بیمارستان سوانح جادویی سنت مانگو

مودی اروم میاد تو و همه جا رو نیگا می کنه...از اخرین باری که اومده بود اینجا کلی می گذشت..ولی نه اون قدری که ببینه پاتر نوه دار شده!
مودی که شدیدا دچار چالش شده بوده،سریعا خودشو پیش روانشناس بیمارستان رسوند...
شفادهنده: خوب مشکل چیه؟
مودی: من دچار چالش شخصیتی شدم...من وقتی از جاروم حدود 3 سال پیش افتادم پایین، پاتر هنوز 17 سالش بود....ولی الان که برگشتم اینجا..نوه اش اینجاس!
شفادهنده:خوب ببینید،این مشکل دقیقا از وقتی شروع شد که توی قسمت آزکابان، پاتر به عقب برگشت...اون چون جنبه ی این کارا رو نداشت...تبدیل به دو شخصیت شد...یکی از شخصیت ها همونیه که شما می شناسیتش...و یکی از اون ها...اون یکی جنبه ی شخصیتشه...که اینقدر عقب رفت تا به صفر رسید و از اون ور به پیری...و حالا هم داره همین روند معکوس رو طی می کنه!
مودی که چالشش بیشتر شده بود رو کرد به خواننده ها و گفت: من چون دلیل منطقی دیگه ای نمی بینم...این استدلال رو قبول میکنم! :grin:
بعد هم از شفادهنده به خاطر شفاف سازیش تشکر کرد و برای نوه ی پاتر ارزوی سلامتی کرد و از سنت مانگو رفت بیرون!
ملت هم مودی رو هو کردند که مگه مجبوری بیای همه جا خودتو بندازی وسط! (هو با چماق)
مودی هم سرشو میاره تو می گه: خوب اره دیگه!تازه از مرگ برگشتم...ذوق دارم!!

آسپ در حالی که داشت پیام امروز میخواند متوجه صدای تق تقی از آشپزخانه شد.
- خانم این صدای چیه؟
- جغد اومده.
- خوب چرا پنجره رو باز نمیکنی بیاد تو؟
- دستم بنده، خودت بیا.
- اومدم.

آسپ وارد آشپزخانه شد و رز را دید که از جایی که دست هایش باید میبودند 2 عدد بند درآمده بود!
- وا خدا مرگم بده چرا اینجوری شدی خانم؟
- گفتم که دستم بنده
- من فکر کردک دستت بنده، نگو دستت بنده! از کجا طلسمشو درآوردی؟
- تو کتاب مامانم بود، "تغییر شکل حرفه ای بدن".
- جلّ الخالق این مامانت بیکاره؟ از کجا این طلسما رو درمیاره؟
- به مامان من میگی بیکار؟ الان میرم خونه ی مامانم اینا
- غلط کردم خانم، بابا این جغد بیچاره خودشو کشت اون وقت ما داریم بحث الکی میکنیم.

آسپ پنجره را باز کرد و جغد که از بس به پنجره نک زده بود بیحال شده بود وارد آشپزخانه شد.

آسپ که داشت نامه را از پای جغد باز میکرد گفت : از طرف هاگوارتزه. چه زود پسر گلم برامون نامه داده.
- بده من باز کنم. نا سلامتی من مامانشم.

رز همین که نامهرا خواند جیغ کشید و دودستی برسر خودش کوبید
- خاک به سرم گل پسرم از دستم رفت
- چی شده خانم بده ببینم اون نامه رو جون به لبم کردی

- وای که بیچاره شدیم. باید بریم سنت مانگو ... عجله کن.

چند لحظه بعد - سنت مانگو

- خانم گل پسرمو کجا بردن؟
- اسم بیمارتون چیه خانم؟
- ریموس پاتر.
- طبقه ی 6 - راهروی 66 - اتاق 666
- بدو آسپ

آسپ و رز دوان دوان به سوی آسانسور رفتند.

چند لحظه بعد - طبقه ی 6 راهروی 66 - اتاق 666

رز و آسپ بالای سر ریموس بی هوش ایستاده بودند و منتظر بودند تا شفا دهنده بیاید و در باره ی وضع ریمو توضیح دهد.

رز مو های ریموس را نوازش میکرد.
ناگهان شفادهنده با عجله وارد شد و گفت : آقا و خانم پاتر شمایید
- بله
- بله، بچم چش شده؟
- متاسفم خانم. باید بهتون بگم که ...
- بگید چی؟
....

رز در حالی كه بهت زده به نظر می رسيد رو به آسپ كرد وگفت:
-بدو، بايد بريم پيش شفا دهنده!
آسپ و رز با عجله وارد اتاق فیمرامیوسوموراتومالیوتراپی شدند. بعد از آن همه انتظار آيا می شد شفادهنده سر بريده شده ی كودكشان را به آنها تحويل دهد؟ دكتر لبخند زنان سمت رز آمد و به او گفت:
-خانم پاتر، بايد به شما تبريك بگم. پسرتون صحيح و سالمه!
رز بهت زده آسپ را نگاه كرد. مگر ريتا همين چند لحظه پيش نگفته بود سر پسرشان را بريده اند؟ شفا دهنده ادامه داد:
-من به ريتا گفته بودم يكم شما رو دست بندازه. اگه واقعا نگرانتون كردم بايد منو ببخشيد خانم پاتر.
رز گفت:
-چون بچه ام رو بهم برگندوندين واقعا ممنونم. اما هنوز هم ناراحتم كه چرا مغز گلگلومات ابله بايد تو سرش باشه. بچه ی ما بدون مغز باز از گلگلومات بيش تر می فهميد!
شفادهنده گفت:
-مثل اينكه هنوز كسی به شما توضيح نداده! من نمی خواستم مغز گلگلومات رو تو سرش بگذارم! تاخير دوماهه ی من سر اين عمل فقط به خاطر پيدا كردن يه مغز مناسب بود. مغزی كه شايسته ی پسرتون باشه. من مغز پروفسور انيشتن دانشمند ماگل ولی خبره ی آلمانی رو تو سرش گذاشتم!!!
رز:
آسپ:
رون و هری در حالی كه خوشحال بودند كه نوه ی شان سالم است به سمت دكتر رفتند و بچه را از او گرفتند. هری جينی را صدا كرد:
-بدو بيا نوه ی ما سالمه!

يازده سال بعد:

بابا، بابا، نگاه كن يه جغد داره مياد.آسپ در حالی كه سرش توی پيام امروز بود به پسرش گفت:
-برو ببين چی آورده.ريموس برو ببين ديگه!
ريموس فرزند رز و آلبوس سوروس پاتر بود.يازده سال پيش در سنت ماگو متولد شده بود.مو های سياهی داشت و چشمانش آبی رنگ بود:
-بابا اينجا نوشته:
«جناب آقای ريموس آلبوس سوروس پاتر عزيز، بايد به شما بگوييم شما به عنوان دانش آموز مدرسه ی علوم و فنون جادوگری هاگوارتز پذيرفته شده ايد. شما بايد اين وسايل را تهيه كنيد:
1-چگونه جادوی سياه را مهار كنيم؟«جلد اول»نوشته ی هری جيمز پاتر
2- كتاب با گياهان دوست شويم.«برای مبتدی ها»نوشته ی نويل لانگ باتم.
3- تاريخ جادوگری- نوشته ی باتيلدا بگشات...»


در هاگوارتز:


-خيلی خوشحالم تو گريفندور افتادم.
-منم همينطور ريموس!
-می دونستی E برابره با m ضربدر c به توان دو؟!

مدتی بعد:


ريموس داشت با دوستانش بازی می كرد كه بر زمين افتاد و از ناحيه ی سر آسيب ديد. مديريت مدرسه با ترس و لرز او را به سنت ماگو فرستاد...

رز و آسپ:
-بگو جون تو!!
-این درسته!متاسفانه بچه ی شما قسمت های شنوایی،بویایی،چشایی،لامسه و...از بین رفته!
-بیشیم بینیم باب...
رز هم بلافاصله غش کرد!
-ای باب...!کم بدبختی داشتیم،اینم شده قوز بالا قوز!بلند شو باب...بچه زنده س!
-و یه چیزی باید بهتون بگم که بچه تون رو باید به سالن فیمرامیوسوموراتومالیوتراپی ببریم؟
-من که گیج شدم ولی باشه!هر جا می خواین اونو ببرین!ولی زن من یادتون نره!آهای!می شنوی؟
دو دقیقه بعد:
آسپ با قیافه ای گریان(تقریبا این شکلی: بالای سر رز نشست و گفت:
-ببخشید رزی جون!منو ببخش!(چه قدر رومانتیک!!!!!) من جواب بابا تو چی بدم!کله مو می کنه!!
دو هفته بعد:
آسپ:عجب بیمارستان بوقی یه!!14 روزه بچه مو دادم دست این شفادهنده های مزخرف!
در همین حال صدایی عمیق از دور دورا اومد!!
-بدبخت شدم رفت!بابات اومد!!
-کجا می ری آلبوس؟!
رون با تمام سرعت خودشو داشت به آسپ می رسوند!
از اون جایی که اون کاپیتان تیم کویدیچ هافله،همیشه چوب جاروشو با خودش داره!!!
-ما که رفتیم!!
-دخترم!!دخترم خوبی؟!این پسره باهات چی کار کرده؟!
این مال هرمیون بود ها!!!
-از هری بعیده این طوری بچه بزرگ کنه!!!
دو ماه بعد:
رون:
-آخرش هم نتونستم نوه مو ببینم!شانس رو می بینی؟!!
-ناراحت نباش عزیزم!درست می شه!!
چند دقیقه بعد:
-بابا نخواستیم نوه داشته باشیم!از خیرش گذشتیم!!
هرمیون: نمی خوای تمومش کنی؟!!نگاه کن...
یهو یه بچه ی خوشگل از اونجا زد بیرون!!
-سلام نوه ی گلم!!خوفی؟!
-به پسر من چی کار داری بی حیا؟!
اینم صدای ریتا بود!
رون:
-معذرت می خوام!!!شما یه بچه ی دیگه ندیدین؟
-منظورت همون بچه ایه که توی اتاق فیمرامیوسوموراتومالیوتراپی سرش رو بریدن؟!!
رون و هرمیون:
-بریدن سرشو؟
-آره دیگه!!
-خوب تو از کجا می دونی؟
-ببخشیدا!سوژه مال منه ها!!!!!!!

-به من هیچ ربطی نداره!اگه تو پلیور منو نمی کشیدی...
-تو که نمی تونی غلط کردی بچه رو از من گرفتی...
رز و آسپ هوار هوار می کردند و بچه را از دست هم می کشیدند . شفادهنده مسنی از بخش نوزادان ناهنجار بیرون آمد و به آن دو نگاه کرد . خانم پاتر حرفش را برید و با خشونت پای بچه را از دست آسپ بیرون کشید و نگاه قهر آلودی به او انداخت .
-خانم و آقای پاتر؟
-بله؟
-این هم همون بچه ناهنجاره؟
-بله .
-من بیلس هستم . می خوام یه بار دیگه این بچه رو معاینه کنم .
-چرا؟
-این احتمال رو می دم که....در حین معاینه براتون توضیح میدم . از این طرف .

چند دقیقه بعد،دفتر بیلس
شفادهنده سرش را بالا آورد و لحظاتی به آن دو خیره شد . سپس از کنار تخت معاینه کنار رفت تا رز بچه را بردارد و خودش پشت میزش نشست . وقتی رز نشست گفت:
-مورد جالبیه . تعجب می کنم که چجوری تا حالا زنده مونده . باید بگم شما با دعوا و جیغ و دادتون نصف دیگه مخ این بچه رو پوکوندین !
رز به سمت آلسو برگشت تا دوباره جیغ و داد را از سر بگیرد . بیلس که خطر را حس کرده بود به سرعت دنباله حرفش را گرفت و ادامه داد:
-راه حلی وجود داره .
زن و شوهر به او خیره شدند . تا چند ثانیه کش دار ، هیچ کس هیچ چیزی نمی گفت . بالاخره آسپ سکوت را شکست:
-چه راه حلی؟
بیلس از پشت عینکش نگاه حسابگرانه ای به او انداخت . انگار داشت سبک سنگین می کرد که به او بگوید یا نه یا چقدرش را بگوید . سرانجام جواب داد:
-می تونیم از مغز پیوندی استفاده کنیم . در واقع،الان یکی آماده داریم .
رز دهانش را باز کرد تا مخالفت کند اما دیگر دیر شده بود . بیلس به سمت در رفت و چند دقیقه بعد با دو پرستار به اتاق برگشت . آن ها محفظه ای شیشه ای را با خود حمل می کردند که درون آن مغز بزرگی قرار داشت . محفظه روی میز گذاشته شد تا عبارت روی آن رو به روی رز و آسپ قرار گیرد :
-متعلق به بیمار 134458،آقای گلگومات.

سوژه جدید

صدای گریه ی کودکی در بیمارستان سنت مانگو طنین انداز شد، مرد جوانی که تا دقایقی پیش در طول راهرو بیمارستان قدم میزد، اکنون با بیقراری پشت در اتاق عمل ایستاده بود و با دلهره دستش را روی علامت "ورود ممنوع" میکشید. بعد از گذشت دقایقی درهای اتاق عمل گشوده شد و شفادهنده ی جوانی، در حالی که کلاه سفیدی روی سرش گذاشته بود و یک تخته شاسی هم در دستش داشت از ان بیرون امد؛ نگاهی به مرد جوان انداخت و پرسید:

-شما همراه خانم پاتر هستین؟

مرد دستی به موهایش کشید و جواب داد:« بله من همسرشون هستم. »

شفادهنده لبخند شیرینی زد و در حالی که از او دور میشد گفت:« تبریک میگم بهتون، شما صاحب یک پسر شدین! »

مرد به دنبال شفادهنده دوید و پرسید:« حال خودش چطوره؟»

-هر دو سالم هستن، تا چند دقیقه دیگه خانومتون به بخش منتقل میشه

مرد نفس عمیقی از روی رضایت کشید و روی یکی از صندلی ها نشست...درهای اتاق عمل برای بار دوم گشوده شد و چندین شفادهنده در حالی که تخت چرخ داری را هل میدادند از ان خارج شدند، روی تخت زن بیحالی دراز کشیده بود، به محض اینکه چشمش به مرد افتاد دستش را به زحمت بالا اورد و برای او تکان داد. بعد از هوش رفت.

روز بعد

-وای چقدر گوگولیه! شبیه باباش شده!
-وا بچم...کجا شبیه تو شده؟!

اقا و خانم پاتر توی یکی از بخش های بیمارستان سنت مانگو بودند، نوزاد کوچک و زیبایی در بغل زن جوان که روی تخت دراز کشیده بود، قرار داشت و به ارامی شستش را میمکید.

-رز بیا براش اسم بزاریم، اسم عموش و پدربزرگ خدا بیاورزم چطوره؟ اسمشو بزاریم جیمز
-نه دیگه اگه اون جوریه که باید اسم عمو خدا بیامرز من رو بزاریم روش؛ فرد.
-نه نه اصلا نمیخواد...اسم مرده بزاریم رو بچه شگون نداره! ولش کن...چیز کن، اممم...اصلا بده به من بچمو، من بغلش نکردم!
-لازم نکرده، تو یاد نداره؛ بچه از دستت میوفته نفله میشه!
-نه بابا بلدم...بدش من...به مرلین حواسم هست! نمیندازمش، بده من.

زن جوان به ارامی و با نگاهی نگران بچه را بلند کرد و به دست پدرش داد.

مرد در حالی که داشت ذوق مرگ میشد بچه را از مادرش گرفت و به خودش چسباند! صدای خرخر های ضعیفی از بچه به گوش میرسید. زن با عصبانیت روی تختش جا به جا شد و گفت:

-اسپ، بچه ده ساله که نیست اونجوری به خودت چسبوندیش! بیارش پایین الان بچم خفه میشه! درست بگیرش...اه اصلا بدش من.

مرد با دستپاچگی بچه را از خودش دور کرد و گفت:« نه نه درست میگیرمش...الان خوبه؟ »

زن روی تختش نیم خیز شد و با فریاد گفت:

-بابا اونجوری دستتو گرفتی زیر گردنش که مهره هاش در میره...بدش من

مرد بچه را از دسترس زن دور کرد و به طرف دیگر تخت رفت در حالی که نوزاد را روی دو دست به بالای سرش میبرد تا دست زن به او نرسد، رز دستش را بلند کرد تا بچه را بگیرد اما نتوانست، اسپ در حالی که میخندید خودش را کنار کشید، زن با بدخلقی پلیور مرد را به سمت خودش کشید تا به او نزدیک تر شود که ناگهان...

دوفشت

رز:
اسپ:
بچه:...

روز بعد

شفادهنده بداخلاقی، در حالی که چیزی شبیه گوشی پزشکی مشنگ هارو روی سر نوزاد روی تخت میکشید، نگاهی به زن و مرد نگرانی که جلویش ایستاده بودند انداخت و با تاسف سرش را تکان داد و به سمت میزش رفت

زن جوان با دستپاچگی به سمت تخت رفت تا بچه را از روی ان بردارد و در همان حال مرد از شفادهنده پرسید:« چطوره؟ »

شفادهنده عینکش را روی بینیش سر داد و گفت:

-اقای پاتر این بچه وقتی یک روزه بوده از ارتفاع دو متری پرت شده رو زمین...حالش خیلی بده...یعنی باید بگم که...اممم...نصف مغز این نوزاد از بین رفته! احتمالش میره که در اینده نزدیک رفتارهای ناهنجاری ازش سر بزنه!!

وزیر فریاد کشید: بابا یکی اینو از من دور کنه! سیناپس و نود 32 دیگه چی هست؟ این روان شناس بوقی از کجا اومده؟!

کورمک همچنان در حال حرف زدن: ... و باعث میشه هورمون های ترشح شده از غده فوقانی سیناپس ها باعث بهبود یافتن بدنت بشه؟ از قیافت مشخصه که نفهمیدی. بزار دوباره بگم!

آسپ: کمـــــــــک!

در همون لحظه ریتا که حس نینجا و دنیس به صورت مختلط تو بدنش فوران می کنه میپره هوا و جفت پا میره تو دهن کورمک!

بوم!

در اتاق باز میشه و سی تا محافظ و نگهبان مثل گله تسترال رم کرده میریزن داخل! بعد از اینکه از سالم بودن وزیر مطمئن میشن یقه ریتا و کورمک رو میگیرن و با کروشیو به سمت بیرون هدایت می کنند اون بدبخت بیچاره های مفلوک بینوای بوقی رو!

ریتا: آسپ! وزیر! داوشی! من خواهرتم... نزار منو ببرند. من خواهرتم. اون بودجه سالیانه باید به من... یعنی چیز... وقتی این مامان جینی بوقیت داشت با عله زوپس رو میساخت من بزرگت می کردم و شیر بهت میدادم. عهه!
آُسپ: چقدر هم تلخ بود!

راهروی طبقه چهارم سنت مانگو

ریتا در حالی که رو کول یکی از مامورین سوار شده یکی میزنه تو سرش و میگه: ببین گندبک! من خواهر وزیرم... حق نداری اینجوری منو ببری! اون الان بهش فراموشی دست داده نمیفهمه! حالیش نیست! حالا اون بچست نمیفهمه توی گندبک دیگه چرا؟

مامور بیمارستان:

ریتا: گندبک! بوفالو!

-لا جادوگرا الا مرلین! حیف که حق نداریم با بیمارها برخورد خشن بکنیم وگرنه... حداقل احترام این جادوگران سالخورده رو نگهدار.

و به مردی عصا به دست و ساحره کنارش اشاره کرد که زمزمه کنان به سمت اتاق آسپ حرکت می کردند.
-ببین بلاتریکس من از این وضعیت متنفرم. این جینی فرم بدنش خیلی ناجوره! حالا وارد جزئیات نمیشم!

بلاتریکس آهی کشید و گفت: کروشیو تو سرت بلیز! واسه منم سخته! چه تو بدن عله باشم چه گلابی ولی یکم دیگه تحمل کنی هم تو وزیر میشی هم من بودجه سالیانه رو میگیرم! آه...

کورمک و ریتا به همراه گروه نگهبانان از کنار عله و جینی قلابی رد شدند و هیچکدام از آنها قادر به شنیدن صدای آرام بلیز و بلا نبود جز یک نفر... ریتا اسکیتر، استاد استراق سمع!

آسپ رو به ریتا کرد:
- ای اووووووووووووووو... چه دختر خانم با شخصیتی... با من ازدواج کردندندی...!؟

ریتا لحظه ایی در فکر فرو رفت...

پرش در فکر!

هوووم! خیلی وسوسه کننده است پیشنهادش؛ آره باید قبول کنم...
نه! نه! پس بودجه چی؟ اگه زنش بشم، هیچی گیرم نمیاد، ولی اگه خواهرش باشم...بودجه ماله منه؛ این بهتره!

خزش از فکر!!

ریتا: هیچ میدونی داری چه پیشنهاد بی شرمانه ایی به من میکنی؟ من خواهرتم! خواهرت، اما توی بوق نشناس میخوای واسه من شاخ شی! تو ...

آسپ: من مردمي ام

ریتا: اصلا هم مردمی نیستی! کسی كه خواهرش رو فراموش کنه و ...

تــــق! (افکت خز پاشیده شدن در به دیوار رو به رويي)

کورمک میاد توی اتاق و دو شفا دهنده در ابعاد گلگومات فقید پشت سرش میان تو.
توی دست یکیشون یه لباس با آستینهای بلند دیده میشه و آمپولی خوف هم در دستان دیگری!

ریتا: نه
آسپ: جیــــــــــــــــــــغ

شفادهنده ها به زور لباس رو میپوشونن بهش و آستیناش رو از پشت گره میزنن. آمپول رو که بهش میزنن یه جیغ بنفش جیمزی میکشه و از حال میره...

چند لحظه بعد

آسپ دراز به دراز روی تخت افتاده و با چشمای خمارش به کورمک خیره شده. با وجود حضور شفادهنده ها، هوای اتاق قابل تحمل نیست؛ دو تاشون دو طرف تخت ریتا ایستادن و با یه نوار چسب دهنش رو بستن.

کورمک پنجره ها رو باز میکنه و روی صندلی مذکور میشینه...

کورمک: تو الان توی یه توهم فانتزی از نوع آلزایمر خفیف هستی، که طی اون سیناپسهای پس سرت با قسمت خاکستری مخ ات اتصالی کرد و از هم پاشیده شدن؛ ما توی اصطلاحات خودمون بهش بوق شدن مغزهای کمتر توسعه یافته میگیم.
انواع مختلفی داره که مال تو احتمالا ارثیه! بس که بابا عله ات رفته توی قدح اندیشه، اندیشه و روان بچه اش عیب ناک شده
خب! اون آمپولی که بهت زدن، باعث میشه علاوه بر اینکه از هیپنوتیزم خارج بشی، یه سری از سلولهای منهدم شده بازیافت بشن و کلا یه جورایی یه ورژن جادو شده ی NOD32 هستش...

ورودی سنت مانگو

عله در حالی که سیم سرورش رو انداخته دور گردنش بازوي جيني رو سفت چسبيده و همراه اون، عصا زنان وارد بیمارستان میشه...

- هی بلا! اینقدر بازوم رو سفت نگیر باووو، کبود شدم خب!!
- کروشیو بلیز! اگه کلاه وزارت رو میخوای باید هر چی من گفتم انجام بدی؛ ارباب سپرده نزارم دست از پا خطا کنی. این فرصت خوبیه تا حق وزارت به مرگخوارا برسه! میدونی که، لرد سیاه گفته اگه به حرفام گوش ندی، بدم آنتونی بندازت جلوی تسترالا!
- باوووشه! ولی بجنب؛ وگرنه اثر معجون از بین میره و...
-کروشیو!

آسپ : یه دماغ گنده می بینم

کورمک با اشتیاق به سمت جلو خم شد :
- خوب ؟ خوب ؟

آسپ ادامه داد :چشمایی می بینم که از چشای خرمگسم گنده ترن و دارن برق می زنن

کورمک مشتاقانه تر گفت: آفرین ... دیگه چی ؟

آسپ :
- یه دهن گشاد می بینم که هرلحظه به من نزدیکتر میشه و حرفای چپ اندر قیچی می زنه ...

کورمک با حالتی متفکرانه ، سرنسخه هایی که در دست دارد ورق می زند و کمی بلندتر از یک نجوای ساده می گوید :
- عجیبه ! تا حالا با این نوع فراموشی برخورد نکرده بودم !!!

صدای قهقهه ریتا ، کورمک را به خود آورد .

- خبرنگار بوقی به چی داری می خندی ؟

ریتا درحالیکه از شدت خنده به سکسکه افتاده بود با انگشت به کورمک اشاره کرد و در همان حین گفت :
- هیک ... هرهر ... هیک ... هرهر ... به تو می خندم ... هیک ... هرهر ... آخه بوقی این یارو داره همش تو رو توصیف می کنه ... هیک ... هرهر ...

کورمک با تعجب نگاهی به وزیر مردمی انداخت که سرخوشانه می خندید و سوت می زد !

دکتر کورمک که چنین بی احترامی را از هیچ بیماری نمی پذیرفت ( حتی اگر بوقی ترین ، یا مردمی ترین وزیر باشد ) با خشم از جایش بلند شد و راه خود را به سمت در پیش گرفت و خارج شد .

آسپ رو به ریتا کرد :
- ای اووووووووووووووووو ... چه دخترخانم با شخصیتی ... با من ازدواج کردندندی ....!؟

بلندگوي بيمارستان

دكتر مك لاگن؛ به بخش آسيب هاي جادويي
دكتر مك لاگن؛ به اتاق 12+1، بخش آسيبهاي جادويي
...

چند لحظه بعد؛ پشت بلندگو

پيجر: بابا يكي دكتر رو خِركِش كنه به اتاق وزير مردمي

ناگهان چند ممد ميريزن توي ريكاوري و كورمك رو از بين انبوه شفا دهنده هاي داف ميكشن بيرون و رو دستشون حمل ميكنن به سمت اتاق وزير!

اتاق وزير

كمي از وقت صبحانه گذشته بود. نور ملايم و لذت بخشي از پنجره ي اتاق روي بيني آسپ افتاده بود. ريتا از حالت دو نقطه دي خارج شده و خطاب به آسپ، با اين حالت روي تختش چمباتمه زده بود و با غيظ هر چه تمامتر قلم پرش رو به نوك زبانش فشار داد و نوشتن مطلب تازه ايي رو آغاز كرد.

پرستاري با لباسهاي سيفيت وارد اتاق ميشه تا وزير مردمي رو براي معاينه توسط پزشك از خواب بيدار كنه.

محض شخصيت افزايي هر چه بيشتر به رول، دنيس همينجوري وارد كادر ميشه و جفت پا ميره توي دهن در و از كادر خارج ميشه.
پشت سرش ممدهاي مذكور ميان توي اتاق و كورمك رو پرت ميكنن جلوي پاي آسپ!

آسپ كه بيدار شده و به دهن كجي ريتا توجهي نداره، روي لبه ي تختش نشسته و مات و مبهوت و ماليخوليايي به يه گلدون زل زده.

ممدها پاهاشون رو به هم ميكوبن و از در خارج ميشن. كورمك يه صندلي رو از گوشه ي اتاق برميداره و جلوي آسپ ميذاره و روش ميشينه:

كورمك: خب كوچولو! اين يويو رو ميبيني؟!
آسپ:

كورمك: ميبيني چقد صورتيه؟!
آسپ:

كورمك: با شماره ي سه به نوسان درش ميارم و تو به خواب عميقي فرو ميري و ما، هووووشت ميريم توي ضمير ناخودآگاهت؛ يك... دو... سه... و كورمك چوب جادويش را تكان ميدهد.
آسپ:

كورمك: خب به من بگو چي ميبيني دلبندم؟
و درحالي كه سرنسخه توي يه دستشه، با دست ديگش عينكش رو روي بينيش جا به جا ميكنه...