته شده بود و متعجب او را نگاه می کرد.سرانجام کار نزدیک بود.
دادستان به سمت زندانی 380 چرخید و گفت:
- آگوستوس پای حالا به آخرین اتهام شما می رسیم. شما متهم هستید که در تاریخ 17 جولای 3 سال قبل با همدستی گروهی از مرگخوارن اقدام به کشتار و قتل عام مردمان دهکده انگلتون شدید. قتل ماگلها و جادوگران!
- شماها دارید به من تهمت میزنید. چطور جرات می کنید...
- ساکت! شما الان در مقامی نیستید که اظهار نظر کنید! ادامه بدید جناب دادستان.
- ممنون عالیجناب... شما آگوستوس پای، متهم به قتل دست کم 6 نفر در این تاریخ هستید. از جمله، قتل ارنی بارکمن، سوزان دیویدسون، کارن و انسلادوس تایمز و دیموس کارسیوس...
- کارسیوس؟!!
آگوستوس وحشت زده به زندانی 504، فوبوس کارسیوس نگاه کرد.
- ش...شما اشتباه میکنید.
دادستان طوری به آگوستوس نگاه کرد که زندانی به خود لرزید.
- عالیجناب در شب 17 جولای 3 سال پیش دو جوان به نام های فوبوس و دیموس کارسیوس توانستند از دهکده ای که توسط مرگخوارنی که این مرد، آگوستوس پای رهبریتشان را به عهده داشت، فرار کنند. اما به زودی گروهی از همین مرگخواران به دنبال این دو افتادند که دس آخر منجر به مرگ برادر بزرگتر شد. مردی که برای نجات جان برادری که اکنون در جایگاه شهود ایستاده است، خودش را قربانی کرد.
صدای همهمه در سالن پیچید.
- پس چرا این پیر در لباس زندانیانه؟ پس اون نشان سیاه روی دستش چی میکنه؟
کارسیوس از جای خودش بلند شد و آهسته آرام شروع به صحبت کرد:
- من اون شب از چناهگاهی که برادرم برای من ساخته بود خارج شدم و به دنبال او براه افتادم. من شاهد مرگ برادرم بودم! اونی که الان اینجا ادعای بیگناهی میکنه اون شب برادرم رو اونقدر شکنجه کرد تا مرد و من... من تنها ناظر اون ماجرا بودم... من ترسیده بودم. کاری نکردم... فقط نگاه کردم و گریستم.
چند روز مثل دیوانه ها توی جنگل بودم تا اینکه افرادی منو پیدا کردن. مدتها طول کشید تا من تونستم با خودم کنار بیام و وقتی تونستم بر خودم مسلط بشم، تصمیم گرفتم انتقام برادرم و همه کشته شدگان رو بگیرم. بنابراین تلاش کردم هر طور شده وارد گروه مرگخوارها بشم. اونجوری میتونستم در زمان درست ضربه بزنم. من از خانوادم جدا شدم و به پدر و مادرم قبولوندم که واقعا یه مرگخوار شدم. در تمام دوران مرگحواری من به همراه بسیاری که الان جونشونو از دست دادن تلاش کردیم تا در جامه گرگان مردم بیگناه رو نجات بدیم.
بعد از شکست مرگخواران در جنگ هاگوارتز و مرگ ولدمورت در حالیکه همه در شادی بودند من به کمک دوست دوران تحصیلم، دادستان عزیز بدنبال فراریان گشتیم تا اینکه بتونیم اونا رو به جزای کارهاشون برسونیم....
آگوستوس دیگر تاب و توان شنیدن گفته های کارسیوس را نداشت. هرگز باور نمی کرد روزی مورد اعتمادترین نیرویش جاسوس از آب دراید. به زودی دیگر مرگخوارن فراری هم دستگیر می شدند چرا که او در اتاق انتظار با ذهن جویی ادرس مخفیگاهی که فراریان در انجا بودند را به او داده بود.
دیگر نباید امیدی به نجات داشته باشد وقتی ناجیان هم بزودی اسیر میشدند!
