به دنبال کتابی هستم. کتابی که می خواهم با تمام کتاب های دنیا تفاوت دارد. کتاب افسون و طلسم های سیاه است که در هر مغازه ای پیدا نمی شود. حتی مثل کتاب های طلسم سیاه ممنوعه هم نیست. خودش را به هر کسی نشان نمی دهد و هر چیزی را هم به سادگی تقدیم نمی کند. جادویی سیاه در ذهن دارید تا با آن بتوانید دشمن را تا هفت نسل بعد نفرین کنید تا یک روز خوش در زندگی نبیند. کتاب می فهمد. شایسته باشید به شما ترکیب وردهای جادویی را نشان می دهد.
تنها یک نفر در این دنیا می شناسم که بتواند آن کتاب را برایم پیدا کند.
وارد میخانه پاتیل درزدار می شوم. همه چیز در اینجا چندش آور است. چاره ای ندارم. گلرت گریندلوالد گفت اینجا. من هم آمدم.
بعد از نوشیدن سومین قهوه در کنار ساکت ترین جادوگر سیاه و حفظ کردن تمامی خطوط روی چهره اش و یاد گرفتن چگونه نگاه کردن به آن چشم های ترسناک، او تصمیم گرفت من را راهنمایی کند.
چه چیزهای سیاهی که فقط در کوچه ناکترن می توانید پیدا کنید به شرطی که بتوانید اول راه کوچه دیاگون را بیابید.
گریندلوالد از جایش بلند می شود. ساعت جیبی اش را نگاه می کند. چوب جادویی خودش را تکان می دهد و چیزی مثل پاترونوس به رنگ سرخ آتشی درست می کند. دیگر می دانم باید چه کنم. از او می پرسم آیا نمی خواهد با من به آنجا بیاید؟ چطور باید فروشنده را راضی کنم کتاب را به من بدهد؟ گریندلوالد گوی شیشه ای کوچکی به دستم می دهد. پس قرار است این گوی را بدهم و آن کتاب را بگیرم. جادوی سیاهش را حس می کنم. راهم از گریندلوالد جدا می شود.

روباه بازیگوش آتشی گریندلوالد جلو می رود و من آن را دنبال می کنم. از راهروی باریک به پشت میخانه می رسم. اینجا آجرها نامنظم روی هم بالا رفته اند و دیوار شده اند. روباه دور پایم می دود و بعد روی دیوار می پرد. با چوب جادویی ام دنبالش می کنم. چوبم به آجر برخورد می کند و آجرها کنار می روند. کوچه دیاگون و امید پیدا کردن کتاب جادو سیاه جلوی چشمانم است.


---
@ویندا روزیه
دوست داشتم بیشتر از روابط بین گلرت و روندا بنویسی و شاهد گفتگویی بین این دو شخصیت باشیم، خصوصا که این دو شخصیت در ارتباط نزدیکی با هم هستن. با این حال چون در کل خوب نوشته بودی، نمی‌خوام اینجا متوقفت کنم.

تایید شد.

مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.

ورود به کوچه دیاگون

پاتیل درزدار شلوغ نبود. چند نفر دم میز اول نوشیدنی کره ای میخوردند. یکی هم خواب بود روی صندلی گوشه. آبرفورث لبه میز نشست و منتظر ماند.

در باز شد. آلبوس آمد.

با آرامش راه میرفت، طوری که آدم یادش میرفت این مرد هر کاری از دستش برمیاد.

آمد نشست روبروی آبرفورث.

آبرفورث:
نقل قول:

آلبوس گفت: «با هری کار داشتم باید باهاش...»

آبرفورث حرفش را قطع کرد:«نمیخوام بدونم. فقط بگو چه کار کنیم. چطور بریم داخل کوچه دیاگون؟»

آلبوس نگاهی به اطراف انداخت. بعد آروم بلند شد و اشاره کرد که دنبالش بیاید.

رفتند به سمت انتهای میخانه. از یه راهروی کوتاه با سقف بلند و عرض کم رد شدند و رسیدند به حیاط خلوت. یک حیاط کثیف با سه تا جعبه چوبی و یه سطل آشغال.

آبرفورث گفت: «اینجا که هیچی نیست.»

آلبوس رفت طرف دیوار آجری سمت راست و اشاره کرد که باید از اینجا رد بشیم.

آبرفورث با صدای گرفته پرسید: «آلبوس. بگو ببینم... چجوری باید رد بشیم از این دیوار؟ مگه در داره؟»

آلبوس بدون اینکه برگردد بهش گفت: «در هست. ولی شبیه در نیست.»

