وارد خیابانی قدیمی شدم و جلوتر رفتم خودم رو از نگاهای مادر دور کردم تا یالاخره به آن مغازه قدیمی رسیدم. از خانواده خداحافظی کردم و وارد مغازه شدم، نگاه های سنگین افراد آنجا باعث شده بود سرم را تا اخر پایین بگیرم و حرکت کنم.

لوپین که متوجه گمراهی من شده بود جلو امد و گفت.

_ به به سلام شما باید سال اولی باشی درست می گم؟

نگاهی به رو به رویم کردم که مردی نسبتا میان سال رو دیدم و گفتم
_ ب.. بله درسته می خواستم برم کوچه دیاگون

لوپین لبخندی زد و گفت
_ می تونم کمکت کنم، کمک لازم داری؟

نگاهی به او انداختم و گفتم
_ بله خوشحال می شم

لوپین با چوبدستی اش ضربه ای به دیوار زد و دیوار از هم شکافت، آجر ها یکی پس از دیگری کنار می رفتند تا بالاخره خیابان شلوغی جلویم نمایان شد.

با خوشحالی گفتم

_ اوه ممنونم

لوپین لبخندی زد و گفت

_ موفق باشی


در هنگام رفتن از او پرسیدم
_ راستی شما کی هستید؟

لوپین لبخندی زد و گفت
_ ریموس لوپین هستم
و رفت.

من هم با تعجب نگاه به آن خیابان شلوغ کردم از دیوار رد شدم و دیوار پشت سرم بسته شد.

---
شروع رولت به همراه توصیفاتی که قبل از هر دیالوگ آوردی رو دوست داشتم. ولی یکم سریع ماجرا رو پیش بردی. می‌تونی همین رول رو دوباره بنویسی، اما لطفا یکم بیشتر از ارتباطی که با لوپین برقرار می‌کنی بنویس. مثلا تا رسیدن به دیوار مکالمه بیشتری بینشون شکل بده یا توصیفات بیشتری از اون چه که شخصیتت برای اولین بار تو پاتیل درزدار می‌بینه و با لوپین در میون بذاره بنویس، یا هرجور دیگه‌ای که خلاقیت خودت صلاح می‌دونه. نمی‌خوام خیلی طولانیش کنی، همین که یه ذره بیشتر از لوپین بنویسی کافیه.

این دو نکته رو هم لطفا توی پستت رعایت کن. هیچ جمله‌ای رو بدون علائم نگارشی رها نکن. بنابراین مثلا بعد از "گفت" باید دو نقطه (:) بذاری. بعد از "پرسید" علامت سوال (؟) و به همین شکل برای باقی جملات از نقطه، علامت تعجب و... استفاده کن. هم‌چنین دیالوگ با خط تیره (-) شروع می‌شه. یعنی به این شکل:
نقل قول:

لوپین لبخندی زد و گفت
_ ریموس لوپین هستم

لوپین لبخندی زد و گفت:
- ریموس لوپین هستم!

فعلا تایید نشد.