نگهبانان قدغن کرده بودند که زندانی ها با هم صحبت کنند و برای سندیت فرمانشان در کنار هر زندانی دو مامور ویژه ایستاده بود.
دیگر خبری از دیوانه سازها نبود. با تصویب جامعه جادوگری و به فرمان رییس جدید وزارت سحر و جادو؛ کینگزلی شکلبولت، دیوانه سازها برای همیشه از دنیای جادوگری کنار گذاشته شده بودند. بعبارتی حکم نابودی آنها صادر شده بود.
زندانی سمت راست که بسیار جوان به نظر می رسید سرانجام دیده اش را از زندانی دیگر برگرفت و به پایین، به جاییکه زنجیرها بر دستانش سنگینی می کردند، نگریست.
چند سال پیش بود. زمانی که رو در روی پدر و مادرش ایستاد و گفت که به جرگه مرگخواران پیوسته. تصویر مادرش ناگهان در جلوی چشمانش جان گرفت.
- مرگخوار! اونم بچه ی من... اوه خدای من... این امکان نداره... نه... محاله!
صدای هق هق مادرش فضای خانه یلاقیشان را پر کرد.
- چرا مادر، من... فرزند شما... آخه چرا گریه می کنی؟ شما باید به من افتخار کنید که تونستم وارد این گروه بشم، جاییکه می تونم درش رشد و ترقی کنم!
پژواک خشمگین پدرش در فضا پیچید:
- رشد و ترقی؟ از کی تا به حال شکنجه و قتل و کشتار، ترقی بحساب میاد؟!
صدایش ناگهان شکست:
- آخه چطور تونستی؟ مگه فراموش کردی...
- زندانی شماره 380 دادگاه شماره 10.
نگهبان سیه چرده ای که این شماره را گفت به سمت زندانی سمت چپ رفت و او را به همراه دو مامور به سمت دادگاه اسکورت کرد.
همین طور که زندانی 380 از جوانک در بند دور میشد، دوباره تصاویری در ذهن زندانی جوان شکل گرفت.
هوا تاریک بود در دور دست زبانه های آتش دیده می شد. پا به پای برادرش با تمام قوا می دوید. به ساحل باتلاق مانند دریاچه که رسیدند شیب تندی ناگهان در جلویشان پدیدار شد و او نتوانست تعادلش را حفظ کند. لغزید و در گل و لای دریاچه افتاد. دیگر توان بلند شدن برایش نماده بود.
برادرش به سرعت خود را به او رساند.
- بلند شو... دارن بهمون می رسن!
- ن... نمی تونم، گیر کردم...
بغض کرد
- اونا مارو می کشن!
و با گفتن این جمله در اوج ناامیدی به چهره ی رنگ پریده برادرش نگریست. نگاه برادر برای لحظه ای روی صورت ترسیده او ثابت ماند.
- نه نمی تونن، اگه ساکت بمونی...
افکارش با صدای زندانبان بهم ریخت.
- زندانی 222، دادگاه شماره 4
زمان برای زندانی جوان به کندی می گذشت. گاه گاه مامور سیاه پوست می آمد و شماره زندانیی را می گفت و او را به سمت دادگاهش هدایت می کرد.
تنها سه زندانی دیگر در اتاق انتظار مانده بودند که بار دیگر قامت نگهبان سیه چرده در آستانه در ظاهر شد. چشمان سرد و بی روحش بر روی لیست اسامی چرخید و سرانجام با صدای سرد و خشکی گفت:
- زندانی 504، دادگاه شماره 10
.
.
.
به سایه خودش که جلوتر از او به سمت مقصد می رفت نگریست. سایه دستان برادرش را دید که او را زیر توده ای از شاخ و برگ های بوته ها پنهان ساخت و سپس بدون لحظه ای مکث به سمت جنگل دوید...
- زندانی 504 در جایگاه شهود قرار بگیرد.
به اطراف نگاه کرد. گردتاگردش کسانی نشسته بودند که بایستی تا ساعاتی دیگر رای خودشان را اعلام می کردند. زندانی 380 را دید که در چند قدمی او بر روی صندلی متهمین بسته شده بود و متعجب او را نگاه می کرد.سرانجام کار نزدیک بود.
