کارگاه داستان‌نویسی

درون راهروی مدرسه در حال قدم زد بود...فکر هایش اورا سخت مشغول کرده بودند...
خاطرات گذشته اش در ذهنش تکرار میشدند وصفحات زندگی اش به وضوحی غیر قابل وصف جلوی چشمانش به پدید می آمدند...
دوباره چشمانش به آن پسرک افتاد...پسری که اورا به یاد فردی عزیز می انداخت...
پسرک با دیدن او ساکت شد و از آنجا دور شد...
اسنیپ آهی از سر حصرت کشید و به راه رفتنش ادامه داد...
پاهایش اورا به مکانی میبردند واوهم مانند برده ای که به جز اطاعت جرئت دیگری ندارد همراهشان میرفت...
جلوی درب اتاقی متوقف شد...دستانش بدون اجازه او حرکت کردند ودر را باز کردند...
اسنیپ سرش را بالا آورد وبه روبه رویش خیره شد...
تصویر درون آینه نفاق انگیز خود را به رخ اسنیپ میکشید...
تصویری که تمام افکار مغشوش اورا درهم شکست وفقط ذهنش مشغول آن شد...
در آن تصویر معشوقه اش را در آغوش داشت....کسی که روزگاری تمام زندگی اسنیپ بود.
لیلی اونس....دختری که باوجود مرگش هم هنوز قلب اسنیپ را تحت اختیار دارد..
اشکان اسنیپ بی اختیار جاری شدند....
قلبش درهم شکست....البته بار اول نبود...چندین روز بود که به این مکان کشیده میشد وقلبش از دفعات قبل بدتر میشکست...
آهی از سر حصرت کشید.
با صدایی لرزان گفت: لیلی ای کاش اینجا بودی...ای کاش برای مدت کوتاهی میتوانستم دستان تورا بگیرم...و به چشمانت خیره شوم-سرش را پایین برد- ای کاش عشقی که نسبت به تو داشتم را پنهان نمیکردم.
به آرامی سرش را بالا آورد و دوباره به آینه خیره شد : ولی در هرصورت تو جیمز پاتر را بر همه ترجیح میدادی....حتی اگر به تو عشقم را ثابت میکردم.
اشک دیدگانش را کور کرده بود. با خشم چوبدستی اش را بیرون آورد و برای خواندن وردی آماده شد دوست داشت در آن لحظه خشمش را برسر آینه تخلیه کند اولین کلمه ورد را که گفت صدایی آمد: پرفسور اسنیپ...پروفسور اسنیپ.
اسنیپ با بیچارگی به آینه نگاه کرد ....آه که در آن لحظه چقدر دوست داشت صاحب صدا را خفه کند!
ولی اسنیپ مانند همیشه چاره ای جز کنترل احساسات خویش نداشت پس چوبدستی اش را سرجایش گذاشت وبرای آخرین لحظات به تصویر آینه که درحال محو شدن بود نگاه کرد...
طوری که انگار تمام دلخوشی اش به تصویر درون آن بود...دوباره آهی از سینه پرسوزش بیرون آمد...
از اتاق بیرون آمد و سپس به سمت صاحب صدا رفت......

(ببخشید که طولانی شد ولی هرکاری کردم نتونستم کوتاه ترش کنم :| )


خیلی هم عالی!
توصیفاتت، بیان احساسات اسنیپ و ... خیلی خوب نوشتی. فقط حتما بعد از نوشتن پستت یه دور از روش بخوان تا متوجه اشکالات نگارشی و تایپی بشی و درستشون کنی.
دیالوگا هم باید به زبان عامیانه نوشته بشن و نه کتابی.
میزان استفاده‌ت از انواع و اقسام علائم نگارشی (، ؛ . ! ؟) خیلی کم بود. اکثر نمایشنامه‌ت از سه نقطه پر شده. خیلی جاها می‌تونی با علائم دیگه جایگزینشون کنی. چون استفاده‌ی بیش از حد از هر علامت نگارشی‌ای حتی مثلا علامت تعجب یا همین سه نقطه، ظاهر پست رو کمی بد می‌کنه.
در نهایت اضافه کنم که ترجیح ما بر اینه که تا جایی که ممکنه(جز در مواقع خاص) وسط دیالوگ از توصیف استفاده نکنیم و اونو به خط بعدی انتقال بدیم و دوباره به نوشتن ادامه‌ی دیالوگ رو بیاریم.
راستی! حسرت درسته و نه حصرت.
تایید شد!

