نمایشنامه:
شب فرا رسیده بود. ماه کامل از پشت ابرهای پاره پاره خودنمایی می کرد. نور مهتاب به چهره ی فردی که در میان تاریکی شب ایستاده بود، می تابید و آن را روشن می کرد. می توانستم چهره ی رنگ پریده و بیمار گونه اش را ببینم که با نگرانی چشم به ماه دوخته بود. به شدت نفس نفس می زد و دیگر نتوانست تحمل کند.
اتفاق بدی در حال رخ دادن بود. در همان لحظه بدن آن فرد به شدت شروع به لرزیدن کرد. صدای فریادهای مکررش در گوش من منعکس می شد، حتی در فضای بیکران نیز طنین می انداخت. این موضوع باعث ترسناک تر شدن محیط شد. لباس های آن فرد در حال پاره شدن بودند. چهره ی منقبض شده ی او داشت تغییر می کرد. درسته... باید از اول می فهمیدم... او یک گرگ نما بود!
با صدای بلندی نفس کشیدم و پشت درخت بزرگی پنهان شدم. از این بابت مطمئن بودم که طولی نمی کشد که او به یک گرگ تبدیل شود و راحت من را پیدا می کند. باید دنبال یک راه حل می گشتم. نه می توانستم آن جا را ترک کنم و نه می توانستم به همان راحتی بایستم و منتظر وقوع ماجرا شوم.
بدون معطلی به یاد طلسمی که در این مواقع به درد می خورد افتادم. آهی کشیدم و چوبدستی ام را در میانه ی سرم، درست در راستای بدن قرار دادم و زیر لب زمزمه کردم: کورانووا ثغیونض..!
امیدوارم بودم که کلماتش را درست ادا کرده باشم... در همان ابتدا هیچ اتفاقی نیفتاد، اما بعد از گذشت 5 ثانیه ناگهان احساس کردم که خون در رگ هایم منجمد شده است. سرما تا مغز استخوان هایم نفوذ کرده بود... چقدر ثانیه ها دیر می گذشتند!... هر ثانیه به اندازه ی یک ساعت!... با این حال کلاً بعد از 13 ثانیه احساس کردم که در حال تغییر شکل هستم. طولی نمی کشید که من به یک گرگ تبدیل می شدم.
صدای زوزه های گرگی به گوش می رسید و حالا این صداها به حداکثر خود رسیده بودند. بعد از آن دیگر چیزی نفهمیدم.
روی زمین سرد پهن شده بودم. چشمانم را به آرامی باز کردم و به آسمان لاجوردی رنگی که هر لحظه کم رنگ تر می شد، چشم دوختم. به نظر می رسید نزدیک های صبح است.
به سختی از جایم برخاستم و به دور و اطرافم نگاهی گذرا انداختم؛ سپس به وضع خودم زل زدم. لباس هایم هیچ تغییر نکرده بودند، جز این که کمی گلی شده بودند. آن شب اتفاقی به وقوع پیوسته بود، این را با تمام وجود حس می کردم!
دیگر صدای ناله های گرگ جای خود را به سکوت سنگین داده بود. سکوتی که تا حدی لذت بخش بود.
آن روز را به کلی فراموش کردم. تنها صدای گرگ را به خاطر می آوردم اما یادم نمی آمد تمام شب را مشغول چه کاری بودم. تنها این را می دانستم که اتفاقی برایم نیفتاده است و حتی این می توانست پایان بخش ماجراهای پیش آمده باشد!
-----------------------------------------
خب اینم از پست کوتاه... ولی من پست کوتاه می زنم چرت و پرت از آب در میاد! خودتون هم ببینید!
سوال اول:
انسان ها در همان زمانی که به گرگینه تبدیل می شدند، سعی می کردند طلسم های زیاد اختراع کنند تا بتوانند از آن طریق یک گرگ نما را به یک انسان عادی تبدیل کنند طوری که دیگر اون فرد با کامل شدن ماه به یک گرگ تبدیل نشود. این انگیزه در ذهن خیلی ها وجود داشت. اما در این میان فردی به نام ویگنز پیترز که یکی از بهترین دوستانش گرگ نما بود، توانست به طور ناقص طلسمی در این زمینه اختراع کند. یک شب که ماه کامل بود و او هم شب را با دوستش به سر می برد، تصمیم گرفت که این طلسم رو اختراع کند. او زمانی که دوستش در حال تغییر شکل بود و تقریباً به یک گرگ تبدیل شده بود، به وسیله ی ظرفی که در دست داشت مقداری از آب دهان او را گرفت و بعد فرار کرد. بعد از گذشت سه روز آن مقدار کم را با آب دهان یک انسان قاطی کرد و باز هم بعد از گذشت چندین روز یه سراغ آن رفت. نوک چوبدستی اش را به آن ماده آغشته کرد. سپس آن را رو به بالا گرفت و چوبدستی را به آرامی در میان دستانش قرار داد، طوری که شل جلوه می کرد. بعد از آن فریاد زد: ویگنز اکستراس...! او می خواست که طلسم به نام خودش باشد... بعد از ادای آن مه ای غلیظ از نوک چوبدستی بیرون می آید و به محض برخورد با گرگ نما بعد از گذشت یکی دو ثانیه از خشونت و میل اون به خون و کشتن از بین می ره و تبدیل می شه به یک گرگ آرام... البته از آن موقع تا حالا کم تر کسی پیدا می شه که این طلسم رو اجرا کند و از اون جایی که اجرای این طلسم فقط از عهده ی خود ویگنز برمی آمد و کس دیگری هم نتوانست آن را اجرا کند، کمی کم کاربرد شد. البته دلیل مهم ترش اینه که افرادی که آن را امتحان می کنند ممکنه قوانینش رو اجرا نکنن و از این رو خود تبدیل به یک گرگ نما می شوند.
مقاله (1):
خب همیشه کسانی که با گرگ نما ها زندگی می کردند، در خطر بودند. اما این طلسم باعث می شه که خود فرد هم به یک گرگ مبدل شود و از آن جایی که گرگ نماها معمولاً به انسان ها حمله می کنن تا آن ها را هم به خود تبدیل کنند، این طلسم باعث می شود که آن فرد کمی از این خطر دور بماند؛ به عبارتی اجرای این طلسم باعث می شه که خود فرد هم مانند آن گرگ نما به یک گرگ وحشی تبدیل شود تا بتواند به آن مبارزه کند و از این خطر مصون بماند. اما خب... هر کسی از پس این طلسم برنمیاد!
مقاله (2):
در چنین شرایطی نگاه کردن به ماه خیلی رعب آور است! اما خب من به عنوان یک مطلبی که تو مایه های نمایشنامه است، ابراز احساسات می کنم:
سرمای شب وجود مرا فراگرفته است. سرم را بالا می آورم و به ماه کامل و نقره ای رنگی که در میان آسمان بدون ابر سر بیرون آورده است، خیره می شوم. چشمانم را می بندم و منتظر می مانم تا به همان چیزی تبدیل شوم که باید..!
در همان لحظه احساسی ناخوشایند وجود من را در برمی گیرد. دست هایم، بدنم و چهره ام در حال تغییر است. تمام وجودم به یک گرگ مبدل شده است!
خب این قبل از گرگ شدن بود حالا بعدش دیگه تنها احساس بعد از آن می تواند میل به کشتن و وحشی گری باشد. و این تا زمانی است که ماه همان طور در آسمان دیده شه.
شب فرا رسیده بود. ماه کامل از پشت ابرهای پاره پاره خودنمایی می کرد. نور مهتاب به چهره ی فردی که در میان تاریکی شب ایستاده بود، می تابید و آن را روشن می کرد. می توانستم چهره ی رنگ پریده و بیمار گونه اش را ببینم که با نگرانی چشم به ماه دوخته بود. به شدت نفس نفس می زد و دیگر نتوانست تحمل کند.
اتفاق بدی در حال رخ دادن بود. در همان لحظه بدن آن فرد به شدت شروع به لرزیدن کرد. صدای فریادهای مکررش در گوش من منعکس می شد، حتی در فضای بیکران نیز طنین می انداخت. این موضوع باعث ترسناک تر شدن محیط شد. لباس های آن فرد در حال پاره شدن بودند. چهره ی منقبض شده ی او داشت تغییر می کرد. درسته... باید از اول می فهمیدم... او یک گرگ نما بود!
با صدای بلندی نفس کشیدم و پشت درخت بزرگی پنهان شدم. از این بابت مطمئن بودم که طولی نمی کشد که او به یک گرگ تبدیل شود و راحت من را پیدا می کند. باید دنبال یک راه حل می گشتم. نه می توانستم آن جا را ترک کنم و نه می توانستم به همان راحتی بایستم و منتظر وقوع ماجرا شوم.
بدون معطلی به یاد طلسمی که در این مواقع به درد می خورد افتادم. آهی کشیدم و چوبدستی ام را در میانه ی سرم، درست در راستای بدن قرار دادم و زیر لب زمزمه کردم: کورانووا ثغیونض..!
امیدوارم بودم که کلماتش را درست ادا کرده باشم... در همان ابتدا هیچ اتفاقی نیفتاد، اما بعد از گذشت 5 ثانیه ناگهان احساس کردم که خون در رگ هایم منجمد شده است. سرما تا مغز استخوان هایم نفوذ کرده بود... چقدر ثانیه ها دیر می گذشتند!... هر ثانیه به اندازه ی یک ساعت!... با این حال کلاً بعد از 13 ثانیه احساس کردم که در حال تغییر شکل هستم. طولی نمی کشید که من به یک گرگ تبدیل می شدم.
صدای زوزه های گرگی به گوش می رسید و حالا این صداها به حداکثر خود رسیده بودند. بعد از آن دیگر چیزی نفهمیدم.
روی زمین سرد پهن شده بودم. چشمانم را به آرامی باز کردم و به آسمان لاجوردی رنگی که هر لحظه کم رنگ تر می شد، چشم دوختم. به نظر می رسید نزدیک های صبح است.
به سختی از جایم برخاستم و به دور و اطرافم نگاهی گذرا انداختم؛ سپس به وضع خودم زل زدم. لباس هایم هیچ تغییر نکرده بودند، جز این که کمی گلی شده بودند. آن شب اتفاقی به وقوع پیوسته بود، این را با تمام وجود حس می کردم!
دیگر صدای ناله های گرگ جای خود را به سکوت سنگین داده بود. سکوتی که تا حدی لذت بخش بود.
آن روز را به کلی فراموش کردم. تنها صدای گرگ را به خاطر می آوردم اما یادم نمی آمد تمام شب را مشغول چه کاری بودم. تنها این را می دانستم که اتفاقی برایم نیفتاده است و حتی این می توانست پایان بخش ماجراهای پیش آمده باشد!
-----------------------------------------
خب اینم از پست کوتاه... ولی من پست کوتاه می زنم چرت و پرت از آب در میاد! خودتون هم ببینید!
سوال اول:
انسان ها در همان زمانی که به گرگینه تبدیل می شدند، سعی می کردند طلسم های زیاد اختراع کنند تا بتوانند از آن طریق یک گرگ نما را به یک انسان عادی تبدیل کنند طوری که دیگر اون فرد با کامل شدن ماه به یک گرگ تبدیل نشود. این انگیزه در ذهن خیلی ها وجود داشت. اما در این میان فردی به نام ویگنز پیترز که یکی از بهترین دوستانش گرگ نما بود، توانست به طور ناقص طلسمی در این زمینه اختراع کند. یک شب که ماه کامل بود و او هم شب را با دوستش به سر می برد، تصمیم گرفت که این طلسم رو اختراع کند. او زمانی که دوستش در حال تغییر شکل بود و تقریباً به یک گرگ تبدیل شده بود، به وسیله ی ظرفی که در دست داشت مقداری از آب دهان او را گرفت و بعد فرار کرد. بعد از گذشت سه روز آن مقدار کم را با آب دهان یک انسان قاطی کرد و باز هم بعد از گذشت چندین روز یه سراغ آن رفت. نوک چوبدستی اش را به آن ماده آغشته کرد. سپس آن را رو به بالا گرفت و چوبدستی را به آرامی در میان دستانش قرار داد، طوری که شل جلوه می کرد. بعد از آن فریاد زد: ویگنز اکستراس...! او می خواست که طلسم به نام خودش باشد... بعد از ادای آن مه ای غلیظ از نوک چوبدستی بیرون می آید و به محض برخورد با گرگ نما بعد از گذشت یکی دو ثانیه از خشونت و میل اون به خون و کشتن از بین می ره و تبدیل می شه به یک گرگ آرام... البته از آن موقع تا حالا کم تر کسی پیدا می شه که این طلسم رو اجرا کند و از اون جایی که اجرای این طلسم فقط از عهده ی خود ویگنز برمی آمد و کس دیگری هم نتوانست آن را اجرا کند، کمی کم کاربرد شد. البته دلیل مهم ترش اینه که افرادی که آن را امتحان می کنند ممکنه قوانینش رو اجرا نکنن و از این رو خود تبدیل به یک گرگ نما می شوند.
مقاله (1):
خب همیشه کسانی که با گرگ نما ها زندگی می کردند، در خطر بودند. اما این طلسم باعث می شه که خود فرد هم به یک گرگ مبدل شود و از آن جایی که گرگ نماها معمولاً به انسان ها حمله می کنن تا آن ها را هم به خود تبدیل کنند، این طلسم باعث می شود که آن فرد کمی از این خطر دور بماند؛ به عبارتی اجرای این طلسم باعث می شه که خود فرد هم مانند آن گرگ نما به یک گرگ وحشی تبدیل شود تا بتواند به آن مبارزه کند و از این خطر مصون بماند. اما خب... هر کسی از پس این طلسم برنمیاد!
مقاله (2):
در چنین شرایطی نگاه کردن به ماه خیلی رعب آور است! اما خب من به عنوان یک مطلبی که تو مایه های نمایشنامه است، ابراز احساسات می کنم:
سرمای شب وجود مرا فراگرفته است. سرم را بالا می آورم و به ماه کامل و نقره ای رنگی که در میان آسمان بدون ابر سر بیرون آورده است، خیره می شوم. چشمانم را می بندم و منتظر می مانم تا به همان چیزی تبدیل شوم که باید..!
در همان لحظه احساسی ناخوشایند وجود من را در برمی گیرد. دست هایم، بدنم و چهره ام در حال تغییر است. تمام وجودم به یک گرگ مبدل شده است!
خب این قبل از گرگ شدن بود حالا بعدش دیگه تنها احساس بعد از آن می تواند میل به کشتن و وحشی گری باشد. و این تا زمانی است که ماه همان طور در آسمان دیده شه.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
اگر یک فرد انسان، واحد یک بود ، آیا یاز یک با یک برابر بود؟!
[b][s
[b][s

: د.... من براتون داشتم تکنو میزدم به این بلیزک امتیاز میدین ؟
)


