کارگاه داستان‌نویسی

تصویر شماره 5:

اینقدر ریزه میزه بود که زمانی که اسمش را خواندند همه طوری تعجب کردند که انگار یک تکشاخ را در میان سالن اجتماعات دیده اند!
اما خودش عین خیالش هم نبود. انگار نه انگار که نگاه های خیره ای وجود داشت و نه پچ پچ هایی و نه دهان های باز مانده، با خیال آسوده از پله ها بالا رفت و روی صندلی که در مرکز دید همگان به نمایش گذاشته شده بود نشست، حتی 25درصد حجم صندلی را هم اشغال نمی کرد. پروفسور مک گونگال زمانی میخواست که کلاه گروه بندی را روی سر او بگذارد خودش را بالاتر کشید ولی زمانی که کلاه تا نیمه های کمرش رسید و میان کلاه ناپدید شد صدای قهقهه کل دانش آموزان بلند شد; صدای کلاه باعث قطع شدن خنده هاشد:
-خوب یه استعداد خاص دیگه در هاگوارتز بزار ببینم تو رو کجا بزارم. ...

درود فرزندم.

این خیلی کوتاه بود. درست بود که شباهت هایی به داستان داشت، اما خیلی کوتاه بود. سوژه بدون پایان مونده. یه حالتیه که انگار از وسط داستانت بریدی و اینجا گذاشتیش.
به صحنه ها بیشتر بپرداز. درمورد احساسات و فضا بیشتر توضیح بده. آروم آروم و قدم به قدم سعی کن سوژه رو پیش ببری و در نقطه خوبی به پایان برسونش.

علامت های نگارشی رو هم فراموش نکن. این علامت ها هستن که نشون میدن جمله کجا تموم شده و یا خواننده باید کجا توقف کنه.

به نظرم میتونی خیلی خیلی بهتر بنویسی، پس فعلا...
تایید نشد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره ۳ (اسنیپ مقابل آینه نفاق)
+ تو باید بیشتر از اینا به کاری که میکنی فکر کنی ، باید زودتر مشخص کنی که طرف کی هستی وگرنه همین روزهاس که بزرگترین کابوست بشم کویرل.
- پرفسور اسنیپ؟!!
+ تو اینجا چه غلطی میکنی پیر خرفت ؟
. فیلچ یه فانوس شکسته رو میاره بالا و توجه اسنیپ و کویرل به فانوس جلب میشه ، به سرعت اسنیپ نگاهشو رو فیلچ برمیگردونه ، چیزی نمیگه ولی میشه از نگاهش خوند که با نفرت شدیدی میخواد بگه به نفعته چیز مهمی باشه خدمتکار احمق.
- اینو تو بخش ممنوعه پیدا کردم قربان ، این یعنی یکی از اون جونورا تویه تختش نیست...
.از پشت سر اسنیپ صدای پا میاد ، اون برمیگرده ولی کسیو نمیبینه .
اسنیپ یقیه کویرل رو ول میکنه وبا سرعت به سمت راهرویی میره که صدای پا داره میره ، کویرل از فرست استفاده میکنه و از صحنه خارج میشه .
اسنیپ به دنبال صدا وارد یه اتاق میشه ، اتاق تاریکه و فقط یه پرتوی ضعیف از پنجره یه اتاق روی آینه وسط سالن افتاده .
آینه توجه اسنیپو جلب کرده ، صدای پایی هم در کار نیست ، اسنیپ میره مقابل آینه.
+ این لعنتی دیگه چیه .
.چشماشو جمع میکنه و به تصویری که در آینه هست خیره میشه و یک لحظه شکه میشه :
+ لی لی ؟ این تویی؟ 
-تصویر توی آینه به سوروس لبخند میزنه و سرشو میزاره رو شونش.
سوروس سرشو به پهلو میچرخونه که مطما شه واقعیه یا فقط یه تصور شیرین که داره براش تلخ ترین خاطراتشو مرور میکنه ...
+ لی لی ، پسره ، چشمای تورو داره... ولی اخلاقش کاملا به اون عوضی رفته و فوق العاده مغروره ، همش دوسداره تو چشم باشه ، با دیدنش نمیدونم خوشحال باشم یا عصبی وقتی چشماشو میبینم انگار تویی که داری به من نگاه میکنی ولی وقتی دهن وا میکنه اون یه پاتره تمام عیاره .
- تصویر با یه اندوه خاصی سرشو میندازه پایین و زیر چشمی سوروسو نگاه میکنه.
+ لی لی باید بدونی با تمام حس تنفری که از پدرش دارم با تمام وجودم ازش مراقبت میکنم ، فقط برای اینکه مرگ تو بی هدف نباشه.
.صدای بسته شدن در افکار اسنیپو درهم میپاشه و برمیگرده به سمت در نگاه میکنه ، وقتی چیزی نمیبینه دوباره به سمت آینه برمیگرده ، اما دیگه از لی لی خبری نیست و اون فقط تصویر خودشو میبینه ...
.
+ روووون ، رووون پاشو باید یه چیز مهم بهت بگم .
- هری هیچ میدونی ساعت چنده ؟؟؟


درود فرزندم.

توصیفاتت بد نبودن اگرچه جا داشتن بیشتر باشن. میتونستی خیلی از صحنه ها رو بیشتر توضیح بدی و درباره شون بدی، اما با این حال سوژه رو خوب بردی جلو.
فقط آخرش به نظرم میتونست خیلی بهتر تموم شه.

قبل علامت های نگارشیت اسپیس نزن. و فقط از خط تیره برای دیالوگ ها استفاده کن، درواقع لازم نبود برای توصیفات تصویر درون آینه از خط تیره استفاده کنی.
و دیالوگ ها رو با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن.ای طوری:
نقل قول:

.چشماشو جمع میکنه و به تصویری که در آینه هست خیره میشه و یک لحظه شکه میشه :
+ لی لی ؟ این تویی؟ 
-تصویر توی آینه به سوروس لبخند میزنه و سرشو میزاره رو شونش.

چشماشو جمع میکنه و به تصویری که در آینه هست خیره میشه و یک لحظه شکه میشه.
- لی لی؟ این تویی؟ 

تصویر توی آینه به سوروس لبخند میزنه و سرشو میزاره رو شونش.

درهرحال به نظرم بد نبود. اگرچه جای کار زیاد داشت اما به نظرم وقتی وارد ایفا شی بهتر میشی...
تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

صدای قطرات آبی که از شیرهای زنگ زده میچکید در دستشویی انعکاسی عارفانه می یافت.
ناگهان پسری با موهای طلایی وارد فضای عارفانه مستراح شد.
پسرک تا به آینه دستشویی میرتل گریان رسید و صورت بی رنگ و رویش را دید، قطرات اشکش شروع به باریدن کرد.

روح دخترک به او چشم دوخت؛ باورش نمیشد که پسر ها هم ممکن است گریه کنند!
- چیشده که داری گریه میکنی؟

دراکو از جایش پرید و به بالای سرش نگاه کرد و میرتل گریان را دید، زود اشک هایش را پاک کرد و با صدایی که سعی می کرد قوی به نظر برسد، گفت:
- گریه؟کی من؟نه داشتم پیاز خرد میکردم!
-
- یعنی اممم اصلا کی به تو گفته بیای زاغ سیاه مردمو چوب بزنی؟آدم تو دستشویی این مدرسه هم آرامش نداره!
- ببین منم همیشه گریه میکنم، درواقع همه گریه میکنند، عیبی نداره که! اصلا بیا باهم گریه کنیم!

دراکو که شدیدا با حرف های میرتل قانع شده بود دوباره زد زیر گریه.



فضای دستشویی پر از صدای اشک و آه جانسوز بود. در وسط دستشویی آتشی روشن شده بود و میرتل و دراکو کنار آتش نشسته بودند و مارشمالو کباب میکردند و از خاطرات تلخشان میگفتند و باهم گریه میکردند.

- میرتل روزگار بدی شده خوشبحالت که نیستی ببینی!
- هی روزگااااار کار منم شده شیرجه زدن تو توالت ها یه روز خوش ندارم خواهر.
- کراب و گویل هم دیگه حاضر نیستن نقش دخترا رو بازی کنند، اونا هم منو تنها گذاشتن.

میرتل برای همدردی دستش را بر شانه دراکو گذاشت.
- یخ کردم!
- عه ببخشید!

ناگهان هری پاتر با چوب دستی اش وارد دستشویی شد و گفت:
-دستا بالا وگرنه طلمستون میکنم.

دراکو که حال و حوصله نداشت، گفت:
-برو بیرون پاتر حال و حوصله پسر برگزیده بازیاتو ندارم.
-باشه حالا چرا عصبانی میشی!
میرتل گفت:
- بیخیال دراکو، بازم گریه کن سبک شی.

روزها گذشت و دراکو همینطور گریه کرد تا اینکه تبخیر شد و آنقدر سبک شد که به ذرات معلق تبدیل شد و سپس به نبودیت پیوست.
راوی صدایش را صاف کرد:
پس نتیجه میگیریم باید در انتخاب همنشین دقت کنیم و با هرکسی همنشینی نکنیم، مخصوصا اگر میرتل گریان باشه.

او که از نتیجه داستان رضایت زیادی داشت صحنه را ترک کرد و ملت را غرق در این داستان پند آموز انگشت بر دهان رها کرد.

تصویر انتخاب شده

درود بر تو فرزندم.
بسی خوب نوشتی... لذت بردم از نوشته ت. خیلی خوب نوشته بودی. تنها اشکال ظاهری ای که میتونم از تبگیرم، شکلکی هست که در انتهای توصیفت نوشتی. اونم اینجاست:
نقل قول:

پس نتیجه میگیریم باید در انتخاب همنشین دقت کنیم و با هرکسی همنشینی نکنیم، مخصوصا اگر میرتل گریان باشه.

ولی غیر از این، همه چیز سر جاشه.

تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

یک دسته از آدم ها هستند که حرفشان یکی است. این موجودات کم حرف و بدبخت، وقتی حرفی به کسی بزنند چنان پایش می مانند که انگارکلمات را نه با زبان گفته، بلکه روی جگرشان با قلم الماسه خراشیده اند و به تک تک کلماتشان چنان وفادار می مانند که یک جورهایی نامردی است اگر ازشان در مورد سنِ فعلی و دوست دختر مورد علاقه شان بپرسید.

دسته ی بعدی آدم ها، آن هایی اند که عشقشان یکی است. این ها در تمام عمرشان یک و فقط یک موجود زنده را تا حد مرگ دوست می دارند و زمان و فاصله ی جغرافیایی و جبر روزگار، از علاقه شان نمی کاهد. در نسخه ای محدود و نادر از کتاب "جانوران افسانه ای و زیستگاه آن ها"، از این دسته آدم ها به عنوان افسانه های شهری نام برده شده که تا به حال با چشم دیده نشده اند.

و در آخر، دسته ی بعدی آدم هایی هستند که آلت شان یکی است. آلت در اینجا یعنی ابزار، و این دسته به آدم هایی گفته می شود که برای این که تا بقالی نروند خوردنِ آبمیوه و حباب ساختن و درمانِ فوریِ اِدِم ریوی را با یک لوله ی خودکار بیک انجام می دهند. این یکی دسته سابقا ته تهش به عنوان جماعتی با زندگیِ مینیمالیستی به حساب می آمدند تا روزی که دامبلدور فقید، تعریفی رسمی از آن ارائه کرد.

چاقوی پاکت باز کن افتاده بود پشت شوفاژ و عدل پاکت کذا، همون نخستین شیئی که به طرزی شگفت در انواع کتب تاریخی مورد لعن خاندان شمشیرهای جادویی واقع شده، فوری فوتی باید گشوده می شد و محض رضای خدا پُخ هم دور و بر دامبلدور نبود - اگه فرض کنیم که پُخ چیز به درد بخور و تیزیه.

دامبلدور یه نیگایی به دور و برش کرد، یه نیگایی به ناخوناش که امروز صبح مانیکورِ زرد گل باقالی و طلایی پرپری کرده بود و عمیقا متاثر شد. آهی جان گداز از نهادش بر اومد و همین که قصد کرد در راه صلاح و منفعت جامعه ی جادوگری گند بزنه بهشون، چشمش خورد به برقِ یه چیز تیز و براقی روی دیوار. کنارشم یه استیکی نوت با همچین دست نوشته ای چسبونده شده بود: "فقط در راه صلاح و منفعت جامعه ی جادوگری به کار رود - میراث جاودانه ی گودریک گریفندور."

و خب، متوجهید که دامبلدور تعلل نکرد. در روزای آتی، وقتی مدیر پشمی و گرانقدر هاگوارتز نیاز داشت گوشه ی ساندیس باز کنه، یا تو گوششو بخارونه، یا دستش به پاشنه کشِ روی جاکفشی نمی رسید یا نمی تونست وسط دو تا کتفشو کیسه بکشه، میراث جاودانه ی گودریک گریفندور در نهایت تاسف به دفعات پی برد که دامبلدور اصلا مرد تعلل نبود.

خلاصه، همین طور صلاح و منفعت جامعه ی جادویی بیشتر و بیشتر به شمشیرِ بدبختِ گریفندور منحصر می شد و زندگیِ کاربرش کمتر و کمتر به زندگی بشر متمدن شباهت پیدا می کرد تا روزی که دامبلدور تصمیم گرفت به ورژن مولان با شمشیر پشم و پیلیایی اضافی رو بتراشه و وحشت چنان به شمشیر گریفندور مستولی شد که به صدا در اومد.
- حاجی! نکن! بزرگوار بیخیال شو! بکش بیرون دیگه! چه کاریه با میراث جادویی گریفنـ...

و یک عالمه کف صابون و پشم رفتن توی دهنش. می خوام بگم اصلا برای دامبلدور مطرح نبود - به هر حال، شمشیرا با فرکانسی حرف می زنن که به گوش آدمیزاد شنیده نمی شه. بسیار غم انگیز.

... مدت هاست که به طرز مرموزی از میراث جاودانه ی گودریک گریفندور در مراسم اعطای القاب رسمی استفاده نمی شود و گزارش کرده اند که آخرین بار در دستان مدیر مدرسه ی هاگوارتز و آن هم از پشت پنجره دیده شده - هرچند به علت مدارکِ اندک، در صحت و سقم این گزارش بسیار تردید وجود دارد. در عوض، آلبوس دامبلدور بنیان گذار تعریف جدیدی از دسته بندی انسان ها در تاریخ بود؛ همان گونه که از یک نگهدارنده ی شمشیر جادویی در راستای صلاح و منفعت جامعه ی جادوگری بر می آید.

درود فرزندم.

چقدر عجیب و خلاقانه درمورد سوژه نوشتی. توصیفاتت که کامل بودن و صحنه به صحنه رو توضیح داده بودی.
دیالوگ نداشتی اما رولت به قدری سرگرم کننده بود که نمیتونم از این مورد اشکال بگیرم.
طنز رولت هم خوب بود و تیکه های بامزه‌ای نوشته بودی.

چیزی ندارم بگم...
تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

با سری فروافتاده و قیافه‌ای که خسته‌کننده بودن این مراسم را به خوبی نشان می‌داد، به همراه بقیه‌ی بچه‌ها وارد سرسرای اصلی شد. همهمه‌هایی که در اطرافش به گوش می‌رسید، حاکی از آن بود که همه‌ی بچه‌ها از سقف سرسرا که آسمان شب را به نمایش گذاشته بود، به وجد آمده بودند. او علاقه‌ی زیادی به جادو نداشت و به علت اینکه از خانواده‌ای اصیل بود و پدر و مادرش او را مجبور به آمدن به هاگوارتز کرده بودند، اینجا بود.
او حتی از گروه‌های موجود در هاگوارتز هم اطلاع چندانی نداشت. زمزمه‌های کنارش را می‌شنید که بچه‌ها با هیجان می‌گفتند:
ـ کاش بیوفتیم توی گریفیندور. آخه هری پاتر هم توی همین گروه بوده!
ـ آره! هرمیون هم اینجا بوده. من که اصلا دلم نمی‌خواد توی اسلیترین بیوفتم.

در دل خنده‌ای کرد. آنها فقط می‌خواستند جایی باشند که هری قبلا بوده. به گمان اینکه اگر در گروهی باشند که زمانی او هم آنجا بوده، می‌توانند جایگاه او را هم بدست آورند! یا نه... به آن نزدیک شوند!
او فقط می‌خواست بهترین باشد. حالا در هر گروهی که می‌افتاد، مهم نبود. می‌خواست مهارت‌های جادویی کسب کند تا بتواند آنها را در زمینه‌های علمی به کار گیرد. عمده‌ترین دلیل ورودش به هاگوارتز هم همین بود!
پروفسور مک‌گونگال جلو آمد و بچه‌ها به اجبار ساکت شدند. کلاه گروه‌بندی شروع به خواندن شعری کرد که به نظرش خسته‌کننده می‌آمد. بعد از تمام شدن شعر و تشویق بچه‌ها، پروفسور مک‌گونگال شروع به خواندن اسامی بچه‌ها کرد. همه به‌ترتیب جلو می‌رفتند و کلاه گروه‌بندی را روی سرشان می‌گذاشتند و خوشحال یا بعضا ناراحت، به سمت میز گروه جدید خود می‌رفتند.

حوصله‌اش سر رفته بود. با وسیله‌ای که در دست داشت بازی می‌کرد و سعی می‌کرد چندان بی‌حوصله به نظر نرسد.
بعد از چند نفر دیگر، بالاخره نوبت او شد!
به آرامی از پله‌ها بالا رفت. می‌توانست نگاه‌های همه را روی خود احساس می‌کند. نسبت به هم سن و سالانش قد کوچک‌تر و همینطور هیکل ریزنقش‌تری داشت؛ ولی می‌دانست که به او خیره نشده‌اند. به چیزی که در دستانش بود و به‌صورت نوسانی بالا و پایین می‌رفت خیره شده بودند. یویو!
روی صندلی نشست و کلاه را روی سرش قرار داد. تقریبا تا روی چشمانش پایین آمده بود و به سختی می‌توانست اطراف را ببیند. ناگهان کلاه گفت:
ـ تو مثل بقیه، دلت نمی‌خواد توی یه گروه خاصی بیوفتی و اسمشو توی سرت تکرار کنی؟!
ـ نه! فرقی نداره واسم! توی هر گروهی که بیوفتم، کار خودمو می‌کنم. من همیشه بهترینم!


تصویر شماره‌ی پنج.

درود فرزندم.

توصیفات قشنگی داشتی و خیلی خیلی خوب درمورد احساسات کاراکترت نوشتی. به اندازه کافی هم دیالوگ داشتی که سرگرم کننده باشه.

نکته ای ندارم بگم چون اینترها و نکات ظاهری هم رعایت شده.

آیا از عضوهای قدیمی سایتی؟ اگه هستی یا به من یا به مدیران اطلاع بده که بدون گروهبندی وارد ایفای نقش بشی.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

رون و هری سوار اتوموبیل پرنده برفراز هاگوارتز پرواز می کردند.هری دیوانه ساز ها را با پاترونوس دور می کرد.هوا تاریک بود و هوا هم سرد بود.

_رون من خسته شدم دیوانه ساز هارو دور کنم.

_تو هری پاتری ها.

_زده به سرت من فقط از دست ولدمورت زنده موندم.

_وای داریم سقوط می کنیم!
ماشین در جنگل ممنوعه سقوط کردند.ولی زنده ماندند.آن ها به قلعه حر کت کردند پروفسور مک گوناگل آن ها را دید و به دفترش آورد.مک گوناگل با ناراحتی گفت:توی روز نامه نوشته شما پرواز کردین و من نمی دونم.... یک فرصت دیگه می دم ولی تکرار نشه

_چشم
صدای هری بود. آن ها رفتند شام بخورند و لبخند زدند.

درود چندباره فرزندم.

به طرز عجیبی میبینم که هنوزم متنت تبدیل به یه داستان قابل قبول نشده. درواقع هنوزم هم کلی کلی سوژه سریع پیش رفته. یعنی حتی همون قسمت پروازشونم میتونست خیلی بیشتر بهش پرداخته بشه. حسشون. موقعیتشون. حرفای بیشتری که میتونست رد و بدل بشه.

راستش چون که این حرف ها رو دوباره دارم تکرار میکنم فکر میکنم که بهتره که بری داستان هایی که تایید کردم رو بخونی. توصیفاتشون رو ببینی و ببینی که چطور سوژه رو پرورش میدن.

و حتما حتما به نکاتی که گفتم دقت کن.

تایید نشد.

هری و اسنیپ در کلاس معجون سازی بودند و هیچ کس در کلاس نبود.کلاس سرد بود.اسنیپ لبخندی زد و گفت:بابات اینقدر خر بود .

_بابام خر نبود تو خری.

_پاتر چی گفتی؟اگه به دامبلدور نگفتم.
هری چوبدستی خود را برداشت اسنیپ خیلی عصبانی شد.

_بفراموش!

_من داشتم چی می گفتم
؟

_داشتین درباره ی خر های پرنده حرف می زدین.

پسری بود به نام تام جانسون پسری بود قد بلند چشم های سیاه. در مدرسه ی هاگوارتز بود.مراسم گروه بندی.
_تام جانسون.
تام با نگرانی رفت پیش کلاه گروه بندی. نفس عمیقی کشید ولی احساس بدی می کرد نمی خواست در اسلایترین بیفتد.هنوز با اینکه نگران بود.تام کلاه را در سر گذاشت.
-گریفندور!
تام با خوشحالی کلاه را برداشت.چرا نگران بود؟خودش دیگر یک گریفندور بود.
_استفانی وارنر!
رفت پیش کلاه کلاه را در سر گذاشت.
_اممم.ریونکلاو.
به نظر می رسید که او باهوش است.
_بیل پترسون
بیل هم رفت با نگران به کلاه نگاه کرد
_تو به نظر مغرور میای و تو دوست داریبری اسلایترین درسته؟اسلایترین
بعد از گروهبندی شدن تام دوستی خوب پیدا کرد.

درود سه باره بر تو فرزندم.

همچنان به اون حد لازم برای تایید شدن نرسیدی. ولی یکم بهتر شد.
روی توصیفاتت اینبار بیشتر کار کن. فضا رو توصیف کن. احساسات شخصیت ها رو، همه چیز رو توصیف کن. اینطوری خواننده خیلی بهتر با پستت ارتباط برقرار میکنه. و اما در مورد ظاهر پستت، باید به این شکل مینوشتی:
نقل قول:

تام کلاه را در سر گذاشت.
-گریفندور!
تام با خوشحالی کلاه را برداشت.چرا نگران بود؟خودش دیگر یک گریفندور بود.

اینجا دیالوگ برای کلاه بود، نه برای تام. در نتیجه باید دوتا اینتر میزدی. و وقتی هم که دیالوگ ها تموم میشن و میخوای بری توصیف کنی، باید دوتا اینتر بزنی. به این شکل:
تام کلاه را در سر گذاشت.

-گریفندور!

تام با خوشحالی کلاه را برداشت.چرا نگران بود؟خودش دیگر یک گریفندور بود.

فعلا تایید نشد!

هری در تختش بود و خوابیده بود و ناگهان دابی امد و هری را از خواب بیدار کرد. هری که می خواست دوباره بخوابد ناگهان دابی را دید دابی با چشم های بزرگش که مثل توپ بسکتبال بود هری ترساند و هری یقهی لباس سفیدش را کشید و گفت:دابی؟تو اینجا.....
هری حرفش را نیمه تمام گذاشت دابی گفت:دابی می خواد از هری پاتر مراقبت کنه. تو سال دیگه نباید بری هاگوارتز!
هری عصبانی شد و گفت اینجا خونمه دابی چرا باید سال دیگه برم پیشه چند تا نامرد؟
دابی با صدای جیغ بنفش مانندی گفت:نه هری پاتر نباید بره! اینجا خطر ناکه!
هری که طاقت دابی را نداشت از تختش بلند شد و رفت صبحانه بخورد.

در سرتاسر گورستان یا هر گورستانی که این داستان در آن اتفاق می افتاد، صدایی جز صدای هق هق و التماس و ناله شنیده نمی شد. مطابق معمول، لرد اعصاب نداشت.
- می خوایم برامون توضیح بدی که دقیقاً چطور این اتفاق افتاد.

یکی از مرگخوارها سعی کرد پادرمیانی کند. فقط برای نشان دادن این که هنوز شرافت میان جادوگران سیاه نمرده است.
- ای بابا، سرورم، اتفاقه دیگه، میفته.
- آواکداورا.

همانطور که پیش از این عرض شد، لرد اصلا اعصاب نداشت.
- ما منتظر توضیحاتت هستیم. نجینی هم منتظر شامشه.
- سرورم... تاج سرم... از برگ گل نازک ترم... چرا می ذاری سربه سرم...

{در این لحظه بازیگر نقش لرد با لگد زیر پاتیل می زند (چون آنجا میزی در دسترس نبود) و هوارکشان در حالی که می گوید دیگر به این مسخره بازی ادامه نمی دهد و عنتر و منتر مردم که نیست و هم اینک در هالیوود و بالیوود و جالیوود (هالیوود جادوگرها) برای امضا گرفتن از او صف کشیده اند، از کادر بیرون می رود. یک هفته ای طول می کشد تا سایر عوامل فیلم ناز آقا را کشیده و او را به فیلم برگردانند. فلذا ادامه ی سکانس با تأخیر یک هفته ای رخ می دهد.}

- ما منتظر توضیحاتتیم و نجینی هم منتظر شامشه.
- سرورم من مطابق دستورات شما تمام تلاشمو به عمل آوردم. باید بودید و می دیدید، کبوتر بچه نکرده البته. با این حال شما باید بودید و می دیدید. ما حتی در زمان سفر کردیم و مسیر تاریخ رو عوض کردیم، مک گوناگال رو به پشت پنجره هدایت کردیم، جاروی کله زخمی رو با بهترین جاروی هوچ عوض کردیم. کاری کردیم که تبدیل به بهترین جاروسوار هاگوارتز بشه...
- وایسا ببینم. واسه همین سر نتیجه های بازی های اسلیترین گریفندور با من شرط بستی؟!
- آواکداورا.

لرد همچنان بعد از یک هفته اعصاب نداشت.

- بله سرورم. بعد... تو مغزش کردیم که سر مرحله ی کوفتی جاروش رو برس به دست کنه، اونطور که خانوم اسلامیه می گفت یعنی. باید می دیدید چطوری پرواز کرد. تو هوا اوج گرفت. اژدها رو کفری کرد که پرواز کنه. بلند شد... جمعیت داشتن دیوونه می شدن...
- کراوچ؟
- بله سرورم؟
- چرا داری اینا رو برای ما توصیف می کنی؟
- آخه سرورم پست کارگاه نمایشنامه نویسی باید در مورد عکس باشه، اگه هیچی ازش نگم دعوام می کنن. ببینین من حتی از صحنه براتون یه عکسم گرفته م که ببینین و پست بیشتر به عکس ربط پیدا کنه...

لرد چند نفس عمیق کشید.
- کراوچ. این قدر با خورده شدن فاصله داری.

کراوچ چشمانش را تنگ کرد.
- سرورم انگشتاتون به هم خوردن.
- دقیقاً. نجینی...
- نه سرورم بذارید توضیح بدم سرورم، من همه تلاشمو کردم! تقصیر من نبود که پاتر عنتر بازی در آورد و اژدها خوردش!
- شام.

درود بر تو فرزندم.

بهت نمیاد قدیمی باشی به هیچ عنوان... اگر قبلا شناسه داشتی که نیاز به گروهبندی هم نداری، همراه با لینک شناسه قبلیت، یک سره برو برای معرفی شخصیت.
اما در صورتی که شناسه ای نداشتی...

تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی