-الهه شب های نورانی، شفاعت کن ما را که به درگاهت آمده ایم!
دخترک جلوی معبد زانو زده و سرش را پایین انداخته بود. طره موهای طلایی رنگ بر جلوی چشمانش ریخته بود و کلاه شنل سیاه رنگی بقیه موهایش را می پوشاند. چشمانش، محکم و استوار، به پایه مجسمه طلایی روبرویش خیره شده بود.
-بلند شو، دختر!
مرد با قیافه ای خشن وارد معبد شد. شنل سرخ درخشانی بر تن داشت و نوارهای زرد روی آن از طلای خالص بودند. صدای کفش های چوبی به پایش در معبد می پیچید. بار دیگر فریاد زد:
-به تو گفتم بلند شی دختر!
پاهای برهنه دخترک بر کف سرد معبد استوارشد. شنل کهنه سیاهش زمین را لمس می کرد، و موهای طلایی اش بر سینه ریخته بود. با حرکتی به مجسمه پر هیبت آرتمیس ادای احترام کرد و رو به مرد گرداند.
مرد با خشم به او خیره شده بود. دخترک ترسی در دل خود احساس کرد، همیشه همین طور بود. همیشه همین بود که هروقت این مرد جلویش ظاهر شود تمام وجودش از ترس او بلرزد. از او می ترسید. از او وحشت داشت!
-آرتمیس، کمکم کن!
دخترک زیر لب با خود زمزمه می کرد. به طور عجیبی بودن در معبد به او آرامش می داد، وجودش را صفا می بخشید. آرتمیس تنها الهه ای بود که او می شناخت. از کودکی نامش را بلد بود؛ آرتمیس، الهه آهو و ماه...
رومی ها او را دیانا صدایش می زدند. دیانا، نامی که پدر و مادر دخترک برای او برگزیده بودند. همیشه و همیشه خود را به این نام می شناخت، همیشه این نام بود که به او آرامش می داد و همین نام بود که او غصه هایش را برایش می گفت...و حالا...
-باید برای قربانی شدن آماده بشی، دختر!
وحشت دوباره دلش را فرا گرفت. او نمی خواست قربانی شود، نمی خواست بمیرد! از مرگ وحشت داشت، از اینکه ناگهان سرخی خونی را ببیند که از وجودش بیرون می زند، خونی را ببیند که زاده تن خودش است، از خون، همیشه وحشت داشت. بدش می آمد. مطمئن بود که آرتمیس هم دلش نمی خواهد آدم ها را برایش قربانی کنند...او هم نام آرتمیس بود؛ شاید دیانا هم از دیدن خون خودش وحشت داشت...
تنش می لرزید. شنل پوسیده اش را محکم به دور خود پیچید، و پشت سر مرد در هوای سرد شب به راه افتاد. آن روز سالگرد روزی بود که در زمانی دور، هروستراتوس یونانی برای کسب شهرت معبد ساخته کرزوس را آتش زده بود. دیانا با انزجار به یاد آورد که هروستراتوس خود نیز در میان آتش سوزان، سوخته بود. برایش عجیب بود که کسی تنها برای اینکه نامش در جهانی به یاد بماند، معبد بانویش را، پرستشگاه آرامشش را آتش بزند. تنش با تصور جسد سوخته هروستراتوس در میان تکه های شکسته مجسمه آرتمیس هر دم بیشتر می لرزید.
مرد به جایگاه رسید. اینجا در افه‌سوس، جایگاه مکانی بود که قربانیان را به خدایان المپ نشین تقدیم می کردند. در باورها جای داشت که دود حاصل از سوختن گوشت، از میان آسمان ها به شم خدایان می رسد و آنان را از بندگانشان خشنود می سازد.
دیانا مطمئن بود که آرتمیس اینگونه نیست. قرار بود به قلب او خنجر بزنند، قرار بود خونش بر هیزم های خشک فرو بریزد و او با چشم خود نظاره گر آنها باشد، قرار بود قلب خونینش در آتش هیزم های سوزان زیر پایش از درد آتش بگیرد...
مطمئن بود که آرتمیس این را نمی خواست. سرش را پایین انداخت. زیر لب با خدای خود زمزمه می کرد:
-الهه من، من می ترسم از کشته شدن. آرتمیس من، من مثل آهوهایی هستم که در جنگل می دوند و تو نجاتشان می دهی، نگذار این بار به دست این شکارچیان گرفتار شوم!
در دلش چیزی می لرزید. احساس می کرد اشک های گرمش بر گونه هایش می دوند و در نور ماه کامل بالای سرش، با تلالو می درخشند. وجود آرتمیس را احساس می کرد. هروقت که ماه آنجا می درخشید، می دانست که آرتمیس صدایش را می شنود.
-بانوی من! قربانی ما را بپذیر!
دیانا سر بلند کرد و مرد را دید که دست به سوی المپوس بلند کرده و آرتمیس را می خوانَد. ماه ناگهان پشت ابر رفت.
دیانا به سختی قدم برداشت و از جایگاه بالا رفت. شنل سیاهش را از تنش درآوردند، و تکه پارچه ای سپید بر چشمانش بستند. پارچه از رطوبت چشمانش خیس شده بود.
مرد شنل سرخ با خنجری در دست پیش آمد. از میان سیاهی هایی که از پشت پارچه سفید می دید، می توانست تشخیص بدهد که دست مرد بالا می رود، خنجر نزدیک می شود، می دانست که حالا مرد فریاد خواهد زد: بانوی ما! خونش ارزانی تو باد! ولی او این ها را نمی شنید. خنجر ناگهان پوستش را شکافت. تمام تنش از درد شکافت و فریادش تمام سکوت شب را در هم شکست:
-آرتمیس!
صدای هیزم هایی که ترق ترق می سوختند به گوش رسید. سر دخترک پایین افتاده بود. مرد نزدیک شد و پارچه سپید را از چشمان او باز کرد. از میان نور شعله هایی که هردم محو تر می شدند، دیانا سرخی خونی را می دید که بر هیزم های سوزان می درخشید. بدنش از میان آتش میسوخت و فریاد می زد. ماه از میان ابرها به آرامی نظاره گر بود.
-----
چند روز از قربانی دیانا، تنها دختر همنام آرتمیس در افه‌سوس بیشتر نمی گذشت. به جای برکتی که باید از قربانی آرتمیس نازل می شد، مردمیان افه‌سوس صدای خروش آبی را می شنیدند که با سرعتی وحشتناک به آنها نزدیک می شد و درختان سبز را در پهنه آبی خود به درون فرو می داد. صد سال بعد، هرودوت، تاریخ نگار یونانی، در میان ویرانه های معبد به نوشتن پرداخت:
آرتمیس، در میان امواج خروشان، انتقام شعله های قاتل قربانی همنامش را گرفت.
-------------
من سعی کردم بین رول همه چیز رو توضیح بدم و همه این حرفا تقریبا واقعی بود غیر حرف هرودوت، برای کامل شدن یه بارم تحقیقو اینجا میذارم:
کرزوس آخرین پادشاه لیدیه بود و به خاطر ثروتش مشهور بود. ویدر 650 قبل از میلاد پرستشگاهی باشکوه در شهر افه سوس بنا کرد. بر اساس افسانه ای قدیمی، این شعر را عده ای زن جنگجو(آمازونی ها) بنا کرده بودند.
کرزوس تصمیم گرفت معبد را به افتخار الهه ماه که نگهبان حیوانات و زنان جوان و نگهبان آهو ها بود بسازد. یونانی ها این الهه را آرتمیس و رومی ها دیانا می نامیدند. معبد را از سنگ های آهکی و مرمری می ساختند که از معادن تپه های نزدیک آنجا استخراج شده بود.
زمین این پرستشگاه 130 متر طول و 79 متر عرض داشت.ساختمان اصلی این معبد به 120 ستون مرمرین تکیه کرده بود که بلندی هرکدام از آنها 20 متر بود. این ستونهای بزرگ را توسط قرقره ها بالا کشیده و با میخ های فلزی در جای خود نصب کرده بودند. بعد از ساختن سقف، هنرمندان پرستشگاه را با مجسمه های زیبا تزیین کردند. مجسمه ای از آرتمیس نیز در وسط معبد قرار گرفته بود. این پرستشگاه یکی از بزرگترین معابد تمدن های یونان و روم باستان بود که حتی از پارتنون هم بزرگ تر بود.
دویست سال بعد یعنی در 356 قبل از میلاد معبد در یک آتش سوزی به خاک تبدیل شد. مردی به نام هروستراتوس برای کسب شهرت معبد را آتش زد و اگرچه جان خود را از دست داد، کاملا به هدفش رسید!
شکفت آور آنکه اسکندر کبیر درست در همین روز متولد شد. پلوتارک می گوید: آرتمیس آن روز آنقدر درگیر زاده شدن اسکندر بود که نتوانست جلوی سوخته شدن معبد را بگیرد.
سال ها بعد، اسکندر دستور داد معبد ویران را دوباره بسازند (پست من بعد این اتفاق شکل میگیره)
معبد ساخته اسکندر تا 300 سال بعد از میلاد مسیح همچنان پا برجا بود. اما به تدریج شکوه افه سوس از میان رفت و اهمیتش را از دست داد. عاقبت برخی اقوام اروپایی (گوتیکها) معبد را غارت کردند و سیلی ویرانگر معبد را در گل و لای ویران کرد. تنها چیزی که از معبد باقی مانده است، چند قطعه از پی ستون ها و یک ستون بازسازی شده است.
-----------------------------------------------------
او است! او جادوگر است! او مرلینیوس آفتابیوس است! او کسی است که آفتابه را در مایحتاج ملت دنیا جای داد و نسل مرلینی ها را شیفته و معتاد خود کرد! او است! او کسی است که آفتابه های رنگ به رنگ خود را در میان قوم آفریقا فروخت و ملت ماگل را در میان دستشویی هایشان تسلی داد! او است! او جادوگری است که ماگل های آفتابه دوست را با سرخی آفتابه هایش شیفته خود می کرد!
دخترک جلوی معبد زانو زده و سرش را پایین انداخته بود. طره موهای طلایی رنگ بر جلوی چشمانش ریخته بود و کلاه شنل سیاه رنگی بقیه موهایش را می پوشاند. چشمانش، محکم و استوار، به پایه مجسمه طلایی روبرویش خیره شده بود.
-بلند شو، دختر!
مرد با قیافه ای خشن وارد معبد شد. شنل سرخ درخشانی بر تن داشت و نوارهای زرد روی آن از طلای خالص بودند. صدای کفش های چوبی به پایش در معبد می پیچید. بار دیگر فریاد زد:
-به تو گفتم بلند شی دختر!
پاهای برهنه دخترک بر کف سرد معبد استوارشد. شنل کهنه سیاهش زمین را لمس می کرد، و موهای طلایی اش بر سینه ریخته بود. با حرکتی به مجسمه پر هیبت آرتمیس ادای احترام کرد و رو به مرد گرداند.
مرد با خشم به او خیره شده بود. دخترک ترسی در دل خود احساس کرد، همیشه همین طور بود. همیشه همین بود که هروقت این مرد جلویش ظاهر شود تمام وجودش از ترس او بلرزد. از او می ترسید. از او وحشت داشت!
-آرتمیس، کمکم کن!
دخترک زیر لب با خود زمزمه می کرد. به طور عجیبی بودن در معبد به او آرامش می داد، وجودش را صفا می بخشید. آرتمیس تنها الهه ای بود که او می شناخت. از کودکی نامش را بلد بود؛ آرتمیس، الهه آهو و ماه...
رومی ها او را دیانا صدایش می زدند. دیانا، نامی که پدر و مادر دخترک برای او برگزیده بودند. همیشه و همیشه خود را به این نام می شناخت، همیشه این نام بود که به او آرامش می داد و همین نام بود که او غصه هایش را برایش می گفت...و حالا...
-باید برای قربانی شدن آماده بشی، دختر!
وحشت دوباره دلش را فرا گرفت. او نمی خواست قربانی شود، نمی خواست بمیرد! از مرگ وحشت داشت، از اینکه ناگهان سرخی خونی را ببیند که از وجودش بیرون می زند، خونی را ببیند که زاده تن خودش است، از خون، همیشه وحشت داشت. بدش می آمد. مطمئن بود که آرتمیس هم دلش نمی خواهد آدم ها را برایش قربانی کنند...او هم نام آرتمیس بود؛ شاید دیانا هم از دیدن خون خودش وحشت داشت...
تنش می لرزید. شنل پوسیده اش را محکم به دور خود پیچید، و پشت سر مرد در هوای سرد شب به راه افتاد. آن روز سالگرد روزی بود که در زمانی دور، هروستراتوس یونانی برای کسب شهرت معبد ساخته کرزوس را آتش زده بود. دیانا با انزجار به یاد آورد که هروستراتوس خود نیز در میان آتش سوزان، سوخته بود. برایش عجیب بود که کسی تنها برای اینکه نامش در جهانی به یاد بماند، معبد بانویش را، پرستشگاه آرامشش را آتش بزند. تنش با تصور جسد سوخته هروستراتوس در میان تکه های شکسته مجسمه آرتمیس هر دم بیشتر می لرزید.
مرد به جایگاه رسید. اینجا در افه‌سوس، جایگاه مکانی بود که قربانیان را به خدایان المپ نشین تقدیم می کردند. در باورها جای داشت که دود حاصل از سوختن گوشت، از میان آسمان ها به شم خدایان می رسد و آنان را از بندگانشان خشنود می سازد.
دیانا مطمئن بود که آرتمیس اینگونه نیست. قرار بود به قلب او خنجر بزنند، قرار بود خونش بر هیزم های خشک فرو بریزد و او با چشم خود نظاره گر آنها باشد، قرار بود قلب خونینش در آتش هیزم های سوزان زیر پایش از درد آتش بگیرد...
مطمئن بود که آرتمیس این را نمی خواست. سرش را پایین انداخت. زیر لب با خدای خود زمزمه می کرد:
-الهه من، من می ترسم از کشته شدن. آرتمیس من، من مثل آهوهایی هستم که در جنگل می دوند و تو نجاتشان می دهی، نگذار این بار به دست این شکارچیان گرفتار شوم!
در دلش چیزی می لرزید. احساس می کرد اشک های گرمش بر گونه هایش می دوند و در نور ماه کامل بالای سرش، با تلالو می درخشند. وجود آرتمیس را احساس می کرد. هروقت که ماه آنجا می درخشید، می دانست که آرتمیس صدایش را می شنود.
-بانوی من! قربانی ما را بپذیر!
دیانا سر بلند کرد و مرد را دید که دست به سوی المپوس بلند کرده و آرتمیس را می خوانَد. ماه ناگهان پشت ابر رفت.
دیانا به سختی قدم برداشت و از جایگاه بالا رفت. شنل سیاهش را از تنش درآوردند، و تکه پارچه ای سپید بر چشمانش بستند. پارچه از رطوبت چشمانش خیس شده بود.
مرد شنل سرخ با خنجری در دست پیش آمد. از میان سیاهی هایی که از پشت پارچه سفید می دید، می توانست تشخیص بدهد که دست مرد بالا می رود، خنجر نزدیک می شود، می دانست که حالا مرد فریاد خواهد زد: بانوی ما! خونش ارزانی تو باد! ولی او این ها را نمی شنید. خنجر ناگهان پوستش را شکافت. تمام تنش از درد شکافت و فریادش تمام سکوت شب را در هم شکست:
-آرتمیس!
صدای هیزم هایی که ترق ترق می سوختند به گوش رسید. سر دخترک پایین افتاده بود. مرد نزدیک شد و پارچه سپید را از چشمان او باز کرد. از میان نور شعله هایی که هردم محو تر می شدند، دیانا سرخی خونی را می دید که بر هیزم های سوزان می درخشید. بدنش از میان آتش میسوخت و فریاد می زد. ماه از میان ابرها به آرامی نظاره گر بود.
-----
چند روز از قربانی دیانا، تنها دختر همنام آرتمیس در افه‌سوس بیشتر نمی گذشت. به جای برکتی که باید از قربانی آرتمیس نازل می شد، مردمیان افه‌سوس صدای خروش آبی را می شنیدند که با سرعتی وحشتناک به آنها نزدیک می شد و درختان سبز را در پهنه آبی خود به درون فرو می داد. صد سال بعد، هرودوت، تاریخ نگار یونانی، در میان ویرانه های معبد به نوشتن پرداخت:
آرتمیس، در میان امواج خروشان، انتقام شعله های قاتل قربانی همنامش را گرفت.
-------------
من سعی کردم بین رول همه چیز رو توضیح بدم و همه این حرفا تقریبا واقعی بود غیر حرف هرودوت، برای کامل شدن یه بارم تحقیقو اینجا میذارم:
کرزوس آخرین پادشاه لیدیه بود و به خاطر ثروتش مشهور بود. ویدر 650 قبل از میلاد پرستشگاهی باشکوه در شهر افه سوس بنا کرد. بر اساس افسانه ای قدیمی، این شعر را عده ای زن جنگجو(آمازونی ها) بنا کرده بودند.
کرزوس تصمیم گرفت معبد را به افتخار الهه ماه که نگهبان حیوانات و زنان جوان و نگهبان آهو ها بود بسازد. یونانی ها این الهه را آرتمیس و رومی ها دیانا می نامیدند. معبد را از سنگ های آهکی و مرمری می ساختند که از معادن تپه های نزدیک آنجا استخراج شده بود.
زمین این پرستشگاه 130 متر طول و 79 متر عرض داشت.ساختمان اصلی این معبد به 120 ستون مرمرین تکیه کرده بود که بلندی هرکدام از آنها 20 متر بود. این ستونهای بزرگ را توسط قرقره ها بالا کشیده و با میخ های فلزی در جای خود نصب کرده بودند. بعد از ساختن سقف، هنرمندان پرستشگاه را با مجسمه های زیبا تزیین کردند. مجسمه ای از آرتمیس نیز در وسط معبد قرار گرفته بود. این پرستشگاه یکی از بزرگترین معابد تمدن های یونان و روم باستان بود که حتی از پارتنون هم بزرگ تر بود.
دویست سال بعد یعنی در 356 قبل از میلاد معبد در یک آتش سوزی به خاک تبدیل شد. مردی به نام هروستراتوس برای کسب شهرت معبد را آتش زد و اگرچه جان خود را از دست داد، کاملا به هدفش رسید!
شکفت آور آنکه اسکندر کبیر درست در همین روز متولد شد. پلوتارک می گوید: آرتمیس آن روز آنقدر درگیر زاده شدن اسکندر بود که نتوانست جلوی سوخته شدن معبد را بگیرد.
سال ها بعد، اسکندر دستور داد معبد ویران را دوباره بسازند (پست من بعد این اتفاق شکل میگیره)
معبد ساخته اسکندر تا 300 سال بعد از میلاد مسیح همچنان پا برجا بود. اما به تدریج شکوه افه سوس از میان رفت و اهمیتش را از دست داد. عاقبت برخی اقوام اروپایی (گوتیکها) معبد را غارت کردند و سیلی ویرانگر معبد را در گل و لای ویران کرد. تنها چیزی که از معبد باقی مانده است، چند قطعه از پی ستون ها و یک ستون بازسازی شده است.
-----------------------------------------------------
او است! او جادوگر است! او مرلینیوس آفتابیوس است! او کسی است که آفتابه را در مایحتاج ملت دنیا جای داد و نسل مرلینی ها را شیفته و معتاد خود کرد! او است! او کسی است که آفتابه های رنگ به رنگ خود را در میان قوم آفریقا فروخت و ملت ماگل را در میان دستشویی هایشان تسلی داد! او است! او جادوگری است که ماگل های آفتابه دوست را با سرخی آفتابه هایش شیفته خود می کرد!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
[b][font=Arial]«I am not worried, Harry,»
said Dumbledore, his voice a little stronger despite
the freezing water. «I am with you.»[/font] [/b]
معلوم است! پرفسور بارتی کروچ. حالا باید چه کار کنم؟ فکر می کنم که به کتاب خانه بروم شاید در آنجا مطلبی پیدا کنم اما بعد فکر میکنم که آنجا از این کتاب ها نخواهد داشت. 
.
عجيبه.تكليف كه حل كردني نبود! به زودي معلوم مي شه. خوب كي مياد بخونه! از دانش آموزاي سال اولي كسي هست؟ 
.سر انجام تصميم گرفت يك كاغذ سفيد را بياورد و جفنگياتي سر هم كند.
جالب اين بود كه اسم اين شخص رو تا حالا نشنيده بودم!
اخيرا طرح مبارزه با مشنگيات اجرا كرديم. خوب حالا واسه همتون و حتي تو بارتي بليت كشتي تهيه كرديم براي اقامت بي نظير در جزيره بالاك! اون جا هوگو هم منتظرته. دوست نداري به اون ماگل شناسي ياد بدي؟
! چهارما وقتی آدم این قدر زیبایی می بینه،چرا تو حس نره؟پنجما کی می ریم مجسمه رو ببینیم؟
(27.67 KB)
عجیب بود نه؟
