ویولت بودلر old
از اون یارو خوشم میاد!
ماگل
- تولد نقش
- 1384/08/01
- آخرین ورود
- شنبه 14 فروردین 1400 04:53
- عضویت
- 1384/08/01
- پستها
- 1548
برگی از دفتر خاطرات هوریس اسلاگهورن:
امروز با افسردگی از خواب بیدار شدم.چرا که یک تار مو از سبیل نازنینم کنده شده بود و این یعنی فاجعه. چرا که نه تنها ارباب گفته مرگخواران تنها زمانی شکست میخورند که هوریس بی سبیل شود، بلکه اگر سبیل نداشته باشم که اسمم را نمیگذارند هوریس اسلاگهورن.به من خواهند گفت:رودولف لسترنجی که بلاتریکس سبیل هایش را کنده است.افسوس سبیل های نازنینم!چه باید بکنم؟
این هفته اصلا هفته شومی بود،ابتدا تهدید ارباب و جوابیه محفلی ها که آن را خنده دار خواندند،بعد شکست بلیز از سارا اوانز(هرچند به وسیله ابزار دخترانه ولی شکست شکست است دیگر)بعد حملات قدرتمندانه محفلی ها به ما. و و و ...این هم از همه چیز بدتر،ریزش سبیل های باشکوه من.
هنگامی که جلوی آینه ایستاده بودم و مشغول ارایش سبیل های زیبایم بودم،بلیز از جلوی در رد شد و مرا دید.سپس برگشت و پرسید«چیکار داری میکنی؟»مشکل عظیم سبیل هایم را به او گفتم او خندید.من هم با یک کروشیو حسابش را رسیدم.بعد او هم سعی کرد با جریوس حساب من را برسد که بلاتریکس سر رسید و هردوی ما را به هم گره زد؛سپس به همراه رودولف که قربان صدقه خشانتش میرفت از آنجا رفتند.مدتی بعد پرسی اعظم خانوم اینا آمد و من و بلیز را از هم جدا کرد.وقتی مشکل سبیلم را به او گفتم،کمی فکر کرد و از اتاق بیرون رفت.بلیز هم به دنبال او رفت و من ماندم و مشکل ریزش سبیل هایم.
چند لحظه بعد پرسی اعظم خانوم اینا با یک عدد بطری حاوی مایعی تقریبا لجنی رنگ وارد شد«بیا.بگیر.داروی تقویت موئه.»وقتی با خوشحالی دستم را دراز کردم تا آن را بگیرم که پرسی دستش را عقب کشید و گفت:«نمیخوای تجدید نظر کنی چون...»من با عصبانیت آن را گرفتم و همه را روی سبیلم خالی کردم.کاملا آن را پخش کرده و وقتی جذب سبیلم شد از پرسی پرسیدم«تو چی میخواستی بگی؟»پرسی اعظم خانوم اینا شانه ای بالا انداخت و گفت«ولش کن.»و رفت.من هم رفتم تا به دیگر کارهایم برسم...
فردای آن روز:
امروز صبح از خواب برخواستم و طبق عادت هرروزه ابتدا دستی به سبیل صاف و بیمویم کشیدم...چی؟صاف و بیمو؟وحشتزده از جا میپرم و به سمت آینه میروم.وای!خداوندا!چه فاجعه ای!یک تار مو از آن سبیل های باشکوه باقی نمانده!!چه شکست مفتضحانه ای!اما چرا؟ناگهان چیزی را به یاد میاورم و پرسی را میابم:پرسی.اون داروی کوفتی ای که دیروز بهم دادی رو از کجا آوردی؟
پرسی در حالی که با چشمان شاد به من نگاه میکند میپرسد:شما؟
داد زدم:هوریسم.بگو از کجا آوردیش؟؟
پرسی با دو کلمه دنیا را بر سرم آوار کرد:لرد دادش!
نه!داروی سر لرد را به سبیل خود مالیده بودم؟!حالا که سبیل ندارم حتما پیشگویی لدر به حقیقت خواهد پیوست که:
نقل قول:
امروز با افسردگی از خواب بیدار شدم.چرا که یک تار مو از سبیل نازنینم کنده شده بود و این یعنی فاجعه. چرا که نه تنها ارباب گفته مرگخواران تنها زمانی شکست میخورند که هوریس بی سبیل شود، بلکه اگر سبیل نداشته باشم که اسمم را نمیگذارند هوریس اسلاگهورن.به من خواهند گفت:رودولف لسترنجی که بلاتریکس سبیل هایش را کنده است.افسوس سبیل های نازنینم!چه باید بکنم؟
این هفته اصلا هفته شومی بود،ابتدا تهدید ارباب و جوابیه محفلی ها که آن را خنده دار خواندند،بعد شکست بلیز از سارا اوانز(هرچند به وسیله ابزار دخترانه ولی شکست شکست است دیگر)بعد حملات قدرتمندانه محفلی ها به ما. و و و ...این هم از همه چیز بدتر،ریزش سبیل های باشکوه من.
هنگامی که جلوی آینه ایستاده بودم و مشغول ارایش سبیل های زیبایم بودم،بلیز از جلوی در رد شد و مرا دید.سپس برگشت و پرسید«چیکار داری میکنی؟»مشکل عظیم سبیل هایم را به او گفتم او خندید.من هم با یک کروشیو حسابش را رسیدم.بعد او هم سعی کرد با جریوس حساب من را برسد که بلاتریکس سر رسید و هردوی ما را به هم گره زد؛سپس به همراه رودولف که قربان صدقه خشانتش میرفت از آنجا رفتند.مدتی بعد پرسی اعظم خانوم اینا آمد و من و بلیز را از هم جدا کرد.وقتی مشکل سبیلم را به او گفتم،کمی فکر کرد و از اتاق بیرون رفت.بلیز هم به دنبال او رفت و من ماندم و مشکل ریزش سبیل هایم.
چند لحظه بعد پرسی اعظم خانوم اینا با یک عدد بطری حاوی مایعی تقریبا لجنی رنگ وارد شد«بیا.بگیر.داروی تقویت موئه.»وقتی با خوشحالی دستم را دراز کردم تا آن را بگیرم که پرسی دستش را عقب کشید و گفت:«نمیخوای تجدید نظر کنی چون...»من با عصبانیت آن را گرفتم و همه را روی سبیلم خالی کردم.کاملا آن را پخش کرده و وقتی جذب سبیلم شد از پرسی پرسیدم«تو چی میخواستی بگی؟»پرسی اعظم خانوم اینا شانه ای بالا انداخت و گفت«ولش کن.»و رفت.من هم رفتم تا به دیگر کارهایم برسم...
فردای آن روز:
امروز صبح از خواب برخواستم و طبق عادت هرروزه ابتدا دستی به سبیل صاف و بیمویم کشیدم...چی؟صاف و بیمو؟وحشتزده از جا میپرم و به سمت آینه میروم.وای!خداوندا!چه فاجعه ای!یک تار مو از آن سبیل های باشکوه باقی نمانده!!چه شکست مفتضحانه ای!اما چرا؟ناگهان چیزی را به یاد میاورم و پرسی را میابم:پرسی.اون داروی کوفتی ای که دیروز بهم دادی رو از کجا آوردی؟
پرسی در حالی که با چشمان شاد به من نگاه میکند میپرسد:شما؟
داد زدم:هوریسم.بگو از کجا آوردیش؟؟
پرسی با دو کلمه دنیا را بر سرم آوار کرد:لرد دادش!
نه!داروی سر لرد را به سبیل خود مالیده بودم؟!حالا که سبیل ندارم حتما پیشگویی لدر به حقیقت خواهد پیوست که:
نقل قول:
مرگخواران تنها زمانی شکست میخورند که هوریس بی سبیل شود...
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
But Life has a happy end. :)