اون صدای لعنتی چی بود ؟ برای صدمین بار این سوال رو از خودش پرسیده بود. ماجرا از زمانی شروع شد که ، تو دفتر کارش مشغول مطالعه ی کتاب اصول معجون سازی نوین بود. که صدایی شنید ،مثل همیشه فضولی اش گل کرد و میخواست منبع اون صدا رو پیدا کنه ، حالا حدود نیم ساعت گذشته بود ، و او برای پیدا کردن اون صدا در راهرو های مدرسه هاگوارتز سرگردان بود.

در حال عبور از کنار خوابگاه گروه هافلپاف بود ، که ناگهان متوجه نور ضعیفی شد که از اتاقی خارج میشد در اتاق، یه در قدیمی و پر از سوراخ بود .داخل یکی از سوراخ هارو نگاه کرد ،ولی جز یه شمع و یه ایینه چیزی ندید.

وارد اتاق شد ، بوی عجیبی به مشامش رسید ، بوی کودکی ، بوی دوستی و بوی عشق با خودش گفت : این جا چه قدر اشناست ،دیگه به فکر اون صدا نبود به گذشته ها سفر کرده بود ،گذشته های دور .

رفت جلوی ایینه خودش رو دید ،تنها با صورتی غمگین و شنلی سیاه که روشنایی رو می بلعید ، اما یه دفعه زنی رو کنار خودش دید که مو هایی به سرخی اتش داشت فریاد زد:

-خدای من ؛ خدای من با گفتن این حرف قطره اشکی از چشمش رها شد و به زمین افتاد؛ خاطره ها به او هجوم اورد ، او در ایینه خودش رو دید در حالی که لیلی سرش رو شونه ی اون گذاشته بود ؛ بله، لیلی بود عشق جاودان او ؛عشق جاودان سوریوس لسنیپ .

امیدوارم راضی باشید و تایید کنید


نمایشنامه خیلی خوبی نوشتی! بهتر می‌شد اگه انتهای ماجرارو هم مشخص می‌کردی که چی می‌شه.
اما فراموش نکن که علائم نگارشی به کلمه‌ی قبل از خوشون می‌چسبن و با یه space از کلمه‌ی بعدیشون جدا می‌شن. مثلا: مری نمی‌دانست باید چه کند، اما این را خوب می‌دانست که در این لحظه ماندن بدترین انتخاب ممکن است.
تو گذاشتن ویرگول (،) زیادی حساسیت به خرج دادی. بعضی جاها لازم نبوده اما تو ازش استفاده کردی. مثلا بعد از "که" یا قبل از "و". حتی در مورد نقطه هم همین اتفاق افتاده. یه قسمتایی هم ویرگول و نقطه رو اشتباها به جای هم آوردی. وقتی بین دو جمله ویرگول می‌ذاریم که به هم ربط داشته باشن.
همچنین بعد از دیالوگ باید با دوبار اینتر زدن به پاراگراف بعدی بری و ادامه توصیفاتت رو بنویسی.
مثلا یه نمونه اصلاح شده از متنت: وارد اتاق شد. بوی عجیبی به مشامش رسید. بوی کودکی، بوی دوستی و بوی عشق... با خودش گفت: این جا چه قدر اشناست!

دیگه به فکر اون صدا نبود، به گذشته ها سفر کرده بود، گذشته های دور.

تایید شد. می‌تونی برای گروهبندی بری.

