دره گودریک

خلاصه سوژه :

هری و جینی به همراه سه فرزندشان به دره گودریک می روند. در بعدازظهری آنها تصمیم می گیرند برای گردش به شهر برند. در راه برگشت آنها با پیرزنی مواجه می شوند که آن پیرزن همان بلاتریکس لسترنج بود. بلاتریکس آنها را تهدید به انتقام گیری می کند و آنجا را ترک می گوید. او به نزد دراکو می رود تا به کمک او بتوانند مرگ خوارهایی را دور هم جمع کرده و انتقام کشته شدن لرد را از هری بگیرد. برودریک نیز که در جمع مرگ خواران است پیشنهاد می دهد که شبانه به دره حمله کنند.هری و جینی نیز نگران در دره گودریک به سر می برند.

***

ادامه ماجرا...

هری و جینی برای ایجاد آرامش و امنیت بیشتر از وزارت خانه درخواست کمک کردند. حالا چند نفر برای نگهبانی و مقابله در صورت لزوم در دره گودریک به سر می بردند.

جینی که غم و ترس را در چهره فرزندانش می دید در فکر چاره ای برای خلاص شدن از آن جو تهدید گر بود.
آرام به هری که در حال خواندن روزنامه ای که تازه برایش رسیده بود ، نزدیک شد و کنارش بروی مبل نشست :
_ هری!

هری به شنیدن صدای جینی سرش را بالا آورد و به او نگاه کرد.
_ چی شده جینی؟ مشکلی پیش اومده؟
جینی در حالی که به دستان در هم گره شده اش نگاه می کرد گفت :

_ خب نه چیزی نشده! ولی می گم بهتر نیست به خونه خودمون در لندن برگردیم؟ ما الان سه روز هست که اینجا هستیم!

هری روزنامه را بست و آن را روی میز گذاشت.
_ نگرانیی رو از حرفای بلاتریکس توی صورتت حس می کنم. ولی با این وجود که مطمئنم مشکلی پیش نمی آد باشه... وسایل رو جمع کن ! فردا راه می افتیم...


مکانی دورتر

بلاتریکس در حالی که عصبی به نظر می رسید رو به برودریک کرد و گفت :
_ نه این فکر خوبی نیست! اونا الان حتما از وزارت کمک خواستند. ما رو در رو نمی تونیم کاری انجام بدیم... باید نقشه دیگه ای بکشیم.

دراکو در همین لحظه با حالت مرموزانه ای گفت :
_ می گم بهتره فعلا از اوضاع اونها توی دره آگاه بشیم. باید به اونجا بریم...

***

دوستان عزیز! اینجا تاپیک جدی نویسیه. هر پست طنزی که اینجا دیده بشه بدون در نظر گرفتن اینکه ماله کیه و حامل چه مضمونیه پاک میشه.
متشکرم.

خونه هری اینا!

جیمز و آلبوس و لیلی پشت در اتاق مامان و باباشون ایستادن و مدام پچ پچ می کنن.
آلبوس سوروس : ولی خب وقتی صدایی نمیاد منطقی نیست. شاید دارن همینجوری صحبت میکنن. هان؟!
جیمز میخواد نظریه خودش رو اعلام بکنه که در اتاق هری باز میشه و صدای جینی شنیده میشه.
- بادیگاردا به داخل اتاق بیان!
و دوباره در رو میبنده.

لیلی : نمی دونستم ننم اینقدر پلید بوده!!
آلبوس و جیمز هم مشغول تاسف خوردن میشن.

چند مایل اونور تر، خونه لرد!

صدای بلاتریکس در تاریکی شنیده میشه.
- زرشک! این چه وضعشه؟ برو برودریک رو صدا کن باید با آواتارش حرف بزنم.
دراکو سریعا میره و برودریک رو میاره.
بلاتریکس : آخه این چه وضع برقه؟ نا سلامتی تو حق گنده ای بر گردن ما داری با این آواتارت.
برودریک : تقصیر دولت خدمتگزار نیست. تقصیر هری پیشونی زخمیه که چند مایل اونور تره.

برودریک متوجه چهره های متعجب و به صورت علامت سوالی مرگ خواران میشه و توضیح میده : یعنی اون زخم باعث میشه که هر چند دقیقه برقا بره و چون شما نمی خواید که به تعداد مرگ خواران اضافه بشه و چراغا دوباره خاموش بشه باید به خونه کله زخمی حمله کنید...

مرگ خوارا، بچه های هری، خود هری و جینی همگی به خواب رفته بودند اما بادی گاردهای هری همچنان بیدار بودند و خبر نداشتن که در آینده ای نزدیک دوباره صبح خواهد شد!


این بار جایی در روشنایی

دارکو: خوب ایول، حالا روز شد، حالا رای گیری میکنیم تا همه چی شفاف باشه! خوب هر کی حاضره بره تا بادی گارد های هری پاتر رو بکشه، دستش بالا.

در میان تعجب همگان هیچ کس دستش را بالا نبرد.
دراکو: حداقل شب بود فکر می کردیم همه دستشون بالاس و این اولین باری که دراکو اروز می کرد کاش هیچ گاه صبح نشده بود!
بلاتریکس: خوب از روش زور استفاده می کنیم.بعد با اشاره به مرگ خوارا شروع میکنه به خوندن
ده بیس سی چل پنجا شصت، هفتاد هشتاد نود صد، هر کی میگه که صد نیست، ارزشی پیزوریست!( میفته به خودش، ادامه میده) آش ماش بیرون باش، مو وا ظ ب خو د تو من باش!( میفته به دراکو)


صبح زود خونه هری پاتر در روشنایی
بچه های هری پشت در اتاق پدر مادرشون نشستن و گوشاشونو چسبوندن به در
جیمز: پس چرا هیچ صدایی نمیاد؟

--- صبح زود خونه هری اینا پشت در اتاق بچه ها
هری و جینی گوشاشونو چسبوندن به در
هری: عجیبه هیچ صدایی نمیاد!
جینی: هری عزیزم، دیشب تو خواب داد میزدی ریگولوس!
هری:اوه، جینی عزیزم، دیشب خواب ریگولوس رو دیدم، اومده بود تو خوابم و بهم میگفت انتقام برادرشو از من میگیره.
جینی: میخای بادی گاردا رو بیاریم تو اتاق خواب؟اینطوری ایمن تره!

--- مایل ها اون ور تر- مرگ خوارا
دراکو: خاله جان؛ من یه سوال فلسفی داشتم! اگر لرد مرده، شما هم که مردی! چطوریاس قضیه؟
بلاتریکس میاد مثه ریگولوس یه تابی به موهای وزوزیش بده که نمیشه و بدتر پوف پوفی تر میشه.
و همین که بلاتریکس میاد این قضیه فلسفی رو توضیح بده، برقا میره و دوباره همه جا در تاریکی فرو میره و همه خیلی جدی به این موضوع فلسفی فکر می کنن.

با اين كه ما پير شديو و قدرت قدرم رو نداريم دراكو ولي همه ي مر گخواران بايد درو هم جمع بشن و يكي از قدرتمندهامون رو برداريم.

دراكو:الان هري پاتر چند تا بادي گارد داره چطوري بتونيم اونو بكشيم؟

بلا:تو به اين چيزاش كاري نداشته باش ما فقط بايد مر گخواران رو دوباره دور خودمون جمع كنيم و با راي گيري بهترين مرگخوارانمون رو برميداريم

دراكو:ولي اينطوري كه همه ي مرگخواران به خودشون راي ميدن

بلا:ابله!خوب ما از بين خودمون كانديدا انتخاب مي كنيم ديه

دراكو:باشه

در خانه ي هري پاتر

-شايد لرد ولدمورت نقشه اي براي ما كشيده باشد

جيني:لرد ولدمورت كه مرده

هري:خب شايد مرگخواران براي ما نقشه كشيده باشند

جيني:شايد

هري:پس بهتره باديگاردامونو بيشتر كنيم

جيني:باشه


دوباره در جايي تاريك

شب بود و مرگخواران دور هم جمع شده بودند و ...

خانه ی بزرگ در دره گودریک کم کم خود را نشان میداد.

خانه ای نه چندان بزرگ اما زیبا، کلیسای بزرگ دره کمی آن طرف تر خود نمایی میکرد و ناقوس بزرگ و قدیمی اش، نور ماه را منعکس مینمود. هوای دلپذیری بود و ستاره ها چشمک میزدند.

جیمز رو به پدرش گفت:
- پدر مرگخوارا سالهاست که دیگه وجود ندارن، توی کتاب تاریخ به ما درس دادن که سالها پیش همشون از بین رفتن.

- نه پسرم، قدرت ونا از بین رفته اما خودشون نه، دراکو مالفوی رو یادت میاد؟ روزی که آلبوس میخواست مدرسه دیدیمش.

- آره...یعنی بله همون مرد قد بلنده که موهای طلایی داشت.

- درسته پسرم، اون یکی از مرگخوارای جوون، در رکاب ولدمورت بود.

- الان چی؟ الان چی کار میکنن.

- قدرت سیاهی همیشه وجود داره، اما الان دیگه کسی به شرارت ولدمورت نیست تا بتونه این سیاهی رو متمرکز کنه.

- متوجه نمیشم!

- ببین پسرم...اوه رسیدیدم، بذار برادر و خواهرت رو بخوابونیم، میام برات توضیح میدم.

جیمز سری به نشانه موافقت تکان داد. هری نیز جلو رفت و با دستی که آلبوس را نگرفته بود چوبدستی را بیرون آورد و به سمت در گرفت و در باز شد.

خانه ی زیبای پاتر ها، پر از وسایل رنگارنگ و جذاب برای بچه ها و پدر و مادر. شومینه ی خاموش گوشه اتاق خوش آمد گفت و همگی وارد شدند. هری و جینی به سمت طبقه بالا راهی شدند تا آلبوس و لیلی را روی تختشان بگذارند. جیمز نیز منتظر پدرش ماند.

مایلها دور تر

- دراکو تو باید کمکم کنی، من قدرت جادویی ام رو ازدست ندادم اما جسمم ضعیف شده.

- اما خاله هری پاتر جادوگر قدرتمندیه، من بارها این تصمیم رو گرفتم اما موفق نشدم، کشتن اون فقط به دست ارباب ممکن بود که...

سرش را زیر انداخت و دستی به موهایش کشید.

....

- من زنده موندم هری پاتر...زنده موندم تا انتقام بگیرم.
هری با تعجب به پیرزن نگاه کرد.جای آن موهای پرپشت و سیاه را،دسته مویی سفید پر کرده بود.دستانش میلرزید و هری حتی نمیدانست چطور میتواند خودش را از روی زمین بلند کند،در حالی که او آنجا نشسته بود و تهدیدش میکرد.
- بلاتریکس...
صدای جیغ پیرزن بلند شد:اسم منو به زبون نیار!
چندین عابر به سمت پیرزن خیره شدند.
هری با صدایی آرام تر از قبل گفت:همه چیز تموم شده،همه ی اون قدرتی که داشتین،تو هم تموم شدی بلاتریکس.
پیرزن نفسش را در سینه حبس کرد.صورت چروکیده اش از خشم سرخ شده بود.نفرت در چشمانش موج میزد...
صدای جیغ خفیف لیلی همه را به خود آورد.درحالی که دستانش را دور کمر جینی حلقه کرده بود،میلرزید.هری دست آلبوس را محکم گرفت و رو به بلاتریکس گفت:سعی نکن مزاحمت ایجاد کنی.
بعد از گفتن این حرف همراه با جینی و فرزندانش از پیرزن دور شد.
بلاتریکس به هری نگاه کرد.هنوز همان رفتار های خام و بدون فکر را در او میدید.چوبدستی اش را به سمت هری که داشت از آن کوچه دور میشد گرفت و بعد از فرستادن پرتو نامرئی به سمتش زیر لب گفت:جادو سن و سال نمیشناسه پاتر!
هری بدون این که چیزی را حس کرده باشد به راهش ادامه داد.

ده دقیقه بعد،در راه خانه

آلبوس در آغوش پدر و لیلی در دستان مادر به خواب رفته بودند.جیمز در حالی که آهسته کنار هری راه میرفت پرسید:پدر!اون کی بود؟
هری لبخندی کاملا تصنعی زد و گفت:یه مرگخوار که دیگه هیچ کاری نمیتونه بکنه پسرم!
خانه ی بزرگ در دره گودریک کم کم خود را نشان میداد.

_اون...اون... بلاتریکس لسترنجه!

با شنیدن این کلمات جینی جیغ کوتاهی کشید و خود را به هری رساند. دستش را روی شانه هری گذاشت و هر دو با قیافه مبهوت به پیرزن نگاه میکردند.

پیرزن که به سختی سرش را بالا نگه داشته بود، با صدایی لرزان و آرام گفت:

- پی من رو شناختی نه؟

هری بسیار تعجب کرده بود و صحنه دوئل بلاتریکس را با مالی به یاد آورد. یادش آمد که خانم ویزلی چطور او را پس زده بود و خود را مقابل وی قرار داد. یادش آمد که نفرین مالی چگونه به قلب و سینه ی بلاتریکس بر خورد کرد و لبخند او را محو کرد.

دوباره افکارش را متمرکز کرد و رو به بلاتریکس گفت:

- اما...اما تو مردی، اون شب، خانم ویزلی تو رو کشت.

جینی نیز اضافه کرد:
- مطمئنم که زنده نموندی..حتی جزئ جسدها منتقلت کردن.

پیرزن سرفه ای کرد و خنده ای سر داد.دوباره به سختی سرش را بالا آورد و دستانش را روی عصای زشتش فشار داد. بچه ها که از ماجرا اطلاعی نداشتند، برای کمک به آن پیرزن جلو رفتند که با فریاد هری مواجه شدند.

- از اون دو شین!

هر سه فرزند پاتر وحشتزده خود را کنار مادرشان جاداده اند و گریه لیلی سکوت خیابان را شکست.

جینی بچه ها را در آغوش گرفته بود. پیرزن به سختی برخاست. نمیتوانست صاف بایستد و کمرش کم بود. شنل سیاه و بندی روی سر انداخته بود. کلاه شنل موهایش را پوشانده بود و هری از این مسئله خوشحال شد.

بلاتریکس قدمهای کوتهای برداشت و خود را از هری دور کرد. و جایی ایستاد.

- اون شب، همه مردن...اما من تونستم جون سالم به در ببرم. بدترین شب زندگی من بود. تو ارباب رو کشتی و من تو رو هر گز نمی بخشم. نفرین مالی نتونست تاثیر کافی رو روی من بذاره و فقط در حد مرگ بیهوشم کرد.

پیرزن دوباره چرخید و سرش را بالا گرفت و چشم در چشم هری ادامه داد.

- من زنده موندم هری پاتر...زنده موندم تا انتقام بگیرم.

....

_ هیچی! چیز خاصی نیست. فقط احساس خوبی نسبت به اینجا ندارم.
هری سری تکان داد و گفت :
_ منم همین طورم. ولی برای اینکه بچه ها شادیشون خراب نشه، بهتره به روی خودمون نیاریم. هوووم... به زودی از اینجا میریم.

و سپس با هم مشغول تماشای بازی بچه ها شدند.

دیگر زمان زیادی به فرا رسیدن شب باقی نمانده بود.

_ خب بچه ها! بهتره برگردیم. الانه که شب میشه... زود باشید من اینجاها رو خیلی خوب بلد نیستم ممکنه گم بشیم ها!
و سپس هری نگاه شیطنت آمیزی به بچه ها کرد. لیلی و آلبوس در حالی که هنوز به نظر می رسید اندکی احساس خستگی نمی کنند، همان طور که بالا و پایین می پریدند و این طرف و آن طرف می رفتند به سوی والدین خود آمدند.
جیمز ولی کمی خسته به نظر می رسید. نفس عمیقی کشید و سعی کرد گامهایشان را تندتر بردارد.

به میدان شهر نزدیک شدند. کم کم داشت چراغ های شهر روشن می شد.

_ بابا، بابا اونجا رو! اون پیرزنه رو! نشسته روی زمین... بیایید بریم کمکش!
و سپس به سرعت لیلی دست مادرش را رها کرد و به سمت پیرزن خمیده نشسته کنار جدول دوید.

هری و جینی و دو پسرشان نیز برخلاف میلشان به آن سمتی که لیلی دوید تغییر جهت دادند.

_ خانوم! حالتون خوبه احتیاج به کمک ندارید؟

پیرزن رنجور ابتدا حرکتی نکرد. اما چند لحظه بعد از این پرسش هری، مانند اینکه صدا را شناخته باشد سعی کرد سرش را بالا بیاورد و به هری نگاه کند.
لحظاتی نگذشته بود. هری با دیدن قیافه پیرزن آرام آرام به عقب رفت و درحالی که از تعجب صدایش می لرزید گفت :

_اون...اون... بلاتریکس لسترنجه!

****

ترجیحا با توجه به موضوع داستان به صورت جدی بنویسید. ممنون

-اوكي مي ريم !بلند شين ببينم!

هري با خوشحالي به سه فرزندش نگريست سپس دستش را يكي يكي روي سرشان كشيد و موهايشان را شپلخ نمود!

جيني چشم غره اي به هري رفت.ليلي كه نگاه مادرش را ديده بود با چرب زباني گفت:« مامي جونم چرا خوب اينجوري مي كني؟دوست نداري ما بريم شرههههه؟»

جيني آهي كشيد و گفت:«عزيزم شهر!نه شره! باوشه بريم...فقط مي ترسيدم ...هيچي!»

ليلي هورايي كشيد و تو بغل مادرش پريد!

دقايقي بعد،در شهر

- هي اونجا روووو!بابايي برام بستني مشنگي مي خري؟

هري با تعجب پرسيد:«بستني مشنگي؟كجا؟»

-اونجا!رو تابلوئه هم نوشته بستني مشنگي!

آلبوس سوروس ذوق زده به سمت راست ،جايي كه مردي با تابلوئي در دستش ،كنار مغازه اش ايستاده بود،اشاره كرد.

هري با ديدن بستنيهايي كاكائويي و به نظر خوشمزه، و همچنين چهره ي ذوق زده ي فرزندانش قبول كرد و همگي به سوي بستني فروشي رفاتند.
هري سرفه اي كرد و به فروشنده گفت:«ببخشيد...اممم ميشه 5 تا بستني برامون بيارين؟»

جيني بلافاصله و با تندي گفت:« 4 تا بيارين!من نمي خورم.»

- اِ ؟ خوب چرا؟

جيني شانه هايش را بالا انداخت و گفت :«خوب...ميل ندارم.خودتون بخورين.»

هري هم با ناراحتي قبول كرد و به فروشنده گفت:«پس چهارتا بيارين!»

ليلي با حالت معترضي به هري گفت:«اِ؟ چرا بابا؟ بخورين ديگههه!»

هري لبخندي زد و گفت:« نه عزيزم منم ميل ندارم!»

دقايقي بعد،فروشنده با سه بستني برگشت.هري پول را حساب كرد و همگي به پاركي كه نزديكشان بود رفتند. بچه ها با ديدن وسايل بازي جادويي و پيشرفته بسيار شگفت زده و خوشحال شدند و پس از اجازه گرفتن از هري و جيني به طرف آنها رفتند.

هري و جيني روي صندلي اي نشسته بودند و آنها را تماشا مي كردند.جيني به نظر ناراحت و عصبي بود.

- چيزي شده جيني؟

جيني با بي اعتنايي پاسخ داد:«نه.»

- پس چرا امروز اين جوري شدي؟

جيني نگاهي به هري كرد.سپس اهي كشيد و شروع به صحبت كردن،كرد:

...

* سوژه جدید! *

روز آفتابی و زیبایی بود. همه چیز آرام به نظر می رسید و در سکوت راه باریک و سر سبز دره گودریک فقط صدای خوش پرندگان شنیده می شد.

_ اوه پدر ببین فکر کنم رسیدیم!
لیلی لونا با خوشحالی در حالی که دست مادرش جینی را می کشید به خانه زیبا و قدیمی دره گودریک اشاره کرد.

_ آره درسته همونجاست! تو هوش فوق العاده ای داری عزیزم.

لیلی دست مادرش را رها کرد به سمت پروانه های دور گل های درون باغچه دوید.

جیمز که حالا کم کم وارد چهارده سالگی می شد سعی می کرد در مقابل حس شیطنت و بازی کمی خوددار باشد و همچون پدر و مادرش آهسته و آرام قدم بردارد.

اما آلبوس سوروس این طور نبود. فضای زیبا و شگفت انگیز آنجا او را به وجد می آورد.
_ پدر می شه یکمی از چوب دستیت استفاده کنی و ما رو توی هوا به پرواز در بیاری؟

هری که سعی می کرد نگاه های دزدکانه ی جینی را به معنی " این کار خطرناکه " نادیده بگیره، با شادمانی گفت:
_ البته که می شه!

چند ساعتی گذشت.
نسیم ملایمی که پوست را نوازش می داد خبر از یک بعدازظهر ایده آل داشت.

خانواده پنج نفری پاتر با آرامش خیال در حالی که با لذت مشغول خوردن عصرانه بودند، سرگرم بحث درباره اینکه چطور آن بعدازظهر زیبا را کنار هم بگذرانند، شدند.

جیمز استکان قهوه اش رو روی میز گذاشت و گفت :
_ پدر می گم نظرتون چیه بریم و توی شهر کمی بگردیم. تا شب نشده بر می گردیم.هوم؟
آلبوس سوروس هم که کمی از داستان های پدرش را در مورد آن شهر عجیب به یاد داشت با هیجان اضافه کرد :
_ آره پدر! ما دوست داریم اونجا رو ببینیم. خواهش می کنم. مادر شما یه چیزی بگید؟

بله... تنها در اندک زمانی که گذشت قرار شد که آنها برای ساعاتی کوتاه در شهر گردش کنند. بچه ها از شادی در پوست خود نمی گنجیدند.

***
دوست بعدی! هیچ اتفاق خاصی قرار نیست بیافته. اونها میرن و در شهر گردش می کنند.