از ماشین پیاده شدم. داشتم دنبال پاتیل درز دار میگشتم. قرار بود اون آقایی که اسمش دامبلدور بود رو تو پاتیل درز دار ببینم که بهم کمک کنه وسایل مدرسم رو تهیه کنم. داشتم توی خیابون راه میرفتم و میگشتم تا اونجا رو پیدا کنم. بین دوتا از ساختمون ها فاصله بود. داشتم از جلوی اون فاصله رد میشدم که یهو یه چیزی توجهم رو جلب کرد. برگشتم و نگاه کردم. ته اون فاصله یه در چوبی رنگ و رو رفته بود. انگار که اون در به زور خودش رو اونجا جا داده بود! بالاش یه تابلو خیلی کثیف و خاک گرفته بود. به سختی میشد دید که روش نوشته پاتیل درز دار. بقیه آدما از کنارم رد میشدن. انگار که هیچ کس اون در رو اونجا نمیدید. رفتم به سمت در. دستگیره رو چرخوندم و در رو باز کردم.
توش خیلی بزرگ تر و شلوغ تر از انتظارم بود. همه جا پر از آدم هایی بود که لباسای عجیبی داشتن. احتمالا لباسای جادوگرها اینطورین! داشتم چشم میگردوندم که آقای دامبلدور رو پیدا کنم. آدمای زیادی اونجا بودن. یه سریا خیلی نوشیده بودن و لپ هاشون گل افتاده بود. یه سریای دیگه داشتن کارت بازی میکردن. خیلی ها داشتن حرف میزدن و خوراکی های عجیب میخوردن.همونطور که داشتم میگشتم چشمم به یه میز بزرگ خورد که 2 تا خانواده دورش نشسته بود. به نظر خیلی صمیمی و شاد میومدن و انگار تو دنیایی جدا از بقیه زندگی میکردن. یکی از پدر ها موهای مشکی و عینک گردی داشت. شنیدم که اون خانوم با موهای نارنجی هری صداش کرد. اون یکی پدر هم موهاش مثل اون خانوم نارنجی بود. اون یکی خانوم دیگه موهای قهوه ای و فر داشت که اونا رو بالای سرش جمع کرده بود. 3 تا پسر و 2 تا دختر هم سر میز بودن. یکی از دخترها کاملا عین اون خانم مو قهوه ای بود و معلوم بود که اون مامانشه و یکی از پسر ها هم کاملا شبیه آقای هری بود. رنگ چشم هاشون عین هم بود. کلی وسیله و یه چمدون بزرگ کنار یکی از پسرها بود که از همه به نظر بزرگ تر میومد. یعنی اون هم سال اولی بود؟ داشتم همینطور نگاهشون میکردم که یهو با اون پسری که کلی وسیله داشت چشم تو چشم شدم. سریع نگاهمو دزدیدم و اون طرف رو نگاه کردم. به خودم یاداوری کردم یه باید دنبال آقای دامبلدور بگردم.
راه افتادم به سمت پیشخوان که از آقایی که اونجا بود کمک بگیرم. آقاعه داشت یک لیوان بزرگ رو با دستمال خشک میکرد. همینطور داشتم اطرافم رو هم نگاه میکردم که موجود عجیبی رو دیدم. یک متر قد داشت. پوستش چروکیده و آویزون بود و یه پارچه کهنه سفید تنش بود. چشم ها و گوش های عجیبی هم داشت. چشمام از تعجب گرد شده بود. اون موجود دید که دارم خیره نگاهش میکنم. روش رو برگردوند و همونطور که داشت ظرف ها رو میبرد شروع کرد به زیر لب حرف زدن با خودش. داشتم همینطور نگاهش میکردم که یهو یه دختر اومد رو به روم وایساد
- سلام! تو باید ترزا مک کینز باشی! من گابریل دلاکور ام. پروفسور دامبلدور بهم گفت که بیام اینجا و بهت کمک کنم! ببخشید یکم دیر رسیدم!
گابریل خیلی خوشگل بود. موهای نقره ای و چشمای آبی خیلی قشنگی داشت. مثل فرشته ها بود!
- سلام. از آشناییت خوشحالم. آمممممممم... تو خیلی قشنگی!
- ممنونم! برای اینه که من نصف خونم پریزاد عه! حالا بیا بریم راه کوچه دیاگون رو نشونت بدم.
گابریل به سمت در حیاط خلوت حرکت حرد و منم پشت سرش رفتم. ازش پرسیدم:
- اون موجودی که اونجا بود چی بود؟ همونکه اینقدر بود و پوستش چروکیده و آویزون بود!
- اون یه جن خونگیه. جنای خونگی....
گابریل خیلی پر انرژی بود. همینطور حرف زد و توضیح داد و از چیزای مختلف برام میگفت. خیلی از حرفاش رو متوجه نمیشدم ولی برام جالب بود که دارم با یه دنیای جدید آشنا میشم.خیلی خوب شد که گابریل اومد کمکم. سوالامو جواب میداد و به نظرم کسی بود که بعدا هم میتونستم ازش کمک بگیرم. اون تو مدرسه سال بالایی من میشه. خوبه که از الان یه دوست سال بالایی پیدا کردم!
- خب دیگه رسیدیم.
توی حیاط خلوت یه سطل آشغال بزرگ بود. چند تا از آجر های دیوار بالای سطل کنده شده بودن. گابریل ادامه داد:
- خوب دقت کن ترزا! برای ورود به گوچه دیاگون باید به این آجر و این یکی و بعدش هم به این ضربه بزنی. البته چون تو الان هنوز چوبدستی نداری نمیتونی ولی از دفعه بعد که چوبدستی داری دیگه به کمک کسی نیاز نداری و خودت میتونی بیای!
گابریل با چوبدستیش به اون 3 تا آجر زد. آجر ها شروع لرزیدن کردن و کناز رفتن. چند ثانیه بعد یه ورودی قشنگ آجری درست شده بود و اون طرفش کوچه دیاگون بود. خیلی حیرت انگیز بود! گابریل گفت:
- به کوچه دیاگون خوش اومدی ترزا!


