چرا در" ایران" هری پاتر، ارباب حلقه ها و... نداریم؟

وقتی این عنوان رو دیدم واقعا علاقه مند به پست زدن درش شدم .برام خیلی جالب بود حرف بعضی از کاربران از جمله:

دنیس کریوی نوشته:
نقل قول:

این حرف شما اصلا صحیح نیست.
منظور تایپیک چیز دیگریست.
منظورش اینه که چرا کتب زیبا و غنی{ارباب حلقه ها}و پرفروشی {هری پاتر} توی ایران وجود نداره.منظورش این نیست که چرا هری پاتر رو ایرانی ها ننوشتند که شما می گی چون توی هری پاتر پسر و دخترا رابطه داشتند اسلام این رو نمی پذیره!!
در مورد این که گفتید ایران چی داریم که حالا بخوایم پرفروش ترین تب رو داشته باشیم باید بهتون بگم ایران خیلی کتاب های زیبا و غنی داره که الان داره به زبان های مختلفی ترجمه می شه و بسیار ازش استفاده می شه از جمله:
1- شاهنمامه ی فردوسی
2- مثنوی معنوی .!
3- دیوان شمس
4- دیوان حافظ
و خیلی شاعران مثله نیما یوشیج ، سعدی شیرازی،رودکی،و....
خیلی ها سر این کتاب ها و نویسنده هاشون دارن بحث می کنند. و حتی دارن سعی می کنند بگن مولوی ماله ما بوده.درحالی که مولوی ماله ایران بوده است.وقتی همچین کسانی با تفکراتی مثله شما بیان بگن که ایران هیچی نداره همین میشه دیگه!
در ضمن فردوسی سی سال عمرش رو از سر راه نیاورده بود که شاهنمامه بنویسه حروف نابود شده ی ایرانی رو و ادبیات نابود شده ی ایران رو حفظ کنه که من و شما اینو بگیم می دونید که بعد از حمله ی مغول ها حروف فارسی که بیش از 1000 تا بود سوخت و مقداری حروف عربی قاطی شد و این زبان به وجود امد..! بهتره کمی بیشتر در این موارد اطلاعات جمع کنید و همین طوری به نوشته های غنی ایرانی توهین نکنید.!


جیمز پاتر نوشته :

نقل قول:

چه ربطی داره به اسلام و ایران؟ ببین مگه لیلی و مجنون ،خسرو و شیرین و اثار زیبای نظامی وجود نداشت؟ مگر خیلی از داستان های عشقی توی ایران به وجود نیامد؟ منشع بیشتر داستان های عاشقانه از ایران بوده.تمدن ایران باشکوه بود و نوشته هایش بسیار زیباتر.احساسات نوشتن در ایران اغاز شد .!


ملیکا نوشته :
نقل قول:

,و همین هم باعث شده که شعر های غنی ایرانی امروزه این قدر طرفدار پیدا کننند توی دنیا و به زبان های مختلف ترجمه شوند .!
ایرانیان اگر نمی نویسند برای اینست که نوجووون ها و جوون های امروز بجای داستان نویسی و نوشتن شعر های با معنی به سراغ اشعار رپ و خواندن نوشته های سایر نویسندگان تخیلی می روند و باور می کنند که ایران نمی تواند.!
اگر کمی رپ گوش کردن و مزخرفاتی را که می خوانند به نثر بنویسید و کنار شعر مولوی بزارید می توانید با محتوا بودن ان را مقایسه کنید.!.
سبک تخیلی جدا از سبک رمان های عاشقانه است.ایران هم می تواند اگر این باور را قبول کند.
تازه هر کشوری اداب و رسوم خودش را برای نوشتن دارد .ایران توی سبک های پند اموز می نویسند و داستان هایی مثله ارباب حلقه ها و هری پاتر سبک اروپایینان است ..

لی جردن :
نقل قول:.
میشه یک زحمتی بکشید و این نوع پست هارو توی پیام شخصی بیان کنید؟

هری پاتر نوشته :
نقل قول:

هووم کاملا موافقم توی کل پستم سعی می کردم این رو بفهمونم.!بعد از حمله ی مغول بود که حروف الفبای فارسی که بیش از هزار تا هم بودند نابود شد و از بین رفت در حالی که قبلا میشد صدای رودخانه رو نوشت ولی الان وقتی می خوان صدای اب رو بنویسند می نویسند: شر شر.!
ایا صدای اب شرشر است؟ خیر قبل ها میتوانستند این را بنویسند ولی با حمله ی مغول ها که اسیب بسیار سنگینی به صنایع ادبی رساند این فردوسی بود که 30 سال رنج کشید تا ادبیات ایران را جمع اوری کند.! و نتیجه اش جیه؟ الان جوانان ما می گن ایران هیچی نداره!خیلی خوبــــــــــــــــــــــــــــــه واقعا!

بعد دوباره هری پاتر نوشته:

نقل قول:

درستـــــــــــــــــه! کسی تا بحال فکر کرده که چرا کتاب گروشام گرنویچ و جام نحس ادامه پیدا نکرد؟
چوون رولینک برداشت همونو توی هری پاتر نوشت.! این یعنی سرقت ادبی!!
بزار ببینم ایا کسی باور نداره که هر کشوری سبک خودشو داره؟
داستان های ایران کم هستند؟ لیلی ومجنون ،خسرو و شیرین،اسکندر نامه،شاهنامه! کسی این هارو باور نداره؟
بهتر نیست بجای این که ذهنمون رو معدود به کتب فانتزی که بیشترشون سرقت ادبی از این داستان و اون داستان و یا خلاصه ی این داستان به علاوه ی اون داستانه درک شعر را بالا برده و شاهنامه بخونید؟ که بعد نگید ایران هیچی نداره.هری پاتر قدرتمنده!؟


با تشکر

هپزیبا اسمیت!

خیلی خیلی ببخشید ولی توی ایران چی داریم که حالا هری پاتر(بهترین و پر فروس ترین کتاب تخیلی جهان)رو داشته باشیم؟
بسیاری از کتاب ها در ایران با محدودیت زیادی رو به رو هستن و همان طور که جیمز گفت در کتابای ما روابط بین دختر و پسر محدوده و تصور به مدرسه ی جادویی که دخترا و پسرا با هم توی اون درس می خونن برای ما محاله در حالی که این یه واقعیت جهانیه و ما با بقیه فرق می کنبم.

خوب نمیشه نداشتن این جور داستان ها رو تو ایران عجیب بدونیم. اصولا این جور داستان ها داستان هایی هستند که باید در آن روابط عاطفی وجود داشته باشد حتی خیلی وقت ها روابط عاشقانه داستان را جلو می برد

با توجه به اینکع نوشتن هر داستانی تو ایران مجاز نیست بخصوص داستان هایی که در آن دختران و پسران با هم باشند پس این کار شدنی نیست

من فکر کنم ایرانیان بیشتر روی فیلم و داستان های پند اموز
کار میکنند تا تخیلاتی مثل هری پاتر تازه الانم توی تلوزیون ها می گن کتاب هری پاتر خوب نیست به دلیل ...

گيديون پريوت عزیز این رو باید قیول کرد که هر چه قدر از کتاب ارباب حلقه ها استقبال شده باشه ولی بازم به هری پاتر نمیرسه
شایدم به قول لی جردن کتاب خوبی تو ایران باشه که به پای هری پاتر برسه که ما ازش بیخبریم . ولی باز چه سود که ما یه کتابی رو داریم ولی خودمون ازش خبر نداریم. که اینجا باز قضیه ی تبلیغات وسط میاد وا در این زمینه خوب عمل نکردیم
انگار ما فقط باید مصرف کننده باشیم

چرا هست. باید گشت. من کتاب پارسیان و من رو خوندم. خیلی حال کردم. به همه توصیه میکنم بخونن.

من به ياد دارم كه چند سال پيش يك كتاب فانتزي ايراني گرفتم كه اسمش خواهر زمين بود. اصلا ازش خوشم نيومد. همه مطلبش اين بود كه اگه ايرانيا نبودن زمين نابود مي شد و كلا اين شيطانه كه مي خواد زمين رو نابود كنه و از اين جور مزخرفي جات.
يك موردي كه من مي خواستم به اديسه بگم اينه كه ارباب حلقه ها اون موقع كه چاپ اولش بود خيلي معروف بود ولي بعدا به دست فراموشي سپرده شد. بعد از اينكه پيتر جكسون فيلمش رو ساخت دوباره كتاب هاي تالكين افتادن رو بورس.

خوب چرا ما هری پاتر وارباب حلقه ها نداریم ؟
خوب الان چند تا دلیل رو میگم که شاید زیاد به هم ربطی نداشته باشن یعنی میخوام بگم که ضدونقیض هستن! یعنی بعضیا اشکال ها از ماست که هری پاتر و ارباب حلقه ها نداریم وبعضی نه!
1- اول از خود تاپیک شروع میکنم که میگه ما چرا هری پاتر و ارباب
حلقه ها نداریم که باید بگیم چرا ما داستانهای فانتزی همانند وبه سبک هری پاتر و ارباب حلقه ها نداریم نه اینکه بگیم ما چراهری پاتر و ارباب حلقه ها نداریم مگه چند تا کشور میتونن که هری پاتر و ارباب حلقه ها داشته باشن؟!
2- دوم اینکه ما هری پاتر و ارباب حلقه ها رو در یک ردیف قرار میدیم
در حالی که این دو اثر یه جورایی با هم تفاوت دارن اون هم اینه که ما بیشتر هری پاتر رو از روی کتابش میشناسیم درسته که فیلمش تقریبا خوب بوده ولی به پای کتابش نمیرسه و برای اینکه موضوع حالیت بشه باید حتما کتاب رو خونده باشی وگرنه زیاد چیزی نمیفهمی و تقریبا مشتری های فیلماش هری پاتریست ها هستن تا مردم دیگه یا به قول خودمون مشنگ!. در حالی که ارباب حلقه ها رو همه بیشتر از روی فیلمش میشناسن تا از روی کتابش
حداقل اینجا که اینجوریه وتازه خودم هم چند ماهیه فهمیدم که ارباب
حلقه ها کتاب هم داره اون هم مال زمان هیتلره! و فقط کتاب اولش رو خوندم و بقیش رو هر جا که میگردم (چه روی اینترنت و چه کتابخونه ها) پیدا نمیکنم(اگه جای دیدین به منم بگین!) درحالی
که کتاب هری پاتر بقالی سر کوچه هم داره ولی در مورد فیلماشون قضیه فرق میکنه چون فیلم ارباب حلقه ها رو ایندفعه بقالی سر کوچه داره! ولی فیلمای هری پاتر رو اصلا درست و حسابی ترجمه نکردن(فیلم 4و5).
خوب چرا ما اصلا این اثر ها رو در کل نداریم خودش دوباره به
دلایل زیر تقسیم میشه!
1__اول اینکه وقتی یه کتاب نوشته میشه تبلیغات گسترده توش نقش بسزایی دارن که شکر خدا ما نداریم وهمچنین ساخت فیلم از روی اون اثر که به نظرم خیلی رو معروف شدن وشناخته شدن تاثیر گذاره . همین فیلم ارباب حلقه ها که از روی کتابش ساخته شد صد درصد رو معروف شدنش نقش داشته ومعمولا مردم بیشتر به خاطر فیلمش اون رو میشناسیم نه کتابش ، همین هری پاتر درسته که فیلمش به پای کتابش نمیرسه ولی بازم خیلی
تو معروف شدنش نقش داشته ولی نمونه ی برعکسش همین فیلم چهل سرباز که از روی شاهنامه ساختن آدم عارش میاد که اصلا نگاش کنه ! در حالی که اگه شاهنامه مال یه کشور دیگه بود بهترین فیلم ها رو ازش درست میکردن
2__دوم اینکه اون نگاهی که تو ایران به سبک فانتزی میشه خیلی
بده واگه کسی بفهمه هری پاتر میخونی کلی مسخرت میکنه ومیگه خاک توسرت هری پاتر میخونی تو آدم نمیشی آخه بچه جون این کتابا واسه بچه هاست که شب براشون بخونن وخوابشون ببره! برو یانگوم نگاه کن تا بفهمی ز ندگی یعنی چی(ولی نمیگه که این فیلم مال دختراست)
3__ یه مشکل دیگه هم اینه که الان زیاد ما خودمون رو باور نداریم
یکی از این جهت که ما وقتی بخوایم داستانو بنویسیم اسم شخصیت ها خیلی مهمه ولی ما اسم هایی که داریم رو باور نداریم
وبه جای استفاده از اسم های مناسب اسم های نامناسب استفاده میکنیم مثلا میشه تو داستان فانتزی از اسمهای جعفر آقا و سکینه خانوم استفاده کرد؟! ولی به جاش میشه از این اسم ها استفاده کرد(آرمین و آناهیتا).
4__یه مساله ای اینجا هست اون هم اینه که همه بیشتر رو شاهنامه نظر دارن منم نمیگم شاهنامه خوب نیست یا یه چیز دیگه
و به نظر من خیلی باارزش هم هست ولی اگه ما شاهنامه رو قبلا
نوشتیم دلیل نمیشه که الان بیکار بنشینیم والان چیزی ننویسیم
اون هم به این بهونه که ما قبلا که شاهنامه رو نوشتیم یعنی اگه قبلا کتابهای خوب و با ارزشی نوشتیم الان هم باید بنویسیم نه اینکه میوه ی گذشتمون رو بخوریم
5__یه مساله ی دیگه اینه که اون نویسنده ای که میخواد کتاب فانتزی بنویسه باید خیالش از همه جهت راحت باشه مثلا کتابش فروش میره نه اینکه یه پولی چیزی بده که کتابش رو چاپ کنن تازه اگه مسخرش نکنن که بگن خاک تو سرت آبرومون رو توی فامیل بردی و داری واسه بچه ها کتاب مینویسی خجالت بکش!
حالا با این همه شرایطی که ما داریم و اون همه کتابهای فانتزی
که خارجی ها مینویسن نویسنده ی ایرانی مگه اینکه خل شده باشه که بخواد کتاب فانتزی بنویسه
حالا خودمونیم اگه به شما پول بدن وبگن یه کتاب فانتزی بخر شما با اون پول کتاب فانتزی ایرانی میخرید یا خارجی؟؟؟؟؟؟؟
ودر جواب این دوستمون که گفتن:

نقل قول:باید بگم که این حرف رو قبول ندارم . نه اینکه همش کتابهای فانتزی و تخیلی باشن ،این کتابها در کنار سایر کتابها باید قرار بگیره
تا هر کس که یه سلیقه ای داره بتونه از کتاب دلخواه خودش استفاده کنه نه اینکه صرفا کتابهای فانتزی که معمولا بیشترین طرفدارانش همین جوون ها هستن به طور کلی حذف بشن
این حرف مثل اینه که یه بچه ی 7یا8 ماهه که تازی یاد گرفته
چهار دست پا راه بره رو مجبور کنیم راه بره !! وبگیم باید از الان راه بره چون تا ابد نمیشه چهار دست و پا راه بره ،درسته که اون بچه نمیتونه تا ابد چهار دست و پا راه بره ونباید هم بره ولی این چهار
دست و پا راه رفتن میتونه زمینه ی مناسبی برای راه رفتن در آینده باشه.
میبینید که چه قدر تو ایران به هری پاتر گیر میدن حالا اگه یه ایرانی بخواد که اینجور داستان بنویسه که واویلا!!!!!!!!!

دو پست شما یکی شد.

هیچ کشوری مانند ایران دچار انحطاط فرهنگی و ادبی نشده یعنی هیچ کشوری سقوطی چنین شدید به اندازه ایران نداشته است.

تمام آثار ادبی دنیا تقریبا محدود به ایران بوده. حافظی که ما داشتیم هنوز در کشور های اروپایی مورد بحثه و همون موقع شاعر آلمانی به نام گوته خودش رو شاگرد حافظ میدونسته

منظومه حماسی فردوسی در تمام دنیا شناحته شدس و فردوسی در کنار شکسپیر، دانته و هومر چهار قطب اول و آخر ادبیات دنیا هستند که براشون رشته دانشگاهی تاسیس شده.

بعد از اون ما پله ای سقوط کردیم ولی باز حرفی برای گفتن داشتیم با امثال فریدون فرخزاد، پروین اعتصامی حتی نیما یوشیج و غیره و غیره

بعد از اون باز هم سقوط کردیم ولی باز در حد متوسط دنیا قرار داشتیم با همین افرادی مثل محمود دولت آبادی و غیره

در حال حاضر ما در دنیا محلی از اعراب نداریم و فقط تک و توک ستاره هایی در ادبیات ما یه جرقه ای میزنن که زودم خاموش میشه و اکثرشونم در خارج از کشور هستن

و در کل دنیا من کشوری سراغ ندارم که به این درجه سقوط فرهنگی کرده باشه

در حالیکه تقریبا تمام دنیا پیشرفت هایی داشتن
آمریکا رو که کنار بزارید چون کلا 400 سال بیشتر پیشینه نداره و هر چی داره از صدقه سر بقیه دنیا داره و این همه نویسنده آمریکایی که دیگه قابل گفتن نیست

در ادبیات شرق آسیا رمان های بسیار عالی نوشته شده که شما آثارشون رو در فیلم ها هم میبینید

در آمریکای لاتین که اصلا قابل مقایسه با ما نیست الان و برای خودش صاحب سبک است و نویسندگانی مثل خوزه ساراماگو و همین پائولو کویلیو و غیره

همین پائولو کویلیو و همین رمان معروف کیایمگرش قرقره ناقصی از یکی از داستان های مثنوی مولوی ماست. پس خاک تو سر تمام ما ایرانی جماعت کنن که هنوز یکیشون بلن نشده بتونه حداقل یه قرقره از ادبیات گذشتگانمون بکنه

من اینو قبلا گفتم گرفتن بزرگداشت و پاسداشت شاعرانمون فقط مسخره کردن خودمونه اگه کسی عرضه داره باید بر مبنای شاهنامه فردوسی، بر مبنای داستان های مثنوی بر اساس قصه های اساطیری ما رمان نو و مدرن بنویسه که بتونه دنیا رو تکون بده، داستان های فانتزی بنویسه

شما فک کردید رولینگ اوریجینال همه چی رو از خودش نوشته؟
تمام این قصه ها دارن تکرار میشن خمیر مایه همشون یکسانه بعدا تاپیکی خواهم زد که توش میبینید چه خبره در هری پاتر

در آفریقا هم از ما جلو زدن و ما ده سال دیگم بهشون نمیرسیم همین بس که نوبل ادبیات امسالو یه آفریقایی گرفته.

و تمام این قضیه به عدم وجود آزادی در ایران برمیگرده و این مساله ازادی علت و العلل همه چیزای دیگس مثلا به این دلیل ما با دو سه کشور در دنیا بیشتر ارتباط نداریم و زبانمون دچار سقوط شده اقتصادمون وابسته به نفت شده مردممون افت فکری پیدا کردن به دلیل عدم وجود آزادی تخلیه روانی ندارن و غیره و غیره که میره جلو

به نظر من هم باید سوال این تاپیک عوض بشه اما نه اونطور که دوستان بالایی گفتند.
به نظر من باید بپرسیم آیا ایران میتواند رمانی با ژانر و سبک تخیلی و فانتزی داشته باشد؟
به نظر من ایران تا حالا نمیتونسته چنین داستانها و رمانهایی داشته باشه. در ایران نویسنده به عنوان مرکز اندیشه و شفاف ساز و القا کننده وضیعیت کشور همیشه متاثر از حالات و رفتار و سیاستهای دولت بوده و هست و خواهد بود. به طوری که از دوران قاجار تا به امروز ، مردم در مقاطع و فواصل زمانی گوناگون البته به طور پیوسته تحت فشارهای روانی ، جانی ، مالی بوده اند و هنوز هم هستند.
اگر داستانهای فانتزی و نویسندشون رو مورد بررسی و در واقع زمانشناسی و مکانشناسی کنیم به طور عجیبی به یک نقطه متمرکز و نورانی میرسیم. اونهم اینه که اکثر قریب به اتفاق این نویسنده ها اهل کشورهایی بوده اند که در سه یا چهار صده اخیر رنگ و بوی خون رو حس نکردند. یا اگر کردند انقدر بازه زمانی اش کم بوده که اصلا به حساب نمیاد. یا این نویسندگان اهل کشورهایی هستند که به طور کلی کشورهای در حال رفاه نامیده میشوند. (از این این دست کشورها میتوان کشورهای اروپای غربی و کمی هم مرکزی و آمریکا را نام برد).
حال بیایید همان نویسندگان متاثر از وضعیت کشور را در نظر بگیرید ، در حالی که در ایران زندگی میکنند (یا آمریکای لاتین که صد البته وضعشان بدتر از ما بوده یا حتی آفریقا که وضعش مشخص است) . به نظر شما آیا این نویسندگان میتوانند در بحبوحه جنگهای داخلی ، خارجی ، قحطی ، فشارهای داخلی و خارجی و استعمار به نوشتن داستان های مشغول بشند که هیچ پایه و اساس واقعی نداره و انسان رو مشغول امیال و آرزو ها و وهم و خیال میکند. در واقع باید گفت تعصب در تفکر این نویسندگان موجب شده تا در این مناطق داستانها و رمانهای تخیلی و فانتزی خلق نشود.
حال باید اثرات برآمده از این نواحی رو برشمرد تا جریان بر من و شما که در مقابل این پرسش که چرا در ایران این داستانهای وهم آلود موسوم به فانتزی رو نداریم ؟ تا جلوی دماغمون رو بیشتر نمیبینیم.

یک - شاید برگزیده ترین رمان در دویست سال اخیر . کتابی است به نام " کلیدر" ، نوشته محمود دولت آبادی که به ناحق جایزه نوبل ادبی از او سلب شد.

و کتابهای دیگر که نمیتوان آنها را رتبه بندی کرد (یا حد اقل من نمیتوانم)
چشمهایش . سو و شون . گیله مرد (نامه ها) - و بسیار رما ن دیگر

کتابهای آمریکای لاتین هم که اصلا قابل برشمردن نیست چون هر چه از درد ها و مشکلات این مردم در گذشته بگوییم کم است و کتب و آثاری هم که از این جوامع درآمده اند همگی بیان کننده وضعیت خفت بار و بیچارگی مردم آنهاست.

حتی اگر بهتر نگاه کنیم میبینم مردم ایتالیا در هنگام حکومت موسولینی آنچنان فشاری بر آنها می آید که آثاری چون

نان و شراب - آزادی - نشانهای افتخار - پدر بزرگ - مرد زنگوله دار - مادیان سیاه - من و او - ماهی بزرگها ، ماهی کوچکها - مادر - خانه ها - لاشخور ها

و البته سلطان رمانهای دردناک و غم انگیز و بیدار نگهدار دنیا:

رمان " خرمگس " نوشته اتل لیلیان وینیچ که هر چند انگلیسی است اما در مورد . فعالیت سازمان " ایتالیای جوان " است.

-------------------------------------------------------------------------------
در پایان میگم که :

این سوال رو باید ، انگلیسی ها ، آمریکایی ها ، ژپنی ها از خود بپرسند. که چرا آثار سنگین ، با معنی ، سرشار از مضامینی چون آزادی ندارند. در واقع اونها هستند که باید به آثار مملکت ما حسودی کنند و قبطه بخورند نه ما . ژانر های چون فانتزی و تخیلی به هیچ عنوان نمیتواند جانشین خوبی برای حضور در کتابخانه های جوانان ایران باشد.

---------------------------------------------------------------------------------
نکته ای دیگر:

مشکلی که ما جوانان داریم اینه که ندیده ، و نشناخته وارد سیاست شده یا به سیاست ها ی مملکت خود ایراد میگیریم. ایراد برعکس . چرا؟
چون باید توجه داشت. وقتی شبکه تلوزیونی ایران شروع میکنه و در مورد کتابی حرف میزنه که نویسندش به خودش جرعت داده و از خدا در کتابش اسمی نبرده . مردم ناخودآگاه به این کتاب علاقه مند شده و به ژانر فانتزی علاقه مند میشوند . این همان چیزی است که دولت میخواهد.
در واقع اگر کسی آثار ، مورد حساب ، نه خیلی دور ، برای همین سی چهل سال پیش را بخواند . چهره ای معترض و رادیکال پیدا میکند. که این همان چیزی است که هر دولتی از آن میترسد.