انگشتش را گذاشت روی آجر اول. شمرد: «سه تا بالا، وسطی.»

زد.

هیچی نشد.

زد دومی را. سومی را.

بعد رفت پایین تر. دو آجر را فشار داد.

زمین زیر پاشان نلرزید. در و دیواری به صدا درنیامد. فقط یک دفعه دیوار آجری مثل پارچه تا خورد به سمت راست.

پشتش کوچه دیاگون بود.

آبرفورث با عصبانیت گفت: «خب... من اول میروم.»

و رفت تو و پشت سرش رو هم نگاه نکرد

---

تایید شد.

مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.

آماندا بروکلهرست برای چندمین بار به نامه هاگوارتزش نگاه کرد و آه کشید.

ای کاش گذاشته بودم مامانم بیاد و راهنماییم کنه ،حقمه گم بشم تا دفعه ی دیگه الکی ادعای مستقل بودن نکنم اصلا اینا رو بیخیال خب... پس قراره برم مدرسه جادوگری. عالیه. فقط یه مشکل کوچولو وجود داره... من هیچ ایده‌ای ندارم کوچه دیاگون کجاست!

اطرافش پر از آدم بود. جادوگرها با لباس‌های عجیب از کنارش رد می‌شدند و او احساس می‌کرد از همه چیز جا مانده است.

نامه را از جیبش بیرون آورد و دوباره خواند.

«برای خرید وسایل مورد نیاز به کوچه دیاگون مراجعه نمایید.»

آماندا زیر لب غر زد:

«بله، خیلی ممنون. فقط کاش می‌گفتید چطوری برم اونجا!»

همان لحظه صدایی از پشت سرش آمد.

«منم وقتی اولین بار اومدم همین فکر رو می‌کردم.»

آماندا برگشت.

دختری با موهای صورتی جیغ پشت سرش ایستاده بود.

آماندا پلک زد.

موهای دختر ناگهان بنفش شدند.

بعد آبی.

بعد دوباره صورتی.

آماندا با تعجب گفت:

«اممم... موهات؟ خدای من خیلی قشنگه چطور اینکارو می‌کنی !»

دختر خندید.

«آره، معمولاً مردم اول همینو می‌پرسن. نیمفادورا تانکسم.»

چهره‌اش درهم رفت.

«البته اگه منو نیمفادورا صدا کنی ممکنه وانمود کنم صداتو نشنیدم.»

«پس تانکس؟»

«تانکس عالیه!»

آماندا لبخند زد.

«من آماندام. ولی تو میتونی مندی صدام کنی»

تانکس نگاهی به نامه توی دستش انداخت.

«سال اولی هستی؟»

«از قیافه‌م معلومه؟»

«یه کم.»

«خیلی ممنون!»

تانکس خندید.

«نگران نباش. همه ما یه روزی همین‌قدر گیج بودیم.»

بعد به اطراف نگاه کرد.

«خب، دنبال کوچه دیاگون می‌گردی؟»

«آره.»

«پس بیا.»

آماندا با خوشحالی دنبالش راه افتاد.

حدود دو دقیقه بعد جلوی یک مغازه عجیب ایستادند.

مندی اخم کرد.

«تانکس...»

«هوم؟»

«اینجا که یه مغازه کفش‌فروشیه.»

تانکس چند ثانیه به تابلو خیره شد.

«اوه.»

«اوه؟»

«فکر کنم مسیر رو اشتباه اومدیم.»

مندی آه کشید.

«تو مطمئنی راه رو بلدی؟»

«هشتاد درصد.»

«فقط هشتاد درصد؟!»

«باشه، شصت درصد.»

«تانکس!»

«خب حداقل صادق هستم!»

بالاخره بعد از چند دقیقه دیگر به دیوار آجری معروف پشت میخانه دیگ نشتی رسیدند.

چشم‌های آماندا گرد شد.

«اینجاست؟»

تانکس سر تکان داد.

چوبدستی‌اش را بیرون آورد و به چند آجر مشخص ضربه زد.

آجرها شروع به حرکت کردند.

چشم‌های مندی از تعجب گردتر شد.

دیوار آرام آرام باز شد و خیابانی شلوغ و جادویی پشت آن ظاهر شد.

مغازه‌های رنگارنگ، جغدها، چوبدستی‌ها و صدها جادوگر در رفت و آمد بودند.

آماندا بی‌اختیار گفت:

«وای...»

تانکس لبخند زد.

«آره. اولین بار همه همین واکنش رو دارن.»

آماندا چند لحظه به منظره خیره ماند.

بعد آرام گفت:

«فکر کنم بهترین روز زندگیمه.»

تانکس با شیطنت گفت:

«صبر کن تا قبض کتاب‌های درسی رو ببینی!»

آماندا خندید.

برای اولین بار از وقتی نامه هاگوارتز را دریافت کرده بود، دیگر احساس گم‌شدگی نمی‌کرد.

---

نیازی نیست بعد از هرجمله اینتر بزنی... فقط قبل و بعد از دیالوگ ها، و بعد از تموم شدنِ هر بند اینتر بزنی کافیه
تایید شد.

مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.

یه روز شلوغ توی پاتیل درزدار و روزی که برادرم و من قرار بود به کوچه دراگون برای خرید وسایل مورد نیاز هاگوارتزمون بریم.

قدم زنان وارد پاتیل درزدار شدیم. با دیدن شلوغی کم مونده بود از تعجب شاخ دربیاورم.
بدون اینکه به برادرم نگاه کنم گفتم: این همه ساحره چرا این وقت روز ایجا هستن ؟!
ببینم نکنه روز نوشیدنی کره ای چیزیه ؟


برام عجیب بود که برادرم در جوابم حرفی نزنه پس برگشتم و دیدم اون کنارم نیست بلکه یه دختره کنارم وایساده بود؛ خودمو به اون راه زدم و چشم چرخوندم تا برادرم رو پیدا کنم ، دیدم اون رفته سر میز دوستاش و داره با اونا به سمت حیاط پشتی میره تا با دوستاش به کوچه دراگون بره؛ من که حوصله دوستای پر هیاهوی اونو نداشتم ترجیح می دادم تنها خرید کنم ولی مشکل اینجا بود که من راه و درست و حسابی بلد نبودم.


دختری که کنارم بود رو به من کرد و گفت اگه بخوای میتونیم با هم به خرید بریم ، حتما باید سال اولی باشی من سال سومی که قراره به هاگوارتز برم واقعا خیلی شوق دارم انگار که اولین باره ، به نظر تو توی کدوم گروه میوفتی؟ امیدوارم ریونکلاوچون من ریونکلاوی ام؛ اوه راستی ببخشید پر حرفی کردم فقط خیلی هیجان زده بودم.

راستی اسم من جوزفیل مونتگمری هست.


یه نگاه به قیافه دختر کردم ، تو ذهنم داشتم رصدش میکردم؛موهای قرمز نامرتب ،قد متوسط،چشمایی بزرگ که سبز بودن و دورش رو حاله هایی از رنگ قهوه ای احاطه کرده بود و برای آدم حس و حال جنگل رو تداعی میکرد،یه کت با تعداد بالایی جیب و یه کوله پشتی جادویی... ‌.


در کل در نظرم خطرناک نیومد و بهش گفتم باشه، از آشناییت خوشوقت شدم جوزفیل من پادما هستم... پادما پاتیل.

من و جوزفیل با هم به سمت حیاط پشتی راهی شدیم اونجا سال اولی های زیادی بودن که قصد داشتن به کوچه دیاگون برن اونها اونجا به نوبت ایستاده بودن؛وقتی نوبت ما شد جوزفیل چوب دستیش رو بیرون آورد و گفت خوب نگاه کن اولین این آجر بعد این یکی و بعدم این و تموم یهو دیوار شروع به لرزیدن کرد و بعد دروازه کوچه دیاگون باز شد کوچه ای پر از مغازه های جادویی و ساحره ها که داشتن خرید میکردن و من محو اونجا شده بودم.

جوزفیل دست منو کشید و گفت بیا بریم خرید و من به دنبال اون کشیده شدم.




پایان

---

تایید شد.

مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.

ریتا پشت یکی از میزهای قرار گرفته توی گوشه ای ترین قسمت پاتیل درزدار نشسته بود.
چونش رو به دستش تکیه داده بود و مثل همیشه دنبال ردپایی از دردسر بود...
بعد از اینکه نقشه راهنمایی که قرار بود اون رو به کوچه دیاگون برسونه یه دیوار بی‌ریخت و بدشکل جلوش ظاهر کرده بود تصمیم گرفت که همونجا بشینه و تماشا کنه...
به هر حال پاتیل جای خوبی برای پیدا کردن یه حاشیه حسابی بود!
گروهی از مردهای بدریخت و قیافه با لباس های مندرس و کثیف که پشت میزی وسط سالن؛ مشغول قمار بودن نظرشو جلب کردن.
و بیشتر از همه اونا مرد کچل و درشت اندامی با تتوی شمشیر روی بازوی سمت چپش، که به لیوان بزرگ با دسته ای بلند توی دستش بود و به شدت نگران و عصبی به نظر میومد...
با چشم های تیزبینش کل سالن رو زیر نظر داشت که...
سرمای وحشتناکی به کمرش چنگ انداخت...
انگار که سعی داشت استخون هاشو مچاله کنه !
سرتاسر بدنش خشک شده بود و به جز چشماش توانایی حرکت دادن هیچ بخشی از بدنشو نداشت...
صدای خشک، آروم و ترسناکی از پشت سرش گفت:«میبینم که قربانی جدیدم حسابی چشمتو گرفته!»
ریتا تا قبل از کوبیده شدن صورت سفید و بی جون مرد کچل روی میز پر از ورق و افتادن لیوان و ریختن نوشیدنیش روی زمین متوجه نشده بود که اون صدا متعلق به کی بود...
لحظه‌ای بعد توی ضلع جنوبی پاتیل اون رو دید!
چهره راضی و پوزخندی که گوشه لب و چشم های جناب مرگ نشسته بود!
صحنه ای که هیچوقت قرار نبود فراموش کنه...
همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاده بود و با وجود وحشتی که امکان نداشت بتونه انکارش کنه یه نیروی جاذبه قوی اون رو به سمت مرگ میکشوند!
پس بلند شد و به سمت اون سرمای وحشتناک دوید !
مرگ به ظاهر صحبت نمی‌کرد و از ریتا خیلی فاصله داشت ...
اما ریتا توی چشماش کلمات رو به وضوح میدید و حتی با وجود همهمه و صدای داد و فریاد های پخش شده توی فضا صداش رو می‌شنید...
همین انگیزشو برای دویدن بیشتر کرد و اصلا توجهی به پیرزنی که سر راه بهش تنه زد یا سینی که از دست پیشخدمت ریشو انداخت نداشت...
درست همون لحظه که فکر می‌کرد بالاخره رسیده...
مرگ چشمکی زد و توی فضای اطرافش حل شد.
و ریتا توی دیواری که تا الان پشت مرگ پنهان شده بود راه ورود به کوچه دیاگون رو دید...
یعنی کار اون بود؟
همون‌طور که داشت از شکاف توی دیوار رد میشد؛ زیر لب آخرین کلمات مرگ رو زمزمه کرد:
«نگران نباش دختر جون...
به زودی همو میبینیم...
بار بعدی به شکل بهتر و سر زمان مناسب»

---

تایید شد.

مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.

آفتاب اواسط تابستان با بی‌رمقی خودش را به لبه‌ی کوه رسانده و لم داده بود؛ گویی قصد پایین‌تر رفتن نداشت. باریکه‌های پررنگش را هرجا که خواسته بود افشان کرده بود؛ و تعدادی از طلایی‌ترین آن‌ها از دودکش همسایه منعکس شده و روی ملافه‌های رنگ و رو رفته‌ام استراحت می‌کردند.

به لب پنجره آمدم و مشغول تماشای از حال رفتن تابستان روی دستان دهکده شدم. چمن‌های بلند و مرطوب به ساز صبا مست و آوازخوان می‌رقصیدند. جیرجیرک دور از چشم کشاورز بدعنق؛ پدر گندم‌خانم؛ مشغول باز کردن موهای معشوقه‌اش شده بود. آن طرف کوهستان‌ها هنوز هم یاد زمستان را نگه داشته و آخرین برف‌های باقی‌مانده را تاج سر خود کرده بودند. ریل قطار که روی تپه‌ی کنارمان پیچ خورده بود زیر غروب آفتاب می‌درخشید. ریل سال‌ها بود که به انتظار قطار قرمز زغال‌ سنگ نشسته بود و هیچ‌گاه خسته نمی‌شد. ریل پیر سال‌ها بود که با پرورش گل‌های جاده‌ای و قارچ‌های فرانسوی خود را مشغول نگه می‌داشت…

تقه‌ ی در مرا از فکر و خیالم پراند؛ بالاخره والدینم از سر کار برگشته بودند و می‌توانستیم به پاتیل درزدار برویم تا ماجراجویی‌ام را در مدرسه کم‌کم شروع کنم… قطعاً تا به شهر برسیم شب می‌شد؛ اما در کوچه‌ی دیاگون روز و شب معنی ندارد!

