هاگوارتز
در افکار خود غرق بود که صدای رون او را از اعماق افکارش بیرون کشید: هری چی شده؟؟؟؟؟؟

رعشه بر سراسر بدنش حکم میراند و دندان هایش از شدت ترس،با سرعت زیاد به هم میخوردند و صدای تق تق آرام آن ها،به گوش میرسید.
هری:چیزی نیست.فکر کنم سرماخوردم.
و سپس به حالت همیشگی،نگاهی به رون کرد.امیدوار بود که رون منظورش را فهمیده باشد.

رون:بهتره بریم پیش پرفسور پامفری.شاید دارویی برای این سرماخوردگی وجود داشته باشه.
سپس دست هری را گرفت.به او در بلند شدن کمک کرد و با هم از در خوابگاه پسران،خارج شدند.

هری:صبر کنیم ؛هرمیون هم بیاد.حوصله ندارم دو باره داستان رو تعریف کنیم.
ران به سمت یکی از دختر های سال دومی رفت و با مهربانی،شروع به صحبت کرد:
-اگر میشه خانم گرنجر رو صدا کنید.بگید هری کارش داره.
دختر نخودی خندید و با عبور از در خوابگاه،ناپدید شد.

پس از ده دقیقه هرمیون با عجله از پله های خوابگاه دختران به پایین آمد و مستقیم به سمت هری رفت.
هرمیون:چی شده؟اتفاقی افتاده؟
رون:هر دوباره خواب دیده.
هری شروع کرد به توضیح دادن خواب و همان طور که حدس میزد،مجبور شد چند بار این خواب را تعریف کند.
در میان صحبت هایش،افراد موجود در تابلوها-بر روی دیوار-جملاتی را با صدای بلند بیان میکردند.

هری بعد از اینکه چند بار جمله ی -خدا شفات بده- را، از یک تابلو شنید،با عصبانیت به صاحب تابلو خیره شد.
مردی با پیراهن پزشکان،در پشت کوهی از کتب و مقالات غرق شده بود.در پشت سرش،یک محفظه ی شیشه ای پر از مایع سبز رنگ وجود داشت که در آن،مغز هایی شنا میکردند.
هری بلافاصله اتاق موجود در سازمان اسرار را شناخت.خیره شدنش به آن تصویر باعث شد تا هرمیون و رون نیز برگردند و به تصویر نگاهی بیندازند.چهره ی آن دو نیز پس از مدتی متعجب شد.
رون:شما در سازمان اسرار کار میکنید؟
مرد:کار میکردم!
هری:ایا از وجود اون پرده اطلاع دارید؟میدونید پشت پرده چه چیزی وجود داره؟
.....
---------------------------------------------
اگر کتاب پنج را به خاطر داشته باشید،یکی از اتاق ها که الف دالی ها به آن وارد شدند،اتاق مغز ها بود.که این اتاق خودش در سازمان اسرار بود.
فراموش نکنیم که داستان در دو زمان پیش میره.باید ماجراهای هاگوارتز رو به ماجرای دژ مرگ برسانیم(یعنی داستان را به پست چوچانگ که در صفحه ی قبلیه،برسونیم)



نقدکی شد !

هری خسته بود و به سوی تالار می رفت. وقتی به خوابگاه رسید خود را بر روی تخت خود انداخت و چشمانش را بست. اما این خواب به آن خوبی ها که فکر میکرد نبود.
خوابی میدید وحشتناک:

سیریوس را با دستان زنجیر شده به دیواری آویخته بودند. از چهره اش درد و رنج نمایان بود. هری نمیدانست چرا. اما ناگهان ولدمورت را دید که چوبدستیش به سوی او نشانه رفته و فریاد زد: کروشیو.
سیریوس از درد به خودش می پیچید. اما نمیتوانست کاری کند. دستانش بسته بود. نزدیک بود از درد بیهوش شود که ولدمورت چوبدستیش را به سوی دیگری گرفت به سوی زنی بسیار شبیه لونا لاوگود. هری بلافاصله او را شناخت. مادر لونا لاوگود. ولدمورت بار دیگر فریاد زد: کروشیو
زن بسیار سخت به خود پیچید. از درد تمام اجزای بدنش به لرزه افتاده بودند و نزدیک بود فریاد بزند. اما ولدمورت بار دیگر جهت چوبدستیش را عوض کرد و به سوی مردی درست در کنار مادر لونا گرفت. او پدر لونا بود. پدر لونا نیز مانند مادر لونا شکنجه شد. در همان لحظه زنجیرها باز شد و مرگخواران وارد شدند و هر یک از آنها را به سویی بردند.سیریوس را لوسیوس حمل میکرد. وارد دالان تاریکی شد و دری را باز کرد که بر روی آن عدد 17 به چشم میخورد.
ناگهان پیشانیش آتش گرفت و سردرد گرفت. از خواب پرید و خود را در محاصره ی دوستان خود دید. او فریاد زده بود و همه را ترسانده بود. اکنون هری باور داشت سیریوس زنده است.باید این موضوع را با هرمیون و رون در میان میگذاشت. اما صحنه ای را به یاد آورد که در آن ولدمورت پدر و مادر لونا را شکنجه میکرد.فکر نمیکرد دلش بخواهد به لونا بگوید که پدر و مادرش چگونه شکنجه میشوند ولی فکر میکرد لونا نیز خود را در این جنگ شریک میداند.
در افکار خود غرق بود که صدای رون او را از اعماق افکارش بیرون کشید: هری چی شده؟؟؟؟؟؟
-------------------------------------------------------
ببخشید اگه داستانو خراب کردم و کم شد. داستانی رو از قبل تهیه کرده بودم ولی ولدمورت زد و نصفش پرید

با اجازه

پستت يه ايراد داشت!
هري مارد لونا رو نديده بود! پس قطعا نمي تونست با اطمينان تشخيص بده كه خودشه!! و دوم اينكه پدر لونا زنده بود. و در نتيجه پشت پرده نبوده!
نفر بعدي كه ادامه ميده اين نكته رو در نظر بگيره كه پدر لونا زنده است!!

موفق باشي
آرامينتا ملي فلوا

هاگوارتز
_________________-
- نظر ت چیه؟
- من میگم این هم نقشه ی ولدمورته اون قبلا هم این کار رو کرده

- راست میگه هری . تازه تو که میدونی اسمش رو نبر اجازه نمیده تو به ذهنش دسترسی داشته باشی پس هر چیزی که تو اون خواب ها میبینی خودش داره نشونت میده

- آخه چرا؟ برای چی میخواد این ها رو من بدونم؟

- دیونه. تو واقعا اینقدر کم داری یا خودت رو زدی به نفهمی؟ هنوز بعد از 17 سال نفهمیدی ولدمورت میخواد تو رو بکشه؟ قبل از اینکه به دنیا بیای اون دنبال تو بود.

- آخه اون از نشون دادن چند تا آدم مرده به من دنبال چه نقشه ای

رون که حوصلش سر رفته بود لحن صداش رو تغییر دادو به ارامی گفت:

- هیچ کس از نقشه های لرد سیاه سر در نمیاره . چون لرد سیاه تنها کسی که میدونه داره چیکار میکنه


هری به ارامی خندید. ولی هرمیون به فکر فرو رفت

- تو راست میگی رون اون میدونه داره چیکار میکنه. این یعنی اون داره یه کاری میکنه . یا شاید هم یه کاری انجام داده

- ولی چرا این کار رو به من نشون میده . به منه چیه اون یه سری رو دستگیر کرده . فکر کرده من با دیدن قیافه ی سیریسو دوباره گول میخورم

هری داشت دروغ میگفت . خودش هم میدونت که ولدمورت چرا اون خواب رو نشونش داده. میدونست که ولدمورت فقط و فقط دنبال اونه . ولی متوجه نمیشد سیریوس چه ربطی به این نقشه داره . اون که به پشت پرده سقوط کرده و مرده بود. آیا مرده بود؟ هری تا حالا ندیده بود کسی در مورد اون پرده اطلاعات داشته باشه .
اون نقشه ی ولدمورت رومیدونست .ولدمورت میخواست اون رو مشکوک کنه و بکشونه به یه جای تا بعدا ترتیبش رو بده . هری نیازی به ذهن خوانی نداشت تا متوجه این نقشه بشه .

ولی به خوبی میدونست که باز هم گول ولدمورت رو میخوره و به همون کاری رو میکنه و همون جایی میره که اون میخواد

هاگوارتز!


هري بر روي تختش دراز كشيد بود و داشت از پنجره بيرون را نگاه مي كرد. مي دانست كه نبايد به فكر سيريوس باشد، اما نمي توانست. خوابي كه ديده بود تمامي فكرش را در اختيار خود داشت.

ستاره ها به آرامي در حال خاموش شدن بودند. آسمان يك پارچه تاريك شده بود. صداي كشيدن شدن شي بر روي زمين سكوت خوفناك را مي شكست. پرده ي سياهي بر روي يك طاق نما ديده مي شد. در جلوي آن رداي سياه رنگي حركت مي كرد، گويي باد آن را به سمت مخالف پرده مي كشاند.
پرده هم از حركت ردا به خود لرزيد و لحظه اي بعد به نشانه ي تواضع در برابر قدرتش خميده شد و از نظر ناپديد گشت!
چند شبح از جايي كه پرده قرار داشت خارج شدند. حركتشان آهسته و منظم بود و همچون دسته اي از پرندگان مهاجر در كنار يكديگر.
به ناگاه لبه ي ردا بالا رفت. زنجيرهايي محكم و قطور به دور دستانشان بسته شد. مردي كه جلوتر از ديگران بود نگاهش را به سمت ردا گرفت. در چهره اش خشم و تنفري عميق به چشم مي خورد.
لحظه اي بعد درد صورتش را تسخير كرد.

هري با تكاني بيدار شد. بيرون از پنجره هنوز هم تاريك بود. به سختي بر روي تختش نشست و از ليوان كنارش كمي نوشيد.
اين دومين شب بود كه خواب سيريوس را مي ديد. يعني اون زنده بود!؟ يا شايد هم ولدمورت مي خواست او را دوباره به سازمان اسرار بكشاند؟
با اين فكر لرزه اي بر اندامش افتاد. مدت زيادي بود سعي مي كرد تا آن خاطره را از ذهنش براند. بايد قوي تر مي بود...شايد اين خواب بر اثر اتفاقاتي كه افتاده بود در ذهنش ايجاد مي شد.
بعد از مرگ دامبلدور گويا احساس تنهاييش نيز تشديد شده بود. حتما همينطور بود...اينها همه زاييده ي ذهنش بودند...


-----------------------------------------------------------------
خب..چون يك سال قبل از بردن اسيرها به دژه و هري خواب ديده بود ترجيح دادم نشون بدم كه قبلش ولدمورت اونها رو خارج كرده از پشت پرده. و كم كم مي خواد اين واقعيت رو به هري تفهيم كنه تا در نهايت اون رو به دژ بكشونه!!

یک سال قبل از بردن اسیران به دژ مرگ
هاگوارتز

ساعت 6 بعد از ظهر بود و هوا تا تاریکی کامل، فاصله ای نداشت. سه نفر در حالیکه لباس گرم بر تن داشتند،زیر درخت بلوط کنار دریاچه نشسته و به ساختمانی خیره شده بودند که دیگر عظمت سابق را نداشت.بر زمین های اطراف آن- که زمانی سراسر سبز بود-،بوته های خار، از میان برف ها سر را بیرون کشیده و به آسمان خاکستری مینگریستند گویی به انتظار دیدن نشان سیاه ایستاده اند.دیگر صدای دانش آموزان شادی که وقایع روز را برای همدیگر شرح میدادند،شنیده نمیشد و عده ی معدودی که برای گذراندن سال جدید آمده بودند نیز، طبق قوانین امنیتی،قبل از ساعت 2 بعد از ظهر به سالن عمومی خود میرفتند.
هرمیون:به نظرتون باید چیکار کنیم؟من هنوز شک دارم که اون خوابی که هری دیشب دیده در حقیقت نیز وجود داشته باشه
سپس سعی کرد با بندهای کفشش بازی کند تا مجبور نباشد به چشمان هری خیره بماند.
هری در حالیکه دو دستش را بر روی سر خود تکیه داده بود، شروع به صحبت کرد
-خودم هم شک دارم که اون خواب، واقعیت داشته باشه.شاید ولدمورت قصد داره تا منو برای چندمین بار فریب بده.
و با گفتن این جملات،روزی رو به یاد آورد که برای نجات سیریوس به وزارتخانه رفته بود.بغض گلویش را گرفت و مانند همیشه سرش را پایین اورد تا دریای اشک چشمانش، توسط دو دوستش دیده نشود.
رون که در تمام مدت این بحث ساکت بود،با دیدن حال هری سعی کرد تا موضوع را تغییر دهد و گفت:بهتره بریم به سالن اصلی.تا زمان شام میتونیم اونجا بمونیم.
و با اتمام جملاتش برخاست.هری و هرمیون نیز از او پیروی کردند و برخاستند.هری شنل نامرئی را بر سر خود کشید و در کنار آن ها،به سمت ساختمان هاگوارتز حرکت کرد.رون و هرمیون ارشد بودند و میتوانستند تا ساعت 9 شب در خارج از ساختمان،به بازرسی بپردازند ولی هری این اجازه را نداشت.
در سالن اصلی با صدای قیژژژ چرخید و باعث شد تا اساتیدی که در میز انتهایی نشسته بودند،سر ها را به سمت آن بچرخانند.اما با دیدن دو ارشد،دوباره مشغول صحبت شدند.فقط مک گونگال صورتش را برنگرداند.او درست به نقطه ای خیره شده بود که هری در آن ایستاده بود.مدتی را به همین شکل خیره شد.هرمیون و رون نیز که دستپاچه شده بودند به آن نقطه خیره شدند و از جای خودشان تکان نخوردند.سپس نگاهش را با خشم از هری برگرفت و به چشمان هرمیون روانه کرد و بعد از آن مشغول صحبت با هگرید شد.
سالن غذا خوری با سال های قبل هیچ فرقی نکرده بود و دوازده درخت کاج بزرگ،فرا رسیدن سال جدید را در چند روز آینده خبر میدادند.
هرمیون:رون حواست کجاست؟باید بریم و ترم پایینی ها رو به سالن بیاریم.مثلا ارشد هستیم.
رون:تو برو.من حال و حوصله ندارم.
هرمیون:من این کوتاهیت رو گزارش میدم.اگر مشکلی به وجود بیاد تنهایی نمیتونم حلش کنم.
رون:مشکلی به وجود نمیاد.خودت هم میدونی همه ی این قوانین مسخره ،الکیه.وزارتخونه میخواد بگه که یه کارهایی انجام میده.
با گفتن این جملات به همراه هرمیون حرکت کرد
هرمیون در حالیکه صدایش را پایین آورده بود گفت:هری تو بمون.ما الان برمیگردیم و چشمکی را نثار فضای خالی کرد.
هری بدون اینکه صدایی ایجاد کند بر روی صندلی نشست و به فکر فرو رفت.
صداهایی را که از پشت آن پرده شنیده بود و صحبت های لونا را به یاد آورد.لونا هم صدای پدر و مادرش را شنید بود.
خواب دیشبش حقیقت داشت و یا از نقشه های پلید لرد تاریکی سرچشمه میگرفت؟باید با کمک دو دوست دیگرش بر روی موضوع تحقیق میکرد.دوست نداشت که بار دیگر فریب بخورد

---------------------------------------------------------------
اول پست چوچانگ رو با دقت بخونید.
به اندازه ی یه روز روی این پستم فکر کردم.به نظرم این شکلی خیلی جالبه که داستان در دو زمان و در دو مکان جداگانه پیش بره.یکی در هاگوارتز که با وجود گسترش روز افزون تاریکی،هنوز پا برجاست و فضای داخلش همانند روزهای گذشته شاد است و دیگری در دژ مرگ که کاملا زیر نفوذ سایه هست.هر فردی میتونه هر کدام از این دو را ادامه بده.فقط در اولش با فونت متفاوت اعلام میکنه که کدوم مکان رو ادامه میده.


ماجرایی که در هاگوارتز رخ میدهد،باید با سرعت بیشتری پیش بره.چون یک سال فاصله ی زمانی میان وقایع وجود داره.
نویسنده ی بعدی میتونه خودش خوابی رو که هری دیده،در داستان به شکلی تعریف کنه.فقط اگر در این خواب سیریوس از هری تقاضای کمک بکنه و بگه من رو از این رنج نجات بده و ...خیلی بهتره(از خواب این شکلی برداشت بشه که سیریوس میتونه زنده باشه)
بعدش هری و هرمیون و رون به همراه عده ای از الف دالی ها و اعضای محفل بر روی این موضوع تحقیق میکنند و پی میبرند که میتوانند جسم و یا روح سیریوس را از پشت اون پرده خارج کنند.اما ولدمورت سریعتر عمل میکنه و هری مجبور میشه به دژ مرگ بره.
صحبت با ناظرین:من با پاک شدن پستم مشکلی ندارم.اگر دیدید تاپیک رو به خواب ابدی میبره و یا سوژه رو شهید کرده،پاکش کنید

موضوع جدید!

در ورای سرزمین تاریکی، در واپسین لحظات شب، دژ مرگ در سکوتی بی انتها فرو رفته بود. سکوتی که همه می دانستند آرامش قبل از طوفان است، چرا که در فضای به ظاهر آرام آن، وحشتی عمیق نهفته بود!

ساکنان دژ می دانستند که بزودی قرار است اتفاقهایی بیفتد. قول آن پیشاپیش به آنها داده شده بود. حالا کم کم داشتند از انتظار خسته می شدند...و در عین حال مشتاق تر! می توانستند نزدیک شدن طعمه را حس کنند...نیروی عجیبش...تفاوتش با طعمه های همیشگی...چیزی قدرتمندتر که آن را از هرچیزی در این دنیا متمایز می کرد!!!


سکوت شب با صدای قدمهایی درهم شکست. می شد آن را بوضوع شنید. صدای قدمهای پرصلابت حاکی از اراده آهنین مرد بود. اراده ای که می توانست هر کسی و هرچیزی را به اطاعت از خود وادارد! درست همانطور که ساکنان رعب انگیز دژ مرگ را به اطاعت واداشته بود..

در همان حال که شنلش را بر برگهای پاییزی فروریخته بر زمین می کشید، دست دراز کرد و در را فشار داد. در با ناله آرامی باز شد و مرد را در دژ پذیرفت. پشت سر مرد موجودات غریبی می آمدند که بر دستانشان زنجیرهایی بسته شده بود که هرکدام را به نفر جلویی خود متصل میکرد. باقیمانده زنجیر در پشت آخرین نفر بر زمین کشیده می شد و صدایی ناله وار ایجاد می کرد. صورت همه افراد به طور عجیبی بی رنگ بود، صورتهایی تهی از زندگی.. اما حتی در آنها هم احساساتی وجود داشت.. احساس رنج، درد، ناامیدی، وحشت...


ساکنان دژ که رسیدن طعمه را دریافته بودند از لای در پدیدار شدند. در کنار اشتیاق بیش از حدشان، ترس نیز در چهره ها دیده می شد. هیچکدام علاقه ای به مردی که پیش رویشان بود، نداشت!
موجودی با قیافه ای چندش آور و ترسناک - بینی بریده شده و چشمانی که خون از آنها می چکید- به خود جرئت داد و بیرون آمد. در مقابل مرد زانو زد و گفت:
_ درود بر لرد سیاه...!! سرور همه تاریکی! قدرتمند ترین جادوگر دنیای سیاه و ارباب دژ مرگ!

لرد بی هیچ احساسی نگاهش کرد و گفت:
_میتونی بلند شی فیوری، من به چاپلوسها نیازی ندارم!

فیوری من و منی کرد و بلند شد. نگاهش از لرد به اسیرهای رنگ پریده افتاد. اشتیاق در چهره اش دیده می شد. زبانش را در آورد و گوشه لبش را لیسید. هیچوقت نتوانسته بود علاقه اش به رنج و اندوه را پنهان کند!

ولدمورت که چهره وی را زیر نظر داشت، با دیدن اشتیاق او گفت:
_اینها مال تو و دستیارانتد فیوری! مثل قبلیها نیستند...یه بار مردن و دوباره نخواهند مرد! میتونی تا دلت میخواد شکنجه شون کنی و رنجشونو بمکی! اما خودت خوب میدونی که کافیه یک لحظه از من سرپیچی کنی تا اونارو از تو بگیرم!
_بله ارباب!

ولدمورت به طرف اولین اسیر برگشت و چهره اش را خوب ورانداز کرد. طره موی سیاه ریخته بر پیشانیش حاکی از زیبایی زمان زنده بودنش بود. حالا شکسته شده بود و خشم و ناامیدی توام در صورتش دیده می شد. لرد خنده ترسناکی کرد و بلند گفت:
_آه بلک، پدرخوانده پسرک عزیز دامبلدور! بیچاره! پسرخونده ات چه رنجی میکشه وقتی ببینه روح سیریوس عزیزش اینطور شکنجه میشه! هنوزم دوستت داره نه؟ برای تو هرچیزی رو می پذیره...حتی مرگ!

دست بر پشت سیریوس نهاد و او را به جلو هل داد. زنجیرها بقیه ارواحی را که با سقوط پشت پرده تاق نمای تالار اسرار مرده بودند، به جلو کشیدند. لرد بار دیگر رویش را به طرف فیوری برگرداند و گفت:
_مواظب این جلویی باش، فیوری! بیشتر از همشون میتونه بهت غذا بده! پسرکی با زخمی روی پشونیش به دنبالش خواهد اومد...میخواد اونو از چنگ تو دربیاره...ولی تو اجازه نخواهی داد فیوری...مگه نه؟!

----------
شرمنده...یخورده زیادی زیاد شد!!

سكوت!

هيچ صدايي درون اتاقك به گوش نمي رسيد. مرگخواران شرمگين از شكست طاقت ديدن چهره ي اربابشان را نداشتند و اعضاي الف دال هم...
براي همه ي آنها اين بدترين لحظه ي زندگيشان بود...ديدن لرد ولدمورت! براي همه به جز يك نفر.
هري پاتر اين صحنه را بارها ديده بود. اما امروز براي كمك به دوستانش نمي توانست كاري انجام دهد. چون هري پاتر و بليز زابيني تنها افرادي بودند كه در اتاق حضور نداشتند.

تا به حال تنها دو نفر به اين اتاق پا گذاشته بودند. سالازار اسلايترين و لرد ولدمورت. اما امشب دو نفر ديگه هم حضور داشتند.
چيزي درون اتاق وجود نداشت. اتاقي مدور بود با سقفي كوتاه طوري كه يك انسان عادي به زور مي توانست سر و پا باايستد. اما چيزي وجود بود كه با سادگي اينجا هماهنگي نداشت.
در مركز سكويي طلايي رنگ قرار داشت. اطرافش با حروف عجيبي چيزهايي مانند ابيات يك شعر حكاكي شده بودند. اما چيزي كه باز هم جالب تر مي نمود، فنجاني كوچك بر روي سكو بود.
بليز و هري تنها يكبار به چشم هاي همديگه نگاه كردند و بعد هر كدام با بيشترين سرعتي كه مي توانست به طرف فنجان دويد.
اما هيچكدام نرسيد. فنجان كه با حالتي نامتعادل بر روي سكو مي لغزيد به زمين افتاد و شكست.
در دو طرف سكو كماكان دو نفر ايستاده بودند. دو نفري كه در حالت چهره ي هر دويشان يك چيز را مي شد ديد: نااميدي!
فنجان همان هوراكراكس معروف لرد ولدمورت نبود. در دژ هوراكراكسي وجود نداشتن.
لردولدمورت باز هم همه را فريفته بود!

خب آقايون و خانم هاي دلاور!! جنگ تموم شد! در اين مورد ديگه پست نزنيد!

اوضاع به قدری وخیم شده بود که حتی تصورش نیز برای هری مشکل بود. هیچ راه حلی به ذهنش نمی رسید. منتظر ماندن و صبر کردن را نیز دوست نداشت. حس می کرد کم کم تبدیل به مجسمه ایی می شود که هیچ حرکتی را نمی تواند انجام دهد و به همین جهت بسیار عصبانی بود.

بلیز و ورونیکا نیز می توانستند آن صداها را بشنوند. مطمئنا اگر این نواها را در مکانی دیگر می شنیدند موجب خوشحالیشان می شد اما در آن مکان و در آن موقعیت نشانی جز اینکه سرنوشت آن ها نیز همان خواهد شد نبود و از این بابت ترس و دلهره تمام وجودشان را در برگرفته بود!
ورونیکا بر خود لرزید و بروی زمین افتاد. با صدایی آهسته گفت:
_یعنی لرد سیاه می خواد ما هم با این الف دالی ها بمیریم؟؟
بلیز که سعی می کرد مقاوم باشد و حتی در آن شرایط نیز عهد و پیمان خود را با لرد فراموش نکند و همچنان به آن پایبند باشد با صدایی که سعی می کرد محکم باشد گفت:
_ما باید تابع دستورات لرد باشیم و اگه می خواد ما هم بمیریم پس ما نباید اعتراض کنیم! ما در راه فداکاری برای لرد خواهیم مرد! خوش حال باش....
اما ورونیکا نمی توانست خوشحال باشد! سردی اتاق نا امیدی را نیز به دنبال داشت . تنها چیزی که باعث می شد انسان به مرگ نزدیک تر شود.
مدتی گذشت. حالا صداها کمی خاموش شده بودند. چشم ها کم کم بروی هم می رفت و هیچ کس نمی دانست پشت پرده این پلک چه خواهد بود! نجات و یا مرگ؟

_ارباب خواهش می کنم! بلیز و ورونیکا از وفاداترین افراد شما هستند! ما می تونیم به محض اینکه اون الف دالی ها رو که اینجا آوردیم همه رو بکشیم ولی اینجوری....
بغض را در گلویش خورد. نمی خواست کلمه مردن را به کار ببرد. ولدمورت عرض اتاق را طی می کرد. پس از چند بار که این عمل را تکرار کرد گفت:
_باشه! ولی باید بدونی آرامینتا که این کارش بدون جواب هم نمی مونه!
چشمان آرامینتا از خوشحالی برقی زد. مطمئنا دلش نمی خواست یکی از نزدیک ترین ها را از دست بدهد.

چند دقیقه ایی نگذشته بود که سیاهی اتاق از بین رفت و همه در کف زمین اتاقی که ولدمورت در آن قرار داشت دیده می شدند. عده ایی بیهوش و عده ایی نیز هوشیار!

ستارگان به صورت بسیار ترسناکی با درخشش عجیبی همه بچه ها را نگران کرده بود.آنها میدانستند به جان پیچ لرد بسیار نزدیک هستند و نمیخواستند که این همه زحمت هدر برود.

هرمیون در تلاش برای استفاده از چوب جادویی خود بود.این کار تقریبا نا ممکن به نظر میرسید.به همین دلیل بقیه اعضا تلاشی نمیکردند و همه میدانستند که اگر هرمیون نتواند کاری را انجام بدهد تقریبا آن کار بسیار سخت است.

عرق سردی از گونه های سفید هری خارج میشد.هوا کم کم سرد میشد و بچه ها به شدت احساس سرما میکردند.بخار از دهان آنها خارج میشد و در هوا محو میشد.ستارگان درخشان در اسمان تکانی نمیخوردند و اعضای الف دال هر چه به جلو میرفتند امیدشان کمتر میشد.انگار آنها به بی نهایت رسیده بودند.

هری پاتر پسر برگزیده،شخصی که بارها با لرد جنگیده و جان سالم به در برده بود هم ساکت بود.هوا کم کم سرد تر میشد و هری میدانست اگر فکری نکند همه آنها در انجا نابود میشدند.لرد به راستی جادوگر توانایی بود که توانسته بود چنین جادوی عجیبی را درست کرده و بر سر راه آنها قرار بدهد.

کم کم صدای آه و ناله ی الف دالیها بلند شده بود.هر کدام دستهای خود را به یکدیگر میکشاندند تا کمی گرم شوند.دیگر کسی حتی حرف هم نمیتوانست بزند.هرمیون میدانست که این جادوی لرد یک راه حل ساده دارد که به فکر انها نمیرسید.او بسیاری از کارهایی که به ذهنش رسیده بود امتحان کرده ولی هیچکدام نتیجه ای در بر نداشته بود.

تالاپ،تالاپ،تالاپ
چند نفر از اعضا بر روی زمین افتادند و از سرما به خود میپیچیدند.هیچکس نمیدانست آن افراد چه کسانی هستند و حتی تعدادشان چقدر هست.فقط صدای گریه میشنویدند و آه و ناله!!!

دری در مقابلشان قرار داشت,که به نظر میرسید, تنها راه نجات از چنگال مارهایی بود که از همه طرف به آنها نزدیک میشدند.همه بدون توجه به مرگ خوارهایی که با مارهای گرسنه دست و پنجه نرم میکردند به سمت در سیاه دویدند...

ورونیکا و بلیز در حالی که به دیوار چسبیده بودند با وحشت به افعی غول پیکری که هر لحظه به آنها نزدیک تر میشد و حلقه های بیشمار بدنش را باز میکرد, نگاه میکردند.هیچ کدام قادر به فکر کردن نبودند و به نظر میرسید از وحشت فلج شده اند.ورونیکا زیر لب زمزمه کرد:ارباب نگفته باید با اینا چی کار کرد؟
بلیز که به سختی نفس میکشد, به اختصار گفت:همیشه میگفت این اتاق فوق سریه...
افعی دیگر خیلی نزدیک شده بود...ورونیکا برای نجات جانش اولین کاری را به فکرش رسید, انجام داد,چوبدستی را به سمت افعی گرفت و گفت:آواکادراکداورا...
اما این طلسم در کمال ناباوری آن دو اثر کرد, زیرا به چشمان زرد رنگ افعی برخورد کرده بود.ورونیکا و بلیز پس از شوک اولیه از روی جسد افعی پریدند و به تعقیب گروه الف دال پرداختند.

ریموس به سرعت میدوید و هر از گاهی پرتو سرخ رنگی به پشت سرش پرتاب میکرد, تا از گروهی که جلوتر از او میدویدند, دفاع کند.
همگی به در رسیدند و داخل شدند اما پیش از اینکه در را قفل کنند, ورونیکا و بلیز خود را به داخل اتاق پرتاب کردند.

صحنه پیش رویشان(البته اگر میشد نام آن را صحنه گذاشت)بسیار شگفت آور بود.آنها وارد اتاق بسیار تاریکی شده بودند,اتاقی که به نظر میرسید, مکان در آن معنایی ندارد.همه جا سیاه بود و فقط نقطه هایی نورانی مانند ستاره در اتاق پخش بودند و عجیب تر اینکه هیچ کس قادر به دیدن دیگری نبود و همه فقط تاریکی و ستاره های بیشمار را می دیدند.
هرمیون قدمی به جلو گذاشت اما به نظر رسید حتی یک میلیمتر هم جا بجا نشده است.صدای هری را شنید که از گوشه ای که او قادر به دیدنش نبود, زمزمه کرد:این طلسم ولدمورته,فقط اون میتونه همچین فضایی ایجاد کنه.هرکراکس باید خیلی نزدیک باشه.