-----

رول خوبی بود!
لطفا همیشه قبل از ارسال پستت یه دور از روش بخون تا متوجه اشکالات نگارشی و تایپی بشی و بتونی تصحیحشون کنی. در ضمن با اینتر بیشتر آشتی کن! مثلا بین دو پاراگراف متوالی به جای یک بار اینتر، می‌تونی دو بار بزنی. هم‌چنین وقتی دیالوگت به اتمام می‌رسه و می‌خوای بعدش توصیفات بیاری همیشه 2 بار اینتر بزن. یعنی اینطوری:
نقل قول:

- خب دیگه رسیدیم.
توی حیاط خلوت یه سطل آشغال بزرگ بود. چند تا از آجر های دیوار بالای سطل کنده شده بودن.

- خب دیگه رسیدیم.

توی حیاط خلوت یه سطل آشغال بزرگ بود. چند تا از آجر های دیوار بالای سطل کنده شده بودن.

تایید شد!

مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.
فراموش نکن همزمان می‌تونی در شهر لندن و کوچه دیاگون هم فعالیت کنی.

همونطور که دست پدرم رو محکم توی دستم گرفته بودم از اتوبوس خارج شدم و دوتایی سمت مغازه عجیب غریبی که پاتیل درزدار نام داشت رفتیم و وارد شدیم، پدرم دستم رو کشید و به حیاط پشتی رفتیم، دیوار خرابی توی حیاط بود و مردی در حال تعمیر دیوار با جاپو، پدر سمت مرد رفت.

#آدنوـگلدشتاین

-ببخشید آقا، چه مشکلی پیش اومده؟

#مرلین_کبیر

-اوه، چیزی نیست، یه انفجار کوچیکه، می‌خواستیم رد بشین؟

-خب آره، ولی فکر نکنم فعلا ممکن باشه؟

-خب آره، پورتالی که به کوچه دیاگون میرسه با خراب شدن پورتال از بین رفته و فعلا راه مسدوده، اگه بخواین میتونین یکم صبر کنین.

-باشه، من میرم داخل، تو هم بیا آنتونی.

#آنتونی

-شما میتونی بری پدر، من اینجا صبر میکنم.

پدرم سری تکون داد و از همون در برگشت به پاتیل درزدار، من هم با حیرت به مرد پیر و ژولیده ای که داشت دیوار رو تعمیر میکرد خیره شدم، مرد با حرکت چوبدستیش یکی یکی آجر هارو بالا میآورد و به دیوار میچسبوند، بعد از گذاشتن چند آجر دیگه به خودم جرعت دادم و جلو رفتم.

-ببخشید، شما کی هستید؟

-اوه پسر...
منو نمیشناسی؟
من مرلین کبیرم، قویترین و قدیمی ترین جادوگر تمام دوران ها، کسی که قدرتش رو توی خواب هم نمیتونی ببینی، توی این مکان همه پشتشون رو به من گرم کردن، واسه همینه که کسی نمیاد برای کمک، چون من اینجام.

-خب قربان، اگه شما اینجا بودین چرا جلوی انفجار رو نگرفتین؟

صورت مرلین لحظه ای سرخ و سفید شد و بعد به کبودی کشیده شد.

-عاممم خب...
فک کنم تقصیر اونی بود که دیوارو شکست، مهم نیست، فعلا دیوار تقریبا تمومه، اگه سوال دیگه ای نداری برو پدرتو بگو بیاد.