من خیلی وقت بود آماده بودم؛ ردای پینه‌ شده‌ام را هم برداشتم و با قدم‌های شمرده به طبقه‌ی پایین رفتم. پدرم ردا و کیفش را با متانت خاصی آویزان می‌کرد و مادر هم از راه نرسیده نان‌ها را می‌برید تا سفت نشوند. پدر با دیدن من که آماده شده بودم کمی تعجب کرد ولی تا خواست دلیلش را بپرسد مادرم با خوشرویی گفت که بعد از یک لیوان چای سریع؛ راهی پاتیل می‌شویم تا کارها را راست و ریس کنیم. پدر پوف ساکتی کشید؛ به گمانم از شدت کار یادش رفته بود؛ ولی کسی به روی خودش نیاورد.

با اکراه صبر بیشتر بابت استراحت پدر و مادر را پذیرفتم اما آنقدر این پا و آن پا کردم که چایشان را نصفه نیمه گذاشتند. سوار جارو هایمان شدیم و تا بالای ابر ها صعود کردیم. چشمانم را بسته و به پرواز مادرم اعتماد کرده بودم.  نسیم خنک از شرق لندن خود را به درون موهای فیروزه ای و یقه ی لباسم می رساند؛ و این حس مهم بودن برای طبیعت باعث می شد تمام طول راه را لبخند بزنم.

پس از یک ساعت و خرده ای؛ روی سقف بلند پاتیل درز دار فرود آمدیم تا ماگل ها خدای نکرده فکشان نیافتد؛ و از طریق تنها خشت قرمز سقف وارد فضای مهمانخانه شدیم. نسبت به بقیه ی روز هایی که آمده بودم شلوغ تر بود (حتی چراغ ها را هم روشن کرده بودند که پیشامدی عجیب الوقوع است)؛ شاید بخاطر نزدیک بودن به شروع ترم.

بهرحال به قدری خسته بودیم که حتا من هم موافقت کردم که نوشابه کره ای؛ یا چای ساده ی ماگلی بنوشیم. برخلاف تصوراتم بیشتر مغازه های کوچه هم بسته شده بودند و به ناچار باید شبی را در این چرکین گاه مهمانخانه ی مرتب و بی عیب (تام پیشمه عادی جلوه بدید) میگذراندیم تا فردا به کوچه ی دیاگون برسیم...

فردا صبح-۲۴ آگوست-ساعت ۸ و ۳۷ دقیقه-مهمانخانه ی پاتیل درزدار-اتاق شماره ۳۹:

تا پاسی از شب را پدرم مشغول کاغذ های کاری اش بود؛ اما مادر زود به تخت خواب رفت. من زودتر از همه بیدار شدم؛ برای کوچه دیاگون ذوق و شور کمیابی داشتم... کنار آینه که یک جفت دست خرگوش از آن آویزان شده بود ایستاده بودم و در دلم بابت کشتار این موجود بی آزار به تام ناسزا می دادم. با تقه ی بلندی که گویا زن جوانی اشتباهی به جای ورد تمیز کردن درب خانه؛ ورد ترقه را اجرا کرده بود؛ والدینم هم بیدار شدند.

با بی صبری منتظر شدم که صبحانه را میللل فرمایند تا وارد کوچه شویم. گویا همان شب دیواری که با چوبدستی زدن به آن راه کوچه باز می شد را رنگ زده بودند و (از من نپرسین دوستان؛ فقط مرلین میدونه چرا از ورد خشک کردن رنگ استفاده نکردن) راه ورود به کوچه را موقتا به مستراح مهمانخانه انتقال داده بودند...

بسی فراوان صبر کردیم تا پیرمردی کارش را تمام کند و در آن بوی نامطبوع که از اثر هنری قربان باقی مانده بود ماجراجویی ام به هاگوارتز را شروع کردم... پدر روی ۸ تا از کاشی های مشخص مایع دستشویی بنفش رنگ اکتیو را زد (ننه م اونور داشت از شدت بو دق می کرد) و کم کم کاشی ها کنار رفتند و کوچه ی سرشار از شور و شوق زندگی دیاگون رو به رویمان ظاهر شد...

وایسین فکر نکنین اینقدر رمانتیک بوده؛ تصور کنین وسط خریدتون یهو یه گوشه یه مستراح ظاهر میشه که خانوادگی توش بودن! شدیم سوژه ی کل مغازه دارای دیاگون. اره اره عیب نداره شما هم بخند...

--- آبی دوست داری نه؟ تایید شد. مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.

