کارگاه داستان‌نویسی

سکوت بلند ترین آوای تنهایی یک انسان است و سکوت مرگباری که در سرسراها پیچیده بود ازاردهنده ترین نوای ممکن برای افکاری بود که تلاش میکردم به آن ها نظم ببخشم.

امشب از آن شب های تاریکی بود که هر جا را نگاه میکردم "او" را میدیدم. چشم های سبزرنگش ، موهای مواج قرمز رنگش و لبخند مهربانش تمام ذهن و روحم را فرا گرفته بود. از دفترم خارج شده بودم و بدون آن که مقصد را بدانم در تاریکی و ظلمات قدم میزدم به امید آن که آنقدر خسته شوم که درد پاهایم مرهمی بر درد قلبم شود. به امید آن که خستگی بدنم خستگی روحم را از یادم ببرد اما انگار یاد او اکسیری بود که تمام قوانین فیزیکی و شیمیایی جهانم را تحت تاثیر خود قرار داده بود. هیچ چیز او را بیرون نمیراند.

نمیدانم چقدر گذشت یا کجای این قلعه ی قدیمی ایستاده بودم. اطرافم را نگاه کردم چیزی جز راهرویی بن بست و چند در قدیمی و فرسوده نمیدیدم.تصمیم گرفتم اولینِ آن ها را باز کنم و وارد شوم.گرد و خاک نشسته بر زمین نشان میداد مدت هاست که از این اتاق استفاده نشده. تنها منبع نور موجود در آن نور نقره ای رنگ ماه بود. اطراف را نگاه کردم شیئی به دیوار تکیه داد شده بود و زیر پرده ای ضخیم وتیره خود را پنهان کرده بود.

به آرامی به آن نزدیک شدم و پرده را کنار زدم که ناگهان درد عمیقی در سینه ام پیچید. قطرات اشک به چشم هایم فشار می آوردند و چشم هایم مصرانه التماس میکردند تا اجازه جاری شدن به آن ها دهم.لب هایم می لرزید. به گلویم چنگ زدم شاید بتوانم بغضم را کنار بزنم و نفس بکشم اما بی فایده بود. او آن جا ایستاده بود. در آغوش من. سرش را بر شانه ام تکیه داد بود و انگشتانش را در انگشتانم قفل کرده بود و میخندید. تلاش کردم که حرف بزنم جملات، نامفهوم از دهانم خارج میشدند. مثل بیماری که در اوج درد و تبش شروع به هذیان گفتن میکند زمزمه میکردم.
-لیلی؟ تو ... نه یعنی من ... نه منظورم اینه که ...
- سوروس؟





سرم را برگرداندم. مدیر در چارجوب در ایستاده بود و با ناراحتی نگاهم میکرد.سکوت کردم.

-سوروس خودت میدونی که این آیینه چه تاثیری میتونه روی ماها بذاره مگه نه؟برا همینه که قایمش میکنم.

سرم را پایین انداختم. صدای قدم هایش را شنیدم کنارم ایستاد و به درون آیینه خیره شد. نگاهش کردم. چشم هایش غمگین تر از هر زمان دیگری بود.

-فکر نمیکردم شما هم حسرتی داشته باشید.

بدون آن که نگاهش را از ایینه بگیرد لبخند زد. لبخندی که در ورایش درد عمیقی را میدیدم.

-تو تنها کسی نیستی که ادمی که براش ارزشمند بوده رو از دست داده سوروس. باید بریم.فردا جای آیینه رو عوض میکنم.

برای اخرین بار به آیینه نگاه کردم بغضم را خوردم و از اتاق خارج شدم.کنار مدیر شانه به شانه ی هم قدم میزدیم. هر دو غرق در افکار خودمان بودیم. من به زنی فکر میکردم که تنها دلیل خندیدنم در تمام زندگی ام بود و مدیر احتمالا به مردی فکر میکرد که همواره عاشقانه تحسینش میکرد. سکوت تلخی در سرسراها پیچیده بود و با بی رحمی تمام ما دو نفر را در خود می بلعید. هر چند به عقیده ی من هیچ چیز در جهان بی رحم تر از خاطرات نیست. شاید آن شب تا خود صبح دعوا بود بین سکوت و خاطرات عاشقانه و تلخی که در ذهن ما دو نفر میچرخید. و شاید کسی هرگز نمیتواند بفهمد که کدام قوی تر است.


هممم خیلی خوب نوشته بودی، به نظر نمیاد با قواعد نوشتن آشنا نباشی. لطفا اگه قبلا شناسه‌ای تو سایت داشتی به مدیرا اطلاع بده، چون در این صورت نیازی به گروهبندی نداری.

تایید شد.

اگه لازم شد مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره ۱۵
حوالی عصر بود و هوا رو به خنکی می‌رفت . این را میشد از تکان های آرام پرده خاکستری رنگ در نسیمی ملایم متوجه شد.
روی تخت خواب سبز یشمی اش دراز کشیده بود و مشغول خواندن کتاب افسون های پیشرفته بود.
در این ماه ، تمام برنامه روزانه اش خلاصه میشد به زندانی شدن در آن اتاق و خواندن کتاب هایی که اسنیپ برایش می آورد . خودش هم باورش نمیشد که چطور این شرایط را تحمل می‌کند. حدودا بیش از دو ماه بود که از این اتاق خسته کننده و مسخره پایش را بیرون نگذاشته بود. دقیقاً بعد از همان شب شوم. البته او شب شوم کم نداشت......
از طرفی نمی‌توانست بیرون برود چون اون تحت تعقیب بود . بدبختانه حالا او رسماً عضوی از دار و دسته مرگ‌خواران به حساب می آمد و علاوه بر آن ، دست داشتن در قتل دامبلدور ، آوردن مرگ‌خواران به درون هاگوراتز و ایجاد اختشاش، برای حبس ابد در آزکابان به نظر کافی میامد.
از طرف دیگر خودش دوست داشت در این روز ها تنها باشد. فقط تنها.....
هر کاری میکرد تا به یاد آن شب های لعنتی و خاطرات دیوانه کننده شان نیافتد. و البته هر کار برای او خلاصه میشد در فرو کردن سرش در کتاب های موجود!
کتاب تنها عاملی بود که باعث میشد حداقل ذره‌ای و برای مدت کوتاهی از دست این افکار رها شود ، و از این بابت ممنون اسنیپ بود.
از آن شب که کاری کرد تا دامبلدور خلع سلاح شود و باعث شد در برابر مرگ‌خواران بی دفاع شود و اسنیپ اینقدر راحت او را بکشد ، داخل عمارت زندانی شده بود و احساس عذاب وجدان ذره ای او را رها نمی‌کرد.
در افکار خود غرق شده بود که ناگهان صدای چند آپارات یا همان غیب و ظاهر شدن از طبقه پایین به گوش رسید و همزمان با آن صدای پدرش که او را صدا میزد : « دراکو ! بیا پایین »
دراکو با بی میلی از روی تخت پایین آمد و آرام آرام به سوی پدرش شتافت .
به تک تک چهره های حیوانی مرگ‌خواران نگاه کوتاهی انداخت و با دیدن پسر مو مشکی و عینکی ، چشمانش از تعجب گرد شد و با صدایی آهسته که تنها خودش می‌شنید زمزمه کرد : «پاتر!»
لوسیوس به دراکو نزدیک شد و گفت :« دراکو این یک موضوع مهمه ! دالاهوف و راکوود یک پسری رو شبیه پاتر پیدا کردند اما هنوز مطمئن نیستند . به نظرت خودشه ؟!
دراکو نگاهی به پسرک انداخت. با اینکه چهره اش با طلسمی اندکی عوض شده بود اما هنوز هم قابل تشخیص بود .
نمی‌دانست چه بگوید. پاتر دشمنش بود و می‌توانست به سادگی باعث مرگش شود اما دراکو مانند آن مرگ‌خواران نبود ، او حداقل ذره ای انسانیت داشت .
با صدایی لرزان و دورگه جواب داد :« نه پدر ! »
-«مطمئنی؟!»
+«بله»
اما دالاهوف دخالت کرد : « ما که نمی‌تونیم با حرف یک بچه مهره شانسمون رو از دست بدیم . به همین سادگی ولش نمیکنم 😈»
دراکو گفت :« اممممم... پدر .... میشه من تنهایی بیشتر نگاهش کنم ؟ میخواهم تمرکز کنم . شاید بفهمم که خودش است یا نه »
لوسیوس با تردید گفت :« باشه ما میرویم بیرون فقط مواظب باش و خوب دقت کن دراکو شاید بتونی کمک بزرگی بهمون بکنی»
دراکو جواب داد :« چشم پدر»
مرگ‌خواران به در خروجی قدم گذاشتند و دراکو آهسته به هری نزدیک شد.
اضطراب سراسر وجود هری را فرا گرفته بود .
دراکو چوبدستی اش را بیرون آورد و به طرف هری نشانه گرفت.
هری چشمانش را بست و منتظر هرگونه درد عمیقی بود اما احساس کرد که فشاری که بر اثر طناب هایی که با آنها بسته شده بود ، برطرف شد .
چشمانش را باز کرد و با تعجب به دراکو نگاه کرد و با لکنت گفت : « اما ...اما ..... »
دراکو با عجله گفت :« الان وقت این حرف ها نیست . زود باش بیا این چوبدستی من رو بگیر و من رو بیهوش کن که بقیه فکر کنم تو به من حمله کردی و چوبدستیم رو ازم گرفتی و من رو بیهوش کردی. بعدش هم با آپارات از این جا فرار کن !»
هری باورش نمیشد که دراکو که چند سال دشمنش بود الان او را نجات داده اما الان فرصت فکر کردن نبود ....
با صدای آرامی گفت :«ممنون» و چوبدستی را از دراکو گرفت و طلسم را به زبان آورد و به جایی امن آپارات کرد .
دراکو قبل از این که بیهوش شود لبخندی آرام زد و بعد با چشمان بسته به خوابی عمیق فرو رفت ....


خوب نوشته بودی.

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره 13

هری شنل را روی شانه هایش انداخت ، نقشه ی غارتگر را بر داشت ، نگاهی به رون کرد و لبش را گاز گرفت مطمئن نبود که می خواهد صدایش کند یا نه ، کار واجبی نداشت فقط می خواست ببیند که اتاقی که دابی برای جلسات الف دال معرفی کرده مناسب است یا نه و در ضمن رون در خواب عمیقی بود بیدار کردنش درست نبود ، بالاخره کلاه شنل را روی سرش انداخت و بدون رون از خوابگاه خارج شد.
وقتی از حفره رد می شد بانوی چاق با تعجب پرسید : کسی اونجاست؟
هری بدون توجه به او رد شد تا به راهرو ی خلوتی رسید ، نقشه ی غارتگر در آورد و راهرو را پیدا کرد ، اتاق ضروریات چند راهرو جلوتر بود ، ناگهان توجهش به فیلچ جلب شد که جلوی اتاق ضروریات بود آهی کشید و راه افتاد .
وسط راه به یکی از زره های روی دیوار ضربه ای زد که چنان صدایی داد که احساس کرد باید کل قلعه را بیدار کرده باشد ، اما فقط صدای دوان دوان امدن فیلچ را می شنید . با تمام سرعت راه افتاد تا به جلوی اتاق ضروریات رسید و فهمید که خانم نوریس هنوز انجاست، سپس دستش را از شنل بیرون برد ف همان طوری که پیش بینی کرده بود خانم نوریس با میوی بلندی فرار کرد و پشت قفسه ای قایم شد.
سپس دوباره توجهش را به اتاق رو به رویش جلب کرد سه بار از جلوی در رد شد و با تمام وجود فکر کرد : جایی برای تمرین عده ای می خواهم که می خواهند دفاع در برابر جادوی سیاه را بیاموزند. وقتی در باز شد لبخندی بر لبش نشست که نشان می داد جای مورد نظرش را یافته است.

پایان


فکر کنم خانم نوریس نترس‌تر از اینا باشه که با دیدن بخشی از بدن بترسه.

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره 5
صدای پروفسور مک گونگال را شنید که اسمش را صدا میزد. عرق سردی بر تنش نشست، این لحظه قطعا یکی از مهمترین لخظات زندگیش بود. بی گمان این موضوع که در کدام گروه جای میگیرد بر آینده اش تاثیر بسیار دارد. ذهنش مشغول بود. نمیدانست که به کدام گروه علاقه دارد. از آن کلاه کهنه و قدیمی میترسید. میترسید که او را به گروه اشتباهی بفرستد!
با قدم ها لرزان به طرف پروفسور رفت و کلاه را بر سر نهاد. او کمی ریزنقش بود و کلاه تا بینی اش را پوشانده بود و چیزی نمیدید. این تاریکی هم باعث تشدید استرسش شده بود. با خود میگفت نکند به اسلیترین بیفتم. اونا منو میترسونن. من یه اصیل زاده نیستم شاید اذیتم کنن. به گریفیندور فکر کرد و با خود گفت که آیا واقعا شجاعت لازم را دارد. به ریونکلاو و هوش بی نظیرشان و به خون گرمی و مهربانی هافلپاف.
در همین حین صدای کلاه را شنید که میگفت: به من اعتماد کن! قرن هاست کارم اینه اشتباه نمیکنم :)
کمی آرامش گرفت. نفسی عمیق کشید و با خود تکرار کرد: نگران نباش، این یه گروه بندی ساده ست. فقط خودت باش...



حقیقتا خیلی کوتاه نوشتی و از این بابت می‌خواستم ردت کنم، ولی همین داستان کوتاه رو اونقد خوب نوشتی که دلم نیاد این کارو بکنم. پس...

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره ۴


جینی ویزلی کتابی با جلد چرمی در دست گرفته بود و زیر چشمی به دراکو خیره شده بود. وقتی فهمید که دراکو متوجه نگاه خیره اش شده، فورا نگاهش را به کتاب دوخت.
در واقع...به صفحات خالی کتاب!
طولی نکشید که نوشته های مبهمی روی صفحه ظاهر شدند.

می شه لطف کنی و حواستو جمع کنی؟ اینجا دارم درباره موضوع مهمی باهات حرف می زنم. تالار اسرار...باسیلیسک...به اندازه کافی برات مهیج نیستن؟

جینی لبخندی شیطنت آمیز زد. اهمیتی به تالار و باسیلیسک نمی داد. چیزی که برایش جالب بود، خود تام بود...
شخصیت درون کتاب!
ولی در آن لحظه دراکو مالفوی هم توجهش را به خود جلب کرده بود.
-امممم...موطلاییه. منم مو قرمزم. فکر کن. بچه هامون شبیه خورشید می شن

تام دوست نداشت فکر کند!

خب...حالا که اینطوره دفتر منو ببند. ببر بذارش بیرون. بالاخره یه ساحره دیگه پیدا می شه که پیداش کنه و با هم حرف بزنیم. هر شب و هر شب...

جینی یک نگاه به کتاب کرد...و یک نگاه به دارکو!
دراکو نگاهش را با انزجار پاسخ داد! طوری که انگار در حال نگاه کردن به یک کپه آشغال است!
جینی فهمید که شانسی ندارد.
-باشه باشه...عصبانی نشو. حواسمو جمع می کنم. فقط یه قولی به من بده. قول بده یه روزی انتقام منو از این پسره از خود راضی بگیری. باشه؟
-خب...حالا تمرکز کن. ببین...تالار اسرار...
-قول؟
-گفتم که...قول...
-بیا با هم پیمان ناگسستنی ببندیم!

ظاهرا تام کم کم داشت کلافه می شد.
-من که دست ندارم...ما هم که شاهد نداریم!

-خب...یه ورقتو بده به جای دست. قلم پرم هم شاهدمون باشه. پیمانو رو دفتر می نویسم.
-خب...سریع بنویس که برگردیم سراغ کارمون!

تام در آن لحظه فقط به یک چیز فکر می کرد...بازگشت!
اصلا تصور نمی کرد که پیمان ناگسستنی واقعا بسته شده باشد.

ولی دو سال بعد، وقتی موفق به بازگشت شد و دوباره به قدرت رسید، متوجه این موضوع شد.

تام به عهدش وفا کرد...

درست در شبی که سخت ترین ماموریت را برای دراکو در نظر گرفت و به او دستور کشتن دامبلدور را داد.
همان شبی که با خودش فکر کرد: اگه اون دختره ویزلی می فهمید باعث چی شده...


تصویر شماره۴



واو جالب بود! با این که آخرشو سریع پیش بردی ولی بازم خوشم اومد.

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره ۶ کارگاه داستان نویسی

میرتل همه چیز را می دید.
تمام اتفاقاتی که در دستشویی طبقه سوم دختر ها رخ می داد را می دید. از جمله این یکی. دراکو مالفوی در دستشویی روی دو زانو نشسته بود و به طرز فجیعی گریه می کرد. میرتل با خود فکر کرد:« پس یکی پیدا شد که با او درد و دل کنم». و به سمت دراکو رفت و در کنار او در هوا معلق شد:« چرا داری گریه می کنی؟ تو هم مثل من مفهوم مرگ را درک کردی؟» دراکو دستش را به طرف او پرتاب کرد و با خشم و به آرامی گفت:« تنهام بزار». اما به محض اینکه دستش از میرتل رد شد، سرما را با تمام بدنش حس کرد و از کرده ی خود پشیمان شد و دیگر چیزی نگفت». میرتل دوباره و با لجبازی تمام گفت:« مگه چیز بدی گفتم؟! گفتم چرا گریه می کنی؟». دراکو جواب نداد. میرتل با خشم داد زد:« گفتم چرا داری گریه می کنی». دراکو خشمگین شد. به او پرخاش کرد وآنجا را ترک کرد. اشک هایش را با آستین هایش پاک کرد و به سمت خوابگاه به راه افتاد. در آن لحظه آرزو می کرد که ای کاش در همان لحظه می توانست مرگ را انتخاب کند و به خواب ابدی فرو رود و از تمام رویداد های آینده رها شود. امشب یا او می مرد یا دراکو.
چند لحظه با خود فکر کرد و تصمیمش را گرفت. او توانایی کشتن کسی را نداشت. نمی توانست فرار کند. زیرا هر جا می بود ارباب ولدمورت او را پیدا می کرد. او باید آنقدر صبر می کرد تا بقیه ی افراد هم برسند و او وانمود می کرد که در حال انجام کار است و اینقدر لفتش‌ می داد که بقیه، کار شخص مورد نظر را تمام کنند.
دیگر به خوابگاه رسیده بود. رمز ورود را گفت و وارد شد. روی مبل نشست و از شدت خستگی همان جا خوابش برد.



یکم زیادی کوتاه بود ولی خوب نوشته بودی.

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره ۳

خیلی عصبانی بود.هیچ وقت نمی خواست هری چیزهایی که امشب در قدح اندیشه اش دیده بود ،ببیند.
حتی هنوز هم از حرفی که به لی لی زده بود پشیمان بود.
نمی دانست کجاست و چه می کند، تمام هوش و حواسش پیش لی لی بود.ناگهان خودش را روبروی یک در بزرگ دید.در را باز کرد و به داخل اتاق پشت در قدم گذاشت…
با اتاق نسبتا تاریکی مواجه شد که در آن تنها چیزی که وجود داشتن یک آینه بود.
به سراغ آینه رفت.روبروی آینه ایستاده بود، اما هرگز چیزی که می دید را باور نمی کرد.لی لی!!!
او و لی لی در کنار هم ایستاده بودند؛ این اولین باری بود که اسنیپ لی لی را در حالی می دید که او را در آغوش گرفته است!
چشمانش را بارها باز و بسته کرد، اما تصویر محو نشد…
نشست و شروع کرد به گریه کردن، لی لی هم همزمان با او گریه را آغاز کرد
دیگر به آرزویش رسیده بود؛او تا صبح همانجا ماند و صبح که شد، از در بیرون رفت.اما قبل از آنکه بخواهد آنجا را علامت گذاری کند، در ناپدید شد!
حال سوروس از همیشه بدتر شد.ناگهان از پشت سرش صدایی شنید.
چرخید، پروفسور دامبلدور پشت سرش ایستاده بود.اشک در چشمانش جمع شد، جلو رفت و سرش را روی شانه ی پروفسور دامبلدور گذاشت و تا توانست گریید.
پروفسور دامبلدور تا تمام شدن گریه ی او صبر کرد و بعد از آن گفت: این همون آینه ی نفاق انگیز بود، فکرکردم بذارمش توی اتاق ضروریات، اما ظاهراً اگه توی دفتر خودم باشه، بهتره.
حال اسنیپ بهتر شده بود، به اتاقش رفت تا لباسش را عوض کند و برای خوردن صبحانه به سر میز اساتید برود…



شروع خوبی داشتی ولی بعدش یکم سریع داستانو جلو بردی. با این حال به نظرم برای عبور از این مرحله کافی بود.

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره ی ۱۳

همه درحال همهمه توی سرسرا بودن که با صدای ضربه زدن پروفسور مک گوناگل به لیوانش سکوت سالن رو در بر گرفت....دامبلدور از جاش بلند شد و صداش رو صاف کرد
دامبلدور:احتمالا همگی از شایعات اخیر درباره ی ناپدید شدن تابلو های سالن ها و راه پله ها باخبرید...متاسفانه این شایعات ها حقیقت دارند و به بنا به دلایل امنیتی دانش اموزها بعد از ساعت هشت شب اجازه ی بیرون امدن از خوابگاهشون رو ندارن...

ساعت نه شب،خوابگاه پسران گریفیندور:

هری:من باید بفهمم این کار کیه میفهمی رون؟اگه همینطور پیش بره ممکنه هاگوارتزو ببندن!
رون:من نمیدونم هری...بهتره اینکارو بسپری به پروفسور ها فعلا که میخوام بخوابم
و بعد رون بعد از خمیازه این طولانی زیر پتوش خزید
هری نگاهی به همه که خوابیده بودن انداخت و به سمت چمدونش رفت و شنلشو از داخلش دراورد،پوشیدش و اروم از خوابگاه خارج شد و از پله ها پایین رفت یکی از فانوس های داخل سالن اجتماعات رو روشن کرد و از خواب بودن همه مطمئن شد و از سالن خارج شد اروم به سمت راه پله ها رفت اما بین راه صدای پچ پچیو شنید و متوجه شد که کسی اسمشو صدا میکنه کمی دقت گرد و متوجه شد که صدا از طرف یکی از تابلوهاست....به سمت تابلو برگشت و به زن توی تابلو که روی یک مبل سبز با دامن پفی سفیدی نشسته بود و یک باد بزن طلایی توی دستش بود نگاه انداخت
زن:هی پسرجون...مواظب خودت باش اون زن احمق به هیچکس رحم نمیکنه
هری ابرویی بالا انداخت...زن؟کودوم زن؟‌شونه ای بالا انداخت و از زن سفید پوش تشکر کرد و به راهش ادامه داد اما متوجه سایه ای شد بنابراین فانوس رو داخل شنل برد و اطرافشو نگاه کرد
یه زن مو فرفری قد کوتاه با کت دامن صورتی رنگ و...وایسا...اون مرد لوسیوس مالفوی...پدر دراکو بود؟فورا پشت یه ستون قایم شد و به تابلوها نگاه کرد این چطور ممکنه؟اون زن کیه و مالفوی و اون زن چطور وارد مدرسه شده بودن؟
هری:این غیر ممکنه...من باید به پروفسور دامبلدور اطلاع بدم!اما امشب نمیتونم....باید سریع به خوابگاه برگردم و به رون بگم
هری خواست به سمت خوابگاه بره که با اقای فیلچ و خانم نوریس روبه رو شد..فکر کرد کار تمومه اما با یاداوری اینکه با وجود شنل نامرئی فیلچ نمیتونه اونو ببینه نفسی از سر اسودگی کشید و پشت یکی از ستون ها قایم شد تا فیلچ ازونجا بره و به خوابگاه بره...هرچه زودتر باید دامبلدور رو از این اتفاق باخبر میکرد.....


پایان

ممنون میشم که تاییدش کنید


تایید شد!
مرحله‌ی بعد: گروهبندی

ماشین پرنده

تقریبا نیمه شب بود.همه ی دانش آموزان در اتاقهایشان خواب بودند. هری و رون طبق عادت کنار پنجره ی تختشان نشسته بودند و با هم گپ میزدند.
رون:
-نمیدونم چرا امشب اصلا خوابم نمیبره.
هری:
-آره. شب کسل کننده ای شده.
رون:
-واقعا چرا باید این موقع شب همه خواب باشن؟ کاش میشد بریم بیرون! یا یه کار هیجان انگیز کنیم!
هری با خنده گفت:
-واقعا تویی که داری این حرفارو میزنی؟ منم بدم نمیاد. خب..به نظرت چه کاری میشه کرد این وقت شب؟
رون اخمهاشو درهم کرد و جوری به فکر فرو رفت که انگار پروفسور اسنیپ از او سوالی در موردترکیب معجونها پرسیده است. پس از دقایقی سکوت هردو نگاهشان به یک نقطه در حیاط مدرسه افتاد. رون با لبخندی رضایتمندانه رو به هری کرد و گفت:
- توام داری به همون چیزی فکر میکنی که من فکر میکنم؟
هری:
-اینجا چیکار میکنه؟ بزن بریم!
هری شنل نامرعی را گرفت و باهم به حیاط مدرسه رفتند.درست زیر پنجره ی اتاقشان ماشین پرنده ی آقای ویزلی پارک شده بود و گویی منتظر آنها بود. رون که از شدت ذوق چشمانش از حدقه بیرون زده بود گفت:
-من میشینم پشت فرمون!
آنها نمیدانستند چطور و چرا آن ماشین آن وقت شب آنجا بود و از هیجان و خوشحالی حتی به این مسعله فکر هم نکردند.
هری که سرش را از پنجره ی ماشین بیرون انداخته بود گفت:
-وای پسر من عاشق این ماشینم. برو بالاتر ممکنه مارو ببینند.
رون:
-خب..حالا کجا بریم؟
-مهم نیست...فقط زیاد دور نشیم بهتره.
-فکر میکردم شجاعتر ازین حرفا باشی هری! نترس چیزی نمیشه. یه دوری میزنیم و میایم.
هری که دید رون چقدر ذوق دارد و خوشحال است مخالفتی نکرد و سرش را به نشانه ی موافقت تکان داد. آنها چند دور بالای هاگوارتز و خانه ی هاگرید زدند و پس از 1 ساعت در مسیر بازگشت ناگهان هری فریاد زد:
-رون! مراقب باش داری میزنی بهش!
رون که هاج . واج مانده بود گفت:
-به چی دارم میزنم؟ من که چیزی نمیبینم!
رون بیچاره راست میگفت.روبروی آنها یک تسترال درحال پرواز بود ولی رون قادر به دیدن آن نبود. هری با دست پاچگی فرمان ماشین را چرخواند و آنها با سرعت به سمت درختی منحرف شدند و با آن برخورد کردند. آنها درحالی که معلق روی درخت آویزان بودند ناگهان صدایی شنیدند که به آنها نزدیکتر میشد. هری چوب دستی ش را درآورد و آماده بود.
-هری! رون! اون بالا چیکار میکنین؟!
هری که نگاهش به هاگرید افتاد نفس راحتی کشید و چوب دستی اش را کنار گذاشت. با درد رو به هاگرید کرد و گفت:
- قصه اش طولانیه!
رون و هری در حالی که درد میکشیدند به هم نگاه کردند و خنده ای از روی رضایت به هم زدند و راهی کلبه ی هاگرید شدند. آنها آن شب را در کلبه ی هاگرید صبح کردند.

پایان


ساده اما جالب بود.

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی

پروفسور مک گونگال:
سال اولیا از این طرف...
در این سالن گروه بندی میشین...
به چهار گروه هافلپاف ریونکلاو گریفیندور و اسلیتیرین...
کلاه گروه بندی شما بر اساس افکار و استعداد هاتو ن گروه بندی میکنه...
--------------------------------------------------------------------------
همه داشتن باهم حرف میزدن و میخندیدن و خودشونو به هم معرفی میکردن...
اما وقتی که پروفسور مک گونگال اسممو صدا کرد که گروه بندی بشم....
پروفسور مک گونگال: کلی ریدل...
همه جا پر از سکوت شد همه بهم زل زده بودم نگاه سنگین شونو حس میکردم میدونستم همه دارن به چی فکر میکنن...احتمالا به این فکر میکردن که:کلی ریدل...؟ دختر اسمشو نبر احتمالا اونم مثل پدرشه بد جنس...
ولی این طور نیست....من به خودم قول دادم که جا پای پدرم نذارم اما اگر سرنوشت برعکسشو رقم بزنه چی ؟... برای همینه که از گروه بندی میترسم اگر کلاه منو توی اسلیتیرین بذاره واسلیتیرین منو تبدیل به یک جادوگر بد بکنه چی؟...
اما با همه ی اینا با تردید جلو رفتم و روی صدلی نشستم ....
وجود کلاه رو روی سرم حس کردم...
پلکامو روی هم فشار دادم ونفسمو حبس کردم...
کلاه مکث طولانی ای کرد و داد زد....اسلیتیرین....
چشمامو باز کردم و نفسمو با نا امیدی بیرون دادم....
به سمت میز اسلیتیرین حرکت کردم و پشت میز نشستم .... کنارم پسر بلوندی نشسته بود با پوزخند جذاب ولی ترسناک...
دستشو به سمتم دراز کرد دراکو مالفوی هستم پوزخندش تبدیل به لبخند شد
من بهش دست دادم لبخند زدم و گفتم:کلی ریدل هستم
این بود شروع اولین دوستی و ماجراجویی های من درهاگوارتز


میشه قبولش کنید....لفطاااا^-^


از این که تا جایی که تونستی احساسات کلی رو در مورد گروهبندی توضیح دادی خوشم اومد.

تایید شد.

مرحله بعد: گروهبندی