سه ضربه، یک نام فراموششده
بعضی دیدارها اتفاقیاند. بعضیها هم آنقدر دیر اتفاق میافتند که دیگر نمیدانی باید اسمشان را ملاقات بگذاری یا تسویهحساب. آن شب، من برای نوشیدن چیزی وارد پاتیل درزدار نشده بودم. کارم در کوچه دیاگون بود و ترجیح میدادم بدون جلب توجه از مسافرخانه عبور کنم.
ترجیح میدادم؛ همین.
در چوبی را که باز کردم، زنگ زنگزده بالای سرم صدای گوشخراشی داد. بوی آبجوی کرهای، چوب نمکشیده و غذایی که ظاهراً از هفته گذشته روی اجاق مانده بود، به استقبالم آمد.
زیر لب گفتم:
«عجب! بعضی چیزها واقعاً تغییر نمیکنند.»
چند قدم جلو رفتم. جادوگری مست با کلاهش بحث میکرد، دو ساحره سر قیمت شاخ تکشاخ چانه میزدند و پشت پیشخوان، مردی سرگرم پاک کردن لیوانی بود که هرچه بیشتر تمیزش میکرد، کثیفتر به نظر میرسید.
همهچیز عادی بود. تا اینکه صدای آرامی از تاریکترین گوشه مسافرخانه بلند شد.
«پروفسور دیپت.»
ایستادم.
سالهای زیادی از آخرین باری که آن صدا را شنیده بودم گذشته بود، اما بعضی صداها در حافظه آدم نمیمانند؛ جایی عمیقتر پنهان میشوند. بهطرف میز گوشه سالن برگشتم.
مردی با ردای سیاه نشسته بود. پوستی به سفیدی گچ، چشمانی سرخ و صورتی که دیگر تقریباً هیچ شباهتی به صورت یک انسان نداشت. ماری بزرگ و تیره هم آرام دور پایه صندلیاش میخزید.
لبخند زدم.
«تام ریدل...»
صدای برخورد لیوانی با زمین بلند شد. صاحب مسافرخانه بهسرعت پشت پیشخوان خم شد و یکی از مشتریها بدون اینکه نوشیدنیاش را تمام کند، سالن را ترک کرد.
مرد سیاهپوش سرش را کمی بالا آورد.
«سالهاست کسی مرا با آن نام خطاب نکرده، پروفسور.»
عینکم را جابهجا کردم و بدون اجازه روی صندلی مقابلش نشستم.
«میدانم. شنیدهام حالا اسم طولانیتری برای خودت انتخاب کردهای.»
چشمان سرخش باریک شدند.
«لرد ولدمورت.»
«بله، بله. همان.»
عصایم را کنار میز گذاشتم.
«باید اعتراف کنم تام، همیشه در انتخاب نامهای نمایشی استعداد داشتی. هرچند انتظار داشتم لااقل با این همه قدرت، برای بینیات هم فکری کرده باشی.»
نجینی سرش را بلند کرد. سکوت سنگینی بینمان افتاد. برای لحظهای تصور کردم قرار است همینجا، وسط پاتیل درزدار، به پایان زندگی طولانیام برسم. اما ولدمورت نخندید، فریاد هم نزد، فقط به من خیره شد.
«هنوز هم همانقدر گستاخ هستید.»
«و تو هنوز هم همانقدر حساس. برخی عادتهای دوران مدرسه واقعاً درمانناپذیرند.»
دست استخوانیاش را روی میز گذاشت. چوبدستی سرخدارش از آستین ردا نمایان شد.
«میدانید چند نفر به خاطر به زبان آوردن نام گذشتهام جانشان را از دست دادهاند؟»
«نمیدانم. اما اگر هنوز مثل دوران تحصیلت دقیق باشی، احتمالاً فهرست مرتبی از آنها تهیه کردهای.»
این بار گوشه لبش کمی حرکت کرد. نمیتوانستم اسمش را لبخند بگذارم، ولی برای چهره فعلیاش پیشرفت قابلتوجهی بود. چند لحظه به یکدیگر نگاه کردیم. در ذهنم هنوز آن پسر خوشچهره اسلیترینی را میدیدم؛ دانشآموزی با موهای مشکی مرتب، رفتار مؤدبانه و نمراتی که کمتر استادی میتوانست از آنها ایراد بگیرد.
پسری که روزگاری فکر میکردم آینده درخشانی خواهد داشت. اشتباه نکرده بودم.
فقط تصورم از معنای درخشان کمی متفاوت بود. ولدمورت سکوت را شکست.
«هنوز بابت تصمیمی که درباره درخواست تدریسم گرفتید، پشیمان نشدهاید؟»
نگاهش کردم.
«رد کردن درخواستت؟ نه.»
کمی به جلو خم شدم.
«اما بابت اینکه سالها پیش به اندازه کافی به تو شک نکردم، چرا.»
برای نخستین بار، نگاهش تغییر کرد. او انتظار چنین پاسخی را نداشت.
«پس بالاخره قبول میکنید که مرا نشناخته بودید.»
«البته. آن زمان فکر میکردم با یک دانشآموز فوقالعاده باهوش طرفم.»
مکث کردم.
«حالا میدانم با یک دانشآموز فوقالعاده باهوش و بهشدت ترسو طرف بودهام.»
دمای اطراف میز ناگهان پایین آمد. صدای گفتوگوی مشتریان خاموش شد. نجینی آرام روی زمین حرکت کرد و کنار پایم ایستاد. ولدمورت با صدایی آهسته پرسید:
«ترسو؟»
«بله، تام. تو از مرگ میترسی. آنقدر که حاضری هرچیزی را نابود کنی تا به تو نزدیک نشود.»
سپس از جا بلند شدم.
«اشتباه نکن. ترسیدن عیب نیست. مشکل از جایی شروع میشود که آدم برای پنهان کردن ترسش، خودش را خدا معرفی میکند.»
چند ثانیه هیچکدام چیزی نگفتیم. چوبدستیاش هنوز روی میز بود. عصای من هم کنار صندلی. نه او حرکتی کرد، نه من.
سرانجام پرسید:
«برای چه به اینجا آمدهاید، پروفسور؟ بعید میدانم فقط برای نصیحت کردن من اینهمه راه آمده باشید.»
«درست میگویی. باید به کوچه دیاگون بروم.»
نگاهش بهوضوح نشان میداد از پاسخ من راضی نیست.
«و از من انتظار دارید راه را نشانتان بدهم؟»
«چراکه نه؟ سالهاست میشنوم چه افراد زیادی از تو فرمان میبرند. کنجکاوم ببینم خودت هنوز بلدی یک کار ساده انجام بدهی یا نه.»
ولدمورت آهسته از جا برخاست. قد بلندش زیر ردای سیاه، سایهای روی میز انداخت.
«بسیار خوب، پروفسور. دنبال من بیایید.»
از در پشتی مسافرخانه خارج شدیم.
هوای حیاط سرد و مرطوب بود. دیوار آجری قدیمی مقابلمان قرار داشت و سطل زبالهای گوشه حیاط به چشم میخورد. ولدمورت مقابل دیوار ایستاد.
«تصور نمیکنم واقعاً راه ورود را فراموش کرده باشید.»
لبخند زدم.
«نه، تام. فقط میخواستم ببینم هنوز میتوانی دری را بدون نابود کردنش باز کنی.»
این بار حتی نجینی هم سرش را بهطرف من چرخاند. ولدمورت چوبدستی سرخدارش را بیرون کشید. سه آجر به بالا، دو آجر به کنار. سه ضربه آرام.
تق. تق. تق.
آجرها شروع به لرزیدن کردند. دیوار در برابرمان پیچ خورد و کنار رفت. شکافی باریک بهتدریج به طاقی بزرگ تبدیل شد. آن سوی دیوار، چراغ مغازهها، صدای فروشندگان و ازدحام جادوگران نمایان شد.
کوچه دیاگون.
همان دنیایی که سالها برای حفظش تلاش کرده بودم؛ دنیایی که شاگرد سابقم حالا میخواست به فرمان خودش درآورد. پیش از عبور، برگشتم.
«متشکرم، تام.»
ولدمورت گفت:
«هنوز هم اصرار دارید مرا با آن نام صدا بزنید؟»
نگاهش کردم.
«بله. چون از تمام نامهایی که برای خودت ساختهای، تام ریدل تنها نامی است که برای شنیدنش لازم نبود کسی در برابرت زانو بزند.»
چشمانش برای لحظهای درخشیدند. اما چیزی نگفت. من هم منتظر پاسخ نماندم. عصایم را برداشتم و از میان طاق آجری عبور کردم. در آخرین لحظه صدایش را شنیدم:
«پروفسور دیپت!»
ایستادم، بیآنکه برگردم.
«بله؟»
«هنوز فکر میکنید میتوانید مرا کنترل کنید؟»
آهسته خندیدم.
«نه، تام. آن اشتباه را سالها پیش مرتکب شدم.»
و بعد، در حالی که قدم به شلوغی کوچه دیاگون میگذاشتم، ادامه دادم:
«اما فراموش نکن؛ من یکی از معدود کسانی هستم که تو را پیش از آنکه دیگران از تو بترسند، شناختهام.»
پشت سرم، آجرهای دیوار دوباره به هم پیوستند. نمیدانم آن شب ولدمورت از ملاقاتمان چه برداشتی کرد. اما من به یک نتیجه رسیدم:
تام ریدل هنوز همان دانشآموز جاهطلب اسلیترین بود؛ فقط این بار، بهجای نمره ممتاز، تمام دنیا را میخواست و من؟
من هنوز آرماندو دیپت بودم. پیر شده بودم، قبول. اما آنقدرها هم پیر نشده بودم که فراموش کنم چگونه باید با یک شاگرد سرکش برخورد کرد.