دادستان به سمت زندانی 380 چرخید و گفت:
- آگوستوس پای حالا به آخرین اتهام شما می رسیم. شما متهم هستید که در تاریخ 17 جولای 3 سال قبل با همدستی گروهی از مرگخوارن اقدام به کشتار و قتل عام مردمان دهکده انگلتون شدید. قتل ماگلها و جادوگران!
- شماها دارید به من تهمت میزنید. چطور جرات می کنید...
- ساکت! شما الان در مقامی نیستید که اظهار نظر کنید! ادامه بدید جناب دادستان.
- ممنون عالیجناب... شما آگوستوس پای، متهم به قتل دست کم 6 نفر در این تاریخ هستید. از جمله، قتل ارنی بارکمن، سوزان دیویدسون، کارن و انسلادوس تایمز و دیموس کارسیوس...
- کارسیوس؟!!
آگوستوس وحشت زده به زندانی 504، فوبوس کارسیوس نگاه کرد.
- ش...شما اشتباه میکنید.
دادستان طوری به آگوستوس نگاه کرد که زندانی به خود لرزید.
- عالیجناب در شب 17 جولای 3 سال پیش دو جوان به نام های فوبوس و دیموس کارسیوس توانستند از دهکده ای که توسط مرگخوارنی که این مرد، آگوستوس پای رهبریتشان را به عهده داشت، فرار کنند. اما به زودی گروهی از همین مرگخواران به دنبال این دو افتادند که دس آخر منجر به مرگ برادر بزرگتر شد. مردی که برای نجات جان برادری که اکنون در جایگاه شهود ایستاده است، خودش را قربانی کرد.
صدای همهمه در سالن پیچید.
- پس چرا این پیر در لباس زندانیانه؟ پس اون نشان سیاه روی دستش چی میکنه؟
کارسیوس از جای خودش بلند شد و آهسته آرام شروع به صحبت کرد:
- من اون شب از چناهگاهی که برادرم برای من ساخته بود خارج شدم و به دنبال او براه افتادم. من شاهد مرگ برادرم بودم! اونی که الان اینجا ادعای بیگناهی میکنه اون شب برادرم رو اونقدر شکنجه کرد تا مرد و من... من تنها ناظر اون ماجرا بودم... من ترسیده بودم. کاری نکردم... فقط نگاه کردم و گریستم.
چند روز مثل دیوانه ها توی جنگل بودم تا اینکه افرادی منو پیدا کردن. مدتها طول کشید تا من تونستم با خودم کنار بیام و وقتی تونستم بر خودم مسلط بشم، تصمیم گرفتم انتقام برادرم و همه کشته شدگان رو بگیرم. بنابراین تلاش کردم هر طور شده وارد گروه مرگخوارها بشم. اونجوری میتونستم در زمان درست ضربه بزنم. من از خانوادم جدا شدم و به پدر و مادرم قبولوندم که واقعا یه مرگخوار شدم. در تمام دوران مرگحواری من به همراه بسیاری که الان جونشونو از دست دادن تلاش کردیم تا در جامه گرگان مردم بیگناه رو نجات بدیم.
بعد از شکست مرگخواران در جنگ هاگوارتز و مرگ ولدمورت در حالیکه همه در شادی بودند من به کمک دوست دوران تحصیلم، دادستان عزیز بدنبال فراریان گشتیم تا اینکه بتونیم اونا رو به جزای کارهاشون برسونیم....
آگوستوس دیگر تاب و توان شنیدن گفته های کارسیوس را نداشت. هرگز باور نمی کرد روزی مورد اعتمادترین نیرویش جاسوس از آب دراید. به زودی دیگر مرگخوارن فراری هم دستگیر می شدند چرا که او در اتاق انتظار با ذهن جویی ادرس مخفیگاهی که فراریان در انجا بودند را به او داده بود.
دیگر نباید امیدی به نجات داشته باشد وقتی ناجیان هم بزودی اسیر میشدند!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
When the egg breaks by an external power, a life ends. When an egg breaks by an internal power, a life begins. Great changes always begin with that internal power