آسمان صبح به رنگ نیلگون و خورشید طلایی که مدت زیادی از طلوعش نگذشته بود.
پرتوهای کم رنگ خورشید به سنگ فرش های خیابانی در لندن میخورد و بازتاب زیبایی را به جا میگذاشت.
لیلی کوچک از ماشین قدیمی پدرش آهسته پیاده شد و پدرش اورا به سرعت تنها گذاشت.
روی سنگ فرش های خیابان قدم برداشت و به مغازه ی عجیب رو به رویش نگاهی انداخت. بر سر در مغازه نوشته شده بود: پاتیل درزدار
نفس عمیقی کشید و بازدمش را به آرامی بیرون داد.
گام های بلندی به سمت در مغاره برداشت. قبل از اینکه وارد بشود در با صدای جیرینگی باز شد و پسر بچه ای هم سن و سال خودش که صد البته اورا میشناخت بیرون آمد.
او با خوشحالی دستان لیلی را گرفت و گفت:
تو بلاخره اومدی!
لیلی با لبخندی سرش را تکان داد و با تردید گفت:
سوروس..اینجا خیلی..
_عجیبه! اوه درسته..ولی وقتی بریم داخل عجیب ترم میشه!
لیلی با تردید به همراه سوروس پا به مغازه گذاشت.
خورشید تازه طلوع کرده بود پس افراد زیادی داخل مغازه نبودند.
مردی با ردای عجیب زمردی رنگ روی صندلی چوبی نشسته بود و نوشیدنی قرمز رنگ داخل لیوانش را مینوشید.
لیلی به اطراف نگاهی انداخت. به نظر نمیرسید اینجا همان هاگوارتزی باشد که سوروس هر روز و هر ثانیه در موردش حرف میزد.
سوروس آهسته گفت:
دنبالم بیا..
سپس دست دخترک را فشرد و اورا همراه خودش به انتهای مغازه و جایی برد که در چوبی قدیمی ای قرار داشت.
لیلی با فکر به اینکه پشت آن در حتما دنیایی جادویی قرار دارد لبخندی از سر خوشحالی و بی قراری زد اما همینکه پسرک در را باز کرد او دوباره نا امید شد.
آنجا فقط حیاط پشتی کوچکی بود که در اطرافش فقط چند سطل زباله و چوب جاروی کهنه دیده میشد. در روبرو دیواری قرار داشت که تماما از آجر های قهوه ای رنگ ساخته شده بود. هنوز هم چیز عجیبی در آنجا نمیتوانست بیابد.
سوروس لحظه ای دست لیلی را رها کرد و به سمت دیوار آجری رفت.
_همونجا وایستا.
سپس چند ضربه به آجر های مشخصی زد و انگار مطمئن بود که باید فقط به همان آجر ها ضربه بزند.
ناگهان دیوار شروع به لرزیدن کرد و آجر ها تکانی خوردند و به زمین ریختند.
گردو خاک ناشی از ریزش آجر ها باعث شد لیلی سرفه ای بکند و سوروس سرش را با نگرانی سمت او برگرداند!
اما به محض دیدن دنیای عجیب پشت دیوار چشمان هردویشان گرد شد. برق درون چشمانشان نشان میداد که به خواسته ی همیشگیشان دست پیدا کرده اند.
سوروس دوباره دست دخترک را گرفت و اینبار نه به آرامی بلکه با سرعت پا به دنیای دیگر گذاشتند.

---
چشم بابامو دور دیدین

تایید شد.

مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.
فراموش نکن همزمان می‌تونی در شهر لندن و کوچه دیاگون هم فعالیت کنی.

در را که باز کردم، موجی از گرمای نوشیدنی کره ای و همهمه‌ی جادوگران صورتم را لمس کرد.

نامه‌ی هاگوارتز را محکم در دست گرفته بودم؛ انگار اگر رهایش می‌کردم، همه‌چیز فقط یک رؤیا می‌شد.

اسمم دملزا رابینز است.

و قرار بود از کسی کمک بگیرم که کمتر کسی جرأت نزدیک شدن به او را دارد:

پروفسور سوروس اسنیپ.

او در گوشه‌ای تاریک نشسته بود؛ ردای سیاهش مثل سایه‌ای زنده روی زمین کشیده شده بود. پوستش رنگ‌پریده، موهایش صاف و مشکی، و چشمانش… تیزتر از هر تیغه‌ای در سیاه‌چال‌های هاگوارتز.

نزدیک شدم.

ضربان قلبم تقریباً ریتم یک طلسم ناشناخته را می‌زد.

🐍 گفت‌وگو با استاد معجون‌ها
گفتم:

«پروفسور اسنیپ… من دملزا رابینز هستم. نامه‌ی هاگوارتز را دریافت کرده‌ام. اما ورودی کوچه دیاگون را پیدا نمی‌کنم… و چوبدستی هم ندارم.»

چشمانش باریک شد. صدایش آرام، کشیده و طعنه‌آمیز بود:

«جالب است. یک جادوآموز که پیش از داشتن چوبدستی انتظار دارد دیوارها برایش باز شوند. جسور… یا ساده‌لوح.»

گونه‌هایم داغ شد. اما عقب نکشیدم.

«فکر می‌کنم… شاید هر دیوار جادویی، منطق خاص خودش را داشته باشد.»

چند ثانیه سکوت کرد. بعد آهسته گفت:

«حداقل توانایی فکر کردن داری. کمیاب است.»

او بطری کوچکی از جیب ردایش بیرون آورد. مایعی نقره‌ای درونش می‌درخشید.

«این، عصاره‌ی موقتی تمرکز است. اما آن را رایگان نمی‌دهم.»

قلبم فرو ریخت.

«چه می‌خواهید، پروفسور؟»

لبخند بسیار کمرنگی زد — تقریباً نامرئی.

«آن طرف مغازه، مردی در حال نوشیدن معجون آرام‌بخش است، اما ظاهراً به جای آن، با سیاه‌دانه سعی در افزایش قدرت آن دارد. به او بگو که استفاده‌ی بیش از حد از سیاه‌دانه در معجون آرام‌بخش، به جای تقویت، باعث ایجاد توهمات بصری شدید می‌شود و تمام اثر آرام‌بخشی آن را خنثی می‌کند. بگو اگر ادامه دهد، ممکن است شروع به دیدن اژدهای صورتی کند. اگر قانع شد، برگرد.»

🔥 مأموریت
با تپش قلب جلو رفتم، توضیح دادم، حتی با کمی اعتمادبه‌نفس درباره‌ی پایداری مولکولی حرف زدم. مرد حیرت‌زده شد و اشتباهش را پذیرفت.

وقتی برگشتم، اسنیپ بدون نگاه کردن بطری را به سویم گرفت.

«حالا گوش کن، رابینز. دیوار جادویی به چوبدستی نیاز ندارد. به دقت نیاز دارد.

آجرها بر اساس توالی عددی فیبوناچی چیده شده‌اند.»

چشم‌هایم برق زد.

1,1,2,3,5,8,13,21,…

او ادامه داد:

«روی آجرهای شماره‌ی 3، 5 و 8 ضربه بزن. اما نه تصادفی.

ابتدا 3 ضربه به آجر سوم،

سپس 5 ضربه به آجر پنجم،

و در نهایت 8 ضربه به آجر هشتم.

فواصل ضربه‌ها باید یکنواخت باشد. اگر ریتمت به‌هم بخورد… دیوار واکنش نشان نمی‌دهد.»

نفس عمیقی کشیدم.

«متشکرم، پروفسور.»

با صدایی پایین گفت:

«دیر نکن. هاگوارتز منتظر کسانی نمی‌ماند.»

🧱 لحظه‌ی سرنوشت
در حیاط پشتی ایستادم. دیوار آجری کاملاً عادی به نظر می‌رسید.

شروع کردم:

سه ضربه.

پنج ضربه.

هشت ضربه.

ریتم را در ذهنم شمردم.

یک… دو… سه…

ناگهان آجرها شروع کردند به چرخیدن، مارپیچ‌وار باز شدند — دقیقاً شبیه الگوی فیبوناچی که در طبیعت دیده می‌شود؛ مثل پوسته‌ی حلزون، اما از آجر و جادو.

نور طلایی از شکاف بیرون زد.

✨ کوچه دیاگون
صدای سکه‌های گرینگاتس.

ویترین‌های درخشان.

جغدهایی که در قفس‌ها جابه‌جا می‌شدند.

و بوی کاغذ و چوبدستی تازه.

برگشتم…

اما اسنیپ آنجا نبود.

فقط صدایی در ذهنم پیچید:

«رابینز… امیدوارم ارزش این اعتماد را داشته باشی.»

و من در پاسخ گفتم:
«از این اعتماد ناامید نمی شوی پروفسور!»


و من قدم در دنیای جادویی گذاشتم.

---


تایید شد.

مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.
فراموش نکن همزمان می‌تونی در شهر لندن و کوچه دیاگون هم فعالیت کنی.

دیدن مادر بزرگم که همیشه باید ماه‌ها برای دیدنش صبر میکردم و سوار هواپیما میشدم و یه سفر سنگین خونوادگی رو پشت سر میذاشتیم، در روزی که قرار بود برای خرید به دیاگون برم، برای من از هر اتفاق جدیدی شوکه کننده‌تر جلوه کرد.
اون تموم این سال‌ها میتونست بدون نیاز به ابزارهای ماگلی، برای دیدن من سفر کنه اما به امید اینکه منم احتمالا یک ماگل هستم، این راز رو پنهان نگه داشت. فکر کنم هنوز هم باور نداره که خون جادوییش تونسته به رگ‌های من برسه، به هر صورت وقتی دخترت به لحاظ چهره شبیهت نشه و قدرت‌های جادوییتو به ارث نبره، احتمالا امید زیادی برای نوه‌ات که حتی شبیه دخترت هم نشده باقی نمی‌مونه.
ماشین پرنده‌ی مادربزرگ، شکل قورباغه‌ای و آبی پررنگ داره و خدا میدونه چندتا ابزار جادویی عجیب و غریب دیگه رو تا امروز برای من رونمایی نکرده. اون حتی شنل و کلاه جادوگرها رو به تن کرده و یکی از دوستاشو هم با خودش آورده.
«پدر و مادرت کجان؟» مادربزرگ این سوال رو درحالی میپرسه که به شکل بدی به ظاهر من نگاه میکنه و گویا والدینم رو مقصر ظاهر نامرتب و صورت نسبتا رنگ پربده‌ام می‌دونه.
دختر جوانی که کنار مادربزرگ نشسته، با کنجکاوی به من و اتاقم نگاهی میندازه.
مادر بزرگ توضیح میده: «اون لاکرتیا، دختر خواهر مادربزرگ من میشه.» و بدون توجه به حس مرددی که نسبت به خیابون و مردمی که ممکنه یه ماشین پرنده رو جلوی بالکن ببینن، ازم میخوان که وارد ماشین بشم.
تموم مسیر داشتم به مکالمه‌ی مادربزرگ و لاکرتیا بلک گوش میدادم. ظاهرا مادربزرگ با وجود سن زیادش، خیلی بهتر از من می‌تونه با آدم‌های جدید ارتباط برقرار کنه. البته اونها عملا غریبه به‌نظر نمیرسن و این منم که دچار نوعی شوک ناشی از دیدن فرهنگ عجیب و غریب یا اگزوتیک شدم.
درحالیکه همه‌اش منتظر بودم تا مادربزرگ درمورد دلیل این همه سال پنهان‌کاری توضیح بده، به خیابون‌هایی میرسیم که عملا آثار تمدن و تکنولوژی رو از دست داده و اتمسفری کلاسیک، همراه با هاله‌ی سنگینی از جادو رو درون خودش داره و این هاله، زمانی سنگین‌تر میشه که به جایی موسوم به پاتیل درز دار میرسیم. با وجود پرورش پیدا کردن در خانواده‌ای ماگل، می‌تونم حس کنم که نیروی جادویی درون بدنم که همیشه سعی در سرکوبش داشتم، داره به جوش میاد و ناخودآگاه، احساس تعلق عمیقی به این بخش از دنیا دارم چراکه میتونم واضح‌تر از همیشه، تفاوت جادوگرها و ماگل‌ها رو درک کنم و از همزادپنداری با چنین افرادی لذت ببرم.

در همین حین به کنجی میرسیم که شبیه پاتوق سیگار کشیدن تینیج‌هاست و انتظار دارم که مادربزرگ، از پتانسیل‌های پنهان تری رونمایی کنه و با هم مشغول گل کشیدن بشیم اما بین اون و لاکرتیا، صحبتی درمورد اینکه کی قراره دیوار رو باز کنه ایجاد میشه. ظاهرا مادربزرگ قصد داره توانایی های خودشو درمورد نحوه‌ی باز کردت این دیوار، به چالش بکشه. احتمالا مدت زیادی از آخرین باری که به این محله اومده میگذره.
اون عصاشو چندبار به روش های مختلفی روی آجرها میزنه و من با خودم فکر میکنم که این شبیه نوعی کدزنی هست و من هم هیچ استعدادی در حفظ کردن چنین کدهایی ندارم.

---
آدرسِ دقیقِ این پاتوقو میدی؟ یک سری نصیحت های پاترانه برای این تینیج های عزیزمون، و همچنین گل کش های گلمون دارم. شما هم موقع نصیحت حتما بیا. از همه بیشتر بهش احتیاج داری.

تایید شد.

مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.
فراموش نکن همزمان می‌تونی در شهر لندن و کوچه دیاگون هم فعالیت کنی.

اسبی قدم زنان وارد پاتیل درزدار میشود .
او زا یک فرد جادوگر در کافه آن نزدیکی مپرسد کوچه دیاگون کجاست و اون او را به سمت پاتیل درزدار میبرد . و سپس آن جادوگر مهربان اسبی را روانه میکند تا به کوچه دیاگون ورود پیدا کند.

----

به پیام شخصی‌ای که برات فرستادم توجه کن.