زندگی به سبک سیاه

آرسنیوس فکر کرد و فکر کرد... آه کشید و از فرط خستگی ماسکش را از روی صورتش برداشت و آن را چلاند! ماسک هم خم به ابرو نیاورد و در اثر چلاندیده شدن، چندین لیتر آب نمکِ عرقی از خود پس داد.

رودولف سرش را درون اتاق بازجویی کرد و گفت:
-من همین الان یه مورد مشکوک دیدم.

آرسنیوس با کله به سمت رودولف شتافت. طوری از شدت خوشحالی دوید که باعث شد سرراه چندین بار پایش پیچ بخورد و زانوهایش پشت و رو شوند!

-هِی یعنی چی این کارا؟ پای من همیشه باید پیچ بخوره. همین مونده که فردا روز به جای من تو به امور ساحره های باکمالات برسی.
-بسه دیگه. مورد مشکوکت کجاست؟

رودولف با شور و حرارت خراشی روی زمین را به آرسنیوس نشان داد. جیگر (با گاف مکسور) بعد از اینکه خوب به مورد مشکوک خیره شد با دستش محکم به صورتش کوبید.
رودولف که همچنان در شور و حرارتش مانده بود رو به آرسنیوس گفت:
-یادت باشه که من اول این مورد مشکوک رو دیدم. باید افتخار گفتن به ارباب رو با هم نصف کنیم. فکر کنم دزده وقتی داشته فرار میکرده اینو درست کرده.
-رودولف... واقعا زیادی به مغزت فشار آوردی. بهت تبریک میگم.
-ممنونم.

آرسنیوس متوجه شد رودولف هنوز نفهمیده است!
-این ردپای دزد نیست واقعا. ردِ قمه ی خودته. احتمالا موقع رد شدن از اینجا نوک قمه ت به زمین خورده.

رودولف ناامید شد. رودولف نابود شد. رودولف باید هرچه زودتر این آبروریزی را ماست مالی میکرد. رودولف همینطور که داشت به این فکر میکرد که از کجا میتواند به اندازه ی مناسب ماست گیر بیاورد یک مورد مشکوک دیگر دید. پس سریعا به سمت آن دوید و درحالیکه مورد مشکوک را از گوش هایش گرفته بود پیش آرسنیوس برگشت.
-بگیر اینو بازجویی کن. یه چیزی ازش درمیاریم.

در اتاق بازجویی

-اسم، پیشه، قصد از دخول به سالن؟
-اسمِ وینکی، وینکی بود. وینکی ندانست پیشه چه بود. وینکی برای اسکورت شخصی ارباب و همینطور مطمئن شدن از تمیز بودن کل سالن آمد. وینکی خواست مسلسل جدیدشو هم امتحان کرد.
-متوجه هیچ چیز مشکوکی در طول جلسه نشدی و هیچ شخص بدصدایی رو ندیدی؟
-وینکی چیز مشکوک دید ولی شخص بدصدا ندید.

آرسنیوس یک لبخند بسیار بزرگتر از صورتش زد و گوش هایش را تیز کرد.
-چه چیز مشکوکی؟

وینکی کمی فکر کرد. فکر کرد و فکر کرد اما هیچ چیز مشکوکی به خاطر نیاورد. پس برای اینکه کسی به کوتاه بودن حافظه اش شک نکند داستانی از خودش ساخت.
-خب... در جلوی درهای سالن دو موجود عجیب و غریب و زشت با بال های گنده ی گنده ایستاد و چندین مرگخوار از آنها پایین آمد و وارد سالن شد. وینکی متوجه شد بعضی از مردم آن موجودات مشکوک را ندید و با آن ها احوالپرسی نکرد که این خیلی عجیب بود. ولی وینکی جن خانگی خوب بود و با موجودات مشکوک دست داد و سلام کرد. وینکی جن خانگی شکاک بود.

خلاصه:

لرد برای رونمایی از جانپیج جدیدش مراسمی گرفته که در اون همه ی جادوگر ها اعم از محفلی،مرگخوار و خنثی دعوت هستن...در هنگام رونمایی از جانپیچ(که یک دستمال بود)چراغ ها خاموش میشه و وقتی که نور برمیگرده،جانپیچ دزدیده شده بود!آرسینوس جیگر هم به عنوان بازجو وظیفه پیدا میکنه که از تک تک حاضرین در اون مراسم بازجویی بکنه!

اسامی افراد بازجویی شده تا به این پست: روبیوس هاگرید، آلبوس دامبلدور، فیلیوس فلیت ویک، سلستینا واربک، دلوروس آمبریج، ریگولوس بلک، سیوروس اسنیپ، هکتور دگورث گرنجر، مورگانا لی فای، جروشا مون، ریتا اسکیتر، لیلی لونا پاتر،سلینا ساپورثی.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ادامه داستان:

آرسینوس خسته شده بود...بسیار خسته بود و دیگر مغزش قد نمیداد که باید چکار کند... پس دوباره رودولف را صدا زد:
- رودولف... بیا تو... کارت دارم.

رودولف که از کار خسته شده بود در حالی که با نوک یکی از قمه هایش لای دندان هایش را تمیز میکرد وارد شد و جویده جویده گفت:
- چی شده آرسی؟

- هیچی... برو دوباره! هنوز دارم فکر میکنم!

-

آرسینوس که با اینکار کمی از خستگی اش کاسته شده بود دوباره شروع به تفکر کرد... و ناگهان از جا برخواست.
- رودولف! بیا... فکر کنم فهمیدم از کی باید بازجویی کنم!
- از کی؟
- جیمز سیریوس پاتر!
- جیمز سیریوس پاتر؟! پسر کله زخمی؟! اون جیغ جیغو؟!
- به توانایی من در تشخیص مجرما شک داری؟
- اصولا من هم اگر بعد از سیزده بازجویی شکست میخوردم ملت بهم شک میکردن!
- میری بیاریش یا خودم برم با چک و لگد بیارمش؟
- آخه من سوالم اینه که دقیقا چرا بهش مشکوک شدی؟
- ببین... اون پسر کله زخمیه خوب؛ قطعا کار خودشه. یک میلیون درصد مطمئنم!

رودولف فهمید که تصمیم آرسینوس جدی است پس قمه ای را که با آن دندان هایش را تمیز میکرد غلاف کرد و از اتاق خارج شد تا جیمز سیریوس پاتر را پیدا کند.

دقایقی بعد:

آرسینوس در حال تنظیم کردن نور تنها چراغ داخل اتاق بود و سعی میکرد فضا را تاریک تر و خوف انگیز تر کند که ناگهان رودولف در حالی وارد شد که جیمز سیریوس را از قوزک پا سر و ته گرفته بود و جیمز هم سعی میکرد با یویوی معروفش داخل صورت او بکوبد!

- رودولف؟! این چه وضعیه؟!

اینبار نوبت آرسینوس بود که به رودولف بخندد، رودولف که چهره اش نشان میداد میخواد جیمز سیریوس را تکه تکه کند گفت:
- اول از بین جمعیت فرار کرد و کلی طول کشید تا بگیرمش... بعد همین که بلندش کردم با یویو کوبید تو صورتم و این شد که الان میبینی.

آرسینوس که به نظر می آمد کاملا روحیه اش را به دست آورده با آرامش گفت:
- بذارش رو صندلی... وقتی کارش تموم بشه میخوام بهش یه یویوی جدید بدم!
- حله آرسی!

رودولف جیمز سیریوس را که همچنان سعی میکرد او را با یویو بزند روی صندلی گذاشت و خودش از اتاق خارج شد و در را پشت سرش بست.

- خوب... شروع میکنم... نام، پیشه، قصد از دخول به مهمونی؟
- برو! مرگخوار بوقی! همچین با یویو بزنم که...

آرسینوس زمانی که جیمز دهانش را بست دستش را از روی گوش هایش که زیر نقاب قرار داشتند برداشت و خودش فریاد زد:
- داد نزن! داد نزن! داد نزن!
- میزنم! میزنم! میزنم!
- تقلید نکن! تقلید نکن! تقلید نکن!
- اگر جیغ نزنم بهم چی میدی؟
-بهت یویو میدم! فقط تو رو به مرلین و مورگانا آروم صحبت کن!
- خوب... حله... نام که جیمز سیریوس پاتر، پیشه هم که پسر هری پاتر، قصدم هم این بود که با یویو بکوبم تو کله ی اربابتون بخندیم!
- خوب... در مورد هورکراکس ارباب چی میدونی؟
- هورکراکس؟ همونا که بابام زد پوکوندشون؟ یدونه هم اینجا هست؟ بابا! بابا! بیا که اینجا یه جان پیچه!
- رودولف! بیا اینو از جلوی چشم من دور کن!

رودولف با شنیدن نعره ی آرسینوس وارد اتاق شد و جیمز سیریوس را از قوزک پا بلند کرد و با بیشترین فاصله ای که میتوانست او را از خود دور کرد و از اتاق خارج شد!

آرسینوس خسته شده بود...بیشتر از بازجویی های گذشته... او به هیچ وجه نمیتوانست باور کند که در چهاردهمین بازجویی هم شکست خورده!

آرسینوس با خستگی که تماما از سر و کولش میبارید به کف چوبی اتاق بازجویی خیره شده بود.صد البته که خسته بود.علاوه بر کل کل کردن با افرادی که حتی از مجرم بودنشون هم مطمئن نبود، استرس همچین وضعیت خطیری بیشتر بهش فشار میاورد.اما باید ادامه میداد.دلش نمیخواست اربابش رو از خودش نا امید کنه.هرطور که شده بود یک سرنخ بدست میاورد تا هورکراکس با ارزش لرد سیاه رو پیدا کنه. سرش را که احساس میکرد از همیشه سنگین تر شده رو به ارامی بالا اورد و با صدای ضعیفی رودولف رو صدا زد:
- رودولــــــــــــف.....
-هوووی رودولــــــــف....کجایی؟
ارسینوس اخم کرد.مگه الان وقت این مسخره بازیاس.هر وقت میخوایس نیست هر وقت نمیخوایس هست.البته اینکه همیشه هست حتی وقتی نیست.ای خدا!ما واقعا داریم به کدام سو میریم....

همینطور که در ذهنش سر آدم و عالم غر میزد به سمت در ورودی اتاق بازجویی رفت.در رو باز کرد و بلافاصله....
با دستاش جلوی چشماش رو گرفت.لعنتی،اصن یادم نبود که مثلا این بیرون مهمونیه!خوب حالا...
ارسینوس چشمانش رو به دنبال ردی از رودولف چرخواند.... و در کسری از ثانیه پیداش کرد.بوقی با اون هیکل گندش...
- هِــــــــی رودولــ...
آرسینوس ایستاد.اوم،اون خانومه کیه کنار رودولف؟تا حالا ندیده بودمش...هوف.چرا تعجب کردم؟! مگه دیدن رودولف پیش یه دوشیزه تعجب هم داره...نگا...تسترال پدر هیپوگریف صفت...چه نیششم تا بناگوش بازه!

آرسینوس اروم آروم به سمت رودولف رفت.دلش میخواست تموم خستگیشو سرِ اون خالی کنه.اما....البته که نمیکرد.هیچکس دلش نمیخواد با دستای خودش به سه قطعه مساوی تقسیم بشه!پس فقط به صدا کردنش اکتفا کرد:
- هی رودولف...چیکار داری میکنی؟...زودباش نفر بعدی رو....
در میان فریاد های ارسینوس، بانوی جوان و رودولف هم زمان به سمتِ او برگشتن.بانوی جوان لبخندی زد و رودولف به سمت ارسینوس رفت.
- آرسینوس....ایشون دوشیزه ساپورتـ ...اِهِم... دوشیزه ساپورثی هستن.یه دوشیزه با کمالات!

ارسینوس دوباره به سمت بانو برگشت و با لحنی که خشمِ چندین لحظه پیش در آن ذره ای پیدا نبود گفت:
-خوشبختم دوشیزه ساپورثی.خوش اومدین!

دوشیزه بیشتر لبخند زد و جواب داد:
-ممنونیم جناب....ام...

آرسینوس دوباره گفت:
-جیگر هستم...البته مکسور!...آرسینوس جیگر...
- منم خوشبختم جناب جیگر.

آرسینوس به رودولف گفت:
-خوب رودولف...برای نفر بعدی مـ...
آرسینوس سریع به سمت دوشیزه برگشت و گفت:
-بانو ساپورثی...میشه چند لحظه با من بیاین؟
-البته.
-رودولف...پشت در منتظر بمون.
و به سمت اتاق باز جویی به راه افتادن.

اتاق باز جویی

آرسینوس واقعا سعی میکرد که بلا فاصله عصبانی نشود و خودش را کنترل کند. من این دوشیزه ساپورثی رو تا حالا ندیدم.بایدم بهش شک میکردم.حتی همراهی هم نداشت.برای چی اینجاست؟از کجا اومده؟اسمش چرا انقد اشناس!ساپورثی...سا پورتی...اِ..نه بابا..اسمش از یه لحاظ دیگه اشناس..نمیدونم حالا...

بار دیگر به بانوی جوان نگاه کرد.اما صداش که بد نیست...!
سریع روی صندلی نشست و مثل همیشه شروع کرد:
- نام، پیشینه،قصدتون از دخول؟
-سلینا ساپورثی،نویسنده کتاب، پیشگو و اصیل زاده، به دعوتِ کسی.
-کی؟
-مرلین
-مرلین کبیر؟
-بله
- چیزی درباره هورکراکس میدونین؟
-هورکراکس؟
-بله.جان پیچ ارباب...
- نه چیز زیادی.ولی شنیدم که از جان پیچ جدیدی قراره رو نمایی بشه و اینکه شخصی راجبش نظرات جالبی نمیداد.
-میتونین بگین چه شکلی بود؟
-من یک بانوی با کمالاتم!علاقه ندارم به صورت هر مردی نگاه کنم.
-بله بله صحیح...!خوب میتونین مشخصاتی ازش بهمون بدین؟هرچیزی.صدا رنگ لباس یا یه همچین اطلاعاتی راجب کسی که باهاش حرف میزد؟
-من پشتشون بودم و اونقدر دقیق نبودم.اما صدای جالبی نداشت.هم خودش و هم کسی که باهاش حرف میزد ردای مشکی پوشیده بودن و به نظر نمیومد سعی کنن که کسی صداشون رو نشنوه.
- ممنون اطلاعات خوبی بود.میتونین برین دوشیزه ساپورتی...اِه...چیزه...دوشیزه ساپورثی.رودولف...

رودولف با لبخندی پهن تر از گذشته وارد شد و به دوشیزه نگاه کرد.قبل از اینکه آرسینوس حرفی بزند رودولف گفت:
-بفرمایید دوشیزه ساپورثی...من راهنماییتون میکنم!
دوشزه ساپورثی از روی صندلی بلند شد و همونطور که لبخند میزد و به سمت در میرفت گفت:
-خیلی ممنون.راه رو بلدم...
آرسینوس زیر لبی خندید و روی صندلی ولو شد و گفت:
-هی ردولف.اون قیافه ماسیده رو جم کن از رو صورتت.برو بیرون بزار فک کنم ببینم چه شخص مشکوک دیگه ای هست...

صدای خش خش...خش خش کشیده شدن دامن بلندی روی کف چوبی راهروی طولانی...
صدای غژ غژ...غژ غژ چوب های فرسوده ای که در اثر قدم های آرام به پایین فشرده میشدند...
صدای تق تق...تق تق آرام و مرموزی که از کفش های پاشنه بلند مشکی رنگی به گوش میرسید...

صدای کفش هایی که گاهی به طور مرموزی قطع میشد و سپس دوباره به گوش میرسید...انگار شخصی که با آنها قدم بر میداشت یک پا نداشت !

مسما با وجود نور ناشی از یک آذرخش سهمگین و قطرات بارانی که نه چندان آرام در زمین فرو میرفتند ،این یک صحنه ترسناک بود...

در بی صدا و ارام باز شد...بدون هیچ گونه تقه ای...نورها به ناگاه خاموش شدند و دست سفید به شدت رنگ پریده ای آرام از لای شکاف نیمه باز در بیرون آمد...

آرسینوس حواسش نبود...به سقف خیره شد و زیر لب آرام غرید :

لعنت به رعد و برق و هر چیزی که ... :vay:

و همان لحظه صدایی که به علت هیجان بیش از حد جیغ مانند به گوش میرسید ، فضای خوفناک را از بین برد:

آرسی!!!

آرسینوس با شنیدن صدای دخترک ناگهان از ته دل فریاد زد و چوبدستی کشید...

و همون لحظه نور درخشان حاصل از چراغ قوه روی صورتش متمرکز شد

...آرسینوس در مقابل نور چشمانش را تنگ کرد:

دوشیزه پاتر؟!

صدا کاملا خونسرد و شادمان پاسخ داد:

یپ!!!خودمم!

آرسینوس که واقعا اعصاب نداشت غرید :

بسیار خب...دوشیزه پاتر ممکنه ازتون خواهش کنم اون نور رو ...؟!

لی لی به سرعت متوجه شد و چراغ قوه رو خاموش کرد :

اوه متاسفم آرسی!
-آرسینوس!
-فرقش چیه؟!
-رسمی تره!
-خب آرسینوســــــ!!!

لی لی چشمانش را چرخاند و کاملا بی اراده دوباره نور رو روی صورت آرسینوس متمرکز کرد ... و آرسینوس دوباره هشدار داد:

دوشیزه پاتر
-یپ؟!
-نور دوشیزه پاتر...نور چراغ قوه تون!
-اوه! متاسفم آرسینوســــ!!!

لی لی آرام نور رو زیر چهره خودش نگه داشت تا حالتی ترسناک به اتاق و فضا ببخشد... (بچه کلا کرم خاصی داره تو این موارد )

و آرسینوس بی اعصاب دوباره غرید :

ترجیح میدم در موقعیت های حساس جناب جیگر خطاب بشم! با گاف مکسور!

لی لی بار دیگر چشمانش را در حدقه چرخاند و زیر لب نجوا کرد :

ایش...مقام ندیده! والا!!!

و آرسینوس نفس عمیقی کشید تا آرامش از دست رفته اش را بار دیگر بازیابد...و آرام گفت:

خواهش میکنم بشینین دوشیزه پاتر!

دختر مو سرخ بلافاصله با هیجان پاسخ داد :

اوه آره! باید بشینم...میدونی پاشنه کفشم توی مهمونی شکست...همش تقصیر ریگولوس بود! میدونی...اون سالسا بلد نیست ...! البته گفت که خودش کفشمو درست میکنه ولی به طرز عجیبی جیم زد ... برای همینه که موقع راه رفتن جوری به نظر میرسه که انگار کوتاه بلندم و اینکه یه جوری کفش هام صدا میدن که انگار یه پا ندارم! میدونی آرسی...دوست پسر هم دوست پسرای قدیم! باور کن...حرف حرف دخترا بود! بهش میگم والس برقضیم ولی اصلا توجه نمیکنه...به نظرم والس باشکوه تره و ظرافت بیشتری...

و آرسینوس ناگهان صبرش را از دست داد:

دوشیزه پاتر از توضیحات شگفت انگیزتون نهایت سپاسگزاری رو دارم اما ممنون میشم اگر به اصل موضوع بپردازیم!

لی لی اخم محسوسی کرد و به نجوا پرسید:

اصل موضوع...آهاااااااااان اصل موضوع! فکر کنم جایی رو میگی که پاشنه کفشم شکست..اوه آرسی!‌تو جدیدا خیلی بی دقت شدی!‌من باید دوباره توضیح...؟!

و آرسینوس بار دیگر صحبت های دختر جوان موسرخ و رنگ پریده را قطع کرد:

نه دوشیزه پاتر!‌در مورد هورکراکس ...!هورکراکس لرد سیاه!

برای لحظه ای سکوت در اتاق برقرار شد و لی لی سوال کرد:

خوردنیه؟!
-نه!
-یه برند معروف از لباس های فرانسویه؟!
-نه دوشیزه پاتر اون...!
-تو جیب جا میشه؟!
-راستش معلوم نیست که ...
-زنده است؟!
-به نوعی...
-چی میخوره؟!

آرسینوس با چشمان گرد شده به لی لی خیره شد :

چی؟!!!

لی لی کاملا خونسرد موهایش را دور انگشتش پیچاند :

پرسیدم خوردنیه؟!

آرسینوس که اینبار واقعا دیوانه شده بود محکم به پیشانی اش کوبید :

دوشیزه پاتر از کمکتون بسیار ممنونم! خواهش میکنم بفرمایید بیرون!

لی لی آرام از جایش بلند شد و دستانش را به کمرش زد :

آرسینوس...این نهایت بی نزاکتی در مواجه شدن با یک خانوم متشخص...

و آرسینوس فریاد زد :

دوشیزه پاتر...بیروووووووووون!

لی لی با اخم روی پاشنه پایش چرخید و همانطور که از اتاق خارج میشد نجوا کرد:
ملت اعصاب ندارن...!

در که بسته شد آرسینوس آهسته نالید :

به کدامین سو میرویم واقعا؟! :vay:

و تنها نعره آسمان پاسخگوی سوال بی جوابش بود...!

آرسینوس به نقاشی نگاه میکرد که کسی در زد و وارد شد. او به ریتا نگاه کرد. هدف او از این که گفته بود ریتارو بیارند چی بود؟ این بشر چجوری میتوانست هورکراکس رو بدزده؟!
-بشین.

ریتا نشست. ریتا از صدای خسته وی فهمید که وی خسته هست . باور نمیکرد، جیگر معروف قبل از شروع شدن مهمونی خسته بشه!
-بله کاری داشتی؟
-هورکراکس کجاست؟
-میشه بپرسم لوراکس چیه؟ اسمشو تو مجله های مشنگی خوندم ولی...
-ریتا جدی باش لوراکس نه هورکراکس.
-خب؟ هورکراکس چیه؟
-یهنی تو واقعا نمیدونی؟
-نه.

ارسینوس دیگر نمیتوانست بیشتر از این تحمل کند با صدای خسته خود گفت:
-بابا جان پیچ. یعنی اسمشو تا حالا نشنیدی؟ همونایی که کله زخمی میخواست نابودشون کنه :vay:
-آهان؛ زودتر میگفتی دیگه. چرا عصبی میشی؟ آرامش خودتو حفظ کن.
-ما واقعا داریم به کدامین سو میرویم؟
-خب؟
-خب که چی؟
-خب داشتی میگفتی هورکراکس؟آهان باید باهاش جمله درست کنم؟! صبر کن الان میگم.

ریتا داشت به هورکراکس فکر میکرد که میتونه با اون چه جمله ای بسازه که یک لحظه نگاهش به چشمان خشمگین جیگر افتاد.
-ام... چیه مگه؟ اهان نباید فکر میکردیم؟ باشه اهان یادم اومد. من هورکراکس را دوست دارم. اینم یه جمله از هورکراکس. الان برم دوباره ارایشمو تجدید کنم؟! اخه الانه که مهمونی شروع بشه.

آرسینوس به قدری عصبانی شده بود که جمله آخر ریتا را نشنید لب هایش را محکم به هم میفشرد. البته ریتا متوجه شدت خشم او و سرخ شدن او نشد. آرسینوس اینور ماسک بود و ریتا اونور ماسک!
-چرا به این مهمونی اومدی؟
-آیا مهمونی بدون خانم زیبا و متشخصی بدون...
-خیله خوب فهمیدم. تو مهمونی چیز عجیبی درباره هورکراکس نشنیدی؟ مثلا کسی درباره اون حرف بزنه؟
-مهمونی؟ وا مگه شروع شده؟! پس چرا کسی به من نگفت؟ من از وقتی اومدم اینجا تو دستشویی داشتم ارایش میکردم.
-برو بیرون بیرون
آرسینوس فکر کرد که چجوری باید هورکراکس اربابش را پیدا کند. هنوز افراد زیادی مونده بودند که ازشون بازجویی نشده بود. هنوز اول کار بود و او خسته شده بود.

ریتا اسکیتر، یعنی احتمالا ریتا اسکیتر وارد اتاق بازجویی شد. آرسینوس سرش به فرم بازجویی اش بود و دقیقا حواسش نبود چه کسی آمده. ناگهان صدایی ظریفتر از انتظارش گفت:
- سلام آرسی!
- جودی؟ تو اینجا چیکار میکنی دختر؟!

بله، این جودی بود، دختری با مو و لباس بنفش که عروسکی سخنگو روی شانه اش چمباتمه زده بود. جودی گفت:
- خب ریتا دستشویی بود و... نمیشه حالا از من بپرسی آرسی؟ آخه دیروقته.

جواب معمول آرسینوس به سوالات مشابه این "نه" بود اما ساعتها بازجویی بی نتیجه برای مقاوم ترین بازجوها هم حوصله ای باقی نمی گذارد! پس با بی حوصلگی پرسید:
- نام؟ پیشه؟ دلیل حضور؟

جودی با لحن و وزن سوال پرسیدن آرسنوس جواب داد:
- جروشا، نقاش، مهمونی!
- وقتی همه جا تاریک شد چیکار کردی؟
جودی آهسته گفت:
-وحشت!
- اوه ... وقتی دوباره همه جا روشن شد مورد خاصی توجهتو جلب نکرد؟
- چرا... ناپدید شدن هورکراکس لرد سیاه!

آرسینوس آهی کشید. اصولا در چنین مواقعی عصبانی می شد و روی میز می کوبید و سوالش را تکرار می کرد، اما همان بی حوصلگی اش که کم کم گرسنگی هم به آن اضافه می شد مانع از این کار شد. پس ادامه داد:
- هـــی! و در آخر...به هیچ چیز سوال برانگیزی برنخوردی؟
- چرا. اتفاقا یه سوال تو ذهنم ایجاد شده.
- چه سوالی؟

جودی مکثی کرد. به عروسکش که حالا از سرسره ای به نام "آستین جودی" پایین می رفت لبخندی زد و سوالش را پرسید:
- اینکه حالا که داریم از یدونه هورکراکس حرف می زنیم نباید بگیم هورکراک؟ یا هورکراکس خودش مفرده؟!

آرسینوس دیگر مطمئن شده بود که جودی هرکسی باشد، نمی تواند مغز متفکر سرقت یکی از خطرناکترین اشیای سرسر انگلستان باشد! پس نگاه خشمگینی به جودی انداخت و گفت:
- تو تالار گریف می بینمت، بگو اینبار حتما خود ریتا بیاد ها!

جودی عروسکش را در جیبش گذاشت و بلند شد. سپس یک تکه کاغذ روی میز بازجویی گذاشت و باصدایی آرامتر و خجالتی تر از همیشه گفت:
- آرسی، من یه نقاشی ازت کشیدم! امیدوارم خوشت بیاد.

این را گفت و با سرعت بیرون رفت. تنها یک نگاه ارسینوس به نقاشی جودی کافی بود تا بگوید: "واقعا حرفه ی طراحی داره به کدوم سو میره؟!"

رودولف هکتور را از اتاق خارج کرد و روی زمین گذاشت، هکتور بلافاصله به حرف آمد:
- من دستنوشته هام رو میخوام! من به همه میگم که زندانبان مملکت خودش دزده!

آرسینوس نتوانست خودش را کنترل کند... ناگهان دوباره نیشخند شیطنت آمیز ریگولوس را دید و خودش را به سمت او پرت کرد.
- میکشمت بلک! خودم میکشمت! بدون چوبدستی!

- چی؟!... چرا؟!... ن... ن...

آرسینوس با قدرتی که از او بعید بود ریگولوس را بلند کرده، برعکس کرد و شروع کرد به تکان دادن او.

- بوق مرلین و مورگانا بر تو باد! به خاطر دزدی های تو به من تهمت میزنن! بزنم نابودت کنم؟
- :hyp:

همچنان که آرسینوس او را میتکاند تعدادی نقاب، یک دفترچه، چندین دستمال سر، یک میکروفون و چند کیف دستی پایین آمد.

آرسینوس زمانی که مطمئن شد ریگولوس را به طور کامل تکانده، دفترچه را که نام "معجون های هکتور دگورث گرنجر، معجون ساز قرن" بر آن خودنمایی میکرد، برداشت و به طرف هکتور برد.

- آی دزد! آی دزد! باز این دزد اومده وسایل من رو ببره!

ملت با تعجب به هکتور و آرسینوس نگاه کردند.

- هکتور... آرامش خودت رو حفظ کن! بیا... اینم دستنوشته هات... همشون دست ریگولوس بلک بود... برو بهش معجون بخورون شاید سر عقل اومد!

هکتور نگاهی شیطانی به ریگولوس که هنوز روی زمین نشسته بود انداخت و به سمت او رفت...

آرسینوس دوباره نگاهش به زوج پیغمبر نا آرام و نا سازگار افتاد و به سمتشان رفت.
- اممم... مرلین و مورا... میشه لطفا به اتاق بازجویی بیاید؟

مرلین و مورگانا همچنان که به یکدیگر چپ چپ نگاه میکردند وارد اتاق بازجویی شدند.

آرسینوس شروع کرد به سوال پرسیدن.
- اممم... خوب... نام؟ پیشه؟ قصد از دخول به مهمونی؟

مرلین و مورگانا دوباره شروع کردند به کوبیدن بر سر و کله ی یکدیگر!

- رودولف! بیا مرلین رو ببر بیرون! بعد از اینکه مورا کارش تموم شد ریتا استیکر... چیز... اسکیتر رو بیار!

رودولف از اتاق خارج شد و آرسینوس به مورگانا خیره شد... اکنون میتوانست به راحتی از او سوالاتش را بپرسد.
- خوب... نام و نام خانوادگی؟
- مورگانا لی فای، نگارنده ی تاریخ خانه ی ریدل به حکم ارباب.
- خوب... در مورد هورکراکس ارباب چی میدونید؟ آیا شما برش داشتید؟
- هورکراکس ارباب؟ مگه هورکراکس چی شده؟!
- مگه شما تو مهمونی نبودید؟! هورکراکس ارباب رو دزدیدن!
- اممم... ما تو مهمونی بودیم... ولی یکم با مرلینکم مشکل پیدا کرده بودم از همون اول مهمونی تا همین لحظه.
- واقعا ما داریم به کدام سو میریم؟!
- جان؟!
- هیچی... بفرمایید بیرون. ام... فقط یه سوال! اگر ما بیست کیلومتر از خونه دور بشیم و بریم برای کار به یک جایی در بین دریا حکم نمازمون چیه؟
- حکم گیشنیز است!
- جان؟!
- آرسینوس... میزنم تبدیلت میکنم به درخت و کود حیوانی ها!
- بله... بفرمایید.

آرسینوس مورگانا را تا مقابل در بدرقه کرد و سپس ریتا اسکیتر را به داخل فرا خواند...

- آرسینوس میخوای بهت معجون ارامش بدم؟
- نه
- معجون پرواز
- آخه می خوام چکار؟
- مممم معجون هکتور دوستی چی؟
- بسههه! ما واقعا داریم به کدام سو می ریم؟
- آخه پاتیل من چه گناهی کرده؟ منو از پاتیلم جدا نکن! اصن من اعتراض دارم! حالا که بحث اعتراض و بازجوییه، منم می خوام بپرسم!

آرسینوس جیگر، با گاف مکسور البته،
- میخوای بپرسی؟ میشه بدونم دقیقا میخوای چی بپرسی؟
- معلوم نیست؟ یعنی تو نمیدونی؟ نه... نه صبر کن اینجوری نه! بشین.

آرسینوس به معنای واقعی کلمه گیج شد.
- اهم؟ ببخشید چکار کنم؟

در واقع آرسینوس انتظار هر نوع جوابی را داشت، جز اینکه هکتور چتری را که همیشه بالای سر لرد نگه می داشت از جیبش بیرون بکشد. او فرصت نکرد از چاه ویل بودن جیب ردای هکتور شگفت زده شود، چون هکتور دسته چتر را دور گردنش انداخته و معجون ساز نگون بخت را روی صندلی چوبی نسبتا کهنه ای انداخت که تا چند دقیقه پیش، جایگاه خودش بود.
- دست نوشته های من کجان؟

- چی؟ ولی اونا مال خودمن!

ارسینوس مجبور شد چشم هایش را ببند. چون هکتور چراغی را که معلوم نبود، ناگهان از کجا ظاهر شده و دقیقا به کدامین منبع روشنایی از کدامین عالم متصل بود، جلوی چشم های او تکان می داد.

- فقط یه بار دیگه می پرسم! دست نوشته های من کجان جیگر؟
- چند بار بگم؟ اونا مال خودمن! آهای یقه رو ول کن! رودووولف؟ لاکی؟ ریگوووول؟ یکی بیاد اینو بفرسته بیــــــــــــــرون

صدای کوبیده شدن در اتاق، برای چند لحظه، آرسینوس و هکتور را متوقف کرد. و همین توقف برای گریختن از دست های در حال حرکت هکتور کافی بود. آرسینوس پشت رودولف قرار گرفت و وانمود کرد که به رفیقش تکیه داده است. ولی خوب، همه می دانستند که رودولف بلند و هیکلی و البته مثلا(!) جذاب، در حال حاضر، چیزی جز یک سنگر امن برای آرسینوس نیست.
- اینو از جا ببر رودی. و راستی یادت باشه درباره دست نوشته های من هم سوال کنیم!

رودولف هکتور را به حالت یک قالی لوله شده زیر بغلش گرفت.
- حله! فقط بعد اینا کی رو باید بیارم؟
- آهای منو بذار زمین!

آرسینوس فریادهای نخراشده هکتور را ندیده گرفته و نگاهش رابین جماعت منتظر چرخاند تا اینکه سرانجام روی یک زوج ثابت ماند. مورگانا، یکی از گل هایش را به یک تیر و کمان مینیاتوری تبدیل کرده و با تیر اندازی تیرهای مینیاتوری تر به سمت مرلین، وقت می گذراند. مرلین گاهی چشم غره می رفت و گاهی می خندید. و مورگانا همچنان ادامه میداد. انگشت اشاره آرسینوس، جایی میان مورگانا و مرلین، متوقف شد.
- اونا رو برام بیار!

-تو؟ فرم؟ کدوم فرم؟
-بریم تو یا از مقام زندانبانی خلعت کنم؟

آرسنیوس به زندانبانی علاقه داشت. آرسنیوس دوست داشت زندانبان باشد. آرسنیوس هنوز جوان بود و آرزو داشت. هر وقت که جلوی آینه می ایستاد و به آینده اش فکر میکرد، خود را سوار بر پشت دیوانه سازهایی می دید که در آزکابان یورتمه می روند و لگد می پرانند! آرسنیوس دوست داشت با دیوانه ساز آرزوهایش، شماره ی 7835 بخش 9 ازدواج کند و کلی بچه ی دیوانه ساز-انسان به دنیا بیاورد. آرسنیوس می خواست ساعت ها پیش بچه هایش بشیند و پوشک عوض کند و ظرف بشورد. آرسنیوس می خواست پیر بشود و بچه هایش بزرگ شوند و او را به زور به خانه ی سالمندان ببرند. آرسنیوس می خواست...

-اهم... بریم تو بالاخره یا نه؟

صدای اسنیپ، آرسنیوس را از رویاهای آینده اش بیرون کشید.
-آه... چی؟ آره... نه! یعنی آره. اِم... میتونم بپرسم قضیه چیه؟
-بپرس.
-قضیه چیه خب؟

سیوروس فکر کرد که باید از اربابش بخواهد که در فرم پذیرش مرگخواران تجدید نظری کند.
-فکر کنم داشتیم می گفتیم باید بری و از من اون تو بازجویی کنی.

جیگر در حالی که سر تکان می داد اسنیپ را به درون اتاق بازجویی هدایت کرد و در را پشت سرشان بست.

-خب شروع کن.

آرسنیوس کمی اهم اوهوم کرد و به دلیل فراموش کردن لیست سوالاتش به پست های قبل نگاهی انداخت.
-خب... شما گناهکارین؟
-فکر نمی کنم باشم.
-پس مرخصین.

آرسنیوس قبل از اینکه وزیر مملکت بفهمد کِی و چجوری و از کجا خورده است، او را به بیرون از اتاق بازجویی انداخت و به دنبال مظنون بعدی به راه افتاد. راه رفت و راه رفت تا اینکه توجهش به صدای دلنگ دولنگ مظنونانه ای جلب شد. پس به سرعت به سمت آن رفت و فرد مظنون را گرفت و او را کشان کشان به سمت دفتر بازجویی برد.

دوباره در اتاق بازجویی

-نام، پیشه، قصد از دخول به سالن؟
-فکر نمیکنی اینا تکرایه واقعا؟
-ببین برادر من... کل سوالات طبقه بندی شده ی استاندارد اتاق بازجویی توی یک مجموعه به نام «مجموعه سوالات طبقه بندی شده ی استاندارد اتاق بازجویی» تهیه شده و در اختیار عموم قرار گرفته. میتونی به اون یه نگاهی بندازی.
-خب بهتر نبود از عموت می گرفتی و یه نگاهی بهش مینداختی؟
-نه خیر... اینجا منم که سوال میکنم.
-هکتور دگورث گرنجر،معجون ساز،استفاده ی بهینه از چتر ارباب.
-و اون صدای دلنگ دلنگ؟
-صدای پاتیل جیبی ـم بود.
-پس پاتیل جیبیت به جرم دزدیدن هورکراکس ارباب و داشتن صدای نخراشیده و نتراشیده مجرم شناخته میشه.
-

دیگر چیزی نمانده بود تا آرسینوس بنای داد و فریاد بگذارد.بعد از این همه سوال و جواب های بیهوده در طی چند پست هنوز حتی نتوانسته بود نشانی از جان پیچ مفقود شده بیابد.به هیچ وجه علاقه ای نداشت از جانب لرد به بی کفایتی و بی عرضگی متهم شود.از این تصور شقیقه اش چنان تیر کشید که برای یک لحظه وسوسه شد سرش را به میز مقابلش بکوبد. اما با یک حساب سرانگشتی متوجه شد این کار نه صرفه اقتصادی دارد و نه حتی بهداشتیست.پس به همین اکتفا کرد تا پس کله ریگولوس را که همچنان با فرمت روی صندلی لم داده بود بگیرد و او را از درب اتاق به شکلی نه چندان محترمانه بیرون بیاندازد!هر چه بود این بچه شیطان و تخس نمی توانست دزد جان پیچ مفقود باشد.

- دیگه اینورا نبینمت ریگولس بلک!از جلوی چشمم دور شو!

- نه!من باید تو رو اذیت کنم!تو حق نداری منو بندازی بیرون.داری ایفای نقش منو خراب میکنی!

- چه خبره اینجا آرسینوس؟

آرسینوس و ریگولوس دست از کشمکش برداشتند تا به گوینده این جمله بنگرند.نگاهشان از روی کفش هایی سیاه و واکس خورده بر روی ردایی سیاه سر خورد و کمی بالاتر از آن روی کله ای چرب و پوشیده از موهایی سیاه و بلند و روغن خورده ثابت ماند.آرسینوس از این فرصت استفاده کرد و ریگولوس را که موقتا دست از تلاش و تقلا برداشته بود با لگدی به خارج از کادر هدایت کرد.
- هیچی سیو!یه مراسم بازجویی ساده بود و همین الانم تموم شد.

اسنیپ نگاهی به پست های قبلی انداخت.
- هوم...ظاهرا!خیلی خب پس بریم تو!

- تو؟کدوم تو؟

- همون تویی که الان ازش اومدی بیرون!

- اون تو؟بریم تو؟اون تو خبریه؟

اسنیپ که کاسه صبر و تحملش کم کم در آستانه لبریز شدن بود گفت:
-اون تو میریم برای بازجویی!انگار مد شده هر کس میاد اینجا پست می زنه ازش بازجویی میکنی.برای همین گفتم منم بیام پست بزنم اینجا!

- بازجویی؟از کی؟من که هنوز کسی رو صدا...

دو ناتی آرسینوس با مشاهده دودی که از زیر موهای چرب اسنیپ بلند میشد افتاد اما همان لحظه دو گالیونیش کج شد!
- بازجویی...از تو؟از وزیر مملکت یعنی؟از مدیر؟

آرسینوس ناخواسته به یاد ساعت شنی گروهش افتاد و چند امتیازی که با زحمات شبانه روی توانسته بودند کسب کنند.مسلما برای آنها برنامه های زیادی داشت و الان زمان از دست دادنشان نبود.
- سیو...همه می دونن کار تو نیست.یعنی اینکه...خب درسته تو یه جورایی یه زمانایی یه خیانتایی کردی و با دامبل رو هم ریختی و به اون پسره کله زخمی کمک کردی بزنه جان پیچای لردو بترکونه ولی مهم اینه گذشته ها گذشته.ما الان همه به تو اعتماد داریم.باور کن!

اسنیپ بی توجه به سخنرانی آرسینوس پری از دم زاغی که روی شانه اش نشسته بود کند.سپس بی توجه به قار قار پر سر و صدای کلاغ بخت برگشته با ملایمت گفت:
- خب پس بریم تو.امیدوارم فرم اماده داشته باشی.باید فرم پر کنم دیگه؟