-نمی خوریم!

لرد سیاه با ابروهای گره خورده، خصمانه ترین نگاهش را نثار بلاتریکس کرد.ولی واقعیت این بود که این نگاه با وجود قد یک متریش چندان تاثیر گذار محسوب نمی شد.
بلاتریکس لبخند مادرانه ای زد.
-نمی شه ارباب!شما باید قوی بشین.باید ویتامین های لازم رو دریافت کنین و به خوبی بزرگ بشین.تا وقتی کوچیک هستین مسئولیتتون به عهده منه.دهنتونو باز کنین!

لرد به لوسیوس اشاره کرد.
-دستور می دیم به جای ما دهنتو باز کنی.ما برای بزرگ شدن به کلم احتیاجی نداریم.به معجون احتیاج داریم.ما رو از اینجا ببر بیرون بلاتریکس.

بلا با قاشق پر از پوره به لرد نزدیک شد.
-چشم ارباب...ولی اول باید اینو بخورین!بزرگ شدن لوسیوس برای من کوچکترین اهمیتی نداره.شاید برای خواهرم داشته باشه.که اونم مهم نیست.خیلی خوشمزه اس.به من اعتماد کنین.
.
.
.
نیم ساعت بعد لرد سیاه دو دستی جلوی دهانش را گرفته بود که مانع حالت تهوعش شود.
بلاتریکس با اکراه پالتو پوست ضخیمی پوشید.کلاه بزرگی هم بر سر گذاشت.
-خب...یکی دو تا تون زیر پالتوم قایم بشین.یکی بره زیر کلاهم.یکی هم بره تو کیفم.زیادم تکون نخورین.همتونو نمی تونم کنترل کنم.البته شما می تونین تکون بخورین ارباب!امیدوارم زیاد شک برانگیز نباشه که وسط تابستون اینو پوشیدم!

بلاتریکس در حالی که به سختی قادر به راه رفتن بود و اینطور به نظر می رسید که ظرف پنج دقیقه گذشته صد کیلو به وزنش اضافه شده به طرف در خروجی حرکت کرد.

بلا:ارباب چشاتونو اونجوری نکنین.اصلا بهتون نمیاد.ضمنا الان وقت ناهارتونه.براتون پوره کلم بروکلی بخار پز آماده کردم.

لرد که از فکر خوردن کلم بروکلی حالش به هم خورده بود پرسید:تو که همین الان استخدام شدی.کی وقت کردی برای ما ناهار درست کنی؟
بلا پاتیل حاوی پوره سبز رنگ را وسط اتاق ظاهر کرد و شروع به هم زدنش کرد.لرد تصمیم گرفت فعلا بی خیال بلا و کلمش شده به نقشه فرارش فکر کند.

-پسره ی پررو.من باباتم.چطور جرات کردی چیپس منو بخوری؟

دراکو قهقهه بلندی زد و گفت:
-هی!صداتو بیار پایین.چیپس برای اعصابت خوب نیست.اگه یه بار دیگه سر من داد بزنی با کراب طرفی.

کراب که با وجود کوچک شدن همچنان بسیار بزرگ بود با حالتی تهدید آمیز دندان هایش را به لوسیوس نشان داد و لوسیو س قانع شد که چیپس اصلا مفید نیست و کلم بروکلی بسیار لذیذ تر است.
لرد سیاه که در پشت هاله ای از بخار پاتیل کلم در حال فکر کردن بود شروع به صحبت کرد:
-ما باید از اینجا بریم بیرون.ولی اینجوری بهمون اجازه نمی دن.کروشیو!

لوسیوس فریادی زد و نقش زمین شد.در حالی که پیچ و تاب می خورد شروع به التماس کرد:
-ارباب چرا؟مگه من چیکار کردم؟ضعیف گیر آوردین؟زورتون به بچه رسیده؟.

لرد شکنجه را متوقف کرد و گفت:
-یه لحظه عصبانی شدیم!چطور جرات میکنن به ما اجازه ندن؟اصلا مگه ما از کسی اجازه خواستیم؟گرچه تو وقتی بچه نبودی هم ما زورمون بهت میرسید.بلا!تو ابعادت نرماله.البته از این پایین ابعاد موهات چندان هم نرمال به نظر نمیرسه ولی باید ما رو از اینجا ببری بیرون.
بلاتریکس آتش زیر پاتیل را خاموش کرد و جواب داد:
-چشم ارباب.اول این پوره لذیذ رو میل کنین.فعلا مسئولیت رسیدگی به شما با منه.

خلاصه: لرد سیاه و جمعی از مرگخواران و محفلیون در اثر معجونی که ظاهرا طرح آزمایشی محفل ققنوس بوده به دوران کودکی برگشتن و توسط خانواده هاشون به مهدکودک سپرده شدن. بلا که برای سپردن همسرش رودولف به مهد اومده بعد از اینکه متوجه میشه لرد هم اونجاست تصمیم میگیره به استخدام مهدکودک در بیاد...
---------------------------------------------
لرد با نارضایتی به جایگاهی که لوسیوس برایش در نظر گرفته بود نگاه کرد.
- کروشیو لوسیوس! در تمام مدت اربابیتمون انقدر بهمون توهین نشده بود.ای کودک بوقی! به چه جرئتی دستشویی رو برای اقامت سرورت در نظر گرفتی؟چطور تونستی به خودت بقبولونی اینجا در سطح ماست؟می خواستی کاری بکنی که ما مضحکه خاص و عام بشیم؟
لوسیوس کودک لبهایش را گزید.
- ارباب به اسم مقدستون قسم این موقرمزها همه جا هستن. ظاهرا از چند نسل قبلشون تبدیل به بچه شدن و دست جمعی گذاشتنشون اینجا.
دراکو در حالی که خمیازه می کشید گفت:
- ارباب بچه ست دیگه نمی فهمه شما خودتونو ناراحت نکنید. پدر و مادرش درست تربیتش نکردن.برای همین جایگاه شمارو نمی تونه درست تشخیص بده
لوسیوس: پسره چشم سفید این چه طرز صحبت با پدرته؟
دراکو با خونسردی گفت:
- دیگه همینه پدر من. الان منو شما هر دو تو یه سنیم و تفاوتی بینمون نیست... البته اگر حضور کراب و گویلو همراه من ندیده بگیریم.
لرد با بی حوصلگی به بحث خاتمه داد.
- بسه حوصله همایونیمون سر رفت. مجبوریم جلسه سریمونو همینجا برگزار کنیم...
سپس با انزجار نگاهی به در و دیوار دستشویی انداخت. درحالیکه تلاش می کرد خودش را کنترل کند تا همه جا را به آتش نکشد گفت:
- بله می فرمودیم... ما الان در موقعیت بغرنجی قرار داریم. بدون شک این توطئه محفله تا سایه مارو از سر جامعه جادوگری کم کنه و عقاید پوسیدشو جایگزین افکار روشنگرانه ما کنه. پس اولین کاری که باید بکنیم خروج از اینجاست. در وهله بعدی باید بریم سراغ کسی که ضد این معجونو برامون درست کنه. با توجه به اینکه اسنیپ خائن خودش هم به این وضعیت در اومده و اسلاگهورن هم قرنیه لاگین نکرده باید آیلین رو پیدا کنیم.
لوسیوس تک سرفه ای کرد تا توجه لرد را به خود جلب کند.
- اهم.. جسارتا سرورم الان آیلین همراه نارسیسا دارن تو هاگزمید برای خودشون می چرخن و خرید می کنن و از این وضعیت نهایت استفاده رو می برن... مطمئنین که آیلین حاضر میشه...
لرد با خستگی صحبت لوسیوس را قطع کرد.
- چطور جرئت می کنی فرمایش همایونی مارو قطع کنی مرگخوار بی مقدار؟ آیلین مرگخوار وفادار ماست لوسیوس و مطمئنم بهمون خدمت میکنه.حالا محض احتیاط موقع رفتن یادمون بنداز پسرشو که تو کمد لباسا آویزون کردیم با خودمون ببریم.
قبل از آنکه لوسیوس بتواند جزئیات نقشه بی نظیر اربابش برای خروج را بپرسد درب دستشویی با صدای مهیبی از جا کنده شد.
لرد با جیغی وحشت زده عقب پرید و لوسیوس را چون سپری جلویش گرفت.
- از اربابت دفاع کن لوسیوس... جون بی ارزشت رو در راه لرد فدا کن... عهه بلا تویی؟
بلاتریکس که موهایش به طرز دلنشینی صورتش را قاب گرفته و هر بیننده ای از مشاهده زیبایی آنها آنا دچار ایست قلبی میشد با دیدن لرد زمزمه کرد:
- سر...سرورم.بالاخره شمارو پیدا کردم.
لرد با سرعت از پشت لوسیوس بیرون آمد.
- می دونستم که برای نجاتمان میای ای مرگخوار وفادار! اومدی اربابو با خودت از اینجا ببری نه؟
بلاتریکس کپه موهایش را خاراند.
- ام...ارباب جسارتا شما در حال حاضر در سنی نیستید که بتونید خیر و صلاحتون رو مثل اون موقع که بزرگ بودین تشخیص بدین. من اومدم خدمتتون تا شمارو تا رسیدن به دوران طلایی حکومتتون همراهی کنم و رسم خشونت و بی رحمی رو یادتون بدم.
لرد کوچک:

-من می رم تو!

-آهای!کجا؟مگه به این سادگیه؟صبر کنین فرمتونو بررسی کنم...مدارکتون...

پرستار متوجه شد که در حال حرف زدن با دیوار است و بلا مدتها قبل دوان دوان وارد مهد کودک شده.در حالی که از این شدت علاقه متعجب شده بود سرگرم بررسی فرم شد.


بلاتریکس در راهرو ها می دوید و به دنبال نشانی از اربابش می گشت.ولی بی فایده بود!
در یکی از راهرو ها یقه کودک تنهایی را گرفت و او را بلند کرد.
-هی...چقدر تو زشتی!دماغشو!گوشات چرا اینجوریه؟طبیعیه که پدر و مادرت نخوان ببیننت و پرتت کنن اینجا.ببینم تو یه بچه بسیار با ابهت چشم سبز مو مشکی که هیچ شباهتی به خودت نداشته باشه, این دور و برا ندیدی؟

بچه بغض کرد...ترسیده بود.ولی ترس مانع ریختن اشک هایش نشد.بلا با عصبانیت بچه را روی زمین گذاشت.
-اشک؟چه نفرت انگیز!چقدر تو ضعیفی.فردا که بزرگ شدی زیر بار مشکلات له می شی.پدر و مادرتم که همیشه نیستن مواظبت باشن.تک و تنها می مونی.شاید اون وسط دچار بیماری مهلکی بشی.مغزتم فکر نمی کنم درست کار کنه.تو درس و کارم موفق نمی شی .از چشات معلومه.به هیچ دردی نمی خوری.

بچه برای چند ثانیه با ناباوری به چشمان بلا خیره شد...بعد در حالیکه از زندگی چهار ساله خود سیر شده بود گریه کنان از بلا فاصله گرفت.

ساحره بی رحم با خونسردی شانه هایش را بالا انداخت.
-این دیگه چه تربیتیه!حیف الان کار دارم و باید دنبال ارباب بگردم...ارررربااااااب؟!

لوسیوس:

لرد کوچک با چهره ای عبوس جواب داد:

_ نگو که نمی دونی که با چوبدستیم میزنم نصفت میکنم!

لوسیوس آب دهانش را قورت داد و مِن مِن کنان گفت:

_ اربااااب

لرد سعی کرد چوب دستی اش را بیابد تا حداقل کروشیویی نصار لوسیوس مالفوی کند. اما هر چه سعی کرد، نتوانست چوبدستی اش رو بیابد. به یاد اورد که موقع تبدیل به کودکی بامزه، چوبدستی از دستش افتاده بود. پس با بد جنسی گفت:

_ لوسیوس بخاطر اینکه بچه شدیم و بچه نباید طلسم های نا بخشودنی رو روی دوستاش اجرا کنه از تقصیرت می گذریــم!

لوسیوس دست دراکو رو گرفت و گفت:

از سخاوت تون ممنونم ارباب! بیا بریم یه جایی واسه خودمون پیدا کنیم دراکو.

لرد که فهمید لوسیوس قصد دارد از شرش راحت شود گفت:

_ پس ما هم به شما افتخار می دهیم تا با شما یک جا اقامت کنیم! لوسیوس در کنار خود برای ما نیز جایی اماده کن!

لوسیوس که ناراحتی در صورتش موج می زد، ادای احترام بلند و بالایی کرد و از آنجا دور شد.

-------------------------------------------------------------------

و بلا همچنان با شوق فرم استخدام مهد کودک را پر می کرد! گاهی به این فکر می کرد که چقدر خوشبخت است که می تواند از لرد کوچـــک مراقبت کند! و در عالم خیال خود را در حال بزرگ کردن لرد سیاه می دید!

مسئول مهد کودک از بلا هم خوشحال تر بود، بالاخره می توانست برای مدتی از دست این بچه های عجیب و غریب که اخلاقشان وحشیانه تر از اخلاق بچه های دیگر بود راحت شود!

-بله منم اینجام!
لوسیوس:
ارباب این واقعا خودتونین؟
-پس چی مردک؟هری پاتره؟
-وای شما اینجا چیکار می کنین؟
-ساکت شو. اول من می پرسم؛ شما ها اینجا چیکار می کنین؟
دراکو گفت:
همش تقصیر این محفلیاس.یه معجون جدید و وسوسه انگیز درست کردن که با غذا مخلوط میشه و شخصی که اونو خوردرو بچه می کنه!ولی فقط با مرگخوارا و آدمایی که تا درست چهار ساعت پیش کار بدی انجام دادن این کارو می کنه.
-شما ها هم از اون معجون خوردین؟
-بله ارباب.
-هووووووووووم.بزار دوباره خودم بشم،زندشون نمیزارم. شما چه جوری بچه شدین؟
لوسیوس در حالی که به چشمان سبز تام می نگریست گفت:
نارسیسا اون معجون رو تو غذامون ریخت و ما بچه شدیم بعدم گفت که دیگه تحملونو نداره آوردتمون اینجا.شما چه طور ارباب؟
-خوب بزار فک کنم.
و بعد به افق نگریست تا گذشته را به خاطر بیاورد.قبل اینکه به خاطر بیاورد با خود می گفت:
"حتما اما اون معجونو خریده و بعد ریخته تو غذاشونو و بعدم داده بهمون.
اما نه؛ فقط من بچه شدم.
فکر کن...فکر کن....
آهان...
اون روز اما چیزی درست نکرد بلکه ایوان وقتی از بیرون برگشت شیشه ی معجونی در دستش بود و گفت که آن معجون، معجون بسیار خوش طعمی است و قصد دارد با آن معجون غذای ارباب را درست کند."
تام با صدای بلندی گفت:
درسته.
صدایش را کمی آرام کرد و گفت:
اون معجون آنتی معجونم داره؟
لوسیوس:

رابطه اتان با کودکان چگونه است؟ رابطه ام با بچه ها چطوره؟فکر نکنم خیلی بد باشه. بذار ببینم. آخرین بچه ای که دیدم کی بود غیر از رودولف؟آهان همون پسره بود که سر چهارراه می خواست بهم به زور فال بفروشه. چند سال پیش بود خیلی هم کثیف و ژولی پولی بود با یه آوادا از اون وضعیت راحتش کردم...من چقدر بچه هارو دوست دارم و به نظافتشون اهمیت میدم همه اشون باید مثل ارباب تمیز و جدی باشن. تا کنون چند بچه را بزرگ کرده اید؟هومم...از خودم که بچه ای نداشتم ولی یادمه همیشه سیسی وآندرو و ریگو و اون سیریش رو به من می سپردن تا مواظبشون باشم...هی چه روزگاری بود. یادش بخیر همیشه سیسی و آندرو رو می فرستادم خونه رو با مسواک برق بندازن و ریگولم همیشه مجبور بود یه شعر در مدح منو ارباب بسازه.سیریش هم که هیچوقت بچه حرف گوش کنی نبود و منو مجبور می کرد هر دفعه به دیوار میخش کنم. کلا من از همون بچگی هم مسئولیت پذیر و متعهد بودم. خب غیر از اینا با رودولف میشه 5 تا؟
در حینی که بلا مشغول پر کردن فرم مربوطه بود دورببن سرش را کج کرد تا به زوایای دیگری از مهد نظر بیاندازد.

داخل سالن پشتی

سالن پشتی از سالن ورودی بزرگتر و مجللتر بود. چلچراغی بزرگ فضای تاریک آن را روشن می ساخت و تعدادی تابلو با طرح کودکانه دیوارهای سنگی آن را می پوشاند که بی شک باید شاهکار دست بچه هایی می بود که تا آن تاریخ به مهد سپرده شده بودند. چند میز و نیمکت به صورت پراکنده در گوشه و اطراف سالن قرار داشت و تعداد زیادی وسیله بازی روی زمین و میز پخش و پلا شده بود.
وقتی دوربین بر روی جمعیت کودکان حاضر زوم کرد اولین چیزی که توجه را به خود جلب می کرد دریایی از موهای قرمز بود که به نظر می رسید بیشتر از نیمی از جمعیت موجود را تشکیل می دهند و در آن لحظه همگی مشغول بالا رفتن از در و دیوار و شکستن وسایل درون سالن بودند. تعدادی از آنها نیز از چلچراغ آویزان شده و تاب می خوردند.
در گوشه ای از سالن پسرک مو سیاه زیبا در حال دویدن به دنبال رودولف کودک نما بود. در همان لحظه که رودولف ماهرانه از بین دو ویزلی عبور کرد لرد کوچک از پشت سرش نعره زد:
- بذار از این وضعیت خلاص شم رودولف می دونم چه بلایی سرت بیارم جوجه! هم تو رو هم اون تسترالی که منو تو این دردسر انداختو می ندازم جلوی نجینی!
بـــــــــــــــــــــــــــوم!
رودولف با میزی که دو پسربچه پشت آن نشسته بودند برخورد کرد و با صدای مهیبی نقش بر زمین شد.اما وقتی لرد به شکار جدیدش رسید بیشتر از آنکه از دست یابی به او خوشحال شود با نگاهی غرق حیرت به دو پسر بچه موطلایی بسیار شبیه هم چشم دوخت که طلبکارانه بالای سر رودولف ایستاده بودند. دو چهره ای که بدون تردید متعلق بودند به...
- لوسیوس؟دراکو؟
لوسیوس و دراکو: ار... ارب...باب؟شما... هم اینجایین؟

پرستار نگاهی تعجب وار به بلاتریکس انداخت و گفت :

- ببخشید، من یه خورده گیج شدم ، شما منظورتون آقا پسرتون هستش دیگه ؟

بلاتریکس من منی کرد و درحالی که نمیتوانست چشمانش را از پسرکی که لرد صدایش کرده بودند بردارد گفت :

- هم پسرم ، هم . . . یه جورایی خودم . میدونید ، راستش من خیلی از دکوراسیون اینجا خوشم اومده، یه جورایی عاشق اینجا شدم.

- خوشحالم که این رو میشنوم ، اتفاقا ما داریم نیرو میگیریم و میخوایم چندتا مربی به مهدمون اضافه کنیم . شما سابقه ی کار با کودک یا برای کودک دارید ؟

بلاتریکس چینی به پیشانیش داد ، چند تار مویی را که بر روی چشمش آمده بودند را با فوت پراند و سعی میکرد از انبوه خاطرات ذهنش آنهایی را که به کودک مربوط میشد پیدا کند .

- راستش نه اون قدر ، یه چند باری هری پاتر رو تحریک کردم دنبالم بیاد ، چندبار دوستاش رو گروگان تو بغلم گرفتم ، جوونیام چندتا بچه ماگل رو هم شکنجه کردم ، چیزه زیادی دیگه یادم نمیاد که قابل گفتن باشه .

بلا منتظر بود که با واکنش غیرمثبت پرستار مواجه شود اما برخلاف میل او پرستار لبخندی از روی رضابت زد و درحالی که سعی داشت کاغذی از میان انبوه کاغذهای زیر میز دربیاورد گفت :

- به نظرم همینا خیلی خوبه ، من تو عقبه ی چشماتون اصلا یه ابهت مربیگری هم دیدم ، یه چیز تو مایه های کاریزمای آقای کیروش .

- کیروش؟ کی هستش؟

پرستار که توانسته بود کاغذ را بیرون بیاورد ، آن را بر روی میز جلوی بلا گذاشت ، قلم پری نیز در آورد و با شیشه ی جوهر به بلا داد .

-مهم نیست، این فرم مشخصات رو پر کنید ، 2تا قطعه عکس به همراه یک تار مو واسه آیدی کارتتون میخوایم . در ضمن توی سوابق هم اون چیزهایی رو که بهم گفتید بنویسید. فقط قسمت گروگان ، تحریک و شکنجه اش رو سانسور کنید ، بنویسید با روانشناسی یکی رو راغب کردید ، سابقه ی بازی با بچه ها و بغل کردنشون هم دارید . آخه این رییسمون خیلی سوسوله ، بعضی چیزها رو درک نمی کنه . واسه خودتون میگم این چیزها .

بلاتریکس با شکوه همیشگی اش قلم پر را برداشت و داخل شیشه ی مرکب کرد تا فرم را پر کند .

رودولف به صورت کاملا ناگهانی برای ورود به مهدکودک مشتاق شد.
-خانم چه مدارکی لازم دارین؟این سه قطعه عکس...که البته الان خودم توشون نیستم.ولی مطمئنم هر جا رفته باشم قبل از غروب برمیگردم.یک فتوکپی کادو(کارت جادو)...یک رضایت نامه همسر...فقط اجازه بدین حالا که شاید زورم میرسه برم تو تکلیف ناموسمو روشن کنم!

بلا با دستپاچگی حرف رودولف را قطع کرد.
-ببخشید، شما الان گفتین لرد؟منظورتون از لرد...چیز که نبود؟

مسئول پذیرش لبخندی نه چندان معصومانه زد.
-خب...این جزو اطلاعات سری مهدکودک ماست.نمیتونم بهتون بگم.ولی خودتون که میبینین چه بچه شیرینیه.

بلا به کودکی که لرد خطاب شده بود نگاه کرد.پسربچه موفق به گرفتن شکارش شده بود.پسر موبلند را روی زمین انداخته بود و خودش روی او نشسته بود و سعی میکرد با کمک چوب دستی زبانش را از حلقومش خارج کند.خیلی زود از خارج کردن زبان منصرف شد و سراغ چشم چپش رفت.جالب اینجا بود که کسی به رفتار کاملا عادی این پسر بچه اعتراضی نمیکرد.

بلاتریکس به چشمان سبز رنگ پسر بچه خیره شد.به موهای سیاهش نگاه کرد.او مسلما خود لرد سیاه بود.ناامیدانه بطرف مسئول پذیرش برگشت.
-اووممم...چیزه...میگم..چه مدارکی برای ثبت نام لازمه؟برای ورود شرط سنی دارین؟

دیدم کسی دست به کار نمیشه بپسته در نتیجه با اجازتون سوژه جدید!
--------------------------------------------------

روز دیگری در دیاگون آغاز شده بود.روزی کاملا صاف و آفتابی که در تضاد کامل با تمایلات نویسنده بود!نوای گوش خراش پرندگان با صدای همهمه جمعیت در حال رفت و آمد در کوچه تنگ و تاریک دیاگون در هم آمیخته بود.دوربین با سرعت از میان جمعیت عبور کرد و به دلیل تازه کاری فیلم بردار در میان راه چند نفر از رهگذران را به زمین انداخت و یکبار هم خودش از میان دستان ناشی فیلم بردار به زمین افتاد تا صدای جیغ کارگردان را به خاطر گذاشتن هزینه اضافی روی دستش درآورد و چند طلسم از چوبدستی او دریافت دارد! تا عاقبت دوربین بر روی ساختمانی سفید رنگ...
نویسنده: کات آقا!مگه با تو نیستم مردک بوقی بوق زاده اصل بوقی؟ بارتی تو خجالت نمی کشی؟مثلا مرگخواریا!ساختمان سفید؟کارگردان...این ساختمون باید سیاه بیافته تو فیلم...چی؟فیلم سیاه سفید و مدل فیلمای قدیمیه جلوه نداره؟اگه هوس نکردی دعوتت کنم مهمونخونه کاری رو که گفتم می کنی!

داخل ساختمان اکنون سیاه!

کارگزدان که کلا از خیر فیلم برداری نمای کوچه گذشته بود بدون مقدمه وارد ساختمان مهدکودک شده بود.نمای داخلی ساختمان مطابق سلیقه مرگخواران چیده شده بود.دیوارهای سنگی و تیره و سالن ورودی بزرگی که به کمک مشعل ها روشن شده بود. تعدادی نیمکت سنگی جهت نشستن مراجعین داخل سالن تعبیه شده و میزی در انتهای سالن به چشم می خورد که بالای آن تابلوی برنجی کوچکی قرار داشت که روی آن نوشته شده بود:پذیرش.
سر و صدای کودکانه زیادی از دیوار پشت میز پذیرش به گوش می رسید که احتمالا مکان اصلی نگه داری کودکان آنجا بود.در همان لحظه در ورودی چهارتاق گشوده شد و زنی با موهای بلند وزدار درحالیکه دست پسر بچه کوچکی را گرفته بود با سر و صدا وارد شد. در حالیکه پسرک را با خود می کشید یکراست به سمت میز پذیرش رفت و چنان روی آن کوبید که نویسنده هنوز متحیر مانده که چگونه میز از وسط به دو نیم نشد!
پسر بچه کوچک که رد اشک روی صورتش دیده میشد با ناراحتی گفت:
- آخه عزیزم... چطور دلت میاد منو بسپری به مهدکودک؟ناسلامتی منو تو زن و شوهریم!
بلاتریکس با خشم لگدی نثار رودولف کوچک کرد که با وجود جثه کودک مانندش ماتریکسی از مقابل آن جاخالی داد.
- ساکت شو رودولف!الان تو کوچیکی و می بینی که من به خاطر نزدیک بودن به نویسنده هنوز بزرگم.وقتشه عشقمو به سرورم ثابت کنم و از دست اون لیست کذایی خلاص شم!
رودولف:
در همان لحظه دختر جوانی که پیشبندی بسته و ساطوری در دست داشت از درب رو به رو وارد شد.بر روی لبه ساطور و پیشبندش آثار تردید ناپذیر خون دیده میشد.نگاهی به صورت تازه واردین انداخت.
- خوش اومدین...می خواین فرزندتون رو چه مدت پیش ما بذارین خانم محترم؟
پیش از اینکه رودولف اعتراض کند بلا با دست جلوی دهان او را گرفت و به سرعت گفت:
- خب...گزینه تا ابد ندارین؟
زن دستی به لبه ساطور کشید و نیم نگاهی موذیانه به رودولف در حال تقلا انداخت.
- نه متاسفانه ولی راه هایی هم برای دور زدن این قانون وجود داره!
پیش از آنکه بلا پاسخی دهد بار دیگر درب سالن گشوده شد و دو پسربچه بیرون دویدند.پسربچه مومشکی زیبا و خوش چهره ای با چاقوی آشپزخانه بزرگی به دنبال پسربچه نحیف و لاغر مردنی می دوید که موهای سیاه و بلندش تا سر شانه می رسید.درحینی که هر دو در اطراف مسئول پذیرش به تعقیب و گریزشان ادامه می دادند او با دلخوری گفت:
- لرد...بازم وسایل شخصیه منو بی اجازه برداشتی؟صد دفعه گفتم این وسایل خطرناکه بهشون دست نزن بچه!می خوای مادرت اینجارو رو سرمون خراب کنه؟
بلاتریکس: