بخش دوم
حالا که آنقدر به مرگ نزدیک شدهام، سرمای گزندهاش را در تمام وجودم احساس میکنم. باید بگویم که گاهی در پس ذهنم این روز را تصور میکردم، به لحظات پایانی و آنکه چقدر برایشان آماده خواهم بود فکر میکردم. اما حالا...
چقدر تمام آن آمادگیها بیهوده به نظر میرسد.
اکنون که اینجا در آستانه ورقزدن صفحهای از کتاب تاریخ جادوگران توسط سرنوشت ایستادهام، به آغاز فکر میکنم.... به مروپ شدنم. من شروع مسیرم را به خوبی به خاطر دارم. بودن من در خانه اسلیترین برایم یک امر قطعی بود. میدانستم این حضور نیاز به پذیرفتن وظیفهای دارد. وظیفهای که مرا به مانند بندی از جنس خون به فرزندم گره میزند. من قبل از آنکه مروپ را بشناسم او را میشناختم. مادرش بودن فقط بهانهای برای کنارش بودن بود.
اما رفته رفته با گذر فصلها و سالها بزرگتر شدم. آموختم که اگر میخواهم دیگران را بشناسم و دوست بدارم، ابتدا باید از شناخت خودم آغاز کنم. در میان تنهایی کوچه پس کوچههای مه گرفته لندن، آموختم که مادر بودن یعنی صبور بودن، یعنی قوی بودن، یعنی با تمام سختیاش، از خانه سالمندان بازگشتن و بازهم ادامه دادن.
حالا بازگشته بودم... پس از سالها. این یک شروع دوباره بود. اینبار نیز آغاز مسیر را میدانستم... اسلیترین. خانهای که مدتها بود در غبار فرو رفته بود. عشق مادرانه درونم نمیگذاشت آن را به حال خود رها کنم. تلاش کردم، صبور ماندم و باز هم تلاش کردم.
میگویند در هاگوارتز، هر وقت تقاضای کمک کنید، کمک از راه میرسد. من نیز تقاضای کمک کردم... از کهنترین و قدرتمندترین جادوگری که میشناختم. اسمش را در کتابهای تاریخی خاندان گانت خوانده بودم. افسانههایی که فقط بخشی از قدرت بیپایانش را روایت میکردند. همان علاقه به اسلیترین را در چشمان مغرور سالازار اسلیترین نیز میدیدم... طبیعیاست نه؟ من نواده او هستم و او خود سازنده مسیری که سالها بعد، من آن را در پیش گرفته بودم. او هرگز درخواست همخونش را رد نکرد و این هممسیری با او، مایه افتخارم بود. برعکس سنت خاندان گانت، جد بزرگوارم هرگز یک دختر را تیشهای به اسم اسلیترین نمیدید و همواره مرا ادامهدهنده راه خویش میدانست. این اعتماد، همان چیزی بود که سالها به دنبالش بودم. از همان اولین دیدار کاریزمای یک رهبر قدرتمند را در او دیدم. با وجود او، اسلیترین آموخت باید به ارزشهای نجیبزادگی آغازینش بازگردد و هرگز سر در برابر هیچ اجبار و قانون بیمعنایی خم نکند. یقین دارم که بدون بزرگ خاندان، هرگز اسلیترین دوباره به شکوه خودش بازنمیگشت.
اما در این مسیر، فرد دیگری نیز همراهمان شد. فردی که احترام زیادی برای او قائلم. گلرت گریندلوالد مغرور و قدرتمند. جادوگر سیاهی که به من درسهای زیادی آموخت. شاید او مستقیماً از خاندان اسلیترین نبود اما اسلیترینیترین جادوگری بود که در کل زندگیام شناختهام. او بود که مرا تشویق کرد تا قدرت و استعدادهای پنهانم را کشف کنم و به کار بگیرم. روزی که پس از ماهها تلاش برای پیدا کردن سبک خودم، آماده بودم که در کنارش پرواز کنم، بدون آنکه بدانم، قرار بود یکی از بهترین خاطرات زندگیام را تجربه کنم. ما باهم در آسمان از جلوی ماه نارنجی گذشتیم و به گذشتهای بسیار دور سفر کردیم؛ در مسیرمان حتی از طبقه هفتم جهنم نیز گذر کردیم و مثل ستارهای فروزان درخشیدیم. زمانی که فکر میکردم هرگز نمیتوانم همتیمی خوبی برای کارهای گروهی باشم، او از من بهترین همگروهی ممکن را ساخت. میدانم که اگر او در این مسیر کنارم نبود، بارها و بارها تسلیم شده بودم اما گلرت به من آموخت تسلیم شدن برای انسانهای تنبل و ترسو است و یک مادر نمیتواند این دو ویژگی را داشته باشد.
نفر سومی که در این سفر به ما پیوست، از گوشت، پوست و استخوانم بود. من بدون آنکه بتوانم جلوی خودم را بگیرم به سمتش جذب شدم؛ اما فقط چون پسرم بود؟ نه... قطعا دلایلی فراتر از خون صرف وجود داشت. دلایلی از جنس قلبی بزرگ که در کالبد لرد سیاه پنهان شده بود و من به عنوان مادر او، بهتر از همه آن را میدیدم. او غیر منتظرهترین همراه سفرم بود، همراهیای که یک روز در کمال ناباوری با گرفتن دستهای یکدیگر آغاز شد و حالا به چنان نزدیکی قلبیای رسیده بود که دیگر روزی را که او در زندگیام حضور نداشت را به خاطر نمیآوردم. شاید او فرزندم باشد اما تجربیاتی به من آموخت که سالها طول میکشید تا خودم آنها را بیاموزم. من در کنار او یاد گرفتم دوستیهای امنی نیز در این جهان وجود دارند؛ دوستیهایی که شاید هزاران اختلافنظر در آنها وجود داشته باشد اما در آخر با احترام متقابل، اختلافات بخاطر عشق به ماندن، کنار گذاشته میشوند. دوستیهایی که هرگز نگرانیای برای از دست دادنشان نخواهی داشت و هرگز از ترس از دست دادنشان مجبور به سانسور خودت نیستی. دوستیهایی که شبها تا صبح میتوانید با یکدیگر چرت و پرت بگویید و به هنرنماییهای آقای تی بخندید، بیآنکه لحظهای به گذر زمان فکر کنید. او زیباترین فرزند دنیا بود و من خوشبختترین مادر دنیا که او را داشتم.
در میان این سفر اعجابانگیز اما، همواره جای خالی آن دو نفر را در قلبم احساس میکردم. جای خالی افرادی که سالها قبل بهترین دوستانم بودند. آنها آن روزها در کنارمان نبودند اما مگر میشود آن دو را از اسلیترین جدا کرد؟ هر چه باشد خانه عشقشان را زیر همین سقف سبز و نقرهای مستحکم کرده بودند. میدانستم دیر یا زود بازمیگردند و بازگشتشان شیرینترین لحظات جادوگرانیام خواهد بود. وقتی دوباره دیدمشان، دلم میخواست هرکاری کنم تا ماندگار شوند و دیگر هرگز از پیشم نروند. وقتی فهمیدم هنوز پای عشق اساطیریشان آنقدر جدی ایستادهاند، قند در دلم آب شد... خدای من، چقدر بهم میآمدند. بلاتریکسی که من همچنان گاهی او را راب صدا میزدم حالا پسری بزرگ و نجیب شده بود. مهربانتر از همیشهای که او را میشناختم... با همان ذهنی پر از ایدههای نو که سالها قبل، اولینبار همین ایدهها، ما را باهم آشنا کرده بود. در کنارش، بخشی از قلب من ایستاده بود. دختری که در یکی از سختترین دورههای زندگیام با عشق و حمایت کنارم مانده بود. همان گابریلی که با نوشتههایش همیشه میخندیدم و با خود فکر میکردم این همه عشق را در نوشتههایش از کجا میآورد. گابریل وایتکسیام حالا نوهام دلفی شده بود. چقدر حس مادربزرگ شدن را دوست داشتم... نوهام قند و عسل زندگیام شده بود. وقتی واقعا کسی را دوست بدارین، حتی اگر از هم کیلومترها دور هم باشید، همیشه قلبهایتان راهی برای کنار هم بودن پیدا میکنند. راه ما یواشکی بازیکردن با موبایل مشنگی و حرص خوردن از هم تیمیها و رقبایمان بود اما در کنار تمام آن حرصها، همیشه کلی خنده و حس خوب وجود داشت. خندههایی که گاهی تا خود صبح ادامه داشتند... لحظاتی دزدیده شده یک مادربزرگ برای آنکه در کنار نوهاش، کمی جوانی کند. بلاتریکس و دلفی به من آموختند عشق واقعی در این دنیا وجود دارد... عشقی که فقط با نگاه به آنها درک کنی چقدر برای یکدیگر درست و مناسباند.
و در آخر، تام. تامی که نزدیکترین و بهترین دوستی بود که در کل زندگیام داشتهام. دوستی ما مثل ازدواج تام و مروپ، پر بود از دراما و لحظات تراژیک، اما هر دو میدانستیم که همیشه در نهایت تام خود مروپ بود و مروپ خود تام... یک روح در دو بدن. او همان نیمه گمشدهای بود که میدانم اگر در زندگیام پیدایش نمیکردم تبدیل به تنهاترین انسان جهان میشدم. تام من، دوستی بود که همیشه در بدترین و بهترین شرایط کنارم مانده بود. دوستی که میدانستم اگر همین فردا تصمیم بگیرم با پای پیاده تا کوه قاف بروم، دستم را میگیرد و شانه به شانه من کنارم میآید. همراهی که همیشه با حضورش بال پرواز به من میدهد تا پر بکشم و آزادی را تجربه کنم. میدانم اگر بازهم و بازهم به گذشته برگردم دوباره روی همان نیمکت کنارت مینشینم و از تو میخواهم که دوستم باشی چرا که دوستی تو، نفس حیاتبخش زندگی من است. شاید من با ازدواج با تو، به آرمانهای اسلیترین پشت کرده باشم اما این را بدان هرگز از آن پشیمان نخواهم شد چراکه بدون تو، این دنیا هیچ رنگی برای من ندارد و این تو هستی که به آن رنگ سبز زندگیبخش میدهی. دلم برای معجون عشق دادن به تو تنگ میشود عزیزم. لطفا بدون آن معجون لعنتی هم عاشقم بمان. باشه؟
دیگر وقتش رسیده بود. دوباره تیکتاک ساعت را میشنیدم و بوی مرگ را در هوا استشمام میکردم. پایان از فاصلهی یک نفس به من نگاه میکرد. آرام روی زانوهای خستهام نشستم و شنل سیاه خفاشمانندی را از روی زمین برداشتم و روی خود کشیدم.
زمزمههای سالازار در گوشم تکرار شد.
"هرچه از تو بماند، راهش را باز خواهد یافت…"
سرم را لحظهای پایین نگه داشتم و وقتی دوباره بالا را نگاه کردم، چشمان سیاهم آرامشی مادرانه داشت.
با صدایی آرام اما محکم گفتم:
- اونا خانوادهای هستند که مامان به وجودشون افتخار میکنه. حتی اگر نام مروپ گانت از جهان محو بشه، قلب و روحش کنار اونا همیشه باقی میمونه.
میدانستم لحظه موعود فرارسیده است. مرگ را مثل هدیهای در سبدی حصیری پذیرفتم. دستم را دراز کردم. خطوط پوست دستم، سندی بر سالهایی بود که جهان از من ستانده بود. سالازار، وقتی مطمئن شد آمادهام، دستم را گرفت. ناگهان نیش افعی بر پوست من نشست… آرام، دقیق و اسطورهای. بُرشی کوچک، اما کافی برای باز کردن دروازهی تاریکی.
زهر سرد در رگهایم همراه خونی داغ جاری شد. سستی در بدنم پیچید و یک آن تمام خاطراتم از برابر چشمانم گذشت. آهسته روی چمنزار سرسبز باغ دراز کشیدم.
فقط به یک خواب طولانی نیاز داشتم.

البته بیمار تخت دوم چندان رضایتی نداشت که مامان معاینهش کنه. ممکنه علتش این باشه که مامان مدام با ملاقه بهش سیخونک میزد ببینه زندس یا نه؟
آخه اون همه لرزش برای اینکه مامان مطمئن بشه بیمار زنده هست کافی نبود!
بیمار توهم درخت بودن داره.
مامانم برای اینکه امیدو بهش برگردونه یه آواداکداورا بهش زد. الان اون دنیا هیچکدوم از علائمی که مامان گفتو نداره و روحشم کاملا شاده. 