جینی در حال کتابی بود اصلا حوصله نداشت او از معجون سازی و استاد ان یعنی اسنیپ متنفر بود متنفر.....
ولی باید برای روکم کنی مالفوی هم شده از درس او نمره ی خوبی کسب میکرد او در همین فکر بود که ناگهان مالفوی با همان پوزخند همیشگی اش اومد در نگاه دخترک تنفری دیده میشد که ناگهان مالفوی گفت نمیخوای مبارزه کنی ناگهان هری گفت من به جای او مبارزه میکنم مالفوی ترسید و پشت سرش را نگاه کرد...اری هری پاتر ان پسر رقت انگیز انجا بود گفت باشه یک شنبه جلوی دفتر اسنیپ!!!!!هرمیون گفت نه نباید جلوی دفتر او مبارزه نکن وگرنه از گروهمون امتیاز کم میکنه و مالفوی خندید و گفت باز هم شما باختید هری عصبی بود خواست چوب دستی اش را در بیاورد که ناگهان جینی گفته نه هری کاری باهاش نداشته باش بزار بره و مالفوی با همان پوزخن همیشگی رفت و....


تایید نشد.
عکس کارگاه عوض شده و باید با عکس جدید نمایشنامه بنویسی. تو نمایشنامه جدیدت به این نکات توجه کن:
اول اینکه بین جملاتت از هیچ علامت نگارشی‌ای (؛ ، . ! ؟) استفاده نکردی... فقط بعضی جاها علامت سوال و سه نقطه گذاشتی. نمی‌تونی جملات رو همین‌طوری پشت سر هم بنویسی و بری. باید با استفاده از علائم نگارشی و کلمات ربط بینشون ارتباط برقرار کنی و هرجا لازم شد با دوبار اینتر زدن و ایجاد پاراگراف بینشون فاصله بندازی.
دوم باید بین دیالوگ و سایر قسمتای نمایشنامه‌ت تمایز قائل بشی. وقتی می‌گی فلانی گفت، باید حتما بعدش از دو نقطه استفاده کنی و ترجیحا خط بعدی و با گذاشتن "-" شروع به نوشتن دیالوگ کنی. بعد از اتمام دیالوگ، بازم باید اینتر بزنین و از خط بعدی نمایشنامه‌ت رو ادامه بدی.
یه نمونه‌ی تصحیح شده رو برات می‌ذارم:
ولی باید برای روکم کنی مالفوی هم که شده از درس او نمره ی خوبی کسب میکرد. او در همین فکر بود که ناگهان مالفوی با همان پوزخند همیشگی اش اومد. در نگاه دخترک تنفری دیده میشد که ناگهان مالفوی گفت:
- نمیخوای مبارزه کنی؟

ناگهان هری گفت: ...

چیزی به نصفه شب نمانده بود و پروفسور اسنیپ در دفترش در حالی که میکوشید به قدح اندیشه نگاه نکند، دور میز مستطیل چوبی‌اش قدم میزد. در کنار قدح اندیشه انبوه تکالیف دانش آموزانش خودنمایی میکرد. بالا ترین ورقه که با خط خرچنگ قورباغه نوشته شده بود بدون شک برای کسی نبود جز "هری پاتر" که اسنیپ را اینگونه به فکر فرو برده بود. ناگهان صدای خش خش و زمزمه‌های آرامی از راهرو به گوش او رسید . اسنیپ سراسیمه به بیرون شتافت و لبخندی بر لب داشت . با خود فکر کرد که اگر بچه های گریفندوری باشند که در حال پرسه زدن هستند میتواند از گروهشان حسابی امتیاز کم کند. در راهروی تاریک کسی دیده نمیشد. "لوموس" اسنیپ چوبدستی‌اش را بالا گرفت و سعی کرد به یاد بیاورد صداها از کدام سمت می‌آمدند. پس درمیان راهروهای تاریک شروع کرد به جست و جو برای گریفندوری های کله شق ، فکر کم کردن امتیاز از آنها شعف خاصی به او میداد.
*****
تقریبا پانزده دقیقه بود که اسنیپ در قلعه در حال جست و جو بود و عصبانیت داشت وجودش را فرا میگرفت و همچنان در فکرهای خود غوطه ور بود و به سرعت قدم برمیداشت. بی حواس به جلو میرفت که ناگهان دری را جلوی خود دید. به یاد نمی‌‌آورد این در به کجا میرود. در را به آرامی باز کرد و وارد اتاق بزرگ مستطیلی شد که در آن مقدار زیادی وسایل خاک خورده و قدیمی مانند شمعدان‌های خاک گرفته و پاتیل های سوراخ شده قدیمی و جعبه های متعدّد بود. در میان همه وسایل قدیمی شی بزرگی دیده میشد که رویش پارچه ی بزرگ خاکستری کشیده شده بود . "وینگاردیوم له ویوسا" پارچه را به ارامی از روی شی برداشت و ناگهان خشکش زد. چشمانش را باور نمیکرد، تصویر شفافی از لیلی ایوانز در آغوش جیمز پاتر دیده میشد ،و تصویر خودش را که پشت آنها ایستاده بود و بهت زده نگاه میکرد. اسنیپ چند قدم به عقب رفت و آیینه ی نفاق انگیز را شناخت و از بالا به پایین برانداز کرد . با دودلی دوباره به درون آیینه نگریست . چهره ی گرم و زیبای لیلی را تماشا کرد و برای چند لحظه کاملن تصویر جیمز پاتر از ذهنش پاک شده بود. چهره ی لیلی با همان موهای قرمز و چشم های درخشان سبز، باعث شد اسنیپ احساس کند تمام وجودش گرم شده . با اکراه سرش را به طرف تصویر جیمز خندان برگرداند و به دستهای جیمز که دور لیلی حلقه شده بودند چشم دوخت. عصبانیت و حسرت همه وجود او را لبریز کردند . اسنیپ یک پاتیل سوراخ شده را با دستانش برداشت و به دل آیینه پرتاب کرد . صدای شکستن آیینه بدن اسنیپ را به لرزه انداخت . آیینه صد تیکه شده بود روی زمین ریخته بود . اسنیپ یک تکه بزرگ از آنرا که تصویر لیلی خندان هنوز در آن خودنمایی میکرد را با لبخند برداشت و در ردایش گذاشت.
*کمی طولانی شد ولی امیدوارم تایید شه*


نمایشنامه خیلی خوبی نوشتی. فقط چند تا نکته:
1) نذار طول پاراگرافات اینقدر طولانی بشه. هرجا که تغییر مکان یا زمان یا حس و حال یا ... داشتی می‌تونی با دوبار اینتر زدن، پاراگراف جدید بوجود بیاری تا هم ظاهر پستت بهتر شه و هم خوندنش برای خواننده راحت‌تر شه.
2) دیالوگات باید جدا از سایر توصیفات و توضیحات نمایشنامه‌ت باشه و بعد از اتمام دیالوگ باید به خط بعدی بری و شروع به نوشتن ادامه‌ی نمایشنامه کنی. به زبون آوردن ورد و طلسم توسط اسنیپ هم دیالوگ محسوب می‌شه و باید ادامه‌ی توصیفات رو به دو خط بعدی انتقال می‌دادی.
3) آینه‌نفاق انگیز تصویری از اونچه که با دیدنش لذت می‌بریم و برامون خوشاینده‌رو به تصویر می‌کشه نه چیزی که باعث ناراحتی و آشفتگی ما می‌شه. تو تصویر این اسنیپه که تو آغوش لیلی دیده می‌شه و نه جیمز.
ضمن اینکه بعد از شکسته شدن آینه قاعدتا باید تصویر هم محو بشه، اما ایده‌ی جالبی بود که اسنیپ تیکه‌ای که تصویر لیلی بود رو برای خودش برداشت. ولی فراموش نکن که ما نمی‌تونیم هرجا دلمون خواست ماهیت چیزای شناخته شده‌رو تغییر بدیم. مثلا ورد "لوموس" نمی‌تونه فقط به این دلیل که ما دلمون می‌خواد و اونم تو یه پست جدی، به جای روشنایی یهو تبدیل به طلسم خلع سلاح شه!
تایید شد. سال اولیا از این طرف!

خب ایندفعه به یه رول طنظ بسنده کردم
__________________________________

اسنیپ در حال گشت و گذار در تالار بود که ناگهان دری نیمه باز دید ،کنجکاو از اینکه چه چیزی در ان اتاق است وارد اتاق شد.
چشمش به جسمی بلند افتاده بود که با پارچه ای جادویی و کثیف پوشانده شده بود
به ارامی پارچه را برداشت و گفت :
-"عه این که اینه نفاق خودمونه ،کی گذاشتش اینجا ؟ حتما باز کار این بچه های گریف حالشونو میگیرم"

همین طور که در تاریکی اتاق به اینه خیره شده بود ،اینه ارام ارام شروع به تغییر کردن کرد.
اسنیپ با تعجب به تصویر خودش و لیلی در اینه نگاه میکنه با دیدن لیلی برقی در چشمانش قوت میگیره ارامش کل وجودشو پر میکنه .
اما ناگهان به خودش میاد ...
-"الان لیلی کجاست ؟مرده . و این تقصیر جیمزه. جیمز با جونش تاوان این کارو داد اما این کافی نیست ، اصلا کافی نیست . تمام خوانواده ی پاتر باید تاوان بدن
حتی اون پسر ...پسری که زنده موند."


هنوز بعضی از مواردی که براتون ذکر کردمو توی این نمایشنامه می‌بینم که تکرار شده‌ن و رفعشون نکردین. مثل پرش ناگهانی توسط اینتر.
توصیفاتتون خوبه، ولی تو سایه‌ی اشتباهات کوچیک ولی مهمی که گفتم کمرنگ شده. ضمن اینکه زمان فعلاتون با هم در تناسب نیست.
با تخفیف تاییدتون می‌کنم اما وقتی وارد ایفای نقش شدین به نقداتون توجه بیشتری داشته باشین و سعی کنین وقت بیشتری روی رولتون بذارین.
تایید شد. وقت گروهبندیه!

سوروس اروم در و باز کردو به سمت اینه حرکت کرد اروم پارچه ای که روی اینه رو پوشانده بود برداشت و با خودش گفت:
-"ایندفعه باید با ترسم مواجهه بشم باید ببینم اینه میخواد چی بهم نشون بده "

در همین حال بود که اروم اروم سطح اینه مانند یه مایع شفاف لرزید و شروع کرد به درست کردن یه تصویر توی قاب چوبی اینه.

-نه این امکان نداره ...امکان نداره... باز این کابوس لعنتی
ازت متنفرم جیمز
برای همیشه ازت متنفرم .

باورش نمیشد داره تصویر لیلی رو در بغل جیمز پاتر میبینه .

یه قطره اشک سرد از چشمانش سرازیر شد.

با ناراحتی رو از اینه برگرداند و از اتاق رفت.

________________


1. تو پاراگراف اول چندین جمله‌رو پشت سر هم آوردی بدون اینکه بینشون علائم نگارشی (! ، ؛ . ؟) بذاری یا با حروف ربط ارتباط برقرار کنی. فقط جملات آخر نیستن که نیاز دارن با علائم نگارشی به پایان برسن، بقیه هم به چنین چیزی نیاز دارن. نمی‌تونی یه جمله‌رو همینطور رها کنی و بلافاصله به نوشتن جمله بعد رو بیاری.

2. دیالوگ یه چیز پیوسته‌س و نباید بین جملات دیالوگ با اینتر فاصله بندازی. مگر اینکه با توصیف حالت شخص حین بیان دیالوگ بینشون وقفه بندازی.

3. نیازی نبود که بین سه جمله‌ی پایانی نمایشنامه‌ت دوبار اینتر بزنی. جملاتی بودن که به هم ربط داشتن و می‌تونستن همه‌شون تو یه پاراگراف قرار بگیرن.

4. استفاده از یه کلمه‌ی خاص(مثلا تو این متن»"آروم") به طور پیاپی و با فاصله کم، چندان حرکت خوبی نیست. بهتره به جای استفاده از کلمات تکراری، کلمات هم‌معنی رو جایگزینش کنی.

5. استفاده از جیمز به جای اسنیپ تو آینه ایده‌ی جالب و جدیدی بود، ولی با حقیقت آینه در تضاده. آینه نفاق‌انگیز چیزی که ازش بیزاریم رو به نمایش نمی‌ذاره... بلکه دقیقا برعکس عمل می‌کنه، اونچه که از دیدنش لذت می‌بریم رو به ما نشون می‌ده. واسه همینه که هرکس مقابلش می‌ایسته براش سخته که نگاهشو از آینه برداره. چون اینقدر مبهوت زیبایی اونچه می‌بینه می‌شه که نمی‌تونه ازش دل بکنه و می‌خواد تا ابد ادامه داشته باشه.

با این حال توصیفات خوبی از حس و حال اسنیپ داشتی. حتی لحظه تغییر آینه و به تصویر کشیدن جیمز و لیلی هم جالب بود. از این توصیفات خوب بیشتر بهره ببر و با یه نمایشنامه طولانی‌تر همراه با رفع اشکالاتی که گفتم برگرد چون خیلی کوتاه نوشتی.

تایید نشد.

-قربان بچه ها تا یک ساعت دیگه میرسن نبایدد آماده بشیم؟
درسته سوروس ولی اول میخوام یه کاری رو واسم انجام بدی
-چه کاری قربان؟
-می خوام بری و آینه نفاق انگیز رو از اتاق نیازمندی ها بیاری یه طلسمایی هستن که باید روش انجام بدم بعدشم باید مخفیش کنیم
-بله پرفسور
اسنیپ بر میگردد که برود
-صبر کن سوروس یه چیزی رو باید بدونی پسر لی لی و جیمز،هری هم امسال وارد هاگوارتز میشه
اسنیپ ناگهان سر جایش میخکوب می شود عصبانیت و ناراحتی در چهره اش موج می زند می خواهد چیزی بگوید ولی نمی تواند و سریع به بیرون از دفتر دامبلدور می رود و وارد اتاق نیازمندی ها میشود
بعد از ۵۰۰ متر به دست چپ می پیچد
آینه نفاق انگیز به دیوار تکیه داده شده
نزدیک دیوار میرود ناگهان در آینه لیلی را در کنار خودش می بیند اشک از چشمش سرازیر میشود و آرام می گوید:«چرا،چرا لرد سیاه باید میکشتش
چرا نتونستم نجاتش بدم» سعی میکند جلوی گریه خود را بگیرد ولی نمی تواند
-می دونم که دلت واسش تنگ شده سوروس نیازی نیست که جلوی اشک هاتو بگیری اینا نشون میدن که هنوز انسانیت و عشق وجود داره
-ببخشید قربان....من....
-نیازی به توضیح نیست سوروس ولی اگه واقعا دوستش داشتی کمکم کن
پسرش تا چند دقیقه دیگه وارد قلعه میشه کمکم کن ازش محافظت کنم
-اااا....
-می دونم که با جیمز اختلاف زیادی داشتی و نمی تونی با هری خیلی خوب رفتار کنی چون شباهت زیادی به پدرش داره ولی به خاطر لیلی بهم کمک کن
-باشه،پرفسور
اسنیپ بغضش را فرو میبرد و آینه را برداشته و با دامبلدور حرکت می کنند




می دونم خیلی خوب ننوشتم ولی بعد از یه امتحان فیزیک سخت بهتر از این نمی تونستم بنویسم


خیلی جالب نیست که چندین دیالوگو پشت سر هم بیاری بدون اینکه توصیفی بینش بگنجونی. بهتر اینه که جایی که می‌تونی حس و حال شخصو هنگام بیان دیالوگ توصیف کنی.
نکته دیگه اینکه "حتما" باید انتهای جملاتت از علائم نگارشی (، . ! ؟) استفاده کنی. حتی وقتی جملات رو دنبال هم می‌نویسی بازم باید بینشون با همین علائم نگارشی یا کلمات ربط (که تا و ...) ارتباط برقرار کنی.
یکم سریع داستانو پیش بردی و در حالی‌که دامبلدور این مسئولیتو به اسنیپ سپرده بود ولی یهو بی مقدمه خودشم همون‌جا ظاهر می‌شه و از اسنیپ درخواستی می‌کنه و اونم سریع می‌پذیره! برای اینکه متنت به یه داستان بهتر تبدیل شه لازمه که توضیحات بیشتری بدی.
تایید شد. سال اولیا از این طرف.

خسته بود، خیلی خسته! هرروز به هری پرخاش میکرد... دلش نمیخواست او را ببیند. پروفسور دامبلدور برای انجام معموریتی به مدرسه ی دورمشترانگ رفته بود و به جای او خانم مک گوناگل مدیریت را به عهده گرفت!

-هی اسنیپ!

-بله پروفسور؟

-به انبار برو و آینه ی نفاق انگیزو برام بیار که میخوام اونو نابودش کنم!

-چرا پروفسور؟

-بچه ها این روزا همش میرن سمت اون! هری هم داره دیوونه میشه، پس برو بیارش!

-چشم قربان!

اسنیپ در را باز کرد، صدای قدم هایشبه گوش میرسید. به انبار نزدیکو نزدیک تری میشد، عرق کرده بود. هوا سنگین و تاریک بود، در انبار را باز میکند... پارچه ی روی نفاق را میکشد و به آینه خیره میشود.
رویای او این بود که لیلی اوانس را در آغوش خود ببیند... چشمانش تنگ شده بود، اشک از چشمانش میریخت. قلبش به تاپ تاپ افتاده بود! میخواست در رویا غرق نشود اما نتوانست جلوی خودش را بگیرد.

اتاق پروفسور مک گوناگل

-این اسنیپ چرا نیومد؟ باید سریع هری رو...

پروفسور نتوانست حرفش را تمام کند چون هری پاتر در اتاق را باز کرد و گفت:

-سلام پروفسور، یه سوالی داشتم!

-فعلا سوالو بذار کنار! برو به سمت انبار و پروفسور اسنیپو بیار.

-من؟ خانم اگه من برم اونجا که یه آوادا سر میده و کله ی من بر باد میره، بعدا باید یه فیلم بسازن به نام کله برباد رفته!

-این فیلمو ساختن!

هری که دیگر چیزی نداشت که بگوید سراسیمه به سمت انبار شتافت! وقتی به در انبار رسید...

انبار...
-اوه لیلی عزیزم!

اسنیپ دست خود را روی شانه اش گذاشته بود، چون فکر میکرد دستان لیلی روی شانه هایش است، اما وقت دستش را گذاشت...

-نه اینکارو نکن!

-ها؟ هری پاتر؟

-بله پروفسور! بهتره که دیگه به اون آینه نگاه نکنی!

-چرا؟ چون که تو میترسی از این که من خودمو با مادر زیبات ببینم؟

-پروفسور اون مرده، بهتره که راجع به اون اینجوری حرف نزنی!

-اصلا هرجور دوست دارم حرف میزنم!

-آینه تو روعوض کرده! تو اینجوری نبودی!

اشکی از چشمان اسنیپ سرازیر شد! دیگر نتوانست تحمل کند و گفت:

-ریداکتو!

آینه فرو ریخت و نابود شد!


شخصیت‌های نمایشنامه‌ت یکم با اون شناختی که ازشون داشتیم متفاوت بود. درسته که سعی کردی طنز بنویسی، ولی طنز واقعیات رو تغییر نمی‌ده، فقط در برخی زمینه‌ها بزرگ‌نمایی یا ... می‌کنه. واقعا تصور بعضی قسمتا مثل اینکه مک‌گونگال بخواد این‌طوری با اسنیپ حرف بزنه سخته.
حتما بعد از اتمام پستت یه دور از روش بخون. اشکالاتی داشتی که با یه دور خوندن به سادگی رفع می‌شدن. جمله‌بندی‌های نادرست، غلط‌های نگارشی و املایی و ...
تایید شد. می‌تونی کلاهو روی سرت بذاری.

اعصابش خرد بود. داشت به خودش بد و بیراه می گفت و تو دلش خودشو سرزنش می کرد که چرا اینقدر بزدل بوده.
چرا وقتی اونقدر لیلی رو دوست داشته هیچی بهش نگفته و از همه بدتر چرا ناخواسته باعث مرگ عزیزترین فرد
زندگیش شده. به اولین کلاس خالی که رسید رفت تو . درو بست و همونجا شروع کرد به گریه کردن . حالش از خودشو
و همه ی دنیا مخصوصا جیمز پاتربه هم میخورد. شاید اگه جیمز نبود الان لیلی در کنار او بود .مطمئنا همین طوره.
اگر جیمز نبود هری پاتری هم نبود که لیلی بخواد خودشو فدای اون کنه. بعد از مدتی گریه کردن به خودش گفت که خجالت بکشه و مثل بچه ها رفتار نکنه.بلند شد به سمت آینه رفت. میخواست مطمئن شه صورتش تمیزه تا کسی به رازش پی نبره.
ولی چیز جالبی دید. یک دختر بود ولی اون کیه ؟ صبر کن . این....ای...ن لیلی اونسه.خودشه! چطور ممکنه؟ دستشو جلو
برد و اینه رو لمس کرد. لیلی سرشو روی شونش گذاشت وبه اون لبخند زد. قلبش داشت از شدت شادی منفجر میشد. دیگه به هیچ چیز فکر نکرد و همونجا نشست و به صورت لیل خیره شد . دیگه به آرزوش رسیده بود.


جالب بود فقط یکم با روحیات معمولی که از اسنیپ انتظار داریم فاصله داشت.
بازم تاکید می‌کنم که لطفا بعد از اتمام متنتون حتما یک دور از روش بخونین و اشکالات ریزی که با یه دور خوندن رفع می‌شنو برطرف کنین.
همین‌طور بعضی قسمتای پستت اینتر اضافی زدی. وقتی به انتهای خط توی باکسی که متنو تایپ می‌کنی می‌رسی نیازی نیست برای رفتن به خط بعد اینتر بزنی. همین‌طور به نوشتن ادامه بده خودش خود به خود به سطر بعدی انتقال پیدا می‌کنه.
تایید شد. سال اولیا از این طرف!

سوروس با خشم وغضب دنبال صدایی می گشت که نیمه شب موقع گشت و گذار (نگهبانی) در هاگوارتز شنیده بود.
وارد اتاقی شد که به نظر می رسید صدا از درون آن بیرون ه‍ بودآمده بود. درون اتاق جز یک آیینه قدیمی و خاک گرفته چیزی نبود. کمی کنجکاو شده بود که آن آیینه چیست و در اینجا چه میکند. جلو تر رفت تا آن را بازرسی کند. تکاه‍ هن کوچکی به چوبش داد تا خاک ان را پاک کرده باشد. جلوتر رفت وقتی درون آن را نگاه کرد در تعجب و حیرت ماند . قطرو اشکی از چشمش رها شد و به زمین افتاد.
او در ان تصویری اعجاب آور و باور نکردنی دید. از خود پرسید: من خوابم یابیدار.ای امكان نداره. آخه ....... لیلی.... لیلی که.... . ساعت ها خیره ان تصویر شد. انگار از نگاه کردن به ان سیر نمی شد.ناگهان با صدایی دیگر به خود امد. مجبور شد از ان دل بکند و دنبال صدا برود . بیرون که امد هوا روشن شده بود. بی توجه به ان دنبال صدا رفت.
امیدوارم تایید شه.


تایید نشد.
ازت می‌خوام که روی متنت کار کنی و یک‌بار دیگه همینو با رفع اشکالاتی که می‌گم بفرستی.
اول اینکه قبل از ارسال پست حتما یک دور از روی اون بخون تا اشکالات نگارشی و تایپیتو متوجه بشی و رفعشون کنی.
دوم اینکه دیالوگا باید به زبان عامیانه نوشته بشن و با پایان یافتن دیالوگ به خط بعدی بری و بعد توضیحات و توصیفات ادامه‌ی متنت رو بنویسی.
و سومین مورد هم اینکه خیلی سریع سوژه‌رو پیش بردی. یکم بیشتر در مورد حس و حال اسنیپ و رویاروییش با آینه بنویس.