دژ مرگ

یاهو




دامه پست مامورت محفل!
__*__*__*__*__*__*__*__*__*__*__*__*__*__*__*__*__*__*__*__

همین موقع که خاله جسی داشت اوج هیجان و زرنگی محفلی ها رو تعریف میکرد یکی از بچه ها که ته اتاق چهار زانو نشسته بود و میلرزید گفت:
خاله اجازه ؟
جسی که رشته ی داستان از دستش در رفته بود ، ولی همنچنان لبخند میزد گفت: چیه نانازم؟؟؟
بچه : من برم بیرون !
جسی که فهمیده بود بچه مشکل داره گفت: آره ولی زوده زود برگردیا ، باشه ؟؟
خب بچه های گلم کجا بودیم؟ هر کی بگه یه اشکولات بهش میدم !
یکی از دخترا دستش رو بلند کرد و گفت: آله من بلتم ، ولدی کچل داشت از حموم میومد بیرون و شما ها داشتین در میرفتین !
جسی که از هوش بچه ای به سن او که 1 سالش بود به وجو اومده بود دستش رو توی جیب رداش کرد و گفت:
بیا خاله بینم واسه تو ، بخور گوشت شه تنت
جسی: اهم ..اهم .... آره خوشگلای من همین که صدای آب قطع شد دوستان محفلی ما چست و چابک مدارک و نامه هایی که از اتاق ولدی کچل پیدا کرده بودند رو جمع کردند و نرم و نازک پشت پنجره ای که رو به دیوار بود قرار گرفتند .
یکی از پسرا پرسید: واااااااااای خاله چجوری جا شدن؟؟؟
جسی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:
واستا خاله میگم حوصله کن! ... دوستای محفلی به ترتیب لباس همدیگرو گرفته بودن و به پنجره آویزون شده بودن ، یعنی به ترتیب عمو بلرویچ ، خاله رومسا و بعد از اون جسی ! ... هدی کوچولوی ما هم که در فاصله ای کمتر از 1 متر از ما بال بال میزد به طوری که ولدی کچل اونو نبینه!
غیییییییییژژژژ ... غییییییژژژژژ
صدای باز شدن در حموم ولدی به گوش رسید ، همین موقع بود که عمو بلر که داشت قدرت زیادی رو تحمل میکرد گفت:
هدی بپر یه نگاه بنداز ، سریع باش!
هدی در حالی که داشت موبایلش رو خاموش میکرد کمی اوج گرفت و از پنجره ی دربه داغون و مخروبه نگاهی یه چشمی به داخل اتاق کرد و صحنه ای را دید که درکش برای جغد (؟) کمی دشوار بود!!!
خب بچه ها جونم برایتون بگه که ولدی کچل داشت با تی و شیشه شور 4 تا دونه از موهاشو آب و جارو میکرد !
بچه ها:
نمیدونیم گلهای من وقتی هدی کوچولو این صحنه رو دید مثل شما چشاش گرد شد و از سر و صورتش کف و خون با هم می ریخت!
ولدی کچل این مرد مرغ عشق نمای ما جلوی آینه ایستاده بود و داشت با تی ه گندو و خرابش داشت ، موهای کمش رو مدل تیفوسی میکرد و در حالی که به شدت احساس خوشتیبی میکرد و تو خودش رو توی آینه (براد پیت ) میپنداشت زیر لب میخواند:
عاشقم من ، عاشقی بی قرارم ... کس ندارد خبر از دل زارم !
آرزویی جز تودر دل ندارم
من به لبخندی از تو خرسندم
مهر تو ای مه آرزومندم ... بر تو پایبندم
از تو وفا خواهم ... تا به تو پیوستم
و.......
هدی بی بی سی داستان جذاب ما که از درد گوش گرفته بود سریع میاد پیشه عمو بلر و میگه:
باب این ولدی پاک زده تو سرش ، دیوونه است!
و دوباره صدای غیییییییژژژژژژ..غیژژژ
بچه ها: کجا رفت؟؟؟
جسی که کم کم داشت دستش شل میشد گفت:
مثل اینکه رفته بیرون ما هم بریم دیگه مردم بابا اینجا بوی موش مرده میده تازه کلی زالو هم داره
هدی کوچولو سریع میره پشت پنجره و میگه:
هی بچه ها نگاه کنین ولدی کچل در حالی که شیشه ی زرد رنگی دستش رفت بیرون .
رومسا که اشک توی چشماش جمع شده بود گفت:
هدویگ جان من برو ببین اگه دور شده ما گورمونو گم کنیم دارم فلج میشم
بچه ها حالا فکر کنین عمو بلر چقدر باید و وزن رومسا و جسی رو تحمل کنه تا زمانی که دوباره برن محفل .
هدی به سرعت جت رفت از در بیرون رفت و دوباره برگشت و با تک سوت بلبلی بچه ها اومدن دوباره توی اتاق و در حالی که آه و ناله میکشیدن از دالانه زیر تخت ولدی کچل رفتن بیرون .
هنوز چند دقیقه از رفتنشون نگذشته بود که صدای فریاد های ولدی همه جا رو احاطه کرد !
بچه ها میدونین چی شده؟؟؟؟؟
بچه ها : نــــــــه!!!
خاله: خب ملوسک های من ولدی کچل داستان ما فهمیده که نامه های نیست دیگه داشت سر خدمتکاراش داد میزد و اونا رو شکنجه میداد.
در همین حال که خاله داشت آب میوه ی خودش رو میخورد صدای تق تق در اومد .
جسی : بفرما عزیزم !
در باز شد و اون پسر کوچولویی که رفته بود بیرون بعد از گذشت 37 دقیقه وارد اتاق شد.

آره خوشگلای من! داشتم براتون می گفتم! بلر که من از اول هم بتون گفتم باهوش مایل که تاگوارتزی بوده یه چیزی پیدا می کنه!
رومسا و جسی به طرف بلر خیز برداشتند!
_کو؟ کجا؟ چیه؟ ببینیم!
بلر یه ظرف پر از سوسک رو بیرون کشید! رومسا و جسی از ترس تو دلشون جیغ کشیدن و خودشونو به عقب کشیدن!
کم کم یه صدایی از حموم شنیده می شد. در ابتدا اونا فکر کردن الاناست که ولدی بیاد بیرون یا می خواد بیاد بیرون یا قصد داره بیاد بیرون و یا الان تو فکرشه که بیاد بیرون! اما بعد وقتی یه ذره گذشت دیدن خبری نیست هدویگ رو فرستادن جلو که بره ببینه چه خبره و این صدا از کجاست!
هدی چشاشو نیمه باز میکنه و میره یه سر گوشی آب می ده! بله....می بینه که ولدی داره به یاد قدیما آواز می خونه!
_وقتی نفس تو سینه با اسم تو می شینه...بر پای زنده بودن برای من همینه! قطره قطره چکیدم از گرمای نگاهت...لحظه لحظه منتظر بیا که نشستم چشم به راهت! وقتی نیستی......دنیا برام زندونه! قبل عاشق بی تو شده دیوونه!
بعد یه حرکت تکنو می ره و شروع میکنه به ایتس...ایتس کردن!
هدی:
بعد شروع میکنه به خوندن یه آهنگ غمگین:(البته قدیمیه...باید بلد باشید بخونید!)
_چرا سفر رفتی؟....که بی خبر رفتی!...
اشکم را چرا ندیدی؟...از منزل چرا گریزی؟!!
تو از من چرا کشیدی؟....که پیش چشمم بر دگر رفتی؟!
بیا به بالینم!...که جان مسکینم!
تا به غم دلم ندارد....جز بر تو نظر ندارد!
جان بی تو ثمر ندارد!....مگر چه کردم که بی خبر رفتی؟!!
چه قصه ها تو از وفا گفتی با من..............
و عزیزان بعد ولدی شروع می کنه گریه کردن!
هدی:
بر می گرده پیش بلر و بقیه و داستان رو براشون تعریف می کنه! اونا بعد از اینکه کلی می خندن و بعد از اینکه قیافه ولدی رو تو این سن و سال با یه آهنگ و یه شعر اکسیژن خوندن تصور میکنن، میرن سر وقت اون ظرفه!
_خب ما اینجا چی داریم؟؟ یه ظرف پر از سوسک های عاشقانه!
بعد چوب دستی شو در میاره و بدون توجه به قیافه های سه در چهار متعجب ذره بین گونه دقیق شده شاکی یه ورد می خونه و سوسک ها میشن نامه!
ملت:
رومسا می گه:
_ای ول...دمت گرم بلر! خوشم می آد بچه تیزی هستی! باید برای این ولدی هم یه دو سه جلسه بزاری یادش بدی این کارا رو!
بعد از جاش بلند میشه و می ره به طرف همون کمده و ادامه میده:
_بهتره چند تا از این عکس ها رو هم برداریم! بریم یه ذره با بچه ها بخندیم!
و بعد دست می بره که چند تاشو برداره که یه سایه ایی از طرف حموم روی دیوار نمایان میشه!
بلر:
_فکر می کنم یکی داره میاد!
ملت:
_نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه!

ادامه پست مامورت محفل!

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***
خوب بچه های گلم! عزیزای دلم! آروم بشینین تا بقیه ی داستان عشق ناکام ولدی کچلو براتون تعریف کنم...
بلاخره بعد از صحبت های مفصلی که بین اعضای محفل صورت گرفت؛ ( که البته با سر وصدایی که عمو هدویگ راه انداخته بود ، صدا به صدا نمی رسید!) تصمیم گرفته شد تا رومسا ، جسی و هدویگ ، به سرپرستی عمو بلرویچ مخفیانه به اتاق ولدی کچل برند و 106 تا نامه ی باقیمانده رو پیدا کنند!
یکی از بچه ها که به شدت مجذوب داستان شده بود، در حالی که نزدیک بود از روی مبل پرت بشه پایین، خودشو بیشتر به سمت خاله رومسا کشید و با هیجان پرسید:
- یعنی خونه ی ولدی کچلم یه جایی تو همین محله های هاگزمیده؟!
- بشین سر جات بچه الان میفتی! خوب البته رسیدن به خونه ی ولدی اینا کار آسونی نبود، ولی چون قبلا جغد شجاع ما اونجا رو ردیابی کرده بود، کارمون زیاد سخت نبود...
خاله رومسا قبل از این که یکی دیگه سوالی بپرسه به سرعت گفت:
- حالا شما کاری نداشته باشید که هدویگ چه جوری اونجا رو پیدا کرده بود!
باید بگم محله ی ترسناکی و کثیفی بود! که البته اصلا از ولدی بعید نبود که همچین جایی زندگی کنه!
خونه ی ولدی اینا، ته تاریک ترین ، باریک ترین، کثیف ترین، و صد البته ترسناک ترین کوچه های هاگزمید قرار داشت. دیوار های رنگ و رو رفته و بلندش، تو سیاهی شب وحشتناک تر از وقت دیگه ای به نظر می اومدند و از بین پنجر های متعددش که همگی در سکوت و تاریکی شب محو شده بودند، فقط یکی روشن بود که اون هم در بالاترین نقطه ی خونه قرار داشت.
رومسا لبخندی تحویل چهره هایی وحشت زده ی مقابلش داد و بعد از کمی مکث ادامه داد:
- بلرویچ، هدویگ، جسی و رومسا که سعی می کردند محیط ترسناک اطرافشون رو نادیده بگیردن و فقط به ماموریتشون فکر کنند؛ چهار تایی با هم نوک چوبدستی هاشونو روشن کردند تا بهتر همو ببینند و کمی روحیه بگیرند!
هدویگ گفت:
- ما نمی تونیم هر چهار تایی به اونجا برسیم، بهتره اول من برم یه سرو و گوشی آب بدم، بعد شما ها رو خبر کنم.
بهتر از این هم راهی نبود؛ در نتیجه، جغد شجاع ما، برای دومین بار در طی یک ساعت، پرواز کرد تا اتاق ولدی رو دید بزنه...
برخلاف دفعه ی قبل، این بار هیچکس در اتاق نبود. حتی شیشه شور تی زمین شور جلوی آینه ی ترک خورده هم دیگه سر جاشون نبودند. هدویگ که خیلی مشکوک شده بود، نزدیک تر رفت و از سعی کرد تا از قسمت بالای پنجره که شکسته بود، وارد اتاق بشه. چون این بار دیگه پنجره باز نیود!
هدویگ آروم و بی سر و صدا، در حالی که که سعی می کرد به تار عنکبوت های هزار ساله ی روی دیوار نخوره، شروع کرد به تحقیق و تفحص در اتاق کوچیک و نمور ولدی!
صدای شر شر آبی که از اتاق بغلی نشون می اومد، نشون می داد که ولدی برای اولین و آخرین بار در سال به حموم رفته و خوب! البته دلیلی غیبت شیشه شور و تی هم توجیح می شد!
هدویگ از فرصت غیبت ولدی استفاده کرد و و به زحمت پنجره ی اتاق را باز کرد، تا بقیه بتوانند از طریق جاروهاشون بالا برند و وارد اتاق بشند.
آره بچه های گلم! بلاخره چهار محفلی شجاع ما موفق شدند تا وارد اتاق بشند.
رومسا و جسی در حالی که به شدت مواظب بودند تا به تار عنکبوت ها نخورند و به طور اتفاقی! پاشون رو روی لاشه حیوانات مرده و پوست مارهای کهنه و قدیمی نزارند، مشغول بررسی تنها کمد رنگ و رو رفته ی اتاق شدند که دست بر قضا، با هیچ طلسمی هم قفل نشده بود.
هدویگ و بلر هم مشغول گشتن زیر تخت خواب و بالای کتابخونه و بقیه جاها شدند.
اگر بدونید دلبندای من! در کمد که باز شد، جسی و رومسا مجبور شدند برای این که از جیغ زدن خودشون جلوگیری کنند، جلوی دهنشون رو بگیرند. مبادا که ولدی از حضور اونها در اتاق با خبر بشه!
عکس های قدیمی، همه جای کمد چسبونده شده بودند. و شخص مجهول الحالی! عضو ثابت و همیشگی عکس ها بود.
در همین لحظه،فریاد شادی بلرویچ که داشت زیر تخت روجستجو می کرد ،جسی و رومسا رو که از دیدن اون عکس ها خشک شده بودند به خودشون آورد.
- پیداشون کردم...

یاهو




ادامه ماموریت محفل ، پست هدویگ

*×*×*×*×*×*×*×*×*×*×*×*×*×

بچه های گله من داشتم میگفتم که هدویگ در حالی که از دست آنیتای شیطون و یکی یه دونه ی دامبل بالا و بالا میپرید یه دفعه بال سمت چپش خورد به شونه ی گرون قیمت بلرویچ و پرت میشه پایین !
یکی از بچه ها که چشماش از هیجان چپ شده بود پرسید:
_ بعد چی شد عمو؟؟
عمو دستی به موهاش که به مناسبت جام جهانی آلمانی زده بود میکشه و میگه:
_ گاماس گاماس ، عجله کار ولدی کچله جانم
عمو ادامه میده :
همینطوری که آنیتا ی موگولی مگولی داشت ، هدی کوچولو رو میزد ، بابا دامبل اومد تو ، آخه میدونی چرا؟.... چون خیلی سرو صدا راه افتاده بود حتی مامان بلک من بیدار شده بود و جیغ بنفش متالیک متمایل به سبز میکشید .
آره گل های من ، تازه ماجرا با اومدن بابا دامبل شروع شد ، همین که دامبل اومد تو و این اوضاع قاراشمیش رو دید سریع چوبدستیش رو در آورد و با ورده (؟) همه چیزو ظرف دو سوت و نیم مرتب کرد !
اونوقت رفت طرف هدی و گفت :
بیا بیا دون بخور ... هدویگ هم بال بال زنان اومد روی صندلی دامبل نشست و بعد از اینکه پیشبندش رو در آورد و از توی همون جیبی که موبایل توش بود نامه رو بیرون کشید و به دامبل داد.
دامبل که از مجهز بودن هدی دچار شگفتی شده بود گفت:
_ کسی از جریان این نامه خبر داره؟
هدی که انگار سالها در سوء تغذیه بسر میبرد و تند تند به دانه ها نوک میزد گفت:
_نــــه ، فقط سر راه یکی به اسم شادمهر عقیلی تل زد بهم ، منم چون دلم نمیخواد مردم پس فردا پشت سرم حرف در بیارن که با غیر مجازا میگرده جوابشو ندادم ، البته شک کردم یکی از مرگخوارا باشه که میخواد منو خر کنه ،منم تلم رو قطع کردم تازه اس ام اس هام رو هم جواب ندادم نکنه دیر برسم به محفل و خبر سوخته تحویل بدم !
بچه های نازم چشمتون روز بد نبینه ، جغد ملوس قصه ی ما اونقدر حرف زد و تعریف کرد تا همه خسته شدند و لالا کردند .
ولی انگار از لالا کردن هم شانسی نداشتن چون جسی و رومسا جون با صدای تق تق در اونارو بیدار کردن .
بابا دامبل خمیازه ای به مدت 1 دقیقه کشید و گفت:
هدی جان شما خسته شدی برو استراحت کن بقیه ی کار هارو بسپار به بچه های دیگه .
در همین حال بود که هدی به حرف بزرگترش گوش داد بعد از اینکه آخرین دونه که زیر جاروی آنیتا بود رو خورد و از آشپزخونه رفت بیرون تا یه کوچولو بخوابه ، البته اول باید مسواک کنه بعد لالا.

بعد از رفتن هدی ناقلا ، برو بچز محل دوره میز نهار خوری نشستن تا از این نامه اطلاعاتی بدست بیارن .
بابا دامبل با احتیاط نامه رو بررسی و سپس یواش یواش باز کرد .
عمو بلر که کنار دامبل نشسته بود و از ساده بودن نامه ای که از دست ولدی کچل در رفته بود شک کرده بود گفت:
_ چه جلب
وقتی که همه در فکر بودن خاله رومسا میگه:
به نظر شما این تنها نامه هست؟؟؟
جسی جون بشکنی میزنه و در جواب رومسا میگه:
مطمئنن باید تعداد زیادی از این نامه ها باشه که مک گونگال برای ولدی کچل میفرستاده و یا برعکس !
دامبل :هوووم چطور؟؟
به پشت پاکت نگاه کنین نوشته 107 ، جسی این دختر کنجکاو پاکت رو بلا برد تا عمو بلر و دامبل ببینن
عمو بلر دستی به پشت موهایش که نیروی تمرکز به اون میداد میکشه و رو به دامبل میکنه و در حالی که میخندید میگه:
میبینم که زده رو دستت دومبول ، میخوای بریم کله نامه ها رو پیدا کنیم بعدش میتونیم کلی با بچه ها تخمه بکشیونیم و بخندیم .
خاله جسی و رومسا که از شدت خنده اشک توی چشماشون حلقه زده بود با هم گفتند:
ماهم میایم !
همین موقع بود که هدویگ کوچولو دوباره میاد تو آشپزخونه و میگه:
نامردین اگه جایی برین و منو نبرین !
خب بچه ها برین یه کمی بازی کنین منم برم آب بخورم بعدش بیاین بقیه ش رو براتون میگم ... باشه عزیزان من؟؟؟
بچه ها به طرز انسانهای جنگلی از اتاق بیرون رفته و بین راه خطاب به ولدی کچل میگفتن :
آهای خوشگل تر از پریا ... یه وقت توی کوچه نریا ... بچه های کوچه دزدن .... نامه های تو رو میدزدن

**&**&**&**&**&**&**&**&**&**&**&**&**&
ببخشید اگه زیاد شد

ادامه ی پست قبلی خودم
_________________________________________________
فاینرز با صدای کم جانی گفت:دارم میمیرم تو نباید منو بکشی
فاینرز جوابش را با لبخند سرد همیشگی الکتو گرفت ، دوباره ضجه های ناشی از درد سنتور به هوا رفت و اجازه نداد که بیشتر صحبت کند.
هر یک از فریاد های دردآلود ، مدت کمی دوام می آوردند و سنتور بعد از لحظاتی سخت دوباره آرام میشد تا اینکه دیگر صدای ضجه های خوشایند به گوش نرسید که خود باعث کنجکاوی الکتو شد.الکتو با قدم های بلندی به فاینرز نزدیک شد.
تــــــــــق
ضربه ای کاری و محکم بود ، الکتو از هوش رفته و محکم به دیوار برخورد کرده بود و از لب هایش خون جاری میشد.اشتباهی که الکتو مرتکب شده بود درواقع دست کم گرفتن آن چهار پای آدم نما بود.
فاینرز بعد از این که لگد محکمش را نثار مرگخوار کرد در اثر خستگی و درد خودش هم به خواب عمیقی فرو رفت.
فاینرز با سوزش وسیعی که در بدنش احساس میکرد از خواب پرید.جز آتش و دود هیچ کجای دیگر را نمیدیدسعی کرد از جایش بلند شود اما بند های ضخیمی که دور دست و پایش بسته شده بودند مانع این کار شدند. آتش به تمام بدنش سرایت کرده بود و سنتور را در کام خود فرو می برد.
آتش به سرعتی که به وجود آمده بود از بین رفت. بدن نیمه سوخته ی سنتور در میان اتاق ، درست جایی که چند لحظه پیش محور اصلی آتش به نظر می آمد افتاده بود.
دو قامت سیاه پوش به فاینرز نیمه جان ، نزدیک میشندند.یکی از سیاه پوشان که به تنومند تر به نظر می رسید،طلسمی روانه ی فاینرز کرد.فاینرز لحظه ای در هوا معلق ماند و سپس به طرز عجیبی در خود مچاله شد انگار که دستی قدرتمند و نامرئی او را له میکند .صدای شکستن استخوان های سنتور در اتاق شکنجه گاه طنین انداز میشد. تاثیر طلسم بعد از مدتی طولانی از بین رفت و سنتور با صدای مهیبی به زمین خورد.
- بهتره.از این بعد خردشون کنی.الکتو
- آره خیلی بهتره
الکتو این راگفت و چوبدستی اشرا روی بدن خون آلود فاینرز گذاشت و چیزی زیر لب زمزمه کرد.فاینرز چرخی زد و از هوش رفت اما در عوض اندکی از استخوان هایش نسبتا سالم شدند.
الکتو با خنده فریاد زد:تنها دلیلی که نکشتمت این بود که دوباره شکنجت کنم.موق...
صدای قدم های شتاب زده صحبت های الکتو را قطع کرد .
ادامه دارد..........

ادامه ماموریت محفل ، پست بلرویچ
==========================================
خوب بچه های خوب و گل و بلبل و ماه و سنبل و جیگر و سیفید میفید بیاید بغل عمو جغدی!!! ببخشید...منظورم این بود که حالتون خوبه؟...می خوام قسمت دوم داستان دفترچه خاطرات ریدل 2 رو براتون تعریف کنم!پس خوب گوش کنید!

هدویگ نامه رو کش رفت و پا به فرا گذاشت.ولدی که اشک جلوی چشمشو گرفته بود داشت دنبال چوب دستیش می گشت و در عین حال فریاد می زد:
_ای جغد بوقی!!!برگردون اون نامه رو...نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه!!!
اما هدویگ به فریادهای ولدی توجهی نمی کرد و به راهش ادامه می داد.
وقتی هدویگ از تیررس ولدی خارج شد با خیال راحت شروع به پرواز به سمت محفل کرد.توی راه فضولیش گل کرد!(چیز طبیعییه!)پس روی یه پشت بوم نشست و شروع کرد به خوندن نامه.
نامه خیلی نامفهوم بود.توش هیچ اسمی دیده نمی شد!متن نامه پر از حرفایی بود که معلوم بود یه ساحره اونا رو برای ولدی نوشته.مثل اینکه ساحره از ولدی بدش میومد و اینو توی نامه نوشته بود.
وقتی هدویگ به آخرای نامه رسید دو بیت شعر نظرشو جلب کرد:
دیگه انگیزه ندارم که بازم با تو بمونم................هیچ دلیلی نمی بینم که بی تو زنده نمونم!!!
تو برو برگرد تو دنیا هیچکی مثل من نمی شه!................برو که عشقت دروغ بود نبودی با من همیشه!!!
آآآآآآآ..آ..آ...آآآآآآ..آ..آ!!!
ناگهان گوشی هدویگ زنگ می خوره.هدویگ دست تو جیبش می کنه و گوشی رو در میاره!(من جغد مجهزیم!جیب هم دارم!)
پشت خط:الو...آقای هدویگ...سلام...منو نشناختی؟
هدویگ:سلام...نه خیر!
پشت خط:من شادمهر عقیلی هستم!(با صدای آلن دلون!)
هدویگ:وقت ندارم!...زود کارتو بگو!!!
ملت:بووووووووووووووووووق!!!
شادمهر:مرتیکه چرا از رو من کپی می زنی؟شعر منو بدون کپی رایت استفاده نکن!
هدویگ:بیمیر بابا!
بیب(صدای قطع کردن تلفن!)
هدویگ دوباره نامه رو به نوکش می گیره و به سمت محفل به راه می افته.در راه با خودش فکر می کنه.
ملت:بووووووووووووووووووووق!
هدویگ:همینه که هَ(ha با فتحه در حرف ه !)
هدویگ در حال تفکر با خودش:ولدی و عشق...مگه می شه؟!از حرفای این دختره معلوم بود که ولدی عاشقشه!باید ته و توشو در بیاریم!خیلی مشکوکیوسه!
هدویگ به محفل می رسه.بدون هیچ گونه اعلام حضوری مانند یا مرلین(!!!) و یا اهم اهم از پنجره وارد آشپرخونه می شه.آنیتا که تنها توی آشپرخونه نشسته بود جیغ بنفشی می کشه و دستشو رو قلبش می زاره!!!
آنیتا:دیوونه ترسیدم!این چه وضع اومدنه؟!
هدویگ:اول سلام!بعدا جواب!
آنیتا:سلام!
هدویگ:علیک!
آنیتا:این چه وضعشه؟!
هدویگ:وزش بادهای موسمی!
آنیتا دمپایی خانوادگیشو از پاش در میاره و به سمت هدویگ پرت می کنه!هدویگ جا خالی می ده و در حالی که زبونشو دراز کرده(گفتم که مجهزم!زبون هم دارم!) به آنیتا می گه:
_ضایع ضایع!برو بقیه رو صدا کن یه خبر مهم دارم!خیلی فوریه!راجع به ولدی کچله!
.............

_نه ولم كنيد شماها نبايد منو شكنجه بديد من نون آور خانواده ام بايد هشت تا بچرو غذا بدم و به شونزده تا زن غذا بزاريد برم!!!
سالازار اسليتيرين در حاليكه يه كلاه بوقي سرشه و يه پر ققي تو دستشه مياد زير پاي لوكاس و شروع ميكنه به غلغلك دادن.
لرد ولدمورت كبير در حاليكه كه جغجه دسته داره بالاي سره لوكاس اونو تكون تكون ميده و شكلك در مياره.
لوكاس: جون مادرتون نكنيد مردم از خنده تو رو خدا ولم كنيد بزاريد برم به زنام نون بدم به بچه هام غذا.
سالي:نه تازه ميخوايم وارد مرحله ي بعدي از شكنجه بشيم...
يه مرگخوار(به دليل اطلاعات كم ):ارباب ارباب دست نگه داريد يه ققي از زمان آينده اومده ميگه با شما كار داره.
ارباب سرش رو ميخارونه:بگو بياد تو ببينم چيكار داره.
ققنوس وارد اتاق ميشه:سلام ولدمورت خوبي؟
ارباب:ممنون خوبم شما خوبي؟
ققنوس:منم خوبم خانم بچه ها خوبن؟با اون گوگولي مگولي كوچوله هه چيكار ميكنه؟ الان چند سالشه؟
ارباب: اوا خب اونم خوبه سلام داره خدمتتون الان دو ماه و سه روزشه.
ققي:از طرف من لپشو بكش سلام برسون بهش.
ولدمورت:چشب
ققي:خب غرض از مزاحمت اومدم بكشمت.
ولدمورت:جدي؟
ققي:نه پس فكر كردي شوخي دارم باهات يا لوكاسو آزاد كنيد يا ميكشيمتون.
ولدمورت:من لوكاس رو آزاد نخواهم كرد ببينم ميخوايد چيكار كنيد اصلا اين چه صنمي با شماها داره ما اينو از تو جوق آب پيدا كرديم.
ققي يه سوت ميزنه.
دامبلدور از پنجره ميپره تو
يه محفليه كه اسمشو نميگم از زير رداي ولدمورت ميپره بيرون و ولدمورت رو كف كرده باقي ميگذاره
ققنوس:بچه ها حمله كله ولدي ده امتياز هركيم بزنه تو .... امتياز اضافي داره.
....
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
منظور از سه نقطه در اين داستان قلب ولدي بود

ماجرای مرگ کرام
ققی داشت در خیابان های اطراف دژ مرگ قدم می زد که ناگهان توجه چیزی بر روی زمین او را به خود جلب کرد(جمله بندی دومبولیسیم)
ققی شیء را برداشت و اولین چیزی که به نظرش می رسید یه ساعت زمان بر گردان بود...
ققی ساعت را در جیبش گذاشت و به سمت دژ مرگ رفت...
خاطرات گذشته درون او به جوش خروش پرداختند...روزهایی که محفلی بود و سالازار و کرام او را روی تخت شکنجه می دادند...روزهایی که کله دوتا از نوچه های امپراطور منفجر کرده بود و او را در قفسی به نام بلاک شدگان زندانی کردند...
هر لحظه خاطراتی از دژ مرگ در ذهن ققی جان می گرفت و هرچه بیشتر فکر می کرد بیشتر در می یافت چه رشادت هایی که برای سپاه سفید نکرده بود...
روزهایی به یاد ققی آدم که مردم فارغ از هر سیاه و سفید دست اندر دست هم نهادند و در یک مجمع مردمی گرد هم آمدند...

حال وقت انتقام بود...حالا باید به عقب بر می گشت و با تدبیر درست از کریم انتقام می گرفت...

ققی زمان برگردان را چرخاند...
حالا او لب پنجره ای بود که از آنجا می شد به دقت ققی را روی تخت دید که کرام و سالی در حال شکنجه ی او بودند...عجیب ترین صحنه زندگی ققی بود...او خودش را می دید!!

در دژ باز شد و ونوس با دیگی وارد شد...او طبق معمول مشغول وراجی در مورد طرز تهیه کف برگر بود...
ونوس:من آپ پز خوشم نمیاد...بذاریمش تو سرخ کن خودش آروم آروم بپزه...
سالی:من عقیده دارم شما سراغ پرنده ای دیگه برین...من اینو در یک لقمه می بلعم...

ققی که روی تخت بود خودش را دید که چه زجری می کشیده...

کرام:پس تا شما برین مواد مورد نیاز رو تهیه کنین...من یه کم با دوست خوبمون کار دارم...و خنده پلیدانه ای سر داد...

سالی و ونوس از اتاق خارج می شن...
کرام بدون مقدمه به طرف ققی بر می گرده
-کریشو...
ققی از درد فریاد می زد و کرام می خندید...
کرام طلسم را باطل کرد...
حالا نوبت ققی بود
کرام داشت پرهای ققی رو دونه دونه می کند...
ققی چوبدستی خود را از پنجره به سمت کرام گرفت...
-آداواکداورا...
نور سبز و خیره کننده ای اتاق را فرا گرفت...
لحظه ای بعد کرام بی جان با چشم باز کف اتاق افتاده بود...
صدای خنده ی سالی و ونوس که داشتن وارد اتاق می شدن میومد...
ققی سریع پاشد رفت تا نه خودش خودش رو ببینه نه بقیه...
((و این گونه بود که کرام نامی ملقب به کریم(وبی) چشم از جهان بست))

دفترچه خاطرات ریدل 2


یکی بود یکی نبود ، غیر از 20 تا جادوگر و 2000000 تا ساحره هیچ کس نبود .

صفا بود و وفا بود . گل بود و سبزه بود . محبت بود و عشق بود . کوچه ای تاریک بود ، بچه بود و برادر حمید بود . ولی برادر حمید خوب بود و توبه کرده بود . پس بچه هم در امان بود .
خلاصه روزگار خوبی بود .

در این روزگار خوب تنها یک نفر تابلو بود . او نتنها تابلو بود بلکه کچل هم بود . او ولدی کچل بود !!! ولدی کچل تنها نقطه سیاه در این روزگار بود ؛ او بد بود ..... ( برو تو کف تعداد بودها )



آره بچه های گلم ، ولدی خیلی سیاه بود . ولدی کچل برای خودش دار و دسته ای سیاه تشکیل داده بود و مردم رو اذیت می کرد . بچه های گلی مثل شما رو دعوا میکرد و اونا رو می ترسوند . وقتی کوافل کوییدیچ بچه ها می افتاد تو حیاط خونش ، کوافل رو پاره میکرد و قه قه میخندید .
تازه ولدی خیلی هم کثیف بود . سالی یک بار حموم میرفت و وقتی مرگخوارهاش بهش میگفتن " بابا ولدی خفه شدیم ، یه حموم برو جان من " پوست سرشون رو میکند و برای نجینی سوپ پوست سر درست میکرد .
وای وای وای !!!! اگه بدونین این ولدی کچل چقدر بد بود .

ولی بچه های گلم ... ولدی قصه ما هم یک انسان بود . اون هم زمانی عاطفه داشت و طعم عشق و محبت رو چشیده بود . شایدم یک اپسیلون عاطفه هنوز در قلبش وجود داشته باشه . آخه میدونین چیه ؟! ... ولدی سالها بود که شبها ، وقتی تو اتاقش تنها میشد زار زار گریه میکرد و لیتر لیتر اشک میریخت . هیچکس هم دلیل این کارشو نمیدونست .
تا اینکه شبی از این شبها ... جغدی سیفید ... پروازکنان وارد محله سیاه ولدی اینا شد . اون جغد هدویگ بود .

هدویگ یک جغد معمولی نبود . اون به زبان انسانها صحبت میکرد و بسیار شجاع و مهربون بود . فقط یخورده ضریب هوشیش پایین بود . دلیل اینکه این وقت شب هم وارد محله خطرناک ولدی اینا شده بود ، همین هوش پایینش بود .

هدویگ با بی خیالی بر فراز خونه ولدی کچل پرواز میکرد و از هوای خوب اون شب لذت میبرد که یکدفعه صدایی وحشتناک شنید . یخورده که دقت کرد متوجه شد که این صدای ضجه های یک مرده . ضجه ای که بیشتر شبیه آواز عاشقانه شتر نر برای جلب توجه شتر ماده بود تا گریه یک جادوگر .

هدویگ کنجکاو شد و به سمت صدا رفت . روی لبه پنجره اتاق ولدی نشست و داخل اتاق رو دید زد . ولی کسی اونجا نبود . فقط صدای گریه مرد رو میشنید . اینجا بود که کنجکاوی جای خودشو به فضولی داد و وارد اتاق شد . همه جای اتاق رو خاک گرفته ، و تارعنکبوت بسته بود . تنها چیز نو و جدید اتاق یک شیشه شور و یک تی زمین شور کوچیک بود که جلوی آینه ترک خورده وجود داشت . ( احتمالا ولدی کچل از اونا بجای شامپو و برس مو استفاده میکرد )
هدویگ صدای گریه رو دنبال کرد ، ولدی کچل کنار تختخواب ، روی زمین دراز کشیده بود و داشت با نور شمع نامه ای رو می خوند . هدویگ وقتی ولدی رو دید شناخت ولی از بس شجاع و نترس بود فرار نکرد . تازه فکری هم به ذهنش رسید . اون می دونست که گریه ولدی برای اون نامه ایه که داره می خونه و اگر بتونه اون نامه رو بدست اعضای محفل برسونه حتما عضو محفل میشه . پس در یک حرکت انتحاریک - جغدیک نامه رو از دست ولدی کش رفت و پا گذاشت به فرار . .....


خب بچه های گلم قسمت اول قصه ما تموم شد . قسمت بعدی داستان رو در پست بعدی براتون تعریف میکنم یا یکی دیگه تعریف میکنه . گوگولی مگولی ها

-------------------------------------------------------------

ها .... دلیل اینکه این داستان رو به سبک کودکان نوشتم این بود که مرگخوارهای عزیز هم بطور کامل متوجه ماجرا بشن و بدونن که این لردشون چی کارست

در ضمن محفلی های عزیز طبق داستانی که ماموریت دارن پیش برن . یعنی حمله به اتاق ولدی توسط بچه های محفل بعد از خوندن نامه ، دزدیدن دفتر چه خاطرات ولدی و قضیه عشق و عاشقی ولدی و مک گونگال

صدای متناوب سم های اسب به گوش می رسید انگار که اسبی مصدوم به زور شکنجه وادار به حرکت میشود در تاریکی هیچ چیز قابل تشخیص نبود حتی اجسام غول پیکری که أز مرگ قرار داشتند و حالا در میان تاریکی رویت نمی شدند
شعله ی آتشی از آنسوی اتاق به فرستاده شد.شعله که تنها عامل روشن کننده ی اتاق بود چرخی زد و مشعلهای سرتاسر اتاق را روشن کرد هر مشعل که افروخته میشد صدای مهیبی به گوش میرسید تا اینکه تمامی مشعل ها از خود روشنایی داشتند
حل میشد چهره ی براق الکتو را که فقط هنگام شکنجه کردن به این صورت در می آمد دید.الکتو چرخی دور اتاق زد خنده ای سرداد
الکتو با صدایی خوف برانگیز گفت:راه بیفت سنتور.مگه اسب نیستی؟؟؟پس چرا من باید شکنجت کنم تا راه بیای
پیکره ی نسبتا بزرگی از چهارچوب سیاه رنگ وارد اتاق شد و با صدای بلندی روی زمین افتاد و گرد و خاک کفپوش اتاق را به هوا بلند کرد
الکتو با صدای متعجبی گفت:عجیبه!چند هفته پیش بود که هدویگ رو شکنجه می دادم ولی انگار چند سال گذشته که این همه خاک اومده اینجا
سپس چوبدستی اش را به طرف پیکره ی بزرگ گرفت و زیر لب چیزی زمزمه کرد نور سبزی از چوبدستی اش بیرون جهید و هنگام برخورد با جسم ناشناس چرخشی به پیکره داد به طوری که میشد تشخیص داد که یک سنتور است سنتوری که جای نعل اسبی روی سینه اش به چشم می خورد.او فاینرز بود ولی با گذشته اش بسیار تفاوت داشت.حالا جز جای نعل اسب زخم های کوچک و بزرگ دیگری نیز روی بدن نیمه جانش به چشم می خورد و رنگ نیمتنه ی اسبش با گل و لای فروانی روی تنش غیر قابل تشخیص بود
الکتو لبخندی از روی نفرت زد و طلسم قدیمی و آب دیده ی کروشیو را به فاینرز فرستاد.فاینرز از درد به خود می پیچید اما الکتو نه می خندید و نه آثار ناراحتی در چهره اش دیده میشد.استفاده از طلسم های تکراری و دیدن درد کشیدن های مکرر و یک شکل شکنجه شوندگان دیگر برای الکتو جذاب نبود اگر چه همیشه با اشتیاق شکنجه می کرد تا حدی که به این کار اعتیاد پیدا کرده بود
ناگهان در صورت بیروح الکتو لبخندی به وجود آمد الکتو روی پاشنه ی پایش چرخید و فریادی از سر شادی زد.کلمات نامفهومی بر زبان آورد و نور سرخ رنگی از چوب دستی اش بیرون آمد که پس از اصابت با سانتور،صدای فریادهایش را دو چندان کرد طوری که عمق درد و رنج در چهره ی فاینرز دیده میشد

ادامه دارد.............(البته نه فقط این شکنجه دادن)