-فقط یه سوال دیگه.

مرلین با بی حوصلگی جواب داد.

-باشه، ولی فقط یکی

-شما توی هاگوارتز نبودیم دیگه، درسته؟
چون تا جایی که خودتون گفتید شما اولین جادوگر بودین و اینا، پس یعنی قبل از اینکه مدرسه جادویی به وجود بیاد شما وجود داشتین، پس چجوری توی جاهای مختلف به شما گروه های هاگوارتز نسبت داده شده؟
مثلا توی یه سایتی یه بنده خدایی که فکر میکرد شماست توی پروفایلش زده بود اسلیترینه بعد توی اطلاعاتش گفته شده بود گریفیندوریه و مرگ خوار، ممنون میشم اینو بهم توضیح بدین.

رنگ سرخ و سفید روی صورت مرلین برگشت.

-این چرت و پرتا چیه دیگه بچه؟ برو باباتو خبر کن حوصله ندارم...

----

صرفا برای اطمینان لازم می‌دونم بگم که برای شرکت تو پاتیل درزدار یا خرید در دیاگون نیازی به ادامه دادن پست نفر قبلیت نیست و می‌تونی از نو یه داستان رو خودت از صفر شروع کنی. ولی خلاقیتی که به خرج دادی و به پست قبلی وصلش کردی رو خیلی دوست داشتم.

با این حال متاسفانه خواسته‌های این تاپیک رو برآورده نکردی. اینجا عبور از پاتیل درزدار و ورود به کوچه دیاگون، یک بهانه‌س برای آشنایی با شخصیت یکی از اعضای سایت. یعنی مهمه که اینجا گفتگو و ارتباطی با یکی از این شخصیت‌ها داشته باشی. لازم نیست صفر تا صد شخصیت رو بشناسی و به خودت سخت بگیری. معرفی شخصیت یک نفر رو بخون و با برداشتی که از شخصیتش داری داستانو جلو ببر و نگران اشتباه کردن در شناختش نباش.

در مورد ظاهر پستت هم لطفا برای نوشتن دیالوگ از خط تیره (-) استفاده کن.

فعلا تایید نشد.

----

ویرایش دوم:

لطفا وقتی یک ناظر یا مدیر زیر پستت ویرایشی انجام میده، دیگه اون پست رو ویرایش نکن و یه پست جدید ارسال کن.
این‌بار خیلی بهتر شد.

شخصیت مرلین رو بامزه توصیف کردی و به نمایش گذاشتی که واقعا دوست داشتم.

تایید شد.

مرحله بعد: معرفی یکی از ویژگی‌های شخصیتت در تاپیک خرید در دیاگون.

سالازار اسلیترین با قدم‌های محکم و نگاه سرد و ترسناک وارد پاتیل درزدار شد. جادوگران و ساحره‌هایی که در حال خندیدن و نوشیدن بودن، وقتی دیدنش، صدای خنده‌هایشون کم‌کم خاموش شد. نور آتش‌های گرم میخونه، سایه‌های ترسناکی روی دیوارهای کهنه و چوبی انداخته بود. سالازار با لباس‌های سبز و مشکی وارد شد و همه با دهان باز و چشمانی بزرگ بهش خیره شدن. حس ترس و احترام بلافاصله در فضا پیچید.

سالازار به سمت حیاط پشتی رفت، جایی که دروازه‌ای به کوچه دیاگون وجود داشت. به دیوار آجری رسید و با صدای عمیق و آروم، طلسمی ساده رو زمزمه کرد. ولی هیچ اتفاقی نیفتاد. دیوار همچنان صامت و بی‌حرکت موند و به سالازار زبون درازی کرد. سالازار با چشمانی براق و خشمگین به دیوار خیره شد و دوباره تلاش کرد، ولی دیوار همچنان مقاوم بود و راهی به کوچه دیاگون باز نمی‌شد. با هر تلاش ناموفق، سالازار خشمگین‌تر می‌شد. به اطراف نگاه کرد، انگار که دنبال راه‌حل دیگه‌ای می‌گشت. ملت داخل میخونه با نگرانی و ترس بهش نگاه می‌کردن و جو پر از استرس و انتظار شده بود. همهمه‌ها و خنده‌ها به زمزمه‌های آروم و بی‌قرار تبدیل شده بود. همه منتظر بودن ببینن که آیا سالازار، بزرگترین جادوگر تاریخ، می‌تونه این مشکل رو حل کنه یا نه.

کمی بعد، سالازار که قیافه‌ای آشنا دید، به سمت ریموس لوپین رفت و از یقه بلندش کرد. همین‌طور از یقه گرفته ریموس بیچاره رو آورد و چند بار محکم به دیوار کوبید، اما دیوار باز نشد. ریموس دیگه تحمل به دیوار کوبیده شدن نداشت و دوست داشت هرچه زودتر این مشکل حل بشه.

- سریع گرگینه شو و این دیوار رو گاز بگیر تا من رد بشم، لوپین.

ریموس سعی کرد با شجاعت از سر جاش بلند بشه و در حالی که یک بسته شکلات از جیبش درآورد، جواب داد:

- جناب اسلیترین، من فقط وقتی ماه کامل بشه می‌تونم گرگینه بشم. گرگینه شدن دست خودم نیست، ولی به‌جاش می‌تونم این شکلات‌ها رو بهتون بدم که قوی بشید و خودتون دیوار رو بشکونید.

سالازار کمی زیر لب غر زد و سعی کرد عصبانیتش رو کاهش بده تا لندن و دیاگون را با خاک یکسان نکنه. بعد که کمی آروم شد، بسته شکلات را از دست ریموس گرفت و ادامه داد:

- شکر می‌خوای بدی به سالازار بزرگ؟ فکر می‌کنی من همین‌جوری تبدیل به سالازار بزرگ شدم؟ نه گرگینه دو رگه محفلی، استاد دفاع در برابر جادوی سیاه بدبخت... فقط پروتئین می‌زنم که این‌قدر بزرگ شدم.

سالازار این رو گفت و بسته شکلات را به سمت ریموس پرتاب کرد. بعد، با چوب‌دستیش طلسمی قدیمی و بسیار قوی رو زمزمه کرد. ناگهان نوری شدید از چوب‌دستی خارج شد و همه‌جا رو روشن کرد. قدرت این طلسم به حدی بود که دیوار آجری، پاتیل درزدار و همه چیز در اطرافش به‌طور کامل نابود شدن. صدای انفجاری مهیب فضا رو پر کرد و گرد و غبار به هوا بلند شد.

وقتی گرد و غبار فروکش کرد، سالازار اسلیترین با قامتی بلند و نگاه ترسناک در مقابل حفره بزرگ به سمت کوچه دیاگون ایستاده بود. همه جادوگران و ساحره‌هایی که در پاتیل درزدار بودن، با دهان باز و چشمانی وحشت‌زده به سالازار خیره شده بودن. صدای همهمه‌های ترسناک و نفس‌های حبس شده در فضا پیچیده بود. حتی ماگل‌های طرف شهر لندن سر جاشون توقف کرده و بهت‌زده به این صحنه نگاه می‌کردن.

سالازار با خونسردی و آرامش به حفره بزرگ و مسیر باز شده به کوچه دیاگون نگاه کرد. با قدم‌های محکم و مطمئن به سمت حفره حرکت کرد، و جادوگران و ساحره‌ها با وحشت ازش فاصله می‌گرفتن. هیچ‌کس جرات نمی‌کرد حرکتی بکنه یا حتی حرفی بزنه. سالازار اسلیترین بار دیگه ثابت کرده بود که قدرت و عظمتش بی‌نهایت هست و به هیچ‌چیز و هیچ‌کس، حتی یه دیوار مظلوم، رحم نمی‌کنه .

توی یک روز گرم تابستونی، پاتیل درزدار جای سوزن انداختن نبود. جادوگرا و ساحره‌ها از قشرها و طبقات مختلف اومده‌بودن و می‌خواستن نوشیدنی کره‌ای تگری بزنن، یا برن کوچه دیاگون برای خرید، یا حتی اومده‌بودن سر قرارهای دوستانه، یا هر دلیل دیگه‌ای که به خودشون مربوطه.
و بعد، درحالی که دیگه جای نشستن وجود نداشت، در کافه یک‌بار دیگه باز شد و مردی با کت و شلوار قرمز و ظاهر عجیبش وارد شد، بدون این‌که به کسی نگاه کنه، از وسط کافه عبور کرد، حتی از پیش‌‎خوان که جلوش صف تشکیل شده‌بود هم عبور کرد، و به دیوار شرقی که بشکه‌های چوب بلوطی پر از نوشیدنی رو به روی دیوار قرار گرفته‌بودن، رسید.
- تو! آره آره! دارم می‌بینمت! فکر نکن اینا نمی‌بیننت کلا نامرئی هستی! بیا اینجا ببینم.

و اون کسی که "تو" خطاب شده‌بود، با شک و تردید یک قدم جلو گذاشت، به اطرافش نگاه کرد.
- قرمزی عجیب غریب چطور وینکی رو دید؟ وینکی جن مستتر بود!

و کسی که "قرمزی عجیب غریب" خطاب شده‌بود، یک قدم به وینکی نزدیک شد و با لبخند دندان‌نماش به مسلسلی که توی یک چشم به‌هم زدن جلوی بینیش قرار گرفته‌بود، نگاه کرد.
و تمام پاتیل درزدار در سکوت فرو رفت.

- هاها... دوست کوچولوی من! الستور هستم، از دیدنت خیلی خوشبختم.
- وینکی دوست کوچولوی یاروی قرمزی نیست! وینکی یک متر قد داشت! وینکی بین جنای خونگی خیلی رعنا بود!
- ببین باشه، ولی...

الستور خیلی آروم معرفی شخصیت وینکی رو باز کرد و زیر چشمی خوندش، حواسش هم بود هم‌زمان تماس چشمیش با مسلسل وینکی رو حفظ کنه، دلش نمی‌خواست کله‌ش با کلی سوراخ تزئین بشه به‌هرحال.
- ... یه خدمتی ازت می‌خوام؟

وینکی مسلسلش رو پایین آورد، با چشمای وحشی و شکاکش به الستور نگاه کرد، دستش رو تو دماغش کرد و مشغول تفکر شد.
- وینکی خدمت دوست داشت، ولی فقط خدمت به لرد سیاه رو!
- آره آره... منم همین‌طور. حالا چیزی که ازت می‌خوام اینه که بهم ورودی کوچه دیاگون رو نشون بده.
- مرتیکه قرمزی...
- الستور.
- الستور مرتیکه قرمزی مگه خودش بلد نبود؟ همه جادوگرا باید ورودی کوچه دیاگون رو بلد بود.
- من همیشه کتابا و وسایلمو از جادوکالا سفارش می‌دادم، کلا خانوادگی از ورود به کوچه دیاگون منع هستیم از حدود 100 سال گذشته...
- الستور مرتیکه مو قرمزی دنبال وینکی اومد.

و وینکی در حالی که انگشتشو از دماغش خارج می‌کرد و با روبالشی کثیفی که تنش بود، پاکش می‌کرد، جلو افتاد. الستور رو از در پشتی کافه خارج کرد، و جادوگر و جن خانگی وارد حیاط خلوتی در پشت کافه شدن که در نگاه اول هیچ‌چیز عجیب و خاصی نداشت.

و بعد وینکی به سمت دیوار آجری رفت، و با مسلسلش به چندتا از آجرای روی دیوار شلیک کرد.
و دیوار در حالی که به خاطر شلیک شدن مسلسل دردش گرفته‌بود، آخ و اوخ کنان از هم باز شد و آجراش از هم متفرق شدن و راه کوچه دیاگون نمایان شد.

- یعنی منم یکی از اونا نیاز دارم واسه ورود به کوچه دیاگون؟

الستور درحالی‌که متفکرانه به مسلسل وینکی نگاه‌ می‌کرد، سوالش رو پرسید.

- نه. وینکی مسلسلش رو به کسی نداد. الستور مرتیکه مو قرمزی بره واسه خودش یه راه ورود پیدا کنه. البته فقط باید با جادو به همون چهارتا آجر وسط ضربه زد.

و الستور لبخند پیروزمندانه‌ای زد، به سایه‌ش که با دست چپش شصتش رو به علامت موفقیت نشون می‌داد، و با دست راستش هم عصاش رو نگه‌‍داشته‌بود، نیشخندی زد و وارد کوچه دیاگون شد.

لیست حاضرین در پاتیل درزدار

همون‌طور که گفته‌ شد، این لیست پیشنهادی از افرادی هست که در این زمان در پاتیل درزدار حضور دارن. یکیشون رو انتخاب کنید، روی پروفایلش کلیک کنید، راجع به شخصیتش مطالعه کنید تا بتونید ازش در داستانتون راهنمایی بگیرید که چطور به کوچه دیاگون وارد بشید!
البته شما محدود به این لیست نیستید و می‌تونید از هر شخصیت گرفته شده‌ای که باهاش راحت‌ترید و شناخت بهتری نسبت بهش دارید کمک بگیرید.

آیلین پرینس
سوروس اسنیپ
دابی
آستریکس
آلبوس دامبلدور
لرد ولدمورت
گادفری میدهرست
هلنا ریونکلاو
تلما هلمز
جوزفین مونتگومری
لاکرتیا بلک
آکی سوگیاما

حتما خیلی خوشحال هستید و با شوق و ذوق بسیار سریعا خودتان را به پاتیل درزدار رسانده‌اید تا بدون تلف کردن وقت وارد کوچه دیاگون شوید. حالا وقت آن است که به روبروی دیوار جادویی بایستید و با چوبدستی به آجرهای خاصی ضربه بزنید تا کوچه دیاگون نمایان شود!

ولی ....حتما میپرسید دیوار دقیقا کجاست؟ کدام آجرهای دیوار جادویی هستند؟ اصلا شما که هنوز چوبدستی ندارید!

ما برایتان راه حل داریم و نمی‌گذاریم دیر به هاگوارتز برسید!

شما باید در پاتیل درزدار دوست و همراه خود را بیابید! از او کمک بگیرید تا ورودی کوچه دیاگون را پیدا کنید!
لیست شخصیت‌هایی] که در لحظه ورود شما به پاتیل درزدار در آن‌جا حضور دارند، یک لیست پیشنهادی است و شما می‌توانید هر شخصیتی که با آن حس راحتی بیشتری دارید را انتخاب کنید.

برای انتخاب از میان شخصیت‌هایی که در پاتیل درزدار حضور دارند به پست بعدی بروید و روی اسم شخصیت انتخابی خود کلیک کنید. به دنبال این کلیک شما به پروفایل شخصیت انتخاب شده منتقل می‌شوید که باید معرفی شخصیت او شامل ویژگی‌های ظاهری و شخصیتی و تاریخچه شخصیتش را بخوانید تا با او آشنا شوید.
بعد از آشنایی با شخصیت انتخابی از طریق مطالعه‌ی معرفی شخصیت او (نیازی به ارسال پیام شخصی به آن شخص ندارید، تنها مطالعه‌ی معرفی شخصیت او کافی است)، در داستان خود در پاتیل درزدار با او رو به رو شوید تا گفتگویی بین شما شکل گیرد و در نهایت راه ورود به کوچه دیاگون را از او بپرسید و وارد دنیای جادویی شوید!

جادوآموزان عزیز دقت کنید که شناخت حدودی از شخصیت مورد انتخابتان نیز کافی است. از راحت نوشتن لذت ببرید و نگران اشتباه کردن در شناخت شخصیت‌ها نباشید.
ممکن است برای گرفتن آدرس دقیق کوچه دیاگون مجبور باشید برای فرد هدیه‌ای بخرید! یا اینکه در پاتیل درزدار سیل بیاید و مجبور باشید برای رفتن به کوچه دیاگون تا دیوار جادویی شنا کنید!
ذهنتان را آزاد بگذارید و خلاق باشید!

مثلا اما ونیتی به پاتیل درزدار آمده و آدرس کوچه دیاگون را از سیریوس بلک می‌پرسد. سیریوس بعد از سخنرانی مفصلی در مورد عدالت، به اما می‌گوید دیوار کوچه دیاگون به سقف پاتیل درزدار منتقل شده و آن‌ها مجبور هستند برای ورود به کوچه دیاگون از نردبان استفاده